Svo komum við aftur á Etihad, gaman verður að sjá hverning kóngurinn og þjálfarateymið bregðast við því.

Svona endaði ég leikskýrslu frá Etihad stadium núna fyrir nokkrum dögum, eftir 0-3 tap fyrir fjármálajöfrunum í City. Það var svo í kvöld sem við fengum svarið við þessari spurningu og það svar var gleðilegt. MJÖG

Kóngurinn kom allavega mér á óvart með uppstillingunni:

Á bekknum: Doni, Enrique, Coates, Kuyt, Carragher, Shelvey, Adam.

Johnson í vinstri bak og í raun vorum við kannski að spila 4-4-1-1 með Gerrard og Spearing aftan við Henderson.

Byrjun okkar manna var svakaleg svo ekki verði meira sagt. Á fyrstu 11 mínútunum varði Joe Hart hrikalega vel frá Carroll, Gerrard og Downing og sýndi mér enn það sem hefur leitt til þess að mér finnst hann besti markmaður deildarinnar núna í vetur. En það hlaut bara eitthvað að láta undan og á 13.mínútu kom eina mark leiksins.

Uppúr horni fintaði Agger sig framhjá varnarmanni og var að verða kominn í skotstöðu þegar Stefan nokkur Savic kom og straujaði Danann niður, klárt víti. Fínt hjá Savic sem við reyndum að kaupa í sumar!

Fyrir nokkrum vikum hefði maður bara lokað augunum þegar við fáum víti, en það var allan daginn ljóst að Captain Fantastic var með allt á hreinu. Tók boltann – horfði beint í augun á Hart og klíndi boltanum óverjandi í markhornið niðri hægra megin við keeperinn. Einhvern tíma heyrði ég að það væri öruggasti staðurinn að skjóta í. Kemur út frá þeirri lógík að fæstir markmenn eru örvfættir og því verra að spyrna sér upp af vinstri fæti. Nóg um þá “useless” vitneskju, 0-1 og auðvitað var það Steven Gerrard sen leiddi sitt lið.

Næstu 30 mínúturnar stjórnuðum við þessum leik, án þess þó að skapa okkur mikið. Bellamy, Downing, Henderson og Carroll gríðarlega duglegir í pressunni og flestar sóknartilraunir City enduðu í löngum bolta sem við átum, eða fóru útaf. Reyndar urðum við að breyta uppstillingu um miðjan hálfleikinn þegar Spearing fór útaf og Adam kom í hans stað. Balotelli fór sömu leið fyrir City, augljóslega ekki tilbúinn í leikinn, einfaldlega enn meiddur.

City átti sitt fyrsta skot á 43.mínútu en Reina varði það vel og staðan sú sama í hálfleik.

Seinni hálfleikurinn hófst með mikilli pressu City og eftir 15 mínútur ákváð þjálfarateymið að draga úr sóknarvinnu liðsins og skipti um leikmann og taktík. Downing fór út fyrir Enrique og þegar allar skipanir voru ljósar leit liðið svona út:

Einfaldar skipanir, níu menn fyrir aftan boltann þegar við verjumst, senda langan bolta á Carroll til að halda eða flikka áfram. Leyfa City að vera með boltann. Þetta kerfi virkaði fínt lengstum en þegar um kortér var eftir fannst mér heimamenn vera orðnir líklegri, fóru mikið á Enrique sem átti í erfiðleikum þar sem Bellamy var orðinn þreyttur og Spánverjinn lenti því oft einn gegn tveimur. “Step in Carra lad” var skipunin, Bellamy út. Fyrst stilltum við þessu upp sem hreinum skiptum en í lokin var Carra kominn framan við hafsentana og Henderson, Gerrard og Adam sáu um að loka á kantana.

Skemmst frá því að segja skapaði City aldrei hættu þrátt fyrir pressu sína, ekki síst þar sem við átum alla skallabolta í teignum og það var í rauninni bara einu sinni sem Reina þurfti að hafa fyrir því að halda hreinu. 0-1 sigur og allt í einu hefði maður bara viljað að viðureignin kláraðist í kvöld.

Þessi leikur var eins og svart og hvítt miðað við síðast. Mitt mat er það að það hafi ráðist fyrst og fremst út af því að okkar plan gekk upp. Í stað þess að sitja til baka eins og í deildarleiknum, byrjuðum við á hápressu sem skilaði marki. Svoleiðis kláruðum við fyrri hálfleikinn, sem var algerlega frábær. Horfði á leikinn hjá BBC og í hálfleik töluðu Shearer, Hansen og Dixon allir um frábært leikskipulag okkar manna.

Mér finnst svo vendipunkturinn á að við klárum verkefnið svo glæsilega vera viðbrögð okkar manna á bekknum þegar City fór að koma með yfirtölu fram á við. Ég hrökk alveg við fyrstu mínúturnar þegar verið var að stilla upp fimm manna vörninni, en eftir smástund þegar menn komu sér í fókus vorum við bara með leikinn. Svo þegar hættan kom frá hægri væng City var ekkert beðið og bara brugðist við. Eftir þetta kvöld er ég handviss. Mourinho átti ekki mestan þáttinn í ógnarlegum varnarleik Chelsea, heldur Steve nokkur Clarke.

Fyrir gamlan markmann var stórkostlegt að sjá agann, yfirvegunina og skipulagið í varnarleiknum sem skilaði sér í vonleysi heimamanna, langskotum og almennum pirringi. Liðið okkar sýndi það í kvöld að það er til í að berjast fyrir úrslitum og það að hafa unnið á Etihad er enn einn gríðarlegi áfanginn fyrir okkar hóp í uppbyggingu sjálfstrausts og sigurvilja.

Ef ég gæti valið þjálfaraliðið mann leiksins gerði ég það, og í öðru sæti liðsheildina sem var frábær. Allir 14 leikmennirnir sem þarna komu við sögu fylgdu plani og lögðu sig 100% í leikinn. En það er í mínum huga bara einn sem hægt væri að pikka út. Steven Gerrard hélt áfram að minna okkur á hversu mikið við höfum saknað hans í vetur. Það var ekkert hik í vítinu, hann sást oft vera að garga menn til og frá, leiðtogi þessa liðs og sá sem horft er til. Var orðinn ÖRÞREYTTUR í lokin en skilaði sínum mönnum í höfn.

He’s big and he’s f***ing hard – Steve Gerrard

Þessi viðureign er alls ekki búinn, við eigum seinni leikinn eftir á Anfield og það er í SVAKALEGRI viku þar sem við spilum við Tottenham helgina á undan(rugl á mér) United helgina á eftir, feita konan er alls ekki farin að syngja.

En við skulum pæla í því síðar og gleðjast yfir FRÁBÆRUM úrslitum, sem ég satt að segja þorði alls ekki að reikna með!