Liverpool Bloggið

Okkar menn unnu í kvöld mikinn baráttusigur á Trabzonspor í rigningunni í Trabzon. Eftir erfiðan og tvísýnan leik sigldu okkar menn fram úr á lokakaflanum og unnu 2-1 sigur sem tryggir okkur þátttökurétt í Evrópudeildinni í vetur.

Roy Hodgson sýndi hvar í goggunarröðinni þessi leikur er með liðsvali sínu í kvöld. Auk meiðsla Gerrard og Agger, veikinda Maxi og verkfalls Mascherano voru Jovanovic og Torres skildir eftir heima, auk þess sem Martin Skrtel byrjaði aðeins á bekknum í kvöld. Það var því mjög róterað lið sem hóf leik í kvöld og leit það svona út:

BEKKUR: Gulacsi, Skrtel (inn f. Poulsen), Spearing, Shelvey, Eccleston, Pacheco (inn f. Aurelio) og Babel (inn f. Ngog). Allar innáskiptingar komu á síðasta kortérinu.

Fyrri hálfleikurinn var einstaklega dapur, jafnvel verri en frammistaða liðsins í síðasta leik gegn Manchester City. Poulsen sat mjög djúpt og verndaði vörnina á meðan Kuyt og Aurelio spiluðu meira eins og miðjumenn sitt hvorum megin við Lucas en vængmenn. Engu að síður, þrátt fyrir þennan fjölda manna á miðjunni – nánast algjör andstæða við uppstillinguna gegn City – gekk liðinu mjög illa að halda bolta innan liðsins.

Tyrkirnir komust yfir strax á 4. mínútu. Miðjumaðurinn Colman fékk að rölta upp að vítateig okkar manna óáreittur og skjóta að marki. Hann hitti boltann illa svo hann fór inn á miðjan teiginn og þar var framherjinn Gutierrez á undan Kyrgiakos og Reina að átta sig og beindi honum í mitt markið. 1-0 fyrir Tyrkina og okkar menn í verulegum vandræðum.

Það sem eftir lifði hálfleiks héldu Tyrkirnir boltanum og þrýstu allverulega á okkar menn. Ekki stóð steinn yfir steini en þrátt fyrir yfirburðina náðu Tyrkirnir ekki að skapa sér nægilega mörk færi og gátum við því verið fegin að staðan væri bara 1-0 í hálfleik.

Seinni hálfleikurinn var miklu betri. Hodgson hafði greinilega barið smá kraft í menn í hálfleik því eftir hlé fóru okkar menn að loka betur á Tyrkina og pressa þá aðeins framar. Fyrir vikið gekk þeim verr að halda boltanum og okkar menn komust betur og betur inn í leikinn. Sóknarlega var þetta þó áfram vandræðalegt; Joe Cole, sem spilar í holunni og á að vera lykillinn að lokaðri vörn andstæðinganna datt í það að klappa boltanum allt of mikið í stað þess að láta hann fljóta hratt á milli manna. Það kom lítið út úr þessu og á tímabili virtist eins og Aurelio væri sá eini á miðjunni sem gæti haldið bolta og skilað honum á samherja.

Þetta skánaði þó þegar á leikinn leið og eftir um klukkutíma leik fékk David Ngog tvö dauðafæri. Hann var þá farinn að keyra auðveldlega framhjá þreyttum varnarmönnum Trabzonspor í rigningunni. Fyrst gaf Joe Cole fína fyrirgjöf frá hægri inná Ngog sem var óvaldaður á markteignum en tókst á einhvern óskiljanlegan hátt að skalla framhjá. Svo fékk hann boltann fyrir utan teig, lék á tvo menn og lagði boltann hárfínt framhjá markverðinum … en því miður hárfínt framhjá stönginni líka. Þetta sýndi þó svo ekki var um villst að okkar menn voru hægt og bítandi að taka öll völd í leiknum og þeir gengu á lagið.

Á 83. mínútu kom svo markið sem öllu máli skipti. Glen Johnson komst upp hægri kantinn og lék á bakvörð þeirra og inn á teiginn. Þar reyndi hann fyrirgjöf á nærstöngina þar sem Ngog var mættur í potið en Giray, varnarmaður Trabzonspor, slysaðist til að vera fyrri til og lagði boltann inn í eigið mark. Staðan 1-1 og Liverpool meira og minna öruggt áfram. Dirk Kuyt tryggði okkur svo sigur í leiknum og einvíginu með því að skora úr frákasti í teignum eftir að markvörður þeirra varði vel gott skot frá Dani Pacheco. Lokatölur því 2-1.

MAÐUR LEIKSINS: Liðið var slakt í fyrri hálfleik. Mjög slakt. Hvort það voru eftirköst leiksins á mánudag eða eitthvað annað skal ósagt látið en það var jákvætt að sjá menn rífa sig upp og koma til baka í seinni hálfleik. Við enduðum leikinn með mjög góða vallarstöðu og yfirburði á flestum stöðum sem gefur góð fyrirheit fyrir leikinn gegn West Brom á sunnudag.

Hins vegar er erfitt að velja einhvern einn úr sem mann leiksins. Ngog ógnaði mest okkar manna en átti að gera betur og skora a.m.k. eitt mark. Aurelio spilaði ágætlega og fór að mínu mati of snemma út af (kannski var Hodgson að vernda hann fyrir meiðslum) á meðan Carra og Kyrgiakos voru fínir í vörninni. Sama mætti segja um Kelly og Reina. Ég ætla hins vegar að velja Glen Johnson mann leiksins – hann átti upphlaupið sem breytti einvíginu og tryggði okkur áfram í Evrópudeildina.

Vonum að liðið leiki aðeins betur þar heldur en í þessu einvígi.

Það byrjar heldur betur brösulega tímabilið hjá okkar mönnum. Eftir 1-1 jafntefli gegn Arsenal á Anfield í fyrstu umferð fékk Liverpool það lítt öfundsverða hlutverk að heimsækja Manchester City á City of Manchester Stadium. Þetta var allan tímann erfitt verkefni og það varð raunin að okkar menn réðu engan veginn við það. Lokatölur urðu 3-0 fyrir heimamenn.

Roy Hodgson stillti upp eftirfarandi liði í dag:

BEKKUR: Jones, Kyrgiakos, Aurelio, Poulsen, Maxi, Pacheco (inn f. Jovanovic), Babel (inn f. Torres).

Það þarf ekkert að fegra gang leiksins. Þetta var nokkuð augljóst dæmi: City-liðið var sterkara á öllum sviðum knattspyrnunnar í kvöld, þ.m.t. markvörslunni. Strax í upphafi tóku þeir völdin á vellinum, héldu boltanum sín á milli og færðu sig nær og nær marki Liverpool. Það var ekki liðið kortér þegar fyrsta markið kom; Agger og Jovanovic tvímönnuðu á Adam Johnson úti við hliðarlínu hægra megin. James Milner laumaði sér á bak við þá og einhver ruglingur varð í talningunni svo að Steven Gerrard, sem var næstur og í besta sénsinum til að loka á Milner, lét landsliðsfélaga sinn vera með þeim afleiðingum að Johnson laumaði boltanum inná hann, Milner hljóp óvaldaður inn á teiginn og lagði boltann svo út á vítapunktinn þar sem Gareth Barry kom aðvífandi og lagði hann í fjærhornið. 1-0 fyrir City.

Eftir þetta héldu City-menn áfram öllum völdum á vellinum og gáfu þau ekki eftir það sem eftir lifði, ef frá er skilinn svona tíu mínútna kafli undir lok fyrri hálfleiks þar sem þeir slökuðu aðeins á. Staðan í hálfleik var þó enn 1-0 enda okkar menn lítið að ógna fram á við og strax í upphafi síðari hálfleiks kom náðarhöggið; Milner tók hornspyrnu frá hægri inn á miðjan teiginn þar sem Micah Richards át einhvern Liverpool-manninn og skallaði boltann beint niður fyrir Reina. Carlos Tévez var staddur við hlið Reina og reyndi að sparka til knattarins en hitti ekki. Hugsanlega truflaði það Reina eitthvað en það breytir því ekki að viðbrögð hans voru of sein, hann missti af boltanum milli fóta sér og í markið. Richards fékk markið skráð á sig þótt erfitt hafi verið að sjá hvort Tévez hafi náð snertingu eða ekki.

Þegar tuttugu mínútur voru eftir kom svo þriðja og síðasta markið. Johnson, sem var besti maður vallarins í kvöld ásamt kollega sínum Milner, sólaði Agger upp úr skónum og keyrði inn á teiginn þar sem Martin Skrtel fleygði sér á hann og braut á honum. Klárt víti og Tévez steig upp og skoraði örugglega úr vítinu. Lokatölur í þessum leik 3-0.

Það er erfitt að vita hvar á að byrja þegar maður horfir yfir það neikvæða sem bar fyrir augu í þessum leik. Þegar ég sá að Hodgson brást við fjarveru Joe Cole með því að stilla upp 4-4-2 sótti að mér uggur. Ég vonaði að hann hefði einhverja ása uppi í erminni fyrst hann var reiðubúinn að fórna miðjumanni í baráttunni gegn Barry, De Jong og Yaya Touré en svo reyndist ekki vera. Þess í stað kafsigldu þessir þrír leikmenn þá Gerrard og Lucas Leiva á miðju Liverpool. Ég man varla eftir leik þar sem bæði Lucas og Gerrard voru svona lítið í boltanum en þeir bara máttu ekki við margnum.

Taktík er skrýtið fyrirbæri, stundum. Það er auðvelt að segja að það sé ekki mikill munur á 4-4-2, með Torres aðeins fyrir aftan Ngog, og 4-3-2-1 eins og City-menn notuðu í kvöld. Kuyt og Jovanovic á köntunum hjá okkur nutu hins vegar ekki sömu þjónustu og Johnson og Milner á köntum City; oftar en ekki sá maður Jovanovic og/eða Kuyt reyna að leggja upp með boltann nær miðlínu en vítateig andstæðinganna, á meðan Milner og Johnson fengu oft boltann í maður-á-mann stöðu uppi við hornsvæði Liverpool, þar sem þeir voru einangraðir gegn Johnson og Agger í bakvörðunum. Þessu skilar þriggja manna miðjan, þar sem þeir geta skilið De Jong eftir djúpan á meðan Barry og Touré pressa uppi við vítateig andstæðinganna og vinna boltann ofarlega á vellinum. Til samanburðar var Gerrard oft einn að reyna að hirða upp lausa bolta eftir að framherjarnir höfðu misst hann, með Lucas sitjandi fyrir aftan sig, og þótt Gerrard sé góður getur hann ekki verið alls staðar.

Nú er ég ekki að segja að við hefðum unnið eða náð jafntefli í kvöld ef Hodgson hefði bara spilað með Gerrard í holunni og Poulsen við hlið Lucas á miðjunni, til að jafna út fjölda City-manna á miðjunni, en það er allavega ljóst í mínum huga að City-liðið hefði ekki getað haldið boltanum jafn auðveldlega innan sinna raða, ekki getað haldið stöðu löngum stundum mjög ofarlega á vellinum og ekki átt jafn náðugan dag í vörninni og raun bar vitni. En því miður þá gerði Hodgson að mínu mati mistök í kvöld með því að breyta frá því sem hann hefur verið að æfa og nota með mannskapnum í byrjun leiktíðar og það kostaði okkur klárlega. City-menn héldu boltanum 65% sín á milli í þessum leik, sem er allt of há tala.

Það er engu að síður erfitt að dæma Hodgson of hart út frá einum eða tveimur leikjum. Ég veit að margir stuðningsmenn Liverpool fylltust bjartsýni í sumar við þjálfaraskiptin og tilkomu Joe Cole en ég hef reynt að halda fótunum á jörðinni og horfa raunsæjum augum á stöðuna. Raunsætt mat segir mér einfaldlega að Hodgson fyrir Benítez og Cole fyrir Benayoun er ekki sú stökkbreyting sem sumir vilja meina. Því miður. Engu að síður þá hafa þessi skipti átt sér stað og við verðum að gefa Hodgson tíma til að koma sínum hugmyndum til skila. Hann þarf tíma til að leyfa sinni taktík að blómstra, og hann þarf alveg örugglega aðeins auðveldari leiki til að samstilla liðið. Við vissum alltaf að þetta væri djöfulleg byrjun hjá nýjum stjóra, að ætla honum að mæta Arsenal heima og Manchester City úti í fyrstu tveimur leikjunum. Það hefur nú orðið raunin.

Að því sögðu, þá er Hodgson og leikmönnunum hollara að spýta í lófana því það er ekki langt í að við heimsækjum erkifjendurna á Old Trafford. Ef City-liðið fer svona illa með okkur, hvað gera United-menn þá?

MAÐUR LEIKSINS: Enginn, því miður. Ég reyndi að finna jákvæðan punkt í frammistöðu liðsins en fann engan í kvöld. Reina átti að gera betur í öðru markinu, Agger var loksins refsað fyrir að vera enginn bakvörður (takk fyrir ekkert, Johnson og Milner), Glen Johnson var jafn dapur hinum megin og Carra og Skrtel máttu sín lítils gegn sóknarlotum heimamanna. Lucas, Kuyt og Ngog áttu sennilega sína lélegustu leiki í rauðri treyju í kvöld, Jovanovic reyndi en komst aldrei inn í leikinn, Gerrard reyndi líka en fyrir utan eins og tvö skot fékk hann ekkert frelsi enda tók De Jong hann úr umferð í allt kvöld. Torres var svo greinilega ekki í leikæfingu og, það sem verra er, frekar fljótur að hengja haus. Ég meika ekki þá tilhugsun að hann og Gerrard ætli að vorkenna sér annan veturinn í röð. Plís.

Næsti leikur er á fimmtudag gegn Trabzonspor á útivelli. Ég sá fyrsta hálftímann af 3-2 sigurleik þeirra gegn Fenerbahce í kvöld í tyrknesku Súperdeildinni og þar er á ferðinni hörkulið með brjálaðan heimavöll. Leikurinn á fimmtudagskvöld verður ekki við hæfi viðkvæmra sálna.

YNWA