Í gærkvöld dó síðasta veika von okkar manna um það að komast í Meistaradeildina á næsta tímabili þegar að Manchester City unnu Tottenham. Um leið varð ljóst að okkar menn eiga talsvert góða möguleika á sæti í Evrópudeildinni.
Í fyrra var það erfitt að horfast í augu við þá staðreynd að við myndum ekki spila í Meistaradeildinni. Í ár höfum við gert okkur grein fyrir þessu lengi, en sú staðreynd að það er Manchester City sem komst inn, er þó erfið. Því það er erfitt að ímynda sér sorglegra lið en Manchester City.
Aðdáendur þess liðs hafa mætt á leiki liðsins í tugi ára án þess að sú tryggð hefði hjálpað árangri liðsins af einhverju viti. En í gærkvöld mættu þeir til að horfa á málaliðaher City vinna Tottenham og þökk sé peningum frá Abu Dabi þá eru þeirra menn allt í einu komnir í Meistaradeildina.
Oft hneykslar fólk sig á því af hverju við á Íslandi höldum svona með Liverpool og finnum til tengsla við liðið. Ég held að stór hluti af þeirri tryggð sé sá að við erum í einhverjum tengslum við liðið og okkur finnst við virkilega skipta máli. Við kunnum að ofmeta hlutverk okkar, en við vitum þó að velgengni Liverpool og vinsældir liðsins hafa drifið liðið áfram. Við kaupum búninga og sjónvarpsáskriftir og ferðir til Liverpool. Og þegar þetta safnast saman með peningunum, sem koma inn frá Liverpool aðáendum í Liverpool og Singapore og í Noregi, þá hefur okkar lið úr peningum að ráða, sem það getur nýtt til þess að borga leikmönnum laun. Velgengni, saga og vinsældir veldur því að félagið á meiri peninga. Þetta er öfugt við lið einsog Manchester City, sem eru leikfang milljarðamæringa, sem að dæla peningum í liðið til að upphefja sjálfa sig, sín fyrirtæki eða sitt land. Þar skiptir framlag aðdáenda nánast engu, en öllu skiptir að eigendurnir séu tilbúnir að dæla peningum úr eigin vasa í leikfangið sitt. City hefðu getað boðið uppá ókeypis miða á völlinn og það hefði skipt eigendurna litlu máli.
Það var pínulítið sorglegt að horfa á stuðningsmenn Manchester City í gærkvöld því þeir eiga afskaplega lítinn þátt í velgengni liðsins síðustu tímabil. Þeir eiga engan heiður af því að liðið er allt í einu komið í Meistaradeildina. Nei, Manchester City er í Meistaradeildinni vegna þess að einhverjum barónum í Abu Dhabi datt í hug að henda peningum sínum í félagið og að nógu margir fótboltamenn eru nógu æstir í næsta launatékka til þess að leika fyrir liðið. Af hverju ættu annars menn einsog Yaya Toure eða Carlos Tevez að fórna ferli hjá Barcelona og Manchester United til þess að spila fyrir City?
Í Meistaradeildina fyrir England fara því á næsta tímabili tvö lið sem komast þangað á eigin verðleikum: Manchester United og Arsenal. Og tvö lið sem komast í Meistaradeildina vegna þess að eigendur þeirra liða eiga meiri pening en eigendur annarra liða. Það er sorglegt, en satt.
Hver er tilgangur knattspyrnuklúbbsins Manchester City í dag? Til hvers eru Abu Dhabi menn að dæla í félagið pening? Er það vegna þess að þeim þykir svo vænt um liðið eða vegna þess að þeim þykir svo vænt um fólkið í Manchester? Elska eigendurnir stórkostlegan sóknarleik Roberto Mancini? Nei, velgengni City á að tryggja eigendunum virðingu og betri stöðu. Alveg einsog Chelsea hefur gefið Roman Abramovitz virðingu og stöðu í London, sem að milljón lúxus snekkjur myndu ekki veita honum.
Ég er gríðarlega ánægður að úr eigendakrísu Liverpool í vetur kom upp sú staða að Liverpool eiga í dag menn sem ætla að reka liðið einsog fyrirtæki, sem á að skila þeim arði. Það er ánægjulegt því að lið sem eru rekin sem leikföng eigendanna og hafa það að markmiði að upphefja heiður eigendanna munu aldrei eiga sér bjarta framtíð.
Sjitt. Samkvæmt 
Þetta eru akkúrat átján leikmenn, eða einn leikmannahópur, og ég sé ómögulega hvernig við getum sett saman úr þessu lið sem er nógu sterkt til að vinna Lyon á útivelli. Hvað þá að ætla að eiga einhverja jákvæða valkosti á varamannabekk. Svo er Torres varla heill í heilan leik þessa dagana, sem er ekki á bætandi.
Seinni hálfleikurinn hófst vel, en það tókst ekki að skora þrátt fyrir fín færi. Hittum yfirleitt ekki rammann eða lokasending klikkaði. Smám saman fjaraði lífið úr okkar mönnum, Ítalirnir lokuðu og unnu að lokum sanngjarnan sigur sem í bland við úrslit kvöldsins úr Ungverjalandi segja okkur að þarna er hörkuriðill í gangi, þar sem mikil barátta mun fara fram um sætin tvö milli Lyon, Fiorentina og okkar. Úrslit kvöldsins gætu hæglega hitt okkur illa í bakið.
Eins og flestir hafa heyrt var Eduardo í dag 
Við skulum setja þetta aðeins upp á mannamáli: Mutu gengur til liðs við Chelsea. Mutu gengur illa hjá Chelsea. Chelsea fá sterkan grun um að Mutu sé fíkill. Chelsea senda hann í lyfjapróf sem hann fellur á. Chelsea ákveða að segja upp samningi hans og reka hann. Mutu réði ekki kaupverðinu sem Chelsea greiddi fyrir hann né réði hann neinu um ákvörðun Chelsea að reka hann í stað þess að selja eða reyna að hjálpa að ná bata. Hann afplánar bann sitt hjá FIFA og nær að losa sig við dópið og semur árið á eftir við Juventus. Þaðan fer hann ári seinna til Fiorentina og hefur verið þar í rúm þrjú ár. Hann hefur leikið fantavel hjá Fiorentina, skorað 47 deildarmörk í 77 deildarleikjum þegar þetta er skrifað.
Rétt fyrir hádegið í dag verður dregið í 8-liða og undanúrslit Meistaradeildar Evrópu þetta árið. Okkar menn eru eitt af átta liðum í pottinum eftir að hafa slegið Real Madrid út í 16-liða úrslitum. Í síðustu viku 
Loading ...
Þetta er að mínu mati ekkert sérstaklega spennandi riðill. Við höfum mætt PSV og Marseille á síðustu tveimur árum og staðið okkur vel gegn þeim þannig að það verður búist við að okkar menn klári þau aftur, en þó eru þetta engir nýgræðingar í Meistaradeildinni og þetta því sýnd veiði en ekki gefin. Atlético-liðið verður svo mjög erfitt heim að sækja að mínu mati, auk þess sem við vitum ekkert hvernig Fernando Torres verður stemmdur fyrir þær rimmur.
Þessi atburðarás hófst með stökkbreytingu Chelsea-liðsins, sem í kjölfarið neyddi hin liðin til að gangast undir sínar eigin stökkbreytingar. Nú, fimm árum eftir að Abramovich keypti Chelsea og fjórum árum eftir að Mourinho og Benítez stigu á enska grundu, er árangurinn augljós. Chelsea eru komnir í úrslit Meistaradeildarinnar í fyrsta sinn, eftir að hafa þrisvar á síðustu fjórum árum verið sigraðir í undanúrslitum. Manchester United fylgja þeim í úrslitin sem ríkjandi Englandsmeistarar og eftir að hafa dottið út í undanúrslitunum í fyrra. Liverpool duttu út í undanúrslitunum í ár eftir að hafa farið tvisvar á þremur árum þar áður í úrslit, á meðan Arsenal komust í úrslitin 2006 og virtust ósigrandi í Evrópu í vetur … þangað til þeir þurftu að mæta ensku liði. Maður fær á tilfinninguna að ef Arsenal og Liverpool hefðu ekki dregist saman í 8-liða úrslitunum í ár hefðu ensku liðin verið fjögur í undanúrslitunum.
Yfirburðir þessara fjögurra liða setja deildarkeppnina í Englandi einnig í athyglisvert samhengi. Við erum að tala um deild þar sem liðið í fjórða sæti mætti liðinu sem var að tryggja sér titilinn á Ítalíu þriðja árið í röð, og Ítalíumeistararnir áttu aldrei séns. Margfaldir Evrópukóngar AC Milan áttu aldrei roð í liðið í þriðja sæti í Englandi, á meðan Manchester United og Chelsea fóru – fyrir utan, mætti segja, taugatrekkjandi mínútur í framlengingu gegn Liverpool – í úrslitin allt að því með vinstri hendinni einni saman.
Niðurstöður kosninganna urðu þau að flestir vildu sjá Liverpool mæta Real Madrid í 16-liða úrslitum. Sevilla komu þar næstir, svo AC Milan og svo vakti athygli að Barcelona og Internazionale voru afgerandi neðstir í þessari könnun okkar hér á Íslandi.
Fátt hefur verið meira rætt síðustu daga en mögulegt brotthvarf Rafa frá Liverpool. Slúðurmaskínur fóru á fullt og einn miðill gaf það í skyn að Rafa væri þegar farinn. Áhangendur Liverpool hafa margir hverjir tekið andköf og ekki viljað trúa þessu, Hicks og Gillett kallaðir miður flottum nöfnum og stuðningurinn við Rafa orðinn rosalegur!! Meira að segja Arsene Wenger er að tala um þessa stöðu (Rafa vs. eigendurnir). Og þá komum við kannski að því sem var nú rætt í 
Þetta er dagbók úrslitadags Meistaradeildar Evrópu, maí 2007. Við á Liverpool blogginu munum uppfæra þessa færslu reglulega í allan dag er við teljum saman niður að stórleik kvöldsins, viðureign AC Milan og Liverpool um bikarinn hér til hliðar. Hver uppfærsla verður tímasett og nýjasta uppfærslan kemur ávallt efst í færsluna. Hefjum leikinn:
Á meðan við erum enn að jafna okkur eftir (og spjalla um) sigurinn í leikskýrslu gærdagsins fannst mér allt í lagi að setja upp smá færslu fyrir leik dagsins, sem við höfum augljósan áhuga á. Í kvöld mætast lið AC Milan og Man U á heimavelli þess fyrrnefnda, San Siro í Mílanóborg á Ítalíu. Man U vann fyrri leikinn á Old Trafford, 3-2, þannig að það verður allt á suðupunkti í kvöld.
Jæja, stórleik kvöldsins lauk með því að Spánarmeistarar **BARCELONA** tóku við tigninni Meistarar Evrópu, sem eins og Einar Örn minnti svo hressilega á í síðustu færslu hafði verið okkar titill síðustu fimmtíu og eina vikuna. :)
Jæja, í kvöld er komið að stórleik ársins í Evrópuboltanum, en þá mætast spænsku risarnir í **Barcelona** og enska stórliðið **Arsenal** í úrslitaleik Meistaradeildarinnar í París. Þetta verður vafalítið spennandi leikur og ég vona að liðin standi við gefin loforð og spili þann sóknarbolta sem þeim báðum er eðlislægt. Við Púllararnir sáum vel bæði í fyrra í úrslitum Meistaradeildarinnar og nú um nýliðna helgi hversu skemmtilegir úrslitaleikir geta orðið þegar bæði lið mæta með jákvætt hugarfar til leiks. Það er vonandi að það eigi við í kvöld.
Jæja, búið að draga. Við lendum á móti liðinu hans Simao, Benfica. 
