Vinsældir eigenda enskra liða

Ekki láta þetta taka athyglina frá pistli Olla

Þegar mesti gusturinn í kringum okkar eigendur var aðeins farinn að minnka eftir langt tímabil í fyrra settist ég niður og setti fram pælingar á spjallborð vinasíðu okkar liverpool.is. Þar fór ég aðeins yfir eignarhald á helstu klúbbunum í enska boltanum og stöðu eigenda hjá stuðningsmönnum liðanna. Þar sem landslagið í þessum málum er þó nokkuð breytt síðan ég fór síðast yfir þetta, í maí 2007 og einnig vegna þess að það er fjárans derhúfuhlé ætla ég að uppfæra þessar pælingar og setja þær hingað inn.

Ég var aðallega að velta fyrir mér stöðu okkar, stuðningsmanna Liverpool samanborið við stuðningsmenn annara liða á Englandi gagnvart eignarhald á félögunum og þannig reyna að leggja mat á það hvort þeir frændur Gillett og Hicks væru eins alslæmir og við höfum sumir viljað meina…..

-

Chelsea

Frægasta og ýktasta dæmið (enn sem komið er) um nýja eigendur sem hrófla við gömlum hefðum, ekki bara hjá klúbbnum heldur íþróttinni í heild. Chelsea í eigu Ken Bates var undir lok valdatíma hans klúbbur sem var alveg á mörkum þess að brjótast inn í hóp toppliðanna á Englandi, gott ef þeir komust ekki í meistaradeildina á okkar kostnað vorið 2003.  En þessi uppgangur hafði kostað sitt og altalað var að klúbburinn ætti í basli og bráðlega væri komið að skuldadögum á lánum sem þeir áttu í basli með að endurfjármagna, sem þá hefði líklega bara frestað vandamálinu. Ken Bates hafði að ég best veit alltaf verið umdeildur en þó vinsæll á brúnni enda bjargað félaginu þegar hann keypti það, en þær vinsældir voru að minnka sökum bágrar fjárhagsstöðu. það er því svosem ágætlega skiljanlegt að stuðningsmenn Chelsta hafi fagnað mjög þegar Roman Abramovich keypti klúbbinn og breytti honum nánast á einni nóttu í meistaraefni, fyrst í Englandi og mjög stuttu síðar í meistaradeild Evrópu. Continue reading

Posted in Liverpool | 9 Comments

Kuyt og nokkur video

Jæja félagar, enn eitt derhúfuhléð í gangi. Þetta eru mest óþolandi vikur sem ég veit um, ekkert að gerast, og úrslit landsleikja eitthvað sem skiptir mig nákvæmlega engu máli. En mig langar aðeins að ræða málin hér við ykkur elskurnar mínar og stytta mér stundir og vonandi ykkur líka.

Í ljósi umræðna hér á blogginu um Dirk Kuyt þá vill byrja þennan pistil á að ræða sjómannssoninn frá Hollandi ögn betur. Þegar Kuyt var keyptur á sínum tíma frá Feyenoord þá er óhætt að segja að maður hafi átt von á rosalegum markahrók, 83 mörk í 122 leikjum með Feyenoord telst ekki slæmur árangur. Hann byrjaði vel með Liverpool í stöðu framherja, setti nokkrar lummur og virkaði nokkuð vel á stuðningsmennina. En það sem gerir Kuyt að þeim leikmanni sem hann er í dag er ekki markaskorun, þrátt fyrir að hann hafi raðað inn mörkum í Eredivise á sínum tíma. Það er vinnusemi hans sem gerir hann að fastamanni í Liverpool liðinu í dag. Ég viðurkenni það að sumt í leik hans fer í taugarnar á mér stundum. Til dæmis er ekkert um rosalega auðugan garð að gresja þegar kemur að hraða hjá honum, hann hefur ekki mjög góðar móttökur og tæknin mætti vera betri. Það verður því seint sagt um Kuyt að hann sé eitthvað sérstaklega upptekinn við að taka menn á, skora mörg mörk eða koma með skemmtilegar krúsidúllur eins og hinn dæmigerði kantmaður. En hann bætir það upp með öðrum kostum og í dag er hann að mínu mati mjög mikilvægur hlekkur í liðinu. Rafa setti hann á hægri kantinn, stöðu sem hann lék áður með FC Utrecht í Hollandi og þar nýtir stjórinn helstu kosti hans sem leikmanns og nær því besta úr honum að mínu mati. Ég var mjög mótfallinn þessu hjá þeim spænska til að byrja með og hugsaði með sjálfum mér að nú myndi enn einn framherjinn týnast út á kanti og enda í ruglinu. Fyrst um sinn virkaði Kuyt engan veginn í þessari stöðu og pirringur stuðningsmanna leyndi sér ekki. Sá pirringur einhvern veginn festist á honum og mér finnst menn oft gleyma hvert hlutverk Kuyt er hjá Liverpool þegar þeir fara að gagnrýna hann. En undir lok síðasta tímabils og nú í upphafi nýs tímabils hefur þetta virkað mjög vel hjá Rafa og Kuyt að mínum dómi og vildi ég helst ekki missa hann af kantinum vegna þess að…

Sóknarlega: Hann skorar mjög mikilvæg mörk (þegar hann tekur upp á því að skora þ.e.a.s), hann leggur upp nokkur og á oft góð upphlaup með Arbeloa. Karakter hans og seigla kemur oft í ljós í stóru leikjunum þegar hann tekur sig til og skorar. Svo finnst mér hann líka gera oftast einfalda hluti, sem hann veit að hann ræður við og það er eitthvað sem margir leikmenn mættu taka sér til fyrirmyndar.

Varnarlega: Ótrúleg vinnusemi, fljótur að bakka, góður að loka á sendingar, sterkur líkamlega og gríðarlega öflugur í að vinna skallabolta. Sumsé lokar oft umferð upp vinstri kant andstæðinganna, myndi Quaresma eða Ronaldo gera það?

Þegar Kuyt er ekki á kantinum þá finnst mér leikur Liverpool vera opnari. Hann kemur með ákveðna festu sem ég tel vera mjög mikilvæga og vera svolítið einkennandi fyrir varnarleik okkar manna. Rosalega taktískt hjá Rafa að setja Kuyt á kantinn og í raun snilldarlausn. Það er ótrúlegt ef maður fer að hugsa út í það að kantmaður í 4-2-3-1 kerfi geti haft svona mikil áhrif varnarlega, en með því sýnir Kuyt hversu sérstakur leikmaður hann er. Rafa er greinilega mjög ánægður með Kuyt og tjáir sig um þann hollenska í stuttu og skemmtilegu viðtali á opinberu síðunni sem menn ættu að skoða nánar.

Til að draga þessar pælingar saman þá er ég á þeirri skoðun að smalahundurinn sé að virka vel á hægri kantinum og að þetta sé mjög taktíkst og vel gert hjá Rafa.

En eins og áður segir þá eru þessi derhúfuhlé átakanleg og því ætla ég að koma með nokkur hressandi video sem ættu að stytta mönnum stundir og fríska svolítið upp á menn fyrir helgina.

GuðOwenBabelTorres GerrardStevie G

Svo er bara að bíða eftir leiknum á móti Wigan sem fer fram á Anfield á laugardaginn :)

Posted in Leikmenn, Myndbönd | 23 Comments

Carra, basic drengur!

Sunday Times ræðir við Jamie Carragher og ævisögu hans sem talinn er með þeim betri í bransanum: Carra: My Autobiography

Carra fer vítt og breitt um völlinn og segir m.a. að tími Evans og Houllier séu vanmetnir. Um Rafa segir hann:

…is “the biggest influence on my career. Even this morning he took me aside after training. Robbie Keane was saying, ‘Jeez, he talked to you like you’re a YTS player . . .’ You get used to it. Rafa is always on your back. Some players can’t handle that. Me, I don’t like it but I’m the sort of person who responds. You’ve always got that thing in the back of your mind with Rafa, ‘Does he actually think I’m any good?’ You’re always wanting to prove yourself. He hasn’t got much good to say about anyone, Rafa. . . even other managers.

Hann ræðir einnig um sínar áhyggjur af þeirri þróun að ungir leikmenn koma í akademíurnar vegna nýrra reglna í evrópukeppnum félagsliða o.s.frv.

Það er virkilega þess virði að lesa þetta viðtal og hætta að hugsa um gengið eða Davíð Oddsson í smá tíma.

*myndir er frá http://www.4thegame.com

Posted in Liverpool | 12 Comments

Landsliðsmennirnir okkar á fullri ferð!

Alls voru það 12 leikmenn liðsins sem léku með landsliðum sínum í gær.

Helst ber þar að nefna að Daniel Agger lék í 90 mínútur og skoraði í 3-0 sigri Dana á Möltu og sama gerði Yossi Benayoun, fyrirliði Ísraels gegn Lúxembúrg í 3-1 sigri. Riera kom inná fyrir Spánverja eftir langa fjarveru og Dossena virðist nú vera orðinn bakvörður Ítala nr. 1, spilaði enn á ný allan leikinn fyrir þá.

Í nótt bættist svo Mascherano í hópinn þegar hann lék allan leikinn fyrir Argentínu í 2-1 sigri á Úrúguay og svo er spurning hvort Lucas fær mínútur fyrir Brassana í Venesúela í kvöld.

En kannski mikilvægast, engin meiðsl!

Posted in Liverpool | 8 Comments

Alonso of hægur? – Pongolle hlakkar til

Sú mannvitsbrekka, Claudio Ranieri lét hafa það eftir sér í gær að ástæða þess að Juventus kláraði ekki að kaupa Xabi Alonson hafi verið sú að hann sé of hægur til að vera á miðjunni þeirra.

Mér finnst alveg óskiljanlegt og til skammar að hann láti svona hluti út úr sér. Ég var vissulega einn þeirra sem taldi Gareth Barry betri kost á miðjuna en Alonso í leikkerfinu okkar, þ.á.m. vegna þess að hann er ekki mjög hraður. Það hins vegar að Ranieri, sem er talsvert stærra nafn í boltanum en ég, skuli velta þessu nú upp, mörgum mánuðum seinna þegar Xabi er að færast nær formi sínu fyrir tveimur árum er í besta falli hallærislegt. S*** up Claudio!

Hin stóra frétt dagsins er svo að annar franski „demanturinn“, hann Florent Sinama Pongolle, segir að leikur Atletico og Liverpool sem fram fer nú fljótlega verði stærsti leikur ævi sinnar. Hann fer nú aðeins yfir ferilinn sinn á Anfield og virðist vera heitur Poolari. Flott það!

Posted in Liverpool | 17 Comments

Kreppa

Ég verð að segja að það er ekki beint skemmtilegt að í öllu þessu blessaða krepputali skuli líka vera landsleikjahlé.

Ég gæfi mikið fyrir það að Liverpool væri að keppa í Meistaradeildinni í kvöld svo maður gæti talað um annað en gjalþrot, lánalínur og þvíumlíkt.

Mikið ofboðslega bíð ég spenntur eftir 18.október. Þá segir Davíð að krónan verði komin í lag og þá fer Liverpool að spila aftur í deildinni.

En þangað til bíðum við.

Posted in Liverpool | 18 Comments

5 leikmenn í spænska hópnum.

Riera hefur verið kallaður inní spænska landsliðshópinn eftir að Diego Capel þurfti að draga sig út úr hópnum vegna meiðsla. Þetta þýðir að LFC er með heil 5 stk. í spænska liðinu, geri aðrir gott betur.

Rafa vill meina að Riera hafi burði til að vera fastamaður í spænska landsliðinu:

“I could tell you he’s doing really well and leave it at that, but you also have to remember that since he’s been here the games have been United, Everton and Man City away. That makes how he’s doing even more impressive. Spain has a very good group of players, so it’s not easy – but he can be there. If he keeps playing well here, it will be easy for him.”

Ég segi fyrir mitt leiti þá hefur Riera komið á óvart og lítur út fyrir að vera betri en ég taldi í fyrstu.

Posted in Landslið | 5 Comments

Eins dauði er annars brauð. (uppfært)

Núna þegar ljóst er að Skrtel verður frá næstum út þetta tímabil til áramóta fær Agger upplagt tækifæri til að tryggja sitt sæti í byrjunarliðinu aftur sem og mikilvægi Hyypia verður ekki minna. Vitanlega er þetta ekki eins og Agger vildi fá tækifærið en það er lítið við því að gera. Sjálfur segir hann þetta:

“Of course, I was hoping for some playing time but this is not exactly the way I wished to get it. I have had to be patient, but I’m not complaining.”

Síðan er ég hrikalega ánægður með “attitude-ið” í drengnum:

“I hope to get my chance now and then I will prove that it is my place. At the same time it could be (Jamie) Carragher’s place we are talking about because I don’t know why people only say it is me and Skrtel fighting each other for a starting position.”

Það er nákvæmlega þetta sem er málið, það á enginn eitt né neitt í Liverpool (nema kannski Torres í dag).

Núna mun Agger spila með Dönum gegn Möltu á laugardaginn og það mun klárlega nýtast honum vel í að komast í gang. Danir spila engann leik á miðvikudaginn kemur þannig að Agger fer beint tilbaka til Liverpool til að undirbúa sig og verður vonandi 100% klár gegn Wigan.

Uppfært (MAM): Það hefur nú verið staðfest á official síðunni að Skrtel þarfnast ekki uppskurðar og mun vera væntanlegur tilbaka um áramótin. Þetta er góðar fréttir því í fyrstu var talið að hann yrði frá allt tíambilið.

Posted in Meiðsli, Vangaveltur | 7 Comments

Skrtel alvarlega meiddur

Jæja, ekki byrjar landsleikjahléð vel: klúbburinn staðfestir í dag það sem við óttuðumst; Martin Skrtel skaddaði krossbönd í hnénu á sér í gær og verður frá í einhvern lengri tíma. Samkvæmt talsmanni klúbbsins, Ian Cotton, mun það verða ljóst á næsta sólarhringnum eða svo hversu langan tíma nákvæmlega er verið að tala um, en þetta er sennilega meira spurning um mánuði en vikur. Því miður.

Þetta er ákaflega mikið kjaftshögg fyrir Martin Skrtel. Þessi áður óþekkti leikmaður var keyptur frá Rússlandi í janúar þegar það dagaði uppi fyrir mönnum að Agger væri ekkert á leiðinni aftur í bráð (þá var Agger þegar búinn að vera frá í fjóra mánuði og var alltaf alveg að verða leikfær, en Hyypiä og Jack Hobbs höfðu séð um stöðuna hans á þeim tíma). Það segir sitt um frammistöðu Skrtel þessa fyrstu sjö leikmánuði sína með Liverpool að hann er ekki aðeins orðin hálfgerð költ-hetja hjá stuðningsmönnum félagsins heldur hefur hann það sem af er tímabili haldið fullfrískum Agger út úr liðinu. Miðað við að menn virðast almennt vera sammála um að Agger sé okkar hæfileikaríkasti miðvörður er það dágott afrek.

Þetta er líka blóðtaka fyrir Rafa Benítez. Hvaða skoðun sem menn hafa á málinu persónulega er Benítez hér að missa einn af þeim leikmönnum sem hann hefur haft fyrsta á blaði í byrjunarliði sínu í haust. Það er einfaldlega neikvætt þegar þjálfari missir slíkan valkost, jafnvel þótt varaskeifan heiti Daniel Agger. Fyrir Agger sjálfan er þetta hins vegar gullið tækifæri – eins dauði er annars brauð og allt það – og það er vonandi liðsins vegna að hann geti gert það sama og Skrtel gerði, þ.e. að spila það vel að Skrtel komist ekki í liðið þegar hann er orðinn heill.

Eitt er það þó sem ég hef áhyggjur af varðandi þessi meiðsli. Ef Agger eða Carra skyldu nú meiðast líka eigum við að sjálfsögðu snillinginn Hyypiä ennþá inni, en hann er ekki gjaldgengur í Meistaradeildinni út af þessari skrýtnu reglu um uppalda leikmenn (þótt Sami sé búinn að vera hjá okkur í tíu ár og flestir „uppöldu“ leikmennirnir talsvert skemur) þannig að ef Carra eða Agger skyldu lenda í meiðslum gætum við lent í að spila einhverja Meistaradeildarleiki með bakvörð eða óreyndan kjúkling í miðri vörninni. Það er verulega mikið áhyggjuefni.

Allavega, ég vona að Skrtel láti sér batna sem fyrst, og ég vona að Agger noti tækifærið á meðan og minni okkur á hvers vegna hann er í svona miklum metum hjá okkur Púllurum.

Posted in Leikmenn, Meiðsli | 11 Comments

Man City 2 – Liverpool 3

Þvílíkur leikur.

Okkar menn fóru yfir til Manchester-borgar og kepptu þar við City í Úrvalsdeildinni. Eftir að hafa verið 2-0 undir í hálfleik, eftir að öll sund virtust lokuð, komu okkar menn til baka og sendu skýr skilaboð til hinna liðanna í Úrvalsdeildinni með frábærum 3-2 útisigri gegn Manchester City.

Byrjum á byrjuninni. Rafa stillti upp eftirfarandi liði í dag:

Reina

Arbeloa – Carragher – Skrtel – Aurelio

Mascherano – Alonso
Kuyt – Gerrard – Riera
Torres

Bekkur: Cavalieri, Agger, Dossena (f. Aurelio), Lucas, Babel, Benayoun (f. Riera), Keane (f. Mascherano).

Fyrri hálfleikurinn bauð upp á verstu frammistöðu Liverpool-liðsins það sem af er tímabilsins. Hins vegar segir það ekki alla söguna, því þetta var ekkert svo skelfilegt. Okkar menn byrjuðu leikinn miklu betur og stjórnuðu öllu á vellinum, þannig að það kom manni ekki á óvart þegar þrettán mínútur voru liðnar og við sáum á skjánum að Liverpool-liðið hafði verið með boltann 78% tímans.

Hins vegar, eins og oft áður, gekk okkur illa að skapa færi framan af leiknum. Það var helst þegar Riera fékk boltann maður á mann á móti Zabaleta hjá City að eitthvað gerðist, en sá spænski var okkar langbesti maður í fyrri hálfleik.

Það var hins vegar gegn gangi leiksins að City-liðið tók forystu um miðjan fyrri hálfleikinn. Fabio Aurelio, sem hefur verðskuldað verið valinn fram yfir Andrea Dossena hingað til í vetur en var skelfilegur í dag, reyndi að sóla Shaun Wright-Phillips í bakvarðastöðunni. Það fór þó ekki betur en svo að Wright-Phillips hirti af honum boltann, keyrði inná teiginn og reyndi fyrirgjöf sem fór í Skrtel og barst aftur til Wright-Phillips. Hann keyrði inn að endalínu með hann og renndi honum út í teiginn. Þar var Alvaro Arbeloa fyrstur á boltann en sneri illa og náði ekki að hreinsa vel frá heldur bara pota honum aðeins út í teiginn þar sem Stephen Ireland, besti maður Man City í þessum leik, kom aðvífandi og þakkaði fyrir sig með því að þruma knettinum upp í marknetið af stuttu færi. 1-0 fyrir heimamönnum.

Undir lok fyrri hálfleiksins kom svo annað markið. Aftur var það Shaun Wright-Phillips sem var arkitektinn en Mascherano braut á honum er hann var að sóla Aurelio úti við vinstra horn vítateigs Liverpool. Góður dómari leiksins dæmdi réttilega aukaspyrnu og úr henni skoraði Javier Garrido með glæsilegu skoti yfir varnarveginn og upp í nærhornið. Hugsanlega hefði Pepe Reina getað gert betur en skotið var gott og illviðráðanlegt.

Staðan í hálfleik var því 2-0 fyrir heimamenn og þrátt fyrir að okkar menn hafi haft tökin á fyrri hálfleiknum virtist bitleysið ætla að há liðinu og það fór að læðast að manni sá grunur að fyrsta tap vetrarins væri að líta dagsins ljós.

… og þá vaknaði Fernando Torres.

Rafa hlýtur að hafa lesið ærlega yfir liðinu í hálfleik því þeir stjórnuðu seinni hálfleiknum alveg jafn mikið og þeim fyrri, með þeim eina stóra mun að það var miklu meira líf í sóknarleik liðsins. Á 55. mínútu spiluðu Gerrard og Arbeloa skemmtilega upp hægri kantinn, Arbeloa lék inná vítateiginn og gaf svo góða, lága fyrirgjöf inná markteig City þar sem Fernando Torres (hver annar?) renndi sér fyrstur á boltann og setti hann í netið framhjá Joe Hart, markverði City. Staðan 2-1 fyrir okkar mönnum og leikurinn skyndilega orðinn spennandi aftur.

Á 67. mínútu var svo Mauro Zabaleta, hægri bakvörður City, rekinn útaf með beint rautt spjald eftir ljóta sólatæklingu á Xabi Alonso. Stuðningsmenn City á vellinum púuðu óspart á þessa ákvörðun dómarans, aðallega af því að Alonso var (sem betur fer) ekki mikið meiddur eftir tæklinguna, en þeir hefðu ekki púað ef þeir hefðu séð myndbandsupptökur af atvikinu. Þessi tækling var ekki síður gróf heldur en tæklingar Martin Taylor hjá Birmingham og Emanuel Pogatetz hjá Middlesbrough, sem stórslösuðu Eduardo da Silva hjá Arsenal og Rodrigo Possebon hjá Manchester United fyrr á þessu ári. Eini munurinn er sá að í þessu tilfelli stóð Alonso ekki alveg í fótinn sem gaf eftir við tæklinguna og slapp hann því heppilega við slæmt fótbrot. Dómarar byggja refsingar sínar fyrir brotlegar tæklingar ekki á því hversu illa fórnarlambið meiðist heldur hversu alvarlegur ásetningur brotaaðilans er. Þetta var klárt rautt spjald.

Liverpool-liðið hafði haft yfirburði fram að rauða spjaldinu en eftir það var þetta bara spurning um hvenær en ekki hvort Liverpool-liðið myndi jafna. Það gerðist svo loks þegar átján mínútur voru til leiksloka. Steven Gerrard tók hornspyrnu frá vinstri og sendi fasta fyrirgjöf inná nærstöngina, þar sem títtnefndur Fernando Torres reis manna hæst og sneiddi boltann með höfðinu í fjærhornið, óverjandi fyrir Joe Hart. Staðan 2-2 og nú var spurningin bara hvort Liverpool tækist að vinna leikinn eða hvort jafntefli yrði niðurstaðan.

Liðið sótti ákaft en þegar fimm mínútur voru eftir varð liðið fyrir mikilli blóðtöku. Martin Skrtel lenti í því að snúa sig illa á hné og var borinn útaf í spelkum eftir að hafa m.a. fengið súrefnisgjöf inná vellinum. Ég vona að varnartröllið okkar sé ómeitt því hann hefur verið frábær það sem af er tímabili en ég er satt best að segja ekki bjartsýnn, þar sem þetta virtust vera alvarleg hnémeiðsli. Við eigum reyndar fyrirtaks varaskeifur í stöðuna hans í þeim Daniel Agger og Sami Hyypiä en þetta er engu að síður mikil blóðtaka fyrir liðið þar sem Skrtel hefur verið frábær í vetur. Vona að hann komi sterkur til baka.

Þar sem Rafa var á þessum tímapunkti búinn að nota allar sínar innáskiptingar þurftu okkar menn að enda leikinn tíu gegn tíu en það skipti engu, leikurinn var rétt hafinn að nýju þegar Torres komst í skotfæri inná miðjum vítateig. Hann skaut boltanum beint í Richard Dunne og þaðan hrökk hann á fjærstöngina hægra megin þar sem Dirk Kuyt – sem hafði lítið sem ekkert getað í þessum leik – var fyrstur á boltann og sendi hann inn í netið og allt varð vitlaust í rauða hluta stúkunnar á City of Manchester Stadium. Lokatölur í þessum leik 2-3!

Það er eitt að sigra þetta “spútniklið” Manchester City en að gera það með þeim hætti sem liðið gerði í dag sendir að mínu mati skýr skilaboð til hinna liðanna í toppbaráttu deildarinnar. Eftir þessa umferð eru Liverpool og Chelsea búin að skilja sig aðeins frá næstu liðum; við erum á toppnum ásamt þeim bláu með 17 stig, næst koma nýliðar Hull City með 14 stig og þá Arsenal með 13 stig. United er svo með 11 stig en á leik til góða og getur því verið þremur stigum á eftir okkur taki þeir þann leik. Við erum sem sagt í toppbaráttu við Chelsea framan af vetri og vonandi verðum við á þessum slóðum lengur en við höfum afrekað hingað til.

Maður leiksins: Liðið lék ágætlega úti á velli í dag en var steingelt sóknarlega í fyrri hálfleik. Að mínu mati áttu Arbeloa, Aurelio, Mascherano, Kuyt og Gerrard allir miklu verri leik en við eigum að venjast af þeim í dag. Riera var okkar sprækasti maður lengst af og þá átti Robbie Keane sérstaklega líflega innkomu.

Maður leiksins er þó klárlega Fernando Torres. Liðið gróf sér djúpa holu í fyrri hálfleik en hann var ekki lengi að draga liðið upp úr henni, um leið og hann loks vaknaði. Nando var skelfilegur í fyrri hálfleik en eftir nokkur vel valin orð frá Rafa í hléi mundi hann að hann er jú einu sinni besti framherji deildarinnar og smellti einni tvennu í fésið á þeim sem segja að Robinho sé bestur á Englandi. Torres hefur að flestra mati farið frekar hægt af stað í Úrvalsdeildinni í haust en hann er samt kominn með fimm mörk í þeirri keppni. Geri aðrir betur. Maður leiksins.

Næst leikur liðið á heimavelli gegn Wigan í Úrvalsdeildinni, á Anfield eftir heila þrettán daga. Landsleikjahlé, nammi namm!

Posted in Leikskýrslur | 51 Comments