Liverpool Bloggið

“I think that a deal with Liverpool for Dossena is on the way.

Everything is going smoothly. The requirements are in place and the player has given his consent because he wants to test himself at an important club after the season he has had.

Our director general was in England partly because of that just two days ago.”

-Pasquale Marino við ítalska fjölmiðla í dag

Þá vitum við það. Þetta er eins nálægt opinberri staðfestingu og við komumst áður en þetta verður tilkynnt opinberlega. Við erum að kaupa ítalskan bakvörð fyrir einhverjar 8-9m punda. Get ekki sagt að ég hafi séð hann spila, þannig að eins og með Degen verður beðið með alla sleggjudóma fram á haustið.

Á mínu svæði gráta himnarnir svo ég held að gott sé að reyna að finna einhverjar fréttir fyrir okkur að tjá okkur um við tölvurnar.

Á síðustu dögum ber nú mest á því að verið er að ræða hugsanlegt brotthvarf Xabi Alonso. Nefndar eru tölur frá 12 og upp í 16 milljónir punda sem Juventus þurfi að reiða fram.

Ég persónulega er nú á því að þarna sé verið að lesa mikið í það að Barry er að koma og Alonso átti ekki gott tímabil. Mér finnst allavega verðmiði hans eiga að vera talsvert hærri. Hins vegar hefur Xabi átt á köflum erfitt með að venjast hraðanum í enska boltanum og ég er sannfærður að hann yrði megaleikmaður á Ítalíu svo kannski er fótur fyrir þessari kjaftasögu. Í tengslum við þetta hefur líka verið nefnt að væntanlegi UEFA kvótinn í Meistaradeildinni þýðir það að fleiri Englendingar verði keyptir og ef að Barry er ætlað miðjuhlutverkið er viðbúið að fækkað verði um einn í þeirri stöðu.

Svo er rætt um að írski varnarjaxlinn Steve Finnan sé á útleið eftir kaupin á Degen. Finnan er nú einn af mínum uppáhaldsmönnum, en ég viðurkenni að hann átti lélegan vetur og því skiljanlegt að menn þiggi það að koma honum í verð, eftir farsælan feril á Anfield Road.

Þegar kemur að kaupkjaftasögum er mest verið að ræða um ítalska vinstri bakvörðinn Andrea Dossena frá Udinese. Þann leikmann þekki ég ekki vel en félagi minn sem er mikill áhugamaður um ítalska boltann vill meina að þar fari góður leikmaður, hvort sem um er að ræða í sókn eða vörn. Sá segir að þetta sé nagli sem ráði við enska boltann. Það er allavega alveg ljóst að við þurfum leikmann í þessa stöðu.

Hitt nafnið sem rætt er mest er vængmaðurinn Albert Riera hjá Espanyol sem öllum að óvörum var ekki valinn í spænska landsliðið fyrir EM 2008. Þar er á ferðinni kanttýpa sem væntanlega keppti við Kuyt um stöðuna. Vinur Rafa, Paco Herrera, er yfirmaður Espanyol og vill meina að lágmarksverð sé 16 milljónir punda. Nokkuð mikið finnst mér….

Grín daganna hlýtur svo að vera umræða Kewell um að ætla að sanna sig fyrir stjóranum hjá öðru liði. Rafael Benitez gekk að mínu viti of langt í því að búa til feril fyrir Ástralann símeidda. Harry hefur tapað miklum hraða og er í dag langt frá því að vera í því standi að geta spilað fyrir meistaralið. Því miður er hann því enn einn leikmaðurinn sem ekki nær að standa undir því að bera númerið 7 á bakinu á Anfield. Í svipinn man ég eftir Nigel Clough, Vladimir Smicer og svo Kewell….. Ekki alveg virkað. Fá galdramann í sjöuna takk. Hafa menn einhverjar hugmyndir?

Á morgun munu í fyrsta sinn tvö ensk lið mætast í úrslitum Evrópukeppni meistaraliða, sem nú heitir Meistaradeild Evrópu. Því miður fyrir okkur Púllara eru okkar menn ekki annað þessara liða, en engu að síður þurfum við vart að harma hlut okkar manna í Evrópu undanfarin ár.

Það er hins vegar annað sem er skemmtilegt í þessu, og það er að þótt Liverpool hafi komist í úrslit Meistaradeildarinnar tvisvar á síðustu fjórum árum þurfa hin þrjú topplið Englands ekki beint að harma hlut sinn heldur. Svo ég bendi á hið augljósa, þá má segja að nú standi yfir ákveðin gullöld enskra liða í sterkustu deild Evrópu. Sumum kann að finnast það undarleg staðreynd eftir nærri því tveggja áratuga langa útlegð enskra liða frá stóra sviðinu (með einni undantekningu árið ‘99). Það er þó enn undarlegri staðreynd að skoða hverjum er í raun fyrir að þakka þessa gullöld Liverpool, Man Utd, Arsenal og Chelsea í Meistaradeildinni.

Það er í raun við hæfi að þessir yfirburðir enskra liða í Evrópu séu innsiglaðir með úrslitaleik í Moskvu, því maðurinn sem stendur sennilega á bak við þessa velgengni kemur einmitt frá Rússlandi. Þegar Roman Abramovich keypti Chelsea FC sumarið 2003 var hrundið af stað atburðarás sem átti eftir að hafa mikil áhrif á hin toppliðin í Englandi, auk Chelsea. Er Abramovich hóf að dæla peningum í Chelsea-liðið sáum við það lið stökkva upp um marga gæðaflokka í einum vettfangi. Ári síðar höfðu Chelsea-menn dottið út úr undanúrslitum Meistaradeildarinnar og í kjölfarið ráðið José Mourinho, þjálfara sigurliðsins það árið, og aftur eytt fúlgum fjár í bestu leikmennina hvaðanæva úr Evrópu.

Í kjölfarið var hinum þremur ensku liðunum stillt upp við vegg. Arsenal-liðið var nýbúið að stíga djúp spor í enskri knattspyrnusögu með að fara ósigraðir í gegnum deildartímabilið enska, en það var ljóst að í þeirra röðum voru leikmenn sem voru annað hvort komnir yfir hæðina eða allavega að nálgast toppinn. Arsene Wenger stóð frammi fyrir endurnýjun síns liðs og nú dugði ekkert hálfkák, þar sem Chelsea-liðið hafði sýnt með því að slá Arsenal út úr Meistaradeildinni í 8-liða úrslitum að drottnunartími Arsenal myndi vera skammvinnur ef þeir sofnuðu á verðinum.

Á sama tíma stóðu tvö sigursælustu lið enskrar knattspyrnusögu úti á túni og fylgdust með atburðarás Lundúnarliðanna í fjarska. United vann titilinn vorið 2003 en hafði hvorki komist nærri sigri í Englandi né Evrópu árið á eftir, á meðan Liverpool áttuðu sig á því að þeir væru komnir inn í blindgötu undir stjórn Gérard Houllier og þurftu að gjöra svo vel og ráða hinn Evrópumeistara ársins 2004 – Rafa Benítez hjá Valencia – til að eiga einhvern séns í Arsenal, Chelsea og United á næstu árum.

Þessi atburðarás hófst með stökkbreytingu Chelsea-liðsins, sem í kjölfarið neyddi hin liðin til að gangast undir sínar eigin stökkbreytingar. Nú, fimm árum eftir að Abramovich keypti Chelsea og fjórum árum eftir að Mourinho og Benítez stigu á enska grundu, er árangurinn augljós. Chelsea eru komnir í úrslit Meistaradeildarinnar í fyrsta sinn, eftir að hafa þrisvar á síðustu fjórum árum verið sigraðir í undanúrslitum. Man Utd fylgja þeim í úrslitin sem ríkjandi Englandsmeistarar og eftir að hafa dottið út í undanúrslitunum í fyrra. Liverpool duttu út í undanúrslitunum í ár eftir að hafa farið tvisvar á þremur árum þar áður í úrslit, á meðan Arsenal komust í úrslitin 2006 og virtust ósigrandi í Evrópu í vetur … þangað til þeir þurftu að mæta ensku liði. Maður fær á tilfinninguna að ef Arsenal og Liverpool hefðu ekki dregist saman í 8-liða úrslitunum í ár hefðu ensku liðin verið fjögur í undanúrslitunum.

Árið í ár var annað árið í röð sem þrjú ensk lið eru á meðal fjögurra síðustu í keppninni. Í ár er enskt lið í úrslitaleiknum fjórða árið í röð, og nú í fyrsta sinn eru bæði liðin í úrslitum frá Englandi. Þegar rennt er yfir listann yfir skærustu stjörnur heimsknattspyrnunnar kemur í ljós að undarlega margar þeirra spila fyrir þessi fjögur lið; Gerrard og Torres, Ronaldo og Rooney, Drogba og Lampard, Fabregas og Adebayor, Carragher, Ferdinand, Gallas og Terry. Það væri hægt að mynda heimslið úr bestu leikmönnum toppliðanna fjögurra í Englandi, og ég efa að margir fleiri en Leo Messi og Kaká hefðu rétt á að móðgast yfir því að vera ekki með.

Ég fór út úr bænum daginn eftir að okkar menn töpuðu gegn Chelsea í undanúrslitunum í lok apríl. Einhverra hluta vegna var ég fáránlega pirraður yfir þessu daginn eftir leik, þangað til ég áttaði mig á því að Liverpool hafði verið að spila í undanúrslitum Evrópukeppninnar þriðja árið af síðustu fjórum, og var nú loksins að klikka á því að komast alla leið í úrslit. Auðvitað vilja metnaðarfullir menn vinna alla titla og alla leiki, en það er einfaldlega til of mikils ætlast af nokkru liði að vera alltaf í úrslitum bestu félagsliðakeppni heims. Fyrir fjórum árum hefðum við þegið einn úrslitaleik grátandi af þakklæti. Það hefðu stuðningsmenn Arsenal, Chelsea og Man Utd líka. Í ár pirra stuðningsmenn þessara fjögurra liða sig yfir því að tapa í undanúrslitum.

Yfirburðir þessara fjögurra liða setja deildarkeppnina í Englandi einnig í athyglisvert samhengi. Við erum að tala um deild þar sem liðið í fjórða sæti mætti liðinu sem var að tryggja sér titilinn á Ítalíu þriðja árið í röð, og Ítalíumeistararnir áttu aldrei séns. Margfaldir Evrópukóngar AC Milan áttu aldrei roð í liðið í þriðja sæti í Englandi, á meðan Man Utd og Chelsea fóru – fyrir utan, mætti segja, taugatrekkjandi mínútur í framlengingu gegn Liverpool – í úrslitin allt að því með vinstri hendinni einni saman.

Þegar maður hugsar ensku Úrvalsdeildina í þessu samhengi, í ljósi drottnunar Man Utd, Chelsea, Arsenal og Liverpool í Evrópu síðustu fjögur árin, virðist skyndilega ekki jafn hræðilega lélegt að vera „bara“ í fjórða sæti í Úrvalsdeildinni ensku. Reyndar þori ég að fullyrða það að ef þú tækir Arsenal-liðið eða Liverpool-liðið í dag og létir það leika deildarkeppnina í Englandi tímabilið 2002/3 myndu meistarar þess árs, Man Utd, ekki eiga roð. Þessi stökkbreyting á gæðum, þar sem liðið í fjórða sæti í ár getur með góðri samvisku talist betra á evrópskan mælikvarða heldur en liðið í fyrsta sæti fyrir fimm árum, er að miklu leyti til Roman Abramovich að þakka.

Á morgun mætast þau tvö lið sem eru að mínu mati sterkustu lið Evrópu í ár. Chelsea og United hafa unnið tvo titla hvort í sterkustu deildarkeppni heims á síðustu fjórum árum, farið tvisvar og fjórum sinnum í undanúrslit á síðustu fimm árum, og eru sennilega með dýrustu leikmannahópa heims. Þau eru vel að því komin að vera í þessum úrslitaleik og við hin getum lítið annað en vonað að leikurinn verði góð skemmtun fyrir hlutlausa (ég er hlutlaus, ég hata þessi lið jafn mikið).

Liverpool verður, þetta árið, að gera sér að góðu að vera þriðja-til-fjórða besta liðið í Evrópu (fremri Arsenal í Meistaradeildinni, síðri í Úrvalsdeildinni). Það er ekki svo slæmt, þegar öllu er á botninn hvolft.

Í gær lauk í raun enska knattspyrnutímabilinu í efstu deildinni með úrslitaleik Bikarkeppninnar ensku. Það var lið Portsmouth sem vann bikarinn að þessu sinni og óskum við á Liverpool-blogginu þeim að sjálfsögðu innilega til hamingju (þá sér í lagi Hemma Hreiðars sem átti þetta fyllilega inni eftir að hafa verið að ég held þrisvar í falliði í Úrvalsdeild), alveg eins og við óskum (með semingi þó) stuðningsmönnum Manchester United einnig til hamingju með að hafa borið sigur úr býtum í ensku Úrvalsdeildinni þetta tímabilið, eins og í fyrra.

Í þessu uppgjöri ætlum við þó að líta okkur nær og gera upp tímabilið hjá okkar eigin liði, Liverpool FC.

Eins og við höfum vanið okkur á hér á Liverpool Blogginu höfum við tekið okkur til og kosið um sum af helstu atriðum tímabilsins í vetur, um allt það besta og versta. Þetta virkar þannig að við erum sjö sem skrifum á Liverpool Bloggið, við kusum í átta flokkum í ár og hver okkar mátti setja 1.-3. sæti í hverjum flokki. Nú, við kusum, stigin hafa verið talin og niðurstaða kviðdómsins er sem hér segir:

LEIKMAÐUR ÁRSINS:

1. Fernando “El Nino” Torres – 21 stig
2. Steven Gerrard – 9 stig
3. José Manuel “Pepe” Reina – 4 stig

MESTU FRAMFARIR:

1. Alvaro Arbeloa – 9 stig
2. Javier Mascherano – 8 stig
3. Martin Skrtel – 7 stig

BJARTASTA VONIN:

1. Ryan Babel – 12 stig
2. Emiliano Insúa – 6 stig
3. Martin Skrtel/Krisztián Nemeth – 5 stig

MESTU VONBRIGÐI (LEIKMAÐUR):

1. John Arne Riise – 13 stig
2. Harry Kewell – 9 stig
3. Andriy Voronin – 6 stig

MESTU VONBRIGÐI (Annað):

1. Sjálfsmark Riise gegn Chelsea í ECL – 10 stig
2. Eigendasápuópera Hicks & Gillett – 7 stig
3. Árangur í Úrvalsdeild / fjöldi jafntefla í vetur – 5 stig

LEIKUR ÁRSINS:

1. Arsenal, 4-2 sigur á Anfield í ECL – 21 stig
2. Besiktas, 8-0 sigur á Anfield í ECL – 9 stig
3. Marseille, 0-4 sigur á Stade Velodrome í ECL – 7 stig

MARK ÁRSINS:

1. Steven Gerrard gegn Aston Villa á útivelli í EPL – 10 stig
2. (jafnt) Fernando Torres gegn Marseille á útivelli í ECL – 7 – stig
3. (jafnt) Fernando Torres gegn Chelsea á Anfield í EPL – 7 stig

KAUP ÁRSINS:

1. Fernando Torres – 21 stig
2. Ryan Babel/Martin Skrtel – 8 stig
3. Lucas Leiva/Javier Mascherano – 2 stig

Einstaklingslistar eru birtir hér fyrir neðan:

Lesa Meira »

Liverpool Echo greina frá því að Liverpool hafi áhuga á að kaupa hinn 26 ára Ítala Andreas Dossena, sem spilar sem vinstri bakvörður fyrir Udinese. Talið er að kaupverðið geti numið allt að 8 milljónum punda og myndi hann þá væntanlega keppa við Aurelio og Insúa um vinstri bakvarðarstöðuna, þar sem að Riise er væntanlega að fara frá liðinu.

Það er þó alveg augljóst að Rafa er ekki að fara að kaupa neinn varamann fyrir 8 milljónir punda. Hann yrði þá dýrasti varnarmaður Liverpool. Samkvæmt Echo þykir Dossena afar sókndjarfur, sem hljómar vissulega vel.

Dossena hefur leikið 1 lansleik fyrir Ítalíu. Meira veit ég ekki.

Luis Aragones er búinn að tilkynna spænska hópinn fyrir EM. Það verða eflaust margir Liverpool stuðningsmenn spenntir fyrir spænska liðinu, enda eru fjórir Liverpool menn í spænska hópnum. Það eru einmitt fleiri leikmenn en eru frá Real Madrid (2 – Casillas og Ramos) og Barcelona (Xavi, Iniesta, Puyol). Hópurinn lítur svona út:

Markverðir: Iker Casillas (Real Madrid), Pepe Reina (Liverpool), Andres Palop (Sevilla).
Varnarmenn: Raul Albiol (Valencia), Carlos Marchena (Valencia), Joan Capdevila (Villarreal), Sergio Ramos (Real Madrid), Juanito Gutierrez (Real Betis), Fernando Navarro (Mallorca), Carles Puyol (FC Barcelona), Alvaro Arbeloa (Liverpool).
Miðjumenn: Xavi Hernandez (FC Barcelona), Andres Iniesta (FC Barcelona), Cesc Fabregas (Arsenal), David Silva (Valencia), Xabi Alonso (Liverpool), Ruben De La Red (Getafe), Marcos Senna (Villarreal), Santi Cazorla (Villarreal).
Framherjar: Fernando Torres (Liverpool), David Villa (Valencia), Daniel Guiza (Mallorca), Sergio Garcia (Zaragoza).

Sérstaklega gaman að sjá Arbeloa þarna. Hinir voru nokkurn veginn öruggir. Ekkert pláss í hópnum fyrir Raúl eða Bojan.

The Independent greinir frá því að í dag að Rafa hafi tjáð Pennant það að hann muni verða seldur ef rétt kaupverð fáist fyrir hann. Hann mun vera hluti af þeim leikmönnum sem eru inní tilboðinu í Barry sem og bæði Newcastle og West Ham hafa lýst áhuga á honum. Í stað Pennant eigi David Bentley að koma en hann hefur neitað nýjum samning við Blackburn og er í landsliðshóp Capello. Reyndar eru fleiri um hituna ef Bentley verður seldur frá Blackburn, hann er sagður falur á í kringum 15 milljónir punda. Það sem talið er hafa áhrif á hækkandi verð enskra leikmanna eru hugsanlegar nýjar reglur í evrópukeppnum félagsliða varðandi fjöldrar enskrar eða uppaldra leikmanna í hverju liði.

Ég er á því að Pennant sé ekki nógu góður til að vera byrjunarliðsmaður í Liverpool en ég er ekkert frekar á því að Bentley sé helmingi betri en Pennant. Bentley hefur staðið sig einkar vel með Blackburn og virðist hafa meira til bruns að bera en Pennant en það er langur vegur frá því að vera lykilmaður í Blackburn og síðan byrjunarliðsmaður hjá Liverpool.

Í sömu frétt frá The Independent kemur fram að Rafa sé búinn að ganga frá Philipp Degen en hann mun þá koma á frjálsri sölu frá Dortmund. Ég man ekki neitt sérstaklega eftir Degen en hann er 25 ára svissneskur landsliðmaður (26 landsleikir) og hefur verið í Dortmund í 3 tímabil. Áður var hjá uppeldisfélagi sínu FC Basel sem gerði það afar gott um tíma og m.a. gerðu tvisvar jafntefli við Liverpool í riðlakeppni Meistaradeildarinnar tímabilið 2002-03 (1-1 á Anfield og 3-3 á Saint Jakob St.) og komumst við ekki uppúr riðlinum það árið. Geri ráð fyrir því að ef þetta sé rétt þá hafi Rafa hug á því að Degen taki við af Finnan á næstu 2 árum.

Af markvarðarmálum hjá okkur hefur Maik Taylor hjá Birmingham verið nefndur í því sambandi en hann er með lausan samning. Rafa mun vilja hafa reynslubolta á bekknum í stað markvarðar eins og Itjande. Skv. fréttamiðlum mun Taylor hins vegar vera áfram í Birmingham þar sem hann er ekki tilbúinn að sitja á tréverkinu og vera æfingapúði. Það er samt á hreinu að Scott Carson verður varla Liverpool leikmaður þegar nýtt tímabil hefst en hann hefur tjáð sig að verðmiðinn uppá 10 milljónir punda sé alltof hátt. Ég er sammála því en þegar Craig Gordon fer á 9 milljónir punda til Sunderland þá á ég bágt með að trúa því að Carson sé mikið ódýrari sem og ég er viss um að það séu fleiri lið en Villa sem hafa áhuga á honum. Ég er hins vegar með hugmynd varðandi varamarkvörð, Santiago Canizares! Hann er laus allra mála eftir tímabilið frá Valencia og er á 38 aldursári sem og hann þekkir Rafa vel frá tíma hans hjá Valencia. Af hverju ekki Canizares eins og Maik Taylor á tréverkið? Þetta eru nú samt allt vangaveltur en ein staðreynd, markvörðurinn ungi David Martin verður áfram hjá Liverpool til 2010. Þessi 22 ára markvörður hefur ennþá ekki náð að spila leik með aðalliðinu en hefur verið lykilmaður í varaliðinu sem nýverið varð enskur meistari varaliða.

Þar sem Liverpool spilar ekki næst fyrr en þegar undirbúningstímabilið hefst þá er tilvalið að horfa á úrslitaleikinn í enska bikarnum (FA Cup) milli Portsmouth og Cardiff en Robbie Fowler er í hópnum hjá Cardiff þrátt fyrir að hafa verið meiddur mest allt tímabilið. Hann hefur einungis náð að spila 13 leiki og skorað í þeim 4 mörk. Væri nú ekki amarlegt að sjá Le God koma inná og tryggja Cardiff enska bikarinn.

Opinbera síðan staðfestir í dag verst geymda leyndarmál enskrar knattspyrnu. Sammy Lee, sem lék með Liverpool á gullaldarárunum og var í þjálfarateymi þeirra Graeme Souness, Roy Evans og Gérard Houllier hjá Liverpool, hefur snúið heim og verður aðstoðarframkvæmdarstjóri Rafa Benítez.

Þetta hefði verið staðfest fyrr, og hefur verið vitað talsvert lengi, en vegna samnings Lee við Bolton mátti hann ekki vinna fyrir annan klúbb í Englandi á nýloknu tímabili (svipaður samningur og við höfðum við Paco Ayesteran, sem hætti í september sem aðstoðarmaður Rafa). En nú er Lee laus allra mála og þá er endurkoman staðfest med det samme.

Velkominn heim, Sammy. Þetta er mikill fengur fyrir Liverpool FC, það efast ég ekki um!

Dagurinn í dag virkar rólegur.

Helstu fréttir dagsins svosem sáust flestar í gær. Verið er að tala um að stálmúsin Sammy Lee muni sitja við hlið Rafael karlsins á næsta ári, verða hinn nýji Paco! Á nokkrum stöðum hef ég lesið að viðbúið sé að auki verði ráðinn „first team coach“ einnig í stað Alex Miller. Ég verð glaður ef Sammy kemur aftur, að mínu mati langbesti kosturinn í stöðunni, vel menntaður þjálfari sem hefur fengið mikla reynslu frá því hann fór frá Anfield. Gleymum því ekki að Rafa bauð honum þessa stöðu þegar hann kom, en Sammy ákvað að leita annað.

Ansi mikið pláss fer núna í umræðu um peningavandamál Tom Hicks. Auðvitað erum við orðin þreytt á því bulli öllu, en miðað við viðtöl við Rafael er kannski málið bara núna að Hicks ætlar að leggja aðaláhersluna á LFC og draga úr umsvifum í Bandaríkjunum. Eða hvað? Verst í þessu er auðvitað að framkvæmdir við nýja völlinn virðast vera í stöðugri seinkun.

Við höfum örugglega öll verið að lesa um kaup á Barry, og væntanlega brottför Crouch, Pennant og Riise. Hins vegar virðist ljóst að Xabi Alonso er ekkert á útleið, allavega er það ekki hans vilji. Nýjustu beygjur í leikmannamálum eru í dag þó þær að framherjinn David Villa sé að velja á milli stóru liðanna í Englandi, en allra nýjasta slúðrið er þó áhugi Rafael Benitez á franska vængmanninum Florent Malouda, sem á að vera til sölu fyrir 10 milljónir!

Svona til að hafa eitthvað til að hugsa um!

Hver man ekki eftir sumartímanum sem gerir það að verkum að refresh takkinn er notaður oft og mörgum sinnum á hverjum einasta degi? Jú, þetta er byrjað. Það er ekkert að gerast í fréttum í dag og þrátt fyrir að Rafa vilji klára sem flest af sínum transfer málum, þá fer í hönd þessi óþolandi tími þar sem vonir og væntingar fara sem rússíbanareið í hugum stuðningsmanna Liverpool FC. Erum við að fara að versla heimsklassa leikmenn? Vonandi. Hverja? Ja, þegar stórt er spurt þá er oft lítið um svör.

Margir af fremstu knattspyrnumönnum álfunnar eru að undirbúa sig þessa dagana fyrir Evrópukeppnina sem fram fer í sumar. Eflaust vilja flestir klára sín mál fyrir hana, en óhjákvæmilega þá hefur þessi keppni áhrif á þann tíma sem er til stefnu. Menn eru ekkert að flykkjast á samningafundi í miðju móti. Það verður því fróðlegt að fylgjast með næstu 2-3 vikum, því það er þá eða eftir mót. Nema auðvitað leikmenn sem ekki taka þátt í mótinu góða, og eru þeir nú fjölmargir og sumir hverjir ansi sterkir. Ég ætla mér ekki strax að setja upp line up target listann sem við erum vanir að setja upp og meta hvern fyrir sig. Það er bara allt svo óljóst ennþá. Nöfn sem helst eru í fjölmiðlum þessa dagana í sambandi við að færa sig um set eru t.d. Davidarnir Villa og Silva hjá Valencia. Joaquin hjá sama félagi. Dani Alves eina ferðina enn. Luis Fabiano félagi hans hjá Sevilla og svo menn eins og Lahm, Barry og Huntelaar. Ég segi fyrir mitt leyti að allir þessir leikmenn myndu sóma sér vel hjá okkur og ég gæti hugsað mér að næla í (þó það sé alveg á tæru að það er ekki raunhæft að ná í meira en 2-3 slíka stóra pósta) og aðeins Luis Fabiano af þessum leikmönnum vekur ekki hjá mér talsverðan spenning.

Keep the ball rolling.