Liverpool Bloggið

Okkar menn tóku á móti Atletico Madrid í seinni viðureign liðanna í Meistaradeildinni í kvöld, og eins og í fyrri leiknum varð 1-1 jafntefli niðurstaðan í fjörugum leik.

Rafa stillti upp eftirfarandi liði í kvöld:

Bekkur: Cavalieri, Dossena, Degen, Lucas (inn f. Mascherano), Benayoun, Babel (inn f. Riera), Ngog (inn f. Keane).

Þessi leikur virtist lengst af ætla að verða klassískur Evrópu-útisigur Atletico Madrid. Fyrri hálfleikurinn var fjörugur en á meðan okkar menn stjórnuðu lengst af spilinu en gekk illa að skapa sér færi vörðust Atleti-menn vel og skipulega og beittu stórhættulegum skyndisóknum. Það var einmitt upp úr einni slíkri eftir um hálftíma leik sem Maxi Rodriguez skoraði frábært mark. Agger keyrði upp völlinn með boltann en liðið náði ekki að fylgja því eftir og missti knöttinn til Atletico-manna. Heitinga gaf boltann úr vörn þeirra beint upp kantinn á Raul García sýndist mér sem gaf boltann beint inná teiginn. Þar sem Agger var framarlega á vellinum og miðjumennirnir voru ekki komnir aftur nógu snemma til að kóvera var Carragher skyndilega staddur einn með bæði Diego Forlan og Rodriguez á sínum snærum og gat því ómögulega dekkað báða. Það fór svo að Rodriguez tók boltann, lék framhjá Carragher og setti boltann óverjandi í fjærhornið. Frábær sókn gestanna og staðan í hálfleik 0-1.

Seinni hálfleikurinn var pressusókn Liverpool-liðsins frá fyrstu til síðustu mínútu. Atleti-menn drógu sig enn aftar á vellinum og skildu Forlan lengst af eftir einan frammi, og svo Aguero þegar hann kom inná, og freistuðu þess að kála leiknum með annarri skyndisókn. Fyrir utan tvær eða svo skyndisóknir fór seinni hálfleikurinn meira og minna allur fram á vallarhelmingi Atleti og nánast inní vítateig þeirra en klaufaskapur, sköpunarleysi og léleg nýting okkar manna þýddi að þegar líða tók á leikinn var allt útlit fyrir að gestirnir myndu sleppa með frækinn útisigur og toppsætið í riðlinum frá Anfield.

Rafa setti þá Babel, Ngog og Lucas inná til að reyna að hressa upp á sóknarleikinn aðeins en aðeins Ngog náði að setja sitt mark á leikinn og var í þrígang nálægt því að koma sér í dauðafæri. Hann átti góða innkomu í dag og var sennilega okkar mest ógnandi maður í kvöld ásamt Daniel Agger, sem hefði getað skorað þrennu með smá heppni (og réttri dómgæslu er hann var togaður niður á markteig gestanna í upphafi leiks) og Steven Gerrard.

Það var svo á 94. mínútu leiksins, eða við lok uppbótartímans, að jöfnunarmarkið kom. Boltinn barst hátt inn á hægri hlið vítateigs Atletico og þar hlupu þeir Manuel Pernia, bakvörður gestanna, og Gerrard báðir að boltanum. Gerrard náði á undan í boltann og tók hann á bringuna, við það skullu þeir létt saman og fyrirliðinn lét sig falla með tilþrifum. Slakur dómari leiksins, sem hafði m.a. sleppt því að dæma tvær augljósar vítaspyrnur á Atleti-menn fyrr í leiknum, ákvað að dæma vítaspyrnu, gestunum til mikils ama.

Hvort þetta var víti eða ekki þori ég ekki alveg að segja um. Gerrard var á undan í boltann og það var klár snerting er þeir skullu saman, en hvort það samstuð var brot af hálfu Pernia get ég ómögulega sagt til um. Við hefðum þó ekki getað kvartað mikið ef dómarinn hefði ekki dæmt víti þarna, þetta var það mikið vafamál, og ég held að ef Gerrard hefði ekki gert mikið úr „brotinu“, og ef þetta hefði ekki verið Gerrard á 94. mínútu fyrir framan bandbrjálaða Kop-stúku á Anfield, hefði þetta líklega aldrei verið dæmt víti. En svo fór sem fór og Gerrard steig sjálfur upp og jafnaði með öruggri spyrnu.

Sem sagt, jafntefli og eftir leiki kvöldsins eru Liverpool og Atletico Madríd efst og jöfn í þessum riðli með 8 stig, á meðan Marseille og PSV Eindhoven sitja þar fyrir neðan með 3 stig hvort. Sem sagt, það bendir allt til að bæði okkar menn og mótherjar kvöldsins séu nokkuð örugglega á leið upp úr þessum riðli og að stigasöfnun og/eða markatala í síðustu tveimur umferðunum muni skera úr um hvort liðið nær efsta sætinu.

Maður leiksins: Gerrard. Enn og aftur er staðreyndin sú að við hefðum tapað ef hann væri ekki Liverpool-leikmaður. Hversu oft hefur það gerst áður?

Næsti leikur liðsins í Meistaradeildinni er heimaleikur gegn Marseille en með sigri þar getum við tryggt okkur þátttöku í 16-liða úrslitunum í vor. Fyrst er þó á dagskrá að koma liðinu á beinu brautina í Úrvalsdeildinni eftir tap um síðustu helgi, en W.B.A. koma í heimsókn á Anfield um næstu helgi.

Vonum að Fernando Torres geti leikið þann leik.

Það hlaut að koma að því. Eftir bestu byrjun í sögu Úrvalsdeildarinnar – átta sigrar og tvö jafntefli í fyrstu tíu leikjunum – tapaði topplið Liverpool í dag fyrir botnliði Tottenham, 2-1 á útivelli.

Rafa stillti upp okkar sterkasta liði í dag, ef frá eru talin meiðslin á Torres og Skrtel:

Bekkur: Cavalieri, Hyypiä, Aurelio, Lucas, El Zhar, Benayoun (f. Riera), Babel (f. Keane).

Fyrsta mark leiksins kom strax á þriðju mínútu. Robbi Keane fékk boltann úti við hægra horn vítateigs Tottenham og sneri laglega á Ledley King og inn að endalínunni. Þar kom Dirk Kuyt fyrstur að boltanum, lagði hann fyrir sig í þröngu færi og negldi honum upp í þaknetið. Staðan strax orðin 1-0 fyrir Liverpool.

Næstu sjötíu mínúturnar voru allar á sömu leið; Liverpool-liðið stjórnaði leiknum og lokaði algjörlega á dapra sóknartilburði heimamanna. Nokkur hálffæri okkar manna var með því markverðasta í fyrri hálfleik en í þeim síðari gerðu okkar menn stórsókn framan af og voru hreinlega klaufar að bæta ekki við a.m.k. einu marki. Eins og venjulega fóru að renna á mann tvær grímur þegar leið á seinni hálfleikinn og annað markið lét standa á sér, og það kom líka á daginn að okkar mönnum hegndist enn einu sinni fyrir að ná ekki að gera út um leikinn.

Þegar rétt rúmar tuttugu mínútur voru eftir sýndi Jamie Carragher einhverja lélegustu varnartilburði sem ég hef séð til hans á hans annars langa og giftusama ferli. Hann var með boltann fyrir framan teig Liverpool og hreinsaði út úr vörninni með vinstri fæti, en klúðraði sendingunni svo að hún barst beint á Tottenham-menn sem hófu stórsókn í staðinn. Á sama tímapunkti og sú stórsókn hófst sýndi Carra af sér frekar óíþróttamannslega tilburði þar sem hann brá greinilega fæti fyrir Darren Bent, fjarri atburðum í kringum boltann. Annars slappur dómari leiksins, Phil Dowd, kom auga á þetta og þegar Alonso braut á David Bentley við hægri kant Tottenham var hann fljótur að kalla Carra til sín og spjalda hann.

Í kjölfarið tók Bentley ágætis fyrirgjöf frá hægri úr aukaspyrnunni og þar stökk Carragher hæst allra, undir pressu frá Ledley King, og skallaði boltann óverjandi í fjærhornið á eigin marki, þegar það virtist mikið auðveldara fyrir hann að setja boltann í horn eða bara eitthvert annað. Sannarlega furðuleg mínúta hjá Carra sem leit út eins og hann hefði séð draug eftir þetta jöfnunarmark.

Við þetta mark kom fát á okkar menn og Tottenham-menn juku pressuna. Rafa setti Babel og Benayoun inná en lítið kom út úr þeim og undir það síðasta virtist þetta vera að fjara út í jafntefli. Á 91. mínútu náðu Tottenham-menn þó einni lokasókn; Bentley náði að búa sér til pláss við vinstra horn vítateigsins og átti gott skot sem Reina varði vel. Darren Bent náði fyrstur til boltans hægra megin í vítateignum en Andrea Dossena pressaði hann. Bent náði þó að renna boltanum framhjá Dossena inn að markteig þar sem varamaðurinn Roman Pavlyuchenko náði að snudda hann framhjá Daniel Agger og Pepe Reina og í fjærhornið.

Lokatölur leiksins urðu því 2-1 og dugði það heimamönnum til að lyfta sér úr botnsætinu, á meðan okkar menn sitja jafnir Chelsea að stigum eftir ellefu umferðir, fimm stigum á eftir United (sem eiga leik til góða) og sex stigum á undan Arsenal.

Persónulega, þá er ég rólegur yfir þessu tapi. Eftir frábæra byrjun í vetur var þetta bara spurning um hvenær, ekki hvort, fyrsta tapið kæmi. Þetta tap mun ekki hafa úrslitaáhrif á titilmöguleika Liverpool í vetur, en viðbrögð liðsins í næstu deildarleikjum gæti haft afgerandi jákvæð eða neikvæð áhrif. Eins og hefur komið fram áður á þessari síðu er leikjaprógrammið fram að jólum frekar auðvelt, nær eingöngu leikir við lið sem eru í neðri helming stigatöflunnar, þannig að liðið hefur enga afsökun fyrir því að láta þetta tap slá sig út af laginu. Í fyrra var liðið ósigrað fram í miðjan desember – en þá með talsvert fleiri jafntefli og ekki í toppsætinu – en um leið og fyrsti leikurinn tapaðist (úti gegn Reading) hrundi allt og næstu tvo mánuðina eyðilagði liðið alla möguleika á titilbaráttu. Það má einfaldlega ekki gerast aftur og því er gríðarlega mikilvægt að liðið girði sig í brók eftir þennan leik og haldi áfram næstu deildarleiki eins og ekkert hafi í skorist.

Maður leiksins: Sko, áður en ég útnefni mann leiksins vil ég nefna tvo punkta stuttlega. Í fyrsta lagi, þá lék liðið alveg ágætlega í dag. Riera hefur átt betri daga á kantinum, sem og Keane í framlínunni, á meðan Carragher átti fyrra mark Tottenham skuldlaust og Agger hefði getað gert betur í því seinna. Að öðru leyti var liðið í raun ekkert að leika svo illa á þessum erfiða útivelli og það sem helst er gagnrýnisvert er sennilega það að liðið skyldi ekki gera út um leikinn í stórsókninni við upphaf seinni hálfleiks.

Ég vil hins vegar ræða aðeins um tvo leikmenn sérstaklega í dag, varamennina Yossi Benayoun og Ryan Babel. Rafa setti þá inn í dag til að reyna að hressa upp á sóknarleikinn og ná að knýja fram annað mark en þeir ollu honum verulegum vonbrigðum. Hann hefði allt eins getað sett Örn Árnason og Ladda inná eins og að sóa skiptingum í Babel og Benayoun. Það eru flestir sammála um að þótt Benayoun sé góður kostur að hafa í leikmannahópi sé hann ekki nægilega góður til að eiga fast sæti í byrjunarliðinu okkar, en þeir eru öllu fleiri sem hafa látið glepjast af hraða og leikni Babel og heimta að hann fái bara alltaf að byrja inná, no matter what. Miðað við það sem hann hefur sýnt okkur í vetur (með einni undantekningu, sigurmarkinu gegn United) er það hins vegar hárrétt ákvörðun hjá Rafa að nota hann ekki meira en raun ber vitni. Babel einfaldlega verður að fara að sýna okkur meira til að réttlæta verðmiðann og orðsporið sem fylgdu honum frá Ajax til Englands.

Maður leiksins í dag var engu að síður hollenskur; Dirk Kuyt, auk þess að vera sívinnandi og alltaf að berjast eins og hans er von og vísa, skoraði frábært mark í upphafi leiks og var allan leikinn okkar mest skapandi og mest ógnandi leikmaður. Frábær leikur hjá honum og hann átti ekki skilið að vera í tapliði í dag.

Svona getur lífið stundum verið. Ef við hefðum átt þennan leik við Tottenham fyrir tveimur vikum hefðum við nær örugglega farið með sigur af hólmi, en á meðan þeir hafa verið að gefa stig eins og jólanammi í haust lendum við í þeim í miðri endurreisn og það var allan tímann erfið viðureign, þótt svo að liðið væri á botni deildarinnar. Þeir verða það ekki lengi og við getum bara vonað að þeir eigi eftir að hirða stig af United og Chelsea líka þegar Redknapp er búinn að rífa þá lengra upp töfluna.

Næsti leikur er á þriðjudag gegn Atletico Madrid á Anfield. Vonum að Fernando Torres fái að heilsa upp á gamla vini í þeim leik. Okkur vantar upplyftingu eftir daginn í dag.