Liverpool – WBA 0-1

Posted on by

Það hefur komið fyrir að maður sletti frasanum „Same shit, diffrent day“ þegar maður er að horfa á Liverpool leiki þetta tímabilið. Það á svo sannarlega við núna og rétt rúmlega það. Hvernig Liverpool tókst að skora ekki í dag er lögreglumál og ég hef bara aldrei séð lið sem klúðrar svona mörgum góðum færum til að sigra leiki.

Reina

Johnson – Skrtel – Agger – Enrique

Kuyt – Spearing – Henderson – Maxi

Suarez – Carroll

Bekkur: Doni, Coates, Downing, Carragher, Bellamy, Shelvey, Kelly

Fyrri hálfleikur var eign Liverpool frá a-z og eins og svo oft áður var það með ólíkindum að staðan væri ennþá 0-0 þegar flautað var til leikhlés. Á 6.mínútu sendi Andy Carroll boltann á Suarez sem var við það að komast í gegn er hann sendi á Dirk Kuyt sem var í opnu færi sem hann klúðraði átakanlega illa með hörmulegu skoti framhjá markinu. Á 19.mínútu komst Suarez upp að endalínu og sendi boltann fyrir markið þar sem Daniel Agger var mættur en náði ekki að pota í boltann.

Stuttu seinna slapp Suarez í gegn og virtist vera kominn í úrvalsskotfæri en varnarmenn WBA náðu að verjast á síðustu stundu. Strax í kjölfarið kom Johnson með flotta sendingu innfyrir á Suarez kjörstöðu í vítateignum teignum. Suarez skaut í fyrsta en beint á markmanninn þaðan sem boltinn barst til Maxi sem var í úrvalsfæri en skaut hátt yfir markið.

Á 30.mínútu sendi Enrique flotta sendingu á Suarez sem skallaði ofan á þaknetið. Yfirburðir Liverpool héldu áfram en WBA áttu nokkur sæmileg færi eftir skyndisóknir og m.a. þurfti Reina að taka á honum stóra sínum 1-2 en ég held að þetta sé í fyrsta skipti árið 2012 sem markmaður Liverpool nær actually að verja vel áður en við fáum mark á okkur, oftar en ekki gegn gangi leiksins.

Besta færið undir lok fyrri hálfleiks átti síðan Daniel Agger á 41.mínútu er boltinn féll fyrir Agger sem var í þröngu færi inni á markteignum, skot hans var slappt og á leið framhjá þegar Foster varði í horn.

Á 47.mínútu var Suarez enn á ný að skapa dauðafæri fyrir samherja sína er hann tók óvænta spyrnu fyrir markið sem enginn áttaði sig á í tæka tíð. Agger var aftur í besta færinu en náði ekki til boltans. Suarez er eins og Magic Johnson þegar hann kom fyrst til Lakers, samherjar hans kunna ekki á hann ennþá (eða eru ekki nógu góðir til að spila með honum, það er líklegra).

Þremur mínútum seinna var hreint með ólíkindum að staðan yrði ekki 1-0 þegar Henderson fékk gott færi eftir mjög þunga sókn en skot hans fór í þverslánna og niður. Það eru um 30 skot sem hafa farið í tréverkið hjá okkur í vetur.

Á 54.mínútu gerði Suarez bara lítið úr vörn WBA og splundraði henni upp á sitt einsdæmi og kom sér í gott skotfæri sem hann setti yfir markið. Allt frábærlega gert hjá Suarez þar til í lokin þar sem hann var með nokkra samherja í góðri stöðu fyrir framan markið. Ekki að þeir hefði skorað neitt frekar.

Á 60.mínútu var komið að stangarskoti frá Kuyt úr dauðafæri og það eina sem var í raun eftir var misnotuð vítaspyrna. Í kjölfarið fylgdu tvö góð skallafæri sem Andy Carroll setti yfir markið.

Á 65.mínútu komst Shane Long í besta færi leiksins einn gegn Reina en sneri bara við og fór í hina áttina, eftir það fygldi STÓRSKOTAHRÍÐ frá Liverpool og ég missti alveg þráðinn hver gerði hvað en boltinn endaði ekki inni, ég sá það.

Á 67.mínútu setti Carroll boltann út fyrir Henderson sem var í úrvalsfæri en skaut rétt frámhjá. Hreint út sagt fáránlegt að staðan væri ennþá 0-0. Bellamy kom þarna inná fyrir Kuyt.

Það var svo auðvitað fullkomlega eðlilegt þegar WBA komst yfir á 75.mínútu eftir klúður hjá Johnson. Peter Odamwingie skoraði og ég hreinlega hló þegar þetta gerðist. Þetta er fullkomlega fáránlegt lið og það að fótbolti sé ekki sanngjarn leikur hefur verið reynt til fullnustu hjá okkar mönnum í vetur.

Áfram hélt Liverpool að klúðra færum og á 79.mínútu missti Foster boltann í teignum en Carroll og Suarez náðu að glopra því að vanda.

Þetta fjaraði svo jafnt og þétt út hjá okkar mönnum og lokamínúturnar voru ekki sannfærandi og þeir þrír sem komu inná, Bellamy, Downing og Shelvey bættu engu við.

Þetta tímabil er að verða búið það er það eina góða sem við tökum úr þessum fáránlega leik.

Maður leiksins: Mér fannst Suarez enn á ný virka í klassa fyrir ofan samherja sína og fannst oft vanta fleiri menn fram gegn þessu hundslappa WBA liði. Hann átti samt að skora í dag enda er hann þarna til þess en er engu að síður besti leikmaður Liverpool í dag að mínu mati.

Endum þetta á þessu:

Lið sem er ítrekað með svona tölfræði og ekkert mark engu að síður þarf að skoða sóknarmennina sem þeir hafa. Þetta er langt frá því að vera eðlilegt. Þá er ég að meina sóknarmenn, kantmenn og miðju, bara alla.

Eins bara get ég illa t.d. röflað yfir stjóranum í dag, Roy Hodgson t.a.m. hefur aldrei stjórnað liði sem fær eins mörg færi og Liverpool í dag, heilt yfir held ég að þetta skili nú fleiri stigum í hús þó það hafi ekki gert það í dag.

Liðið gegn WBA

Posted on by

Byrjunarliðið gegn WBA er svona:

Reina

Johnson – Skrtel – Agger – Enrique

Kuyt – Spearing – Henderson – Maxi

Suarez – Carroll

Bekkur: Doni, Coates, Downing, Carragher, Bellamy, Shelvey, Kelly

Vörnin ætti að vera komin í lag þar sem við höfum endurheimt okkar bestu menn, Agger er kominn í miðvörðinn með Skrtel, Johnson er í hægri bakverði og Reina er auðvitað kominn aftur í markið.

Enginn Gerrard í dag eða Shelvey á miðjunni sem er smá spes, Spearing og Henderson stjórna umferðinni þar með Maxi og Kuyt á vængjunum og ef ég á að vera alveg hreinskilin þá hef ég mjög oft sé meira spennandi miðju hjá byrjunarliði Liverpool.

Það var svo ekki hægt að setja annað en Suarez og Carroll saman upp á topp.

Spái þessu 1-0 í erfiðum leik.

W.B.A. á sunnudag

Posted on by

Á sunnudaginn fá okkar menn tækifæri til að vinna sinn þriðja leik í röð þegar West Bromwich Albion koma í heimsókn. The Baggies eru sem stendur í 13. sæti deildarinnar með 42 stig eftir 34 leiki, heilum þrettán stigum frá fallsæti. Okkar menn eru í 8. sætinu með 46 stig en eiga leik inni á West Brom og vonandi eykst bilið á milli liðanna í sjö stig á sunnudaginn kemur.

Af hverju er ég að tala um West Bromwich eins og Liverpool sé í einhverri keppni við þá? Svarið er einfalt: maður neyðist til að láta sig gengi þeirra í deildinni varða út af því hver er knattspyrnustjóri West Brom og út af þeirri umræðu sem hefur ríkt um hann og Dalglish í vetur.

Þannig að áður en ég spái í spilin verð ég að tjá mig aðeins um uppáhald bresku pressunnar, Roy Hodgson, og manninn sem þeir elska að sjá tapa, Kenny Dalglish.

Það fór mjög illa í blaðamenn Englands þegar Roy Hodgson fór flatt sem stjóri Liverpool. Hann var (og er) mjög vinsæll meðal þeirra, þeir höfðu hampað honum mikið eftir velgengni með Fulham, bæði í stöðu landsliðsþjálfara Englands og sem stjóri Liverpool þegar sú staða varð laus sumarið 2010. Hann var ráðinn það sumarið (takk, Christian Purslow) og var ánægður með sig, sagðist eiga þessa stöðu skilið eftir góð störf, eins og það að vera knattspyrnustjóri Liverpool væri verðlaun en ekki verkefni.

Hann fór engu að síður sögulega flatt á því sem stjóri Liverpool og þrátt fyrir frábær ummæli ensu pressunnar, Purslow, Martin Broughton og bara allra sem nýju eigendurnir hlustuðu á fyrstu mánuðina hékk hann ekki lengur í starfi en fram í janúar. Hefði eflaust verið rekinn fyrr ef eigendurnir hefðu ekki þurft 2-3 mánuði hreinlega til að kynna sér málin nógu vel til að þora að komast að niðurstöðu.

Í staðinn fengum við King Kenny Dalglish, okkar mann frá A til Ö og maður sem veit að hlutverk stjóra Liverpool er ekki að vera handbendi ensku pressunnar, ekki að beygja sig undir alla gagnrýni frá stjóra Manchester United, ekki að tala eins og Liverpool sé klúbbur sem eigi að búast við tapi á útivelli gegn Birmingham og Blackburn. Dalglish skilur Liverpool, talar eins og Púllari og gerir sömu kröfur – af sjálfum sér og öðrum – og aðrir Púllarar gera. Hann ver klúbbinn og hlustar ekki á neitt rugl. Það var því borðleggjandi að hann yrði óvinsæll og enska pressan myndi bíða í ofvæni eftir að geta rekið rýtinginn í hann og svo snúið hressilega í sárinu.

Að því leyti til hefur veturinn í vetur verið nokkuð góður fyrir ensku pressuna. Dalglish er ömurlegur, segja þeir. Hann er búinn að missa það, hann veldur þessu ekki, og svo uppáhaldsskoðun margra þeirra: Dalglish er ekkert betri en Hodgson eftir allt saman. Hodgson er að gera svoleiðis blússandi góða hluti með W.B.A., Dalglish er að drulla á sig með Liverpool. Hodgson tapaði aldrei þremur leikjum í röð með Liverpool, og svo framvegis.

Svona virkar breska pressan og fyrir vikið – þótt deildin í vetur hafi verið stór vonbrigði hjá Dalglish – finnst mér bara nauðsynlegt að rifja aðeins upp hvernig okkur leið öllum þegar Roy Hodgson var stjóri Liverpool.

Til að rifja aðeins upp hvernig það var að vera Liverpool-aðdáandi meðan liðið var undir stjórn Roy Hodgson getið þið lesið pistla eftir okkur alla á tímabilinu september 2010 – janúar 2011. Hér eru nokkrir: Kristján Atli 1, 2 – Einar Örn 1, 2 – SSteinn 1. Sumir þessara pistla eru stuttir af því að það þurfti ekkert að fjölyrða um Hodgson eða rökstyðja þessar skoðanir, maðurinn var bara vonlaus sem stjóri Liverpool og það varð ljóst meira og minna strax í ágúst. Lesiði yfir færslurnar í október-desember 2010 og skoðið líka ummælin ykkar við færslurnar okkar. Þetta var átakanlegt tímabil. Og ef þið eruð í miklu sjálfspyntingarstuði mæli ég með The Anfield Wrap: The Hodge Files sem tekur saman mörg af skrautlegustu ummælum ‘The Hodge’ á þeim tíma sem hann stýrði Liverpool.

Nú er ég ekki að segja að allt sé stórkostlegt hjá Kenny Dalglish eða að Liverpool hafi verið í draumalandi síðan Hodgson fór. Tímabilið í vetur hefur verið vonbrigði og það hefur – hingað til – kostað Damien Comolli starfið og maður veit ekkert hvað gerist með Dalglish. En um eitt verður ekki rifist – Dalglish er réttur maður fyrir Liverpool á alla þá vegu sem Hodgson var rangur maður fyrir Liverpool. Öll viðtöl, ummæli, hegðun, allt sem tengist starfi knattspyrnustjóra utan vallar er 100% Dalglish í hag. Jú, Dalglish hefur valdið vonbrigðum í deildinni í vetur en hann er búinn að vinna titil og er kominn í úrslit hinnar bikarkeppninnar, á meðan Hodgson skeit á sig á heimavelli gegn Northampton í fyrsta leik Deildarbikarsins.

Ef ég væri aðdáandi liðs eins og W.B.A. eða Fulham – það er, félags af minni stærð en Liverpool FC sem býst ekki við eins miklu og stóru klúbbarnir gera – væri ég hæstánægður með Hodgson sem stjóra. Hann er mjög stöðugur stjóri, týpan sem vinnur einn, tapar einum og gerir eitt jafntefli í hverjum þremur leikjum og heldur liðum frá fallbaráttu. Af og til á hann betra tímabil og nær jafnvel að lyfta sér í Evrópusæti, og af og til á hann slæmt tímabil og lendir í fallbaráttu. Flott fyrir klúbba eins og W.B.A. og Fulham. En það var aldrei nóg fyrir Liverpool FC og hann virtist ekki skilja það, talaði jafnan eins og hann væri enn að stýra Fulham og ætti að fá að vinna eftir sömu kröfum hjá Liverpool og hann gerði þar. Það er stóra ástæðan fyrir því að hann var aldrei réttur maður fyrir Liverpool. Dalglish talar um titla og titilbaráttu, stefnir á sigur í öllum keppnum og tekur svo ábyrgð á því þegar liðinu gengur illa, í stað þess að reyna að kenna stökum leikmönnum um (lesið ‘The Hodge Files’ – menn eins og Agger, Johnson og Torres voru gerðir persónulega ábyrgir af því að ekkert var nokkurn tímann Uncle Roy að kenna).

Allavega, mér fannst ég verða að segja eitthvað um Hodgson. Það eru 15 mánuðir síðan hann var rekinn sem stjóri Liverpool og liðið hefur bæði unnið titla og valdið vonbrigðum síðan. Það er frábært að hafa Dalglish í brúnni sé hugsað til forvera hans og jafnvel þótt það verði raunin í sumar að hann hætti með liðið þá breytir það því ekki að hann er milljón sinnum hæfari í þessa stöðu en Roy Hodgson.

Þá að leiknum á sunnudaginn. West Brom hafa unnið tvo og tapað tveimur í síðustu 4 deildarleikjum (bara á pari við það sem má vænta af ‘The Hodge’) en þar sem þeir sigla lygnan sjó í deildinni núna veit ég ekki hversu grimmir þeir mæta endilega til leiks á sunnudag. Það segir mér helst sá hugur – af því að ég hef reynslu af því að spá í lið Roy Hodgson – að hann stilli upp 4-5-1 og freisti þess að ná jafntefli í þessum leik.

Að vissu leyti má viðra sömu efasemdir um okkar menn. Það er, hvaða hvata hafa menn til að vinna þennan leik? Baráttan um að vera fyrir ofan Everton í deildinni? Tækifæri til að gjörsigra lið Roy Hodgson? Baráttan um sæti í byrjunarliði bikarúrslitaleiksins? Ég veit ekkert hvað af þessu skiptir leikmenn Liverpool máli en mig grunar að Dalglish sé ekki á þeim buxunum að slaka á neinu nú þegar liðið er loksins byrjað að vinna leiki aftur. Það eru líka rúmlega átta dagar á milli bikarleiksins um síðustu helgi og þessa leiks þannig að ég sé ekki af hverju hann ætti að stilla upp einhverju öðru en sínu sterkasta liði.

Ég ætla að spá því að Dalglish stilli upp eftirfarandi liði á morgun:

Reina

Johnson – Skrtel – Agger – Enrique

Downing – Gerrard – Henderson – Bellamy

Suarez – Carroll

Pepe kemur aftur í markið eftir leikbann, Brad Jones sest á bekkinn. Skrtel og Agger fá vonandi að stilla sig saman í miðri vörn aftur og það verður áhugavert að sjá hvort Enrique réttir úr kútnum eftir að hafa verið settur á bekkinn á Wembley. Á miðjunni sé ég ekki þörf á að hafa varnarhund eins og Spearing þegar við getum notað sókndjarfari menn eins og Gerrard, Henderson og Shelvey frekar. Ég myndi vilja hafa hraða á köntunum og því vel ég Downing og Bellamy frekar en Kuyt og Maxi, þó gæti ég alveg séð annan eða báða af þeim tveimur síðarnefndu byrja. Frammi hljóta svo Suarez og Carroll að byrja alla leiki saman það sem eftir er tímabils, ég bara trúi ekki öðru.

Mín spá: Síðustu tveir sigurleikir gerðu ansi margt gott fyrir þetta lið og ég held að þetta lið nái sér aftur upp úr þessari deildarlægð núna og fram á vorið. Við tökum þennan leik 3-0, skorum snemma og þá er ekkert plan B til hjá Hodgson og þetta verður auðvelt. Ég hef verið duglegur að spá Liverpool jafnteflum eða tapleikjum á þessari síðu enda hefur mér litist illa á hrunið í deildinni en ég hef núna fulla trú á að það sé komið að sigri á Anfield í deildinni.

Skórnir hans LeBron

Posted on by

Góðan dag og gleðilegt sumar.

Það er svo lítið að frétta af Liverpool í miðri viku að maður skellir inn eins og einum opnum þræði til að halda lífi í síðunni. En ég mátti samt til með að deila með ykkur dálitlu sem mér fannst allavega mjög fyndið.

Þetta eru nýju Nike-skórnir hans LeBron James og þeir fá innblástur sinn frá Liverpool FC, en eins og menn vita er hann hluteigandi LFC í gegnum Fenway Sports Group og hefur verið að kynna liðið í Bandaríkjunum. En allavega, hér eru skórnir og nú segi ég bara eins og tímaritið Æskan í gamla daga, finnið fimm villur:

Fyrst, 18 deildartitlar á sólanum. Í alvöru? Í ALVÖRU? Næst: síðan hvenær stundar the Liverbird kynlíf með drekum? Þetta hlýtur að vera afkvæmi þeirra.

Ojæja. LeBron er allavega að reyna. Þá fannst mér heyrnartólin hans allavega flottari.

Já, og óstaðfest slúður í Bandaríkjunum segir að Liverpool verði viðfangsefni raunveruleikaþáttar í NFL/Hard Knocks-stílnum og að sú þáttaröð verði tekin upp á ferð liðsins um N-Ameríku í júlí/ágúst. Ég eiginlega bæði hlakka til og kvíði að sjá þá seríu ef af verður. Tilhugsunin um t.d. Gerrard og nýja leikmann X að rífast fyrir framan myndavélarnar, eða Dalglish að hrekkja Pepe Reina, er í senn stórkostleg og fáránleg. Horfið á Hard Knocks-þættina, þá vitiði hvað ég er að meina.

Annars er þetta opinn þráður. Ræðið það sem ykkur sýnist. Allt skítkast út í skóna hans LeBron er að sjálfsögðu bannað. :)

Mánudagur eftir stóran áfanga – opinn þráður.

Posted on by

Mánudagurinn 16.apríl og viðburðarík vika að baki.

Fyrir nákvæmlega viku síðan var verið að berja duglega á klúbbnum okkar – hvort sem þar var átt við stjórann eða leikmennina.

Á miðvikudagskvöldinu unnum við deildarsigur, þann fyrsta lengi þrátt fyrir að hvíla töluvert af lykilmönnum auk þess sem framherjinn okkar sem hefur aðeins fengið að heyra af því hvað hann kostaði skoraði sigurmark í uppbótartíma. Að mínu mati varð frammistaða hans þá til þess að þjálfarateymið breytti byrjunarliðinu á Wembley og setti hann inn.

Fimmtudagurinn varð svo sprengjusvæði. Damien Comolli leystur tafarlaust frá störfum og tilkynnt að yfirmaður læknaliðsins myndi hætta í lok leiktímabils. Sögur um að fleiri hefðu verið reknir áttu ekki við rök að styðjastæ en skilaboðin voru augljós.

FSG voru ekki alls kostar sáttir og sýndu í verki fram á það að þeir sem ekki eru í takt við það sem þeir ætla sér og/eða sýna ekki árangur í starfi skulu átta sig á að fljótt verður gripið þar inní – skýrt dæmi um metnað.

Á laugardaginn var tímabilið undir og eftir mikla baráttu vannst þar sigur og þriðja ferðin á Anfield South staðreynd þetta árið. Aftur skorar Carroll sigurmark og skyndilega birtast nú fréttir um það að hann hljóti að verða í næsta landsliðshópi Englands.

Í pistilinn bæti ég tveimur greinum úr norðrinu, veit ég er eins og rispuð plata, en er bjargfast á þeirri skoðun að opinbera siðan okkar sé birtingarform stefnu félagsins og að Liverpool Echo sé besti mælikvarðinn á umræður í borginni og með raunsanna mynd af stöðu félagsins.

Í viðtalinu á opinberu heimasíðunni ræðir Dalglish um gagnrýnina að undanförnu og minnir okkur á að frá upphafi hafi hann rætt um það að félagið þurfi að sameinast og takast á við að byggja sig upp á nýtt. Í lokin gefur hann okkur innsýn á það með að segja við séum farin að standa saman í mótlæti sem hópur, segir t.d.

That is the football club I used to know and it’s the football club I am getting back to knowing now.

Það held ég að gleðji mig meira en margt sem ég hef að undanförnu lesið, um langa hríð verið ömurlegt að fylgjast með alls konar innri átökum og mikið sem ég verð glaður ef að sá samhenti hópur sem fagnaði á Wembley er merki þess sem koma skal.

Svo langar mig líka að vísa í frábæra grein James Pearce í Echoinu sem fjallar um Andy Carroll og hans árangur að undanförnu.

Þessi strákur hefur verið rakkaður niður stanslaust, jafnvel af aðdáendum LFC, nú um langt skeið en síðustu tvær frammistöður benda augljóslega til þess að þar fer metnaðarfullur ungur maður sem ætlar sér langt. Umræða um formleysi og fýlu er að baki og ég held að allir sem horfðu á samvinnu hans og Suarez um helgina séu að átta sig á að þar er að myndast samstarf sjöu og níu sem vert verður að fylgjast með.

Ég hef dáðst að því hvernig hann hefur borið sig í þessari ósanngjörnu orrahríð og vona innilega að nú sé hann að komast á beinu brautina.

En mikið ótrúlega líður mér miklu betur heldur en fyrir viku síðan!!!

Umræðan er opin, feel free to chat!

Hillsborough: 23 ár

Posted on by

Í dag eru liðin 23 ár frá Hillsborough-harmleiknum. Í dag minnumst við 96 stuðningsmanna Liverpool sem fóru að horfa á fótboltaleik og sneru aldrei heim. Megi þeir hvíla í friði.

Nú er í gangi á Anfield minningarathöfn sem er sjónvarpað beint (og frítt) á opinberu síðunni. Þá mæli ég líka með frábærri grein á Fótbolta.net, skrifuð af Hafliða Breiðfjörð ritstjóra þeirra síðu, um málið.

Í gær vannst sigur á Everton í bikarnum í gríðarlega mikilvægum leik. Í dag erum við minnt á það að sumt er mikilvægara en fótbolti.

You’ll never walk alone.

Liverpool – Everton 2-1

Posted on by

Þetta bara verður ekkert mikið sætara en þetta. Hjálpi mér hvað þetta var hressandi 2-1 sigur á Everton. Þeir voru komnir í bílstjórasætið og náðu að klúðra því með stæl og Liverpool sem er að taka eitt versta tímabil sitt í nokkra áratugi er aftur komið í úrslitaleik á Wembley. Er það ekki svolítið Dalglish? Hræðilegt tímabil, bara tveir úrslitaleikir!

Ég var engu að síður ekkert ofsalega hrifin af byrjunarliðinu í dag en það var svona:

Jones

Johnson – Skrtel – Carrgaher – Agger

Henderson – Spearing – Gerrard – Downing

Suarez – Carroll

Bekkur: Gulacsi, Enrique, Maxi, Kuyt, Shelvey, Kelly, Bellamy.

Carragher var í hjarta varnarinnar og Agger í vinstri bakverði og þetta var aldrei sannfærandi í þessum leik, kostaði mark og ég stórefast um að Carragher byrji í bikarúrslitaleiknum í næsta mánuði.

Fyrri hálfleikur var annars alls ekki góður hjá okkar mönnum, holningin á liðinu var alls ekki sannfærandi við náðum aldrei almennilegum takti í leiknum. Bæði lið fengu hálffæri áður en varnarmenn Liverpool ákváðu að gefa Everton forgjöf í leiknum. Howard fékk góðan tíma til að sparka út án pressu frá sóknarmönnum Liverpool og Cahill vann skallabolta sem fór beint á Carragher sem átti einfalt verk fyrir höndum að hreinsa boltan í burtu. Misskilningur milli Agger og Carragher varð hinsvegar til þess að Carra rétt potaði boltanum í Cahill og þaðan datt hann fyrir Jelavic sem reyndar var rangstæður og hann skoraði af öryggi og þakkaði mikið vel fyrir þessa gjöf. Fyrsta skot Everton á markið í leiknum og útlitið var alls ekki gott eftir fyrri hálfleik.

Dalglish gerði engar breytingar á liðinu í hálfleik en engu að síður kom allt annað Liverpool lið í seinni hálfleik og strax á 47.mínútu átti Andy Carroll bara að skora eftir frábæran undirbúning frá Downing. Carroll fékk frían skalla fyrir opnu marki en skallaði framhjá. Mjög lélegt hjá Carroll.
En þrátt fyrir að ímyndin sé oft önnur þá er ágætis vinskapur milli þeirra bláu og rauðu í Liverpool borg og varnarmenn Everton, n.t.t. Distin ákvað að gefa Liverpool líka mark í leiknum, ekki nema sanngjarnt. Distin reyndi sendingu til baka sem Suarez las mjög vel og komst inní og þ.a.l. aleinn í gegn og skoraði mjög vel framhjá Tim Howard í marki Everton. Hroðalega hressandi jöfnunarmark og ég bjóst við lögreglunni heim til mín í tíu mínútur á eftir.

Andy Carroll hélt áfram að stríða varnarmönnum Everton í leiknum og var rétt búinn að skora á 77.mín en skot hans fór framhjá markinu.

Hann lagaði það þó og GOTT BETUR á 87.mínútu þegar hann skallaði aukaspyrnu Craig Bellamy í netið og gerði allt snarvitlaust í rauða hluta Wembley Stadium. Það er ekki hægt að réttlæta verðmiða á nútíma knattspyrnumanni og Andy Carroll er ansi extreme dæmi með sinn verðmiða…en þetta moment fór alveg helvíti nálægt því engu að síður.

Liverpool hélt svo út og var raunar nær því að bæta við þegar Maxi klúðraði fyrir opnu marki en það kom ekki að sök. 2-1 sigur staðreynd og mikið djöfull er það nú hressandi eftir öll vonbrigði þessa árs.

Maður leiksins.
Ef við förum bara yfir liðið í heild þá var ég með hjartað í buxunum í hvert skipti sem Jones var í grend við boltann en hann stóð sig mjög vel í dag. Hann á ekkert í þessu marki og var í raun nálægt því að verja skotið frá Jelavic. Mjög líklega stærsta moment ferilsins hjá honum og hann átti það svo sannarlega skilið eftir hroðalega erfiða tíma undanfarin ár.

Vörnin var ekki sannfærandi í dag, sérstaklega ekki í fyrri hálfleik. Agger var augljóslega ekki í sinni réttu stöðu og það var ekki þörf á að troða Carragher í byrjunarliðið. Hans mikilvægi í svona leikjum fer mjög hratt dvínandi og er ekki það mikið að við þurfum að hrista upp í varnarlínunni eins og gert var í dag. Enrique ætti að koma aftur í næsta leik og Agger í sína stöðu. Engu að síður var Everton ekkert að vaða í færum neitt og en ég yrði óskaplega hræddur með þessa uppstillingu gegn  t.d. Chelsea eða Tottenham.

Spearing var svosem ekkert að heilla mig heldur á miðjunni en stóð þó fyrir sínu, Gerrard var mun aftar en í síðasta leik gegn Everton en átti heilt yfir ágætan leik og stjórnaði leiknum í seinni hálfleik þegar Liverpool átti miðjuna. Henderson átti ekki góðan dag á kantinum á meðan Downing var öllu skárri hinumegin. Enn á ný klúðrar Carroll gjöf frá Downing sem hlítur að hugsa honum þegjandi þörfina.

En mínir menn leiksins eru klárlega sóknarmenn Liverpool og þá Suarez sérstaklega. Hann jafnaði metin og var stöðugt að stríða varnarlínu Everton sem þurfti að veita honum mjög mikla athygli allann leikinn. Carroll var einnig mjög öflugur í dag og skoraði auðvitað sigurmarkið. Hann verður að fara nýta færin sín betur en þetta er fín nýbreytni hjá honum að skora svona sigurmörk í lok leikja, getur mjög vel vanist frá honum.

En eins og maður sagði fyrir leik, það skiptir engu helvítis máli hvernig við vinnum þennan leik bara að við vinnum hann. Það hefði kálað móralnum að tapa þessu í dag.

Wembley, we´ll be back.

p.s til hamingju með afmælið Maggi, flott gjöf.

Liðið gegn Everton á Wembley

Posted on by

Byrjunarliðið er svona í þessum risaleik:

Jones

Johnson – Skrtel – Carrgaher – Agger

Henderson – Spearing – Gerrard – Downing

Suarez – Carroll

Bekkur: Gulacsi, Enrique, Maxi, Kuyt, Shelvey, Kelly, Bellamy.

Ekkert sem kemur mjög á óvart nema kannski að Agger byrjar í bakverði og Carrgher í miðverðinum. Þetta þarf samt ekki að koma mönnum á óvart, ef það er einhver leikur sem Carra spilar þá er það þessi og Agger hefur verið að koma ferskur inn í vinstri bak undanfarið á meðan Enrique hefur verið mjög slappur. Suarez og Carroll saman frammi sem verður spennandi líka.

Þetta verður eitthvað.

Everton á morgun

Posted on by

Það hefur ekki gerst oft undanfarin ár að jafn mikið sé undir í leik þessara liða eins og raunin er með leik morgundagsins. Eins og vanalega er það “bragging right” innan borgarmarkanna, stoltið, heiðurinn og hjartað, en við það bætist leið inn í úrslitaleikinn í elstu og virtustu bikarkeppni veraldar, á sjálfum Anfield South. Það hefur verið hnútur í maganum á manni lengi, eiginlega bara fáránlega lengi vegna leiksins. Ég hreinlega get ekki hugsað þá hugsun til enda að ná ekki að komast í úrslitaleikinn. Það er eitt að komast ekki í hann, en annað að sjá á eftir erkifjendunum þangað. Það bara má alls ekki gerast. Ég geng svo langt að segja að tímabilið sé undir í þessum leik.

Ég hreinlega elska það þegar Liverpool vinnur titla. Tilfinningin er engu lík og ekkert annað, þriðja eða fjórða sæti í boltanum eða í deild, kemur í staðinn fyrir að vinna titla. Liverpool FC er í fótboltanum til að vinna titla og þess vegna mun ég verða bara nokkuð sáttur við tímabilið per se ef við lyftum FA bikarnum í maí. Auðvitað hefur deildin verið ein stór vonbrigði, en ég mun sópa því til hliðar náist þetta markmið okkar. Liverpool hóf tímabilið í þremur keppnum, hefur nú þegar unnið eina þeirra og eiga núna risastórt tækifæri til að vinna aðra. 2 af þremur yrði nú heilt yfir ekki svo slæm niðurstaða.

Mótherjar okkar hafa sigrað Tamworth (2-0), Fulham (2-1), Blackpool (2-0) og Sunderland (1-1 og 0-2) á leið sinni í undanúrslitin, á meðan okkar menn hafa lagt Oldham (5-1), Man.Utd (2-1), Brighton (6-1) og Stoke (2-1). Everton hafa verið á ágætis skriði í deildinni undanfarið, annað en okkar menn, þó svo að sigur hafi náðst í síðasta leik. Öll slík tölfræði skiptir reyndar akkúrat engu málið þegar í leikinn á morgun er komið, þar verður allt undir og ég efast um að nokkur leikmaður eða persóna tengd félögunum, hugsi um hvað hefur gerst síðustu dagana eða vikurnar. Þetta er bara one off leikur þar sem barist verður til síðasta blóðdropa. Bæði stjóri Everton og King Kenny hafa hvílt nokkra lykilmenn sína fyrir leikinn og því ættu menn að vera vel til taks. Hjá andstæðingunum verður enginn Pienaar, þar sem hann hefur leikið með Spurs í keppninni, og eins er vafi með hvort Jack Rodwell verði búinn að klára sig af meiðslum sínum. Að öðru leiti sýnist manni þeir vera með fullskipað lið.

Adam, Lucas, Kelly og Robinson eru svo frá hjá okkar mönnum vegna meiðsla og svo verða þeir Reina og Doni báðir í banni. Það er mjög stór spurning hvernig Kenny muni stilla upp vörninni. Flestir vonast líklegast eftir að sjá þá Skrtel og Agger sameinaða í hjarta hennar á ný, en Kenny gaf svolítið stóra vísbendingu með því að hafa Carra á bekknum gegn Blackburn. Annar möguleiki er svo að hann ætli að setja Carra í hægri bakvörðin upp á varnarleikinn að gera, enda Baines duglegur að krossa boltanum inn í teiginn. Ég vil bara sjá okkar sterkasta lið og það er klárlega Johnson – Skrtel – Agger – Enrique. Gerrard kemur inn á miðjuna og svo er Jay Spearing allan tíman að fara að spila þennan leik. Þá eru eftir 4 stöður og það er afar erfitt að ráða í þrjár þeirra. Luis Suárez verður klárlega inni, en stóra spurningin er hvort Andy Carroll verði treyst. Ég vil svo sannarlega sjá hann í byrjunarliðinu og ég ætla bara að stilla hérna upp mínu drauma liði fyrir leikinn.

Jones

Johnson – Skrtel – Agger – Enrique

Kuyt – Spearing – Gerrard – Downing

Carroll – Suárez

Sitt sýnist auðvitað hverjum og auðvitað ætti Maxi að geta gert stórt tilkall til sætis í byrjunarliðinu. En ég tel þetta vera sterkasta liðið gegn Everton, þar þarf líkamlegt power og það er mesti veikleiki Maxi. Ég vil að Downing keyri á hægri bakvörðinn hjá þeim og nýti sér hraða sinn. Hibbert er ekki sá fljótasti í bransanum og hann getur svo sannarlega slátrað honum á góðum degi. Það er algjörlega ljóst að oft á tíðum verður ekki boðið upp á neina fegurð þegar kemur að sjálfum fótboltanum, þetta er Merseyside derby leikur af dýrari gerðinni. Það er ekkert til sem heitir að slaka á í svona aðstæðum, nú þurfa menn að vera algjörlega upp tjúnnaðir og klárir strax í byrjun, því það er alveg vitað að blái helmingurinn verður það.

Þetta verður erfitt, alveg fjári erfitt, en það er ekki nokkur vegur í mínum huga að þetta sé að enda á nokkurn annan hátt en að Rauði Herinn stormi áfram og tryggi sér þriðja leikinn á þessu tímabili á Wembley. Það sem hræðir mann allra mest er að Brad Jones stendur í markinu og hann hefur svo sannarlega ekki mikla leikæfingu, varla spilað alvöru leik í nokkur ár. Hann var ekki beint traustvekjandi gegn Blackburn, en núna er hann kominn á stóra sviðið og getur sýnt sig og sannað. Við klárum þetta 2-1 og mætum svo Chelsea í úrslitaleik á Wembley í maí. Steven Gerrard mun halda áfram að hrella þá bláu og setur eitt “kvekende” og Kuyt setur hitt af gömlum vana.

Bara í Fowlers bænum, gerið það fyrir mig drengir að vinna þennan leik. Mín litla sál má hreinlega ekki við svo stórum skakkaföllum að detta út úr bikarnum á morgun. Plíííís.

Kop.is Podcast #18

Posted on by

Hér er þáttur númer átján af podcasti Liverpool Bloggsins!

KOP.is podcast – 18.þáttur

Þið getið hlustað á þáttinn beint með því að nota spilarann hér fyrir ofan en þið getið líka smellt á DOWNLOAD-takkann og sótt mp3-skrána ykkur til hæginda. Einnig er hægt að gerast áskrifandi að þættinum á iTunes með því að setja þennan link, í RSS-áskrift undir podcast-lið iTunes.

Ég (Kristján Atli) stýrði þættinum sem fyrr og með mér að þessu sinni voru Einar Örn, Maggi, SSteinn og Babú.

Í þessum þætti ræddum við m.a. brottrekstur Damien Comolli, Peter Brukner og fleiri í dag, gengið undanfarið, stöðu Dalglish hjá Liverpool fyrir og eftir Everton-leikinn og bikarleikinn sjálfan um helgina.