Liverpool Bloggið

Jæja, landsleikjahléinu er aaaaaalveg að ljúka, innan við klukkutími í leiki helgarinnar og byrjunarliðið hjá okkar mönnum hefur verið kunngjört. Lucas er klár í slaginn í dag en Javier Mascherano missir alveg af. Liðið er sem hér segir:

Bekkur: Cavalieri, Degen, Dossena, Kyrgiakos, Spearing, Voronin, Ngog.

Flott lið, okkar sterkasta án JM á miðjunni býst ég við, og svo er broslegt að sjá þá D-bræður Egen og Ossena á bekknum.

Þessi dagur leggst vel í mig. Tottenham vinnur Man Utd, Stoke heldur jafntefli við Chelsea, Arsenal rúlla Man City upp og við tökum skotæfingu á Burnley (og vinnum). Þið lásuð það hér fyrst!

Landsleikjatörn loksins lokið og glorhungraðir stuðningsmenn Liverpool geta tekið gleði sína að nýju. Það er óhætt að segja að byrjunin á tímabilinu hafi ekki verið samkvæmt væntingum (allavega hjá mér) og þó svo að menn hafi nú aðeins girt sig í brók, þá er það alveg ljóst að það er ekki nóg að girða sig ef menn eru í víðum buxum og belti vantar. Það þarf að girða sig vel, setja á sig beltið og herða. Við megum ekki við neinum skakkaföllum á heimavelli gegn liðum eins og Burnley, það er algjörlega ljóst. Öll ánægjan og gleðin sem braust út þegar úrslit þeirra gegn Man.Utd og Everton voru orðin ljós, verða að engu ef við klárum ekki dæmið. Það er aðeins eitt sem kemur til greina á morgun, SIGUR.

Þetta Burnley lið svipar á margan hátt til W.B.A á síðasta tímabili að því leiti að þeir reyna að spila fótbolta. Munurinn liggur kannski í því að þeir síðarnefndu voru yfirleitt flengdir þegar þeir reyndu það, en Burnley hafa verið seigir. Það er alltaf vont að mæta svona nýliðum í upphafi tímabils, en væntanlega komu Chelsea þeim verulega niður á jörðina í síðasta leik. Við sýndum það og sönnuðum gegn Stoke að við getum alveg urðað yfir þessi smærri lið ef við mætum rétt stemmdir til leiks. Mark snemma á morgun mun einfaldlega þýða yfirrúllun af bestu gerð, er ekki í vafa með það. Vandamál okkar hefur oft verið að ef hlutirnir ganga ekki fljólega upp, þá grípur um sig örvænting og markvörður andstæðinganna á leik lífs síns. Ekki slíkt á morgun takk.

Ég ætla ekki að fjölyrða mikið um lið Burnley, veit afskaplega lítið um það nema hvað þeir unnu Man.Utd og Everton (jæks hvað er gaman að skrifa um það). Það eru akkúrat engar stjörnur í þeirra liði, Frægastur er Portsmouth reject-ið hann David Nugent og svo eru þar nokkrir “næstumþví” Úrvalsdeildarmenn eins og Bikey og Blake. Jói Kalli spilar með þeim, en hefur ekki verið að fá mikla sénsa. Það er einnig óhætt að segja að mörkin sem Burnley hafa skorað, hafi talið. BÆÐI mörkin þeirra skiluðu 3 stigum í hús, annað þeirra skilaði þeim sigri á Man.Utd og HITT skilaði sigri á Everton. Þeir héldu líka hreinu í sigurleik gegn Man.Utd og Everton. Var ég búinn að koma því að hvar Burnley fengu þessi 6 stig sem þeir hafa fengið í Úrvalsdeildinni? Þeir fengu þau gegn M….OK, OK, ég skal hætta núna.

En að okkar mönnum. Menn hafa verið að skila sér heim alls staðar að úr heiminum eftir þetta landsleikjahlé og verður fróðlegt að sjá hvernig Rafa ætlar að stilla þessu upp. Javier tók þátt í tveimur tapleikjum Argentínu og flaug svo yfir þveran og endilangan hnöttinn, og er víst tæpur á meiðslum í þokkabót. Ég reikna engan veginn með honum í þennan leik. Lucas ferðaðist álíka mikið, en hefur spilað c.a. tveim landsleikjum færra en félagi sinn á miðjunni. Hann mun því væntanlega síga úr flugvélinni og beint inn á miðjuhringinn á Anfield og hefja þar leik. Stóra spurningin verður hver mun spila með honum á miðjunni. Ég reikna ekki með að Aurelio byrji þar, þó svo að það myndi liggja beinast við ef hann væri í einhverri leikæfingu. Þá standa 3 kostir eftir. Jay Spearing, Damien Plessis og Stevie G. Ég hallast helst að því að Stevie hefji þar leik og muni stjórna spilinu á miðjunni og Yossi fari inn í holuna. Riera og Kuyt verði á vængjunum og Fernando frammi. Vörnin mun saman standa af þeim Johnson, Carra, Skrtel og Insúa.

Það gæti reyndar alveg verið að Babel fengi sénsinn, en ég efast um það, sér í lagi þar sem hann er búinn að vera háskælandi í fjölmiðlum undanfarið. Rafa getur eiginlega ekki hent honum inn, því menn eiga ekki að væla sig inn í liðið. Ég myndi þó heldur ekki verða neitt hoppandi hissa þótt Voronin myndi hefja leik í holunni og Yossi á vinstri kanti. En ég held mig við upphaflegu spánna og því yrði liðið þá svona:

Bekkurinn yrði þá væntanlega á þessa leið: Cavalieri, Kyrgiakos, Dossena, Plessis, Aurelio, Babel, Voronin.

Leikurinn? Ég ætla að búast við marki fljótlega og það þýðir að mótstöðunni verður rutt strax úr vegi og menn geti spilað sinn bolta og klárað Burnley. Ég ætla að gerast svo djarfur að spá 5-0 sigri okkar manna. Ef okkur tekst ekki að skora snemma, þá gætum við lent í ströggli, en hvort heldur sem er, þá eigum við að vinna þetta lið, meira að segja þó svo að við eigum ekki okkar góða dag. Eigum við ekki að segja að Stevie endurtaki leikinn frá því í Englands leiknum og setji 2 mörk, Yossi setur eitt, Torres eitt og svo kemur Kuyt og klárar dæmið endanlega. Ekkert vanmat, það má ekki gerast, en bara skora snemma og þá ætti þetta að klárast örugglega. Er þetta ekki bara díll?

Í Liverpool Echo í dag er sagt frá því að þeir Javier Mascherano og Lucas Leiva séu báðir að ferðast heim frá S-Ameríku í dag (og sennilega e-ð á morgun líka áður en þeir ná á áfangastað) eftir landsleiki Argentínu og Brasilíu í nótt. Fréttin er svo sem ekki sláandi, ekkert nýtt að þeir séu tvísýnir fyrir deildarleik á laugardegi eftir þetta ferðalag, nema að núna eru þeir nánast sjálfgefið miðjupar okkar, sem hefur ekki alltaf verið raunin.

Hvað gerir Rafa ef annar eða báðir þeirra eru ekki klárir í að byrja gegn Burnley? Að mínu mati kemur tvennt til greina – hann getur fært Gerrard niður á miðjuna með öðrum þeirra og notað þá Plessis/Spearing með honum ef báðir forfallast, eða þá að hann getur haldið Gerrard í holunni og notað Plessis/Spearing með öðrum þeirra eða jafnvel þá báða saman á miðjunni ef báðir forfallast.

Að mínu mati er kominn tími á að Jay Spearing fái tækifæri í Úrvalsdeildinni. Hann skoraði í leik með varaliðinu í gær, báðir Suður-Ameríkumennirnir okkar eru dauðþreyttir eftir langt ferðalag og ná nánast ekkert að taka þátt í undirbúningi fyrir Burnley-leikinn. Einnig, með fullri virðingu, þá er þetta fokking Burnley á heimavelli. Ég veit þeir hafa unnið Man Utd og Everton á sínum heimavelli, en ef við getum ekki tekið örlítinn séns og blóðgað efnilegan strák eins og Spearing í svona leik, hvenær í ósköpunum fær hann þá séns?

Ég myndi persónulega vilja sjá Rafa hrista aðeins upp í þessu og hafa t.d. Spearing og Gerrard saman á miðjunni gegn Burnley, með tvo kantmenn og svo jafnvel Ngog með Torres í framlínunni. Ngog, af sömu ástæðu og Spearing, hefur unnið sér inn tækifæri í byrjunarliði í Úrvalsdeildinni. Það er kominn tími á að gefa þessum strákum sénsinn.

Í nátengdum fréttum, þá var ég eitthvað að forvitnast um einn ónefndan fyrrverandi framherja Liverpool í gær á netinu og rak þá augun í þennan lista yfir 100 efnilegustu knattspyrnumenn heims árið 2001. Það eru átta ár síðan þessi listi var gefinn út, og auðvitað eru svona listar í besta falli ágiskanir og í versta falli kjaftæði, en það er samt athyglisvert að skoða Liverpool-mennina á þessum lista og hvernig þeim gekk:

01 – Djibril Cisse (STR, Auxerre)
05 – Jermaine Pennant (R/WNG, Arsenal)
07 – Florent Sinama-Pongolle (STR, Le Havre/Liverpool)
09 – Anthony Le Tallec (AM/CFWD, Le Havre/Liverpool)
14 – John Welsh (C/DM, Liverpool)
21 – Milan Baros (STR, Liverpool)
29 – Gregory Vignal (LB, Liverpool)
38 – Chris Kirkland (GK, Liverpool)

Hef Pennant þarna með þó hann hafi ekki verið Púllari þegar listinn var gerður. Að mínu mati geta Le Tallec og Pennant bara sjálfum sér um kennt að hafa ekki staðið undir væntingum miðað við veru á þessum lista. Cisse og Kirkland voru síðan óheppnir með meiðsli á lykiltímum, hefðu jafnvel getað fest sig í sessi hjá liðinu ef þeir hefðu haldið sér heilum. John Welsh er súkkulaðikleinan í hópnum, var klárlega ekki nógu góður til að spila fyrir Liverpool, maður sá það strax, en þá eru eftir þeir Gregory Vignal, Milan Baros, Florent Sinama-Pongolle og mögulega Cissé eftir að hann kom inn úr meiðslunum. Að mínu mati eiga þessir leikmenn það sameiginlegt að hafa ekki fengið nægt traust hjá Benítez (Vignal hjá Houllier).

Að mínu mati, og nú ætla ég bara að koma út úr skápnum með skoðun sem ég hef legið á lengi, er aðeins eitt atriði sem hægt er að gagnrýna Rafa Benítez fyrir án nokkurrar varnar. Rafa er einfaldlega frekar slappur stjóri þegar kemur að því að hlúa að ungum leikmönnum, eða það sem tjallinn kallar “nurturing talent”. Ég kann vel við Rafa og eftir að hafa eytt fimm árum í að kynna mér hans aðferðir og sjá þær í verki get ég ekki sagt að ég sé ósáttur við kallinn, en ég get ekki varist þeirri tilhugsun að ég væri miklu frekar til í að hafa mann eins og Pongolle, Baros eða jafnvel Neil Mellor í hópnum okkar í dag en Andryi Voronin. Auðvitað er engin trygging fyrir því að þessir leikmenn hefðu blómstrað og staðið undir væntingum ef þeir hefðu fengið 100% stuðning stjórans, en það er alveg öruggt að það stoðar lítið að ætlast til einhvers af þeim ef þeir fá aldrei að spila.

Mér hefur einfaldlega fundist þetta vanta í liðið okkar síðustu fimm ár. Ég veit að Rafa er að byggja upp unglingahópinn okkar ár frá ári, og ég veit að Emiliano Insúa hefur brotið sér leið í gegn undanfarið, en hann virðist vera undantekningin sem sannar regluna. Ég man þegar Jack Hobbs yfirgaf klúbbinn í fyrra kvartaði hann yfir því að hafa enga sénsa fengið. Hann lék einn deildarleik frá byrjun, gegn Reading á útivelli fyrir tveimur árum. Sá leikur tapaðist, Hobbs (sem þá var átján ára) lék illa og fékk aldrei aftur að leika fyrir aðalliðið. Af því að hann gerði mistök sem átján ára miðvörður.

Kannski er þetta bull í mér, og ég veit að einhverjir eiga eftir að stökkva til í ummælunum (SSteinn ég bíð eftir svari frá þér) og hrekja þetta. En ég hef lengi verið þeirrar skoðunar að það vanti einfaldlega í stjórann okkar að sýna ungu strákunum smá þolinmæði. Ég veit að pressan á Rafa að sigra alla leiki er gífurleg en það hlýtur einhvers staðar að vera rúm fyrir ungu strákana.

Í dag eru strákar á borð við David N’gog, Jay Spearing, Damien Plessis, Martin Kelly, Stephen Darby, Daniel Ayala og Dani Pacheco að æfa með aðalliðinu og láta sig dreyma um að fá sénsinn. Krizstian Németh ætti að vera þar líka en var lánaður til Grikklands (vonandi kemur hann sterkur til baka þaðan). Þessir strákar þurfa að spila til að geta orðið betri, það mun enginn af þeim breytast skyndilega í næsta Thierry Henry eða næsta Robbie Fowler með því einu að spila varaliðsleiki þrisvar í mánuði. Í stað þess að láta njóla eins og Andriy Voronin, Philipp Degen og Andrea Dossena fá mínútur gegn liðum eins og Burnley eða Stoke, því ekki að leyfa þessum strákum að fá fleiri sénsa? Kannski er bara einn af þessum átta nógu góður til að vera reglulega í byrjunarliði okkar á næstu árum en ég vil frekar sjá Rafa gefa þeim séns og finna þennan eina, og láta þá hina fara, en að gefa þeim aldrei sénsinn og sjá þennan eina renna okkur úr greipum.

Við erum að spila við Burnley heima um helgina. Burnley. Með fullri virðingu fyrir því ágæta liði. Lucas og Mascherano eru tæpir og/eða þreyttir eftir langt ferðalag, Voronin, Dossena og Babel hafa ekkert sýnt á sínum mínútum í haust og sumir lykilmanna okkar eru þreyttir eftir strembna viku. Ég yrði ekkert brjálaður að sjá Spearing og Ngog í liðinu á laugardag, með 2-4 af hinum á bekknum og spilandi nokkrar mínútur sem varamenn, jafnvel þótt það kunni að kosta stig í einum og einum leik í vetur.

Spyrjið ykkur bara í hreinskilni, hefðu Robbie Fowler, Michael Owen og Steven Gerrard komið jafn sterkt í gegn ef þeir hefðu leikið undir stjórn Rafa sem unglingar? Þið vitið svarið við þeirri spurningu jafn vel og ég, og einmitt þess vegna er ég ekki bjartsýnn á að sjá unglingana gegn Burnley um helgina. Ég meina, David N’gog skoraði gegn Stoke sem varamaður í annarri umferðinni, og hefur ekki leikið eina mínútu síðan. Hvers vegna ekki?

Þar sem ég sá ekki Bolton leikinn beint þá eru núna 2 ár og 14 mánuðir síðan ég sá Liverpool leik síðast. Djöfull leiðist mér landsleikjahlé.

Ég virðist ekki vera einn um það og má til með að benda hér á útskýringu á því hverjum þessi landsleikjahlé er að kenna.

Má vera að hann sé villutrúar þegar kemur að enska boltanum, en þetta er besta útskýring sem ég hef heyrt í dag.

…og ég hata Arthur.

Liverpool tilkynnti UEFA um Meistaradeildarhóp sinn í gær og sést á opinberu heimasíðunni

Í þeim hópi er lítið sem kemur á óvart, Rafa hefur ákveðið að Philip Degen sé ekki klár í það verkefni og kemur allavega mér ekki á óvart.

Auk þessara leikmanna má svo LFC kalla til leikmenn yngri en 21s árs sem hafa verið hjá liðinu í þrjú ár eða meira. Sem gætu verið t.d. Gulasci markmaður og/eða Pacheco.

En klárt að þarna fer hópur sem getur komist langt!

Uppfært

Eftir athugasemd kíkti ég á reglurnar um B-listann, eða þá leikmenn sem hægt er að kalla inn. Á B-listanum eru leikmenn sem fæddir eru 1.janúar 1986 eða seinna (21s árs og yngri) og hafa verið hjá félaginu í tvö ár samfellt, óháð þjóðerni. Tveir áðurnefndir eru því á þeim lista, auk Ayala.

Ákvað að renna aðeins í gegnum hvar okkar drengir voru að spila með landsliðunum sínum í gær, hvernig gekk og hvað er framundan í hléinu.

Byrjum á Englandi, þar hófu bæði Steven Gerrard og Glen Johnson æfingaleik enskra gegn Slóvenum, sem lauk með steindauðum 2-1 sigri heimamanna, þar sem fiskimaðurinn Shrek sýndi enn einu sinni “heiðarleika” sinn í verki. Captain Fantastic kom útaf í hálfleik eftir rólegar 45 mínútur en Johnson kláraði leikinn. Þeir munu væntanlega báðir leika næstkomandi miðvikudagskvöld gegn Króötum á Wembley, þar sem jafntefli eða sigur Englands gulltryggir þátttöku þeirra í S.Afríku næsta sumar.

Flesta þátttakendur áttum við í spænska liðinu. Fernando Torres lék fram á 67.mínútu í 5-0 sigri gegn Belgíu, án þess þó að skora! Albert Riera leysti hann af en komst heldur ekki á blað, Pepe Reina mátaði bekkinn. Spánverjar leika gegn Eistum á miðvikudag og tryggja sér farseðil suður á bóginn með sigri.

Í Slóvakíu lék Martin Skrtel allan leikinn í 2-2 jafntefli í grannaslag við Tékka. Slóvakar sitja efstir í afar jöfnum riðli og leikur þeirra í N.Írlandi á miðvikudag gæti verið úrslitaleikur riðilsins. Allavega verða Slóvakarnir í mjög góðum málum með sigri!

Framherjinn hárprúði Andriy Voronin var í byrjunarliði Úkraínumanna í 5-0 sigri á Andorra. Hann fékk gult spjald á 25 mínútu og var skipt útaf á 67.mínútu. Úkraínumenn fara til Hvíta-Rússlands á miðvikudag og eiga von með sigri þar, sér í lagi ef England vinnur Króatíu.

Sotiris Kyrgiakos lék allan tapleik Grikkja, 0-2 í Sviss og Yossi Benayoun var fyrirliði Ísrael í óvæntu 0-1 heimatapi gegn Lettum, var tekinn útaf á 67.mínútu (hvað er með að skipta okkar mönnum inn og út á þeirri mínútu í gær). Þeir leika báðir í 2.riðli þar sem Grikkir eru í öðru sæti en tap gærdagsins gerði langt með að gera út um vonir Ísraela. Á miðvikudaginn leika Ísraelar heima við Lúxemborg en Grikkir fara til Moldavíu.

Við áttum annan fyrirliða í S.Ameríku, þar sem Javier Mascherano lék allan tapleik Argentínu, 1-3 gegn Brasilíumönnum þar sem Lucas sat á bekknum allan tímann. Argentínumenn eru í tómu tjóni í riðlinum og munu þurfa að berjast fram á síðustu mínútu riðlakeppninnar með að tryggja sætið, en Brassar tryggðu HM-sæti sitt í gær. Einhvern veginn held ég að goðsögnin Maradona sé ekki í réttu starfi þessa dagana. Argentínumenn fara á miðvikudaginn til Paraguay að spila og Brasilía tekur á móti Chile á sama tíma.

Vinnuhesturinn ógurlegi Dirk Kuyt lék fyrstu 63 mínúturnar í 3-0 sigri Hollendinga í vináttuleik gegn Japan. Ryan Babel sat allan tímann á bekknum. Hollendingar leika gegn Skotum í Glasgow á miðvikudaginn, í lokaumferð riðilsins þar sem þeir hafa fyrir löngu síðan unnið.

Allir virðast hafa farið ómeiddir í gegnum fyrri landsleik þessarar tarnar.

Þar sem það er %&%$/ landsleikjahlé, lokaður leikmannagluggi og þ.a.l. gúrkutíð þá held ég að það sé ekki úr vegi að opna fyrir umræðu á þetta all sérstaka mál sem ætti að vera ágætis kjaftshögg á Chelsea.

Þannig er s.s. í stuttu máli að næsta árið verður þeim óheimilt að kaupa nýja leikmenn, m.ö.o. þá mega þeir skv. þessum dómi ekki kaupa neina leikmenn í janúar n.k. og ekki heldur næsta sumar.

Þeir eru sakaðir af Lens frá Frakklandi um að hafa hvatt ungling frá þeim til að rifta sínum samning árið 2007 og hafa nú verið dæmdir sekir. Þeirra hlið á málinu á eftir að koma í fjölmiðla en þar sem ég hef ekki heyrt um svona áður þá er ég nokkuð viss um að verið sé að gera fordæmi úr Chelsea.

Ég geri fastlega ráð fyrir að þeir komi til með að áfrýja þessum dómi, þanngað til ætla ég að reyna eins og ég get að vorkenna þeim og sannfæra sjálfan mig um að þeir eigi þessa meðferð ekki skilið…..já eða ekki

Gaël Kakuta, leikmaðurinn sem um ræðir hefur verið í varaliði Chel$ki síðan 2007.

Leikmannaglugganum lauk síðdegis í gær. Liverpool keyptu engan né seldu, þannig að umræða um það er óþörf.

Þess í stað langar mig að drepa á tveimur málum hér sem hafa komið frekar illa við mig síðustu daga. Þetta eru málefni tveggja leikmanna sem gætu talist andstæðingar Liverpool, þeirra Eduardo da Silva hjá Arsenal og Adrian Mutu hjá Fiorentina, sem mæta okkar mönnum einmitt í E-riðli Meistaradeildarinnar nú í vetur.

Eins og flestir hafa heyrt var Eduardo í dag dæmdur í tveggja leikja bann í Evrópu eftir að hafa kastað sér í jörðina og fiskað vítaspyrnu gegn Celtic í forkeppni Meistaradeildarinnar í síðustu viku. Mér þykir þetta fáránlega hörð refsing, og ég skal útskýra af hverju.

Fáum það fyrst á hreint að Eduardo fleygði sér án þess að markvörðurinn snerti hann. Þetta var dýfa, leikaraskapur, og það er engin leið að verja það sem hann gerði. Hins vegar er tveggja leikja bannið í engu samræmi við lagabókstafinn – ef dómarinn hefði áttað sig á leiktilburðum Eduardo í stað þess að gefa vítið hefði hann dæmt á framherjann og gefið honum gult spjald. En af því að dómarinn sá ekki leiktilburðina, eða lét blekkjast, fær hann ekki gult spjald heldur tveggja leikja bann. Frekar hart. Annað hvort er tveggja leikja bann fyrir allan leikaraskap, hvort sem dómarinn sér hann eða ekki, eða þá að þetta leikbann Eduardo er bara skrípaleikur.

En í þessu atriði felst einmitt vandinn. Arsene Wenger sagði í síðustu viku að það væri bara verið að gera stórmál út úr þessu hjá UEFA af því að skoska knattspyrnusambandið væri að beita sér fyrir því þar innan dyra, og að eina ástæðan fyrir því að skoska knattspyrnusambandið væri að tromma þetta mál upp hjá UEFA og í fjölmiðlum væri að ef menn væru að ræða sviksemi Eduardo myndi það veita athyglinni frá þeirri neyðarlegu staðreynd að næstbesta lið Skotlands átti ekki séns í fjórða besta lið Englands, samkvæmt deildarkeppni síðasta vetrar.

Hvort sem það er rétt hjá Wenger eða ekki er alveg ljóst að það er bara tímaspursmál áður en þetta leikbann verður opinberað sem skrípaleikur. Það er nefnilega einu sinni svo að Eduardo er langt því frá að vera fyrsti leikarinn í Evrópuleik, og hann á pottþétt ekki eftir að vera sá síðasti. Okkar eigin Steven Gerrard fiskaði t.a.m. vítaspyrnu gegn Atletico Madrid í riðlakeppninni í fyrra sem reddaði okkur jafntefli á lokamínútunum, og ég man eftir nokkrum fleiri. Þetta viðgengst hjá öllum liðum og annað hvort eru menn hér með búnir að taka þá ákvörðun að veita ÖLLUM þeim sem leika tveggja leikja bann í vetur eða þá að orð Wengers verða staðfest og þetta bann Eduardo verður afhjúpað sem lítið annað en skrípaleikur.

Bíðið bara og fylgist með næsta leikara sleppa við bann og þær nornaveiðar sem Eduardo hefur mátt þola að undanförnu. Bíðið bara.

Hitt málið er þó öllu alvarlegra, og það er mál Chelsea FC gegn Adrian Mutu. Ég skrifaði fyrir fimm árum færslu á þessa síðu þar sem ég tíundaði hvers vegna ég taldi Mutu-málið vera hið skítlegasta fyrir Chelsea FC og hið óréttlátasta fyrir Mutu, og ég stend við hvert einasta orð enn í dag. Niðurstaðan er alltaf sú sama fyrir mér, svona gerir bara skítaklúbbur. Maðurinn var/er fíkill, veikur maður sem þurfti á aðstoð að halda við að horfast í augu við sjúkdóm sinn, til að geta náð bata. En þess í stað voru það Chelsea-menn, sem höfðu góðan grun um fíkniefnanotkun hans, sem pöntuðu lyfjaprófið sem hann svo féll á, sögðu svo upp samningi hans og ráku hann með skít og skömm frá klúbbnum.

En þeir létu ekki staðar numið þar. Síðustu fimm árin hefur Chelsea FC nefnilega rekið lögsókn á hendur Mutu til að fá bættar þær milljónir sem þeir misstu af í mögulegri sölu á leikmanninum við að rifta samningi hans. Af einhverjum óskiljanlegum ástæðum staðfesti FIFA í sumar dóm sem hafði fallið Chelsea í hag og þarf Mutu því að greiða rúmlega 14 milljónir punda – FJÓRTÁN MILLJÓNIR PUNDA! - til Chelsea innan skamms tíma. Hann er víst að vinna að enn einni áfrýjuninni en fyrst FIFA er endanlega búið að staðfesta dóminn frá sinni hlið er talið óvíst að nokkur áfrýjun Mutu geti gengið.

Við skulum setja þetta aðeins upp á mannamáli: Mutu gengur til liðs við Chelsea. Mutu gengur illa hjá Chelsea. Chelsea fá sterkan grun um að Mutu sé fíkill. Chelsea senda hann í lyfjapróf sem hann fellur á. Chelsea ákveða að segja upp samningi hans og reka hann. Mutu réði ekki kaupverðinu sem Chelsea greiddi fyrir hann né réði hann neinu um ákvörðun Chelsea að reka hann í stað þess að selja eða reyna að hjálpa að ná bata. Hann afplánar bann sitt hjá FIFA og nær að losa sig við dópið og semur árið á eftir við Juventus. Þaðan fer hann ári seinna til Fiorentina og hefur verið þar í rúm þrjú ár. Hann hefur leikið fantavel hjá Fiorentina, skorað 47 deildarmörk í 77 deildarleikjum þegar þetta er skrifað.

Samt eru Chelsea að sækja til hans rúmlega 14m punda þegar það voru í raun þeir sem komu upp um misnotkunina, ráku hann og sömdu um kaupverðið upphaflega án þess að hann réði nokkru þar um. Og af enn skrítnari ástæðum virðist þessi sókn þeirra ætla að ganga.

Á mánudag var uppi hávær orðrómur á Ítalíu um að Mutu myndi yfirgefa Fiorentina fyrir lok gluggans. Fiorentina voru að sögn sumra búnir að samþykkja að gefa hann á frjálsri sölu til að hjálpa honum – þeir s.s. vildu styðja hann í þessari ómögulegu stöðu sem hann er í – svo hann gæti samið um mjög háa þóknun til sjálfs sín hjá öðru félagi sem væri til í að borga honum meira þar sem hann kostaði þá ekki neitt annað. Hann gæti þá fengið kannski 5-7m punda fyrir félagaskiptin og látið Chelsea hafa þau, og reynt svo að þéna nógu mikil laun það sem hann á eftir af ferlinum til að geta kannski, vonandi, þó líklega ekki náð að borga Chelsea skuldina að fullu áður en hann legði skóna á hilluna.

Þetta gerðist þó ekki þrátt fyrir orðróm og því virðist staðan vera sú að hann muni nær örugglega ekki ná að reiða fram rúmar 14m punda á eindaga – sem á að vera einhvern tímann núna í september – sem þýðir að þá geta Chelsea farið fram á að leikmaðurinn verði settur í leikbann þangað til hann greiðir.

Með öðrum orðum; ef hann getur ekki borgað núna strax geta Chelsea hirt af honum tekjulindina svo hann geti örugglega aldrei borgað. Eftir stæði Mutu, stórgóður, þrítugur knattspyrnumaður, sendur fyrir aldur fram á eftirlaun og dæmdur til að vera gjaldþrota skuldunautur Chelsea FC um ókomna tíð.

Svo ég endurtaki orð mín frá því haustið 2004: Svona gera bara skítaklúbbar. Ég get eiginlega ekki fundið nógu sterk orð yfir það hversu mikið ógeð ég hef á Abramovich & Co. fyrir að geta gert einum leikmanni þetta. Leikmanni sem vann sér það eitt til vansa að vera sjúkur, veikur. Allir sem hafa komist í kynni við fíkniefna- eða áfengisneytendur myndu segja ykkur það að þetta er ekkert annað en sjúkdómur. Sjúkdómur sem, eins og krabbamein, gerir engan mannamun.

Ég hlakka til Meistaradeildarinnar í vetur. Ég vona að við gjörsigrum Fiorentina-menn og óska engum þeirra neins góðs gegn mínum mönnum. Engum nema Mutu. Það er einfaldlega leikmaður sem ég get ómögulega óskað neins ills og ef hann á eftir að skora á Anfield á lítill hluti af mér eftir að gleðjast með honum. Það er bara ekki annað hægt eftir það sem hann hefur gengið í gegnum. Það er að segja, ef hann hefur ekki verið neyddur á eftirlaun þegar kemur að leiknum við Liverpool.

Það sem er kannski ótrúlegast við þessa sögu alla er hversu litla athygli hún fær enn í breskum fjölmiðlum. Það er klárt að þar eru menn frekar að þegja þessa frétt niður en hitt, enda lítur það vægast sagt illa út fyrir hinu almenna auga að stórfyrirtæki eins og CFC sé að gera sitt ítrasta til að eyðileggja feril fyrrverandi leikmanns síns. Hagsmunum Chelsea er einfaldlega best þjónað með því að fjalla ekki um þetta mál, á meðan þeir sækja milljónirnar sínar hart að tjaldabaki.

Mikið ofboðslega er útlit fyrir rólegar tvær vikur. Ef ég man rétt þá er leikmannaglugginn á Englandi opinn til 17:00 á morgun og það er ekki verið að orða okkur við svo mikið sem ungling, hvað þá einhvern til að breikka hópinn. Maður gerir sér allavega ekki vonir um að neinn leikmaður sé að koma í viðbót og horfir því fram á að þetta silly season hafi komið út nokkurnvegin á sléttu fyrir þúsundkallamæringana sem eiga klúbbinn. Frábært meðan lið eins og Spurs, City, Sunderland (já ég sagði Sunderland) o.fl. virðast eiga svona peningatré. Ekki alveg það sem maður vonaðist eftir miðað við síðasta tímabil, hópurinn hefði mátt við því að styrkja fleira en hægri bakvarðarstöðuna og við hefðum alveg getað lifað án þess að veikja miðjuna. Það er kannski full snemmt að tala um að við séum búnir að veikja hjá okkur miðjuna (enda Aquaman ekki búinn að spila) en þanngað til það gerist þá er hún í það minnsta ekkert sterkari, það er ljóst.

Á laugardaginn gerði ég svo svolítið sem ég man ekki eftir að hafa gert í einhver ár, ég missti af Liverpool leik! Þannig að þetta landsleikjahlé kemur á alveg herfilegum tíma og ég hef fengið langt undir ráðlögðum vikusammti af Liverpool nú þegar.

En ef maður lítur á björtu hliðarnar þá held ég í fyrsta skipti í mjög mjög langan tíma komi landsleikjahlé á ágætis tímapunkti fyrir Liverpool. Liðið hefur verið með kvef í byrjun móts og hlutirnir hafa ekki verið að falla með okkur. Allavega held ég að smá pása sé af hinu góða aldrei þessu vant og það var afar gott mál að fara inn í þetta hlé með sigur gegn Bolton í farteskinu. Svona come back ætti aðeins að styrkja móralinn.

Annars hefur þessi byrjun á mótinu farið nokkuð lítið óvænt af stað og í raun hefur það helst vakið athygli að okkar menn hafa þegar tapað jafn mörgum leikum og í fyrra (og ekki ennþá gert jafntefli). Ásamt því að Burnley hefur unnið okkar helstu rival klúbba.

Chelsea

Rússarnir eru á toppnum og byrja mótið með svolitlum meistarabrag, eru með fullt hús stiga og markatöluna 10-2. Drogba getur verið besti striker í heimi þegar hausinn er rétt skrúfaður á hann og hann hefur verið drjúgur í upphafi. Þeir tóku reyndar fyrsta leikinn með marki á síðustu mínútunni í uppbótartíma en áttu þann sigur engu að síður mikið skilinn. Sjálfur spáði ég þeim titlinum fyrir mótið en vona að það komi eitthvað bakslag í þetta hjá þeim. Þeir eru með frekar gamalt lið, en á móti kemur þá hafa þeir stóran hóp og ákaflega reynslumikinn. Eins er þetta bara unglingalið miðað við hvað CA hefur verið með hjá AC Milan.

Spurs

Byrjun þeirra í ár er fullkomlega andstaðan við árið í fyrra, þeir hafa fullt hús stiga og eins og þeir sýndu því miður í leiknum gegn okkur þá eru þeir ekki að fara tapa mörgum leikjum á heimavelli. Þeir eru engu að síður þekktir fyrir óstöðugleika og fjarvera Modric á eitthvað eftir að setja strik í reikninginn hjá þeim. Hafa engu að síður fáránlega sterkan hóp og góðan stjóra.

City

Ótrúlegt en satt þá er pressan á City ekki alveg í samræmi við eyðslu sumarsins. Þeir eru með moldríka eigendur en ætla greinilega ekki að taka svona Real Madríd stefnu á þetta, kaupa heldur góða leikmenn sem hafa sannað sig í EPL. Verð að viðurkenna að maður er smá smeykur við þetta lið og held að þeir gætu orðið ansi öflugir á næstu árum.

United

Hafa byrjað mjög vel og verða í toppbaráttu allt til enda, vinna sína 1-0 sigra þegar þarf og ég held að Tevez og Ronaldo verði ekki eins ofboðslega mikið saknað og margir halda. Liðið er engu að síður alls ekki komið á fullt skrið, tap gegn Burnley var hressandi og þeir voru ljónheppnir gegn leikurunum í Arsenal.

Arsenal

Þeir eru á fljúgandi siglingu og ansi líflegir sóknarlega, hvað þeir halda það út lengi er erfitt að segja en þeir verða sterkari en í fyrra. Ég spáði þeim 5.sæti fyrir mót (og Spurs 4.sæti). Ég er ekki að sjá það gerast núna og vona bara að það verði ekki Liverpool sem gefur sætið eftir til Spurs/(eða City).

Það er vægt til orða tekið þegar maður heldur því fram að byrjunin á mótinu hafi alls ekki verið eins og maður gerði sér vonir um, 4 leikir og við þegar 6 stigum á eftir efstu liðunum. En þetta er marathon ekki spretthlaup og því full snemmt að tapa gleðinni og missa sig í svartsýni og þunglyndi strax.

Jæja, okkar menn réttu úr kútnum í deildinni í dag með því að vinna 2-3 útisigur á Bolton í miklum baráttuleik.

Rafa stillti upp eftirfarandi liði í dag:

Bekkur: Gulacsi, Skrtel, Kelly, Dossena (inn f. Kuyt), Benayoun (inn f. Riera), Voronin (inn f. Mascherano), Plessis.

Kyrgiakos spilaði sinn fyrsta leik í dag og virkaði vel á mig. Stór, sterkur, fljótari en ég hélt og nokkuð sókndjarfur. Hann vann skallaboltana í dag og átti heilt á góðan leik, fyrir utan tvö taugatrekkjandi atvik þar sem hann virtist misskilja samherja sína og missti næstum því boltann á hættulegum stöðum. En við því er að búast þegar miðvarðapar spilar í fyrsta skipti saman. Hann hafði allavega góð áhrif á vörnina okkar og að því er virtist Carra líka sem lék betur en í fyrstu þremur leikjunum.

Bolton komust yfir seint í fyrri hálfleik eftir hornspyrnu (kemur á óvart). Boltinn kom fyrir frá hægri til vinstri þar sem Elmander stakk sér fram fyrir Insúa og skallaði til baka fyrir markið. Þar rak Kevin Davies boltann yfir línuna. Okkar menn jöfnuðu þó sem betur fer fljótlega eftir gott skot Glen Johnson með vinstri rétt fyrir utan teig Bolton og staðan í hálfleik 1-1.

Bolton-menn komust svo yfir strax í upphafi seinni hálfleiks með sennilega fyrsta markinu sem við fáum á okkur í haust sem ég er ekki brjálaður yfir. Davies var aftur ógnandi og skallaði háan bolta niður í teignum. Þar kom Tamir Cohen aðvífandi og aðeins Kyrgiakos virtist geta hent sér fyrir dauðafærið en hann rann og Cohen fékk því frítt skot, óverjandi fyrir Reina í markinu.

Þegar hér var komið sögu var ég farinn að búa mig undir enn eitt tapið. Okkar menn voru að spila betur en gegn Villa, svipað vel og gegn Stoke fyrir rúmri viku, en þetta virtist bara ekki ætla að falla með okkur. Þá ákvað Steven Davis, miðjumaður Bolton, að bjarga helginni fyrir okkur með því að toga Lucas niður á miðjum eigin vallarhelmingi, þar sem sá brasilíski var að keyra framhjá honum með boltann og á leið í skotstöðu. Algjörlega óskiljanleg ákvörðun hjá Davis – sem var þegar á gulu spjaldi – og hann var nógu vitlaus til að mótmæla því þegar hann fékk sitt seinna gula spjald.

Liverpool-menn voru s.s. einum manni fleiri í rúman hálftíma og við það breyttist leikurinn skiljanlega okkur í hag. Fernando Torres jafnaði fljótlega eftir þetta með góðri klárun af vítapunktinum eftir frábæra stoðsendingu Kuyt með bringunni og svo kom bara stórsókn okkar manna sem virtist samt ekki ætla að bera ávöxt. Okkar menn áttu 26 skot í dag, þar af 14 á mark Bolton, gegn átta skotum heimamanna en samt var maður stressaður … alveg þangað til Torres skallaði fyrirgjöf Johnson niður í miðjan teiginn og þar var aðeins einn maður.

Steven Gerrard.

Í stöðunni 2-2 vonaði ég tvennt. Mér fannst Torres vera að spila betur í dag en undanfarið og því vonaði ég, ef hann væri að vakna, að við myndum ekki einungis skora sigurmark heldur að það yrði sjálfur fyrirliðinn sem skoraði það. Við getum unnið leiki án hans framlags en það er alveg á hreinu að ef liðið ætlar sér á siglingu á næstu vikum verður Gerrard að fara að vakna. Hann hefur ekki verið líkur sjálfum sér í síðustu þremur leikjum en þegar hann svoleiðis klíndi boltanum upp í þaknet Bolton-manna sá maður hvað honum var létt.

Hann var minn maður leiksins. Okkar mest ógnandi maður og lék aftur eins og hann á að sér að vera. Sigurmarkið var svo bara rúsínan í pylsuendanum og mikið óskaplega var það langþráð. Ég verð miklu bjartsýnni fyrir næsta leik bara við það að vita að Gerrard sé kominn í gang.

Þetta var ekki stórkostlegur sigur og það er erfitt að halda því fram að við hefðum endilega náð jafntefli, hvað þá sigri, ef Bolton-menn hefðu ekki misst mann útaf. En hver veit, kannski voru þetta vindabreytingarnar sem við þurftum fyrir þetta tímabil? Kannski fengum við þarna allt í einu meðvind sem mun blása mönnum í brjóst kraft til frekari afreka? Vonum það allavega.

Framundan er landsleikjahlé og ég veit varla hvaða leikur er næstur þar á eftir, enda eru landsleikjahléin yfirleitt nokkur ár að lengd að því er manni finnst. En það er alltaf gott að vinna síðasta leik fyrir stoppið.