Jæja, okkur menn fóru til Frakklands í kvöld og töpuðu þar fyrir Lille.

Rafa stillti þessu svona upp í byrjun.

Á bekknum: Cavalieri, Aquilani, Riera, Kyrgiakos, Ngog, El Zhar, Kelly.

Riera kom inná fyrir Babel, Kuyt fór útaf fyrir El Zhar

Fyrri hálfleikurinn var nokkuð jafn. Lille var betra liðið til að byrja með og voru meira með boltann án þess þó að skapa mikil færi. Þeirra besti maður var Eden Hazard, 18 ára gamall Belgi sem lék á hægri kantinum. Þeagr leið á fyrri hálfleikinn fór þó Liverpool að stjórna leiknum meira og voru betra liðið í seinni partinum af hálfleiknum. Ryan Babel fékk m.a. upplagt færi, sem var ekki langt frá því að vera jafngott og færið hans Lisandro í gær, en hann náði ekki að skora.

Í seinni hálfleik var þetta svipað – liðin voru jöfn. Á 84. mínútu náði Lille að skora og það var þeirra besti maður, Hazard. Markið var þó ferlega klúðurslegt (einsog flest á þessu tímabili) því hann tók aukaspyrnu af kantinum og gaf sendingu fyrir markið, sem enginn náði að skalla og boltinn fór því framhjá Reina í markið. Skelfilegt mark.

Eftir það voru Lille óheppnir að skora ekki aftur og Liverpool fengu tækifæri til að jafna, en þeim tókst það ekki.

Ég nenni svo sem ekki að greina þetta neitt frekar. Við hefðum alveg getað unnið þennan leik, en einsog alltaf í vetur ef það er ekki einskær aumingjaskapur hjá okkur þá eru það aulamörk eða einhver annar kjánaháttur sem veldur tapi. Sjálfstraustið hjá þessu liði virðist vera í algjörum mínus.

Núna hafa okkar menn eitt tækifæri í viðbót til að bjarga því sem er eftir af andlitinu þegar að Lille mætir á Anfield eftir **eina viku**. Getum við klárað þetta Lille lið á Anfield? **JÁ, klárlega** – við eigum að geta unnið hvaða lið sem er á Anfield! En ég myndi svo sem ekki veðja háum upphæðum á að það takist. Erum við dottnir útúr þessari keppni? Nei, langt því frá.

**YNWA**

Okkar menn tóku á móti Blackburn Rovers í Úrvalsdeildinni í dag og höfðu eftir mikinn baráttuleik að lokum **2-1 sigur** sem lyftir liðinu aftur upp í 6. sætið, stigi á eftir Tottenham og Man City (sem eiga leik til góða). Þetta var einfaldlega leikur sem varð að vinnast og sem betur fer hafðist það með herkjum að lokum.

Rafa Benítez gerði nokkrar breytingar á liði sínu í dag. Martin Skrtel er meiddur og Sotirios Kyrgiakos er í banni þannig að Jamie Carragher var færður aftur inn í miðja vörnina og Javier Mascherano tók bakvörðinn. Frammi kom Fernando Torres inn í liðið á nýjan leik sem og Maxi Rodriguez.

Liðið var sem hér segir:

**BEKKUR:** Cavalieri, Ayala, Kelly, Insúa (inn f. Aurelio), Aquilani, Babel (inn f. Benayoun), Ngog (inn f. Torres).

Öll mörk leiksins komu í fyrri hálfleik. Okkar menn byrjuðu vel í sókninni og á 20. mínútu fékk **Gerrard** boltann á miðjum vellinum. Hann átti góðan þríhyrningssamleik við Kuyt sem sprengdi miðju Blackburn upp og þaðan gaf hann boltann á Benayoun sem lék inná teiginn og gaf svo aftur á Gerrard á vítapunktinum. Gerrard rak vinstri fótinn í boltann og missti hann frá sér … hárfínt innfyrir Samba í miðri vörn Blackburn þar sem Gerrard náði honum aftur og lagði hann vel yfir Robinson í markinu. Smá heppnisstimpill yfir þessu en engu að síður mjög vel spilað hjá liðinu og flott mark hjá Gerrard.

Eftir þetta virtist liðið ætla að kafsigla gestina en þó náðu þeir ekki að skora og á 40. mínútu fengu gestirnir jöfnunarmark á silfurfati. Boltinn barst inn í teig Liverpool þar sem Carragher var illa staðsettur og virtist varla vita hvað hann var að gera. Miðverðirnir okkar höfðu verið daprir fram að þessu og virtust ekki hafa hlutina á hreinu þarna og þetta kraðak endaði með því að Carragher datt aftur á bak, fékk boltann að hliðinni á sér og blakaði honum frá með hendinni. Óskiljanlega klaufalegt og réttilega dæmt víti sem **Keith Andrews** skoraði úr, þótt Pepe Reina hefði verið mjög nálægt því að verja vítið.

Adam var þó ekki lengi í paradís því fjórum mínútum síðar voru okkar menn aftur komnir yfir. Lucas Leiva átti þá frábæra sendingu af miðjum vellinum innfyrir á **Torres**. Ef Torres hefði verið í fullri leikæfingu hefði hann sennilega haft meiri snerpu til að stinga af með þennan bolta og skora en hann náði því ekki alveg og Blackburn-vörnin náði að pota boltanum frá honum og út til hægri … þar sem Maxi náði fyrstur í boltann, rúllaði honum beint fyrir á nærstöngina þar sem Torres skoraði auðveldlega. Staðan 2-1 í hálfleik og það urðu lokatölur leiksins.

Ég verð að minnast snögglega á eitt áður en ég fer í seinni hálfleikinn. Fabio Aurelio fór út af meiddur eftir rúmlega hálftíma eftir að hafa tekið sprett á eftir boltanum og að mínu mati kristallaðist ferill hans hjá Liverpool í því atviki. Þetta er virkilega góður leikmaður, hágæða bakvörður með fantagóðar spyrnur en Liverpool FC er í dag einfaldlega ekki í aðstöðu til að hafa dýra farþega eða meiðslahrúgur innan sinna raða. Mér skilst að samningur Aurelio sé búinn í sumar og ég myndi segja að það séu 100% líkur á að honum verði ekki boðinn nýr samningur. Við verðum að sjá hversu slæm þessi meiðsli hans eru en það getur vel verið að við höfum verið að horfa á hann í síðasta sinn í rauðu treyjunni í dag. Því miður.

Þá að seinni hálfleiknum. Hann var alls ekki góður. Blackburn-menn komu grimmir til leiks og voru grófir framan af og Alan Wiley, slappur dómari leiksins, verndaði okkar menn ekki nóg að mínu mati. Steven N’Zonzi tók Lucas í upphafi seinni hálfleiks og braut á honum og eftir að dómarinn hafði dæmt brotið greip hann með flötum lófa um andlit Lucasar og skellti honum í jörðina. Fyrir þetta fékk hann aðeins gult spjald og var tekinn út af stuttu seinna. Þá handlék Martin Olsson bakvörður þeirra boltann þegar Maxi var við það að sleppa upp kantinn aleinn og fékk gult spjald og aftur var hann tekinn út af því Sam Allardyce, stjóri Blackburn, sá greinilega að ungu strákarnir hans voru á leiðinni í sturtu ef hann ekki gerði eitthvað í málinu. Í stað Olsson kom svo inn Pascal Chimbonda sem hefði átt að fá strax gult spjald fyrir að toga Maxi niður áður en hann slapp inn í teiginn, og seint í leiknum átti hann að fá beint rautt spjald fyrir að sparka með tökkunum í magann á Maxi eftir að búið var að dæma brot á hann. Annar Blackburn-maðurinn sem átti að fá að fjúka í seinni hálfleik en enn og aftur gerði Wiley ekkert.

Ég veit ekki hvort það var út af þessari baráttu, eða út af stympingunum á milli El-Hadji Diouf og Gerrard (og síðar Diouf og alls Liverpool-liðsins) en okkar menn misstu taktinn allsvakalega í sókninni í síðari hálfleik og fyrir utan Maxi Rodriguez gerðist nánast ekkert af viti upp við teig andstæðinganna. Gerrard og Torres höfðu verið frábærir í fyrri hálfleik en voru áhorfendur að þeim seinni á meðan Benayoun komst aldrei í snertingu við leikinn. Það fór því svo að okkar menn hreinlega héngu á forystunni og máttu þakka Pepe Reina, sem varði allavega þrisvar frábærlega í góðum færum Blackburn-manna, fyrir að fara með þrjú stig af velli í dag.

**MAÐUR LEIKSINS:** Í hálfleik var ég á góðri leið með að sæma Gerrard að titlinum bara strax, svo góður var hann í fyrri hálfleik, en ég get ekki gefið honum nafnbótina þar sem hann var ekki með í síðari hálfleik. Torres byrjaði vel en þreyttist sýnilega þegar leið á leikinn. Ég ætla því að bregða út af vananum og deila nafnbótinni með þremur leikmönnum sem voru heilt yfir bestir okkar manna í dag:

**Javier Mascherano** barðist eins og ljón allan leikinn í stöðu sem hann er ekki vanur að spila og hélt þeirra hættulegasta manni, Morten Gamst-Pedersen, niðri. Hann er því maður leiksins.

**Maxi Rodriguez** byrjaði leikinn rólega en vann sig svo inn í hann og var með hættulegustu mönnum í fyrri hálfleik og yfirburðamaður hjá okkur í þeim seinni. Hann átti stoðsendingu í sigurmarkinu í dag og er því maður leiksins.

**Pepe Reina** varði frábærlega þegar þess þurfti með í dag og það er mjög einfalt í mínum huga að við hefðum ekki unnið leikinn í dag ef hann hefði ekki verið á milli stanganna. Hann er því maður leiksins.

Næsti leikur er á mánudag eftir rúma viku gegn Wigan á útivelli og jeminn, ég vona að Kyrgiakos verði klár í þann leik svo Carra geti farið aftur úr miðri vörninni. Það verður að segjast að það er engin tilviljun að liðið fór að halda hreinu í desember um leið og Carra var færður úr miðverðinum og það var engin tilviljun hvað vörnin var slök í dag. Carra er 32ja ára og það fer að koma að því að við spyrjum okkur hvort hann sé í fullri alvöru byrjunarliðsmaður hjá okkur. Á meðan Johnson er meiddur má hann spila bakvörðinn en ég vona innilega að Kyrgiakos verði við hlið Agger í miðverðinum í næsta leik.

Já, og svo getum við fagnað því að þurfa ekki að spila aftur við Diouf, Allardyce og félaga á þessari leiktíð. Innilega til hamingju með það.

Everton er lið frá Liverpool-borg sem spilar í ensku Úrvalsdeildinni. Þetta lið hefur ekki tapað leik síðan þeir töpuðu fyrir erkifjendunum, stóra bróðurnum í Liverpool FC, í lok nóvember. Í dag komu þeir í heimsókn á Anfield og hvað haldiði að hafi gerst? Jú, þeir **töpuðu aftur** fyrir Liverpool FC, 1-0 í þetta skiptið, í ótrúlegum baráttuleik.

Rafa Benítez stillti upp (líkamlega) sterku byrjunarliði í dag:

**BEKKUR:** Cavalieri, Skrtel (inn f. DIRK FKN KUYT undir lokin), Aurelio (inn f. Maxi undir lokin), Degen, Aquilani, Riera, Babel (inn f. Ngog eftir 65 mín.).

Fyrri hálfleikurinn einkenndist af svakalegri baráttu. Við urðum vitni að algjörri styrjöld inná vellinum þar sem lítið fór fyrir marktækifærum og flæðandi fótbolta og þess í stað voru tæklingarnar fljúgandi til hægri og vinstri. Það er eðlilegt í þessari viðureign en þegar þetta gerist er algjörlega nauðsynlegt að dómarinn haldi haus og hafi stjórn á framvindu mála. Því miður gerðist það hins vegar í dag að dómari leiksins, Martin Atkinson, gjörsamlega skeit upp á bak og hafði enga stjórn á nokkrum sköpuðum hlut.

Rennum yfir þetta í réttri röð. Snemma leiks fær DIRK FKN KUYT fyrsta gula spjaldið fyrir að stöðva upphlaup Landon Donovan, rétt spjald þar. En stuttu seinna straujar Leighton Baines framherjann okkar, David Ngog, úti við hliðarlínu og sleppur alveg (Ngog meiddist þar og þurfti á endanum að fara útaf snemma í síðari hálfleik). Áfram halda tæklingarnar að fljúga og eftir að Phil Neville brýtur á DIRK FKN KUYT á miðjum vallarhelmingi Everton, og eftir að dómarinn er búinn að flauta og dæma aukaspyrnuna, kemur Marouane Fellaini aðvífandi og sparkar í andlitið á DIRK FKN KUYT! Ekkert spjald þar og Kuyt meira en lítið fúll út í Fellaini enda blóðugur um nefið og vel rispaður/bólginn undir vinstra auga. Ótrúlegt að dómarinn hafi ekkert gert við Fellaini þarna.

Svo komu stóru atvik hálfleiksins um miðbikið. Fyrst fer Steven Pienaar með sólann hátt á lofti inn í miðjan sköflunginn á Javier Mascherano svo sá argentínski liggur eftir meiddur og með mölbrotna legghlíf. Jafnvel þótt dómarinn hefði ekki séð það vel (sem var ekki málið, endursýningar sýndu að hann var með 100% útsýni yfir þetta) hefði átt að nægja honum að líta á mölbrotna legghlíf Mascherano til að sjá hversu há tækling Pienaar var. Af einhverjum óskiljanlegum ástæðum gaf Atkinson honum samt bara gult þegar hann átti að fá beint rautt.

Mínútu síðar fékk Carra svo næsta gula spjald fyrir að strauja Pienaar. Hárréttur dómur og hárrétt tækling hjá Carra, það á ekkert að láta aumingja eins og Pienaar komast upp með svona hegðun á Anfield.

Það var svo eftir um 33 eða 35 mínútur sem þeir Sotirios Kyrgiakos og áðurnefndur Marouane Fellaini, sem átti klárlega að vera farinn út af ásamt Pienaar félaga sínum á þessum tímapunkti, fóru saman í tæklingu. Kyrgiakos fór með báða sóla á undan sér og náði að snúa upp á ökklann á Fellaini á sama tíma og Fellaini fór klárlega í tæklinguna með það fyrir augum að traðka á legg Kyrgiakos. Fyrst sýndist manni tæklingin vera 100% brot hjá Fellaini og að hann gæti ekki annað en fengið beint rautt fyrir þessa árás en endursýningin sýndi svo að Kyrgiakos var líka brotlegur og því hefði réttur dómur verið beint rautt á báða aðila. Hvað gerðist? Atkinson sýndi Kyrgiakos beint rautt þar sem hann stóð upp og benti á stóran skurð á legg sínum (þurfti að fara beint inn í klefa og fá nokkur spor saumuð) … en Fellaini slapp algjörlega, fékk ekki einu sinni tiltal!

Reyndar fór það svo að Fellaini var líka meiddur eins og Kyrgiakos og gat ekki haldið áfram leik en það breytir því ekki að á þessum tímapunkti áttu Fellaini, Pienaar og Kyrgiakos að vera farnir út af með rautt spjald. Því miður fyrir okkur var dómarinn ekki beint hlutlaus í dag (segi það og meina það, svona dómgæsla er óverjandi) og því var bara Kyrgiakos farinn útaf og okkar menn orðnir einum færri. Þannig var staðan svo í hálfleik, 0-0 og við einum færri eftir algjöra styrjöld.

Seinni hálfleikurinn var svo aðeins rólegri og menn virtust reyna meira að spila fótbolta. Sennilega hafa báðir stjórarnir beðið leikmenn um að róa sig niður svo Atkinson myndi ekki rúlla fleiri spjöldum á loft. Það sýndi sig líka að um leið og liðin fóru að spila fótbolta var aðeins eitt lið á vellinum … Liverpool. Okkar menn sóttu ákaft eftir hlé og komust yfir á um 59. mínútu þegar Gerrard tók hornspyrnu frá vinstri beint inn á markteig þar sem **DIRK FKN KUYT** lét hrindingar Tim Howard og ljótleika Phil Neville ekki koma sér úr jafnvægi heldur skallaði í fjærhornið. 1-0 fyrir Liverpool!

Eftir þetta seig Liverpool-liðið í rólegheitum aftar á völlinn og barðist fyrir sínu. Ngog fór útaf og Babel kom inná og ógnaði ágætlega einn í framlínunni, slapp meira að segja einu sinni aleinn innfyrir með boltann en línuvörðurinn dæmdi ranglega rangstæðu á hann. Everton-liðið gat hins vegar ekki neitt þrátt fyrir að vera einum fleiri og aðeins langskot Yakubu með vinstri, sem Reina varði vel, ógnaði marki okkar manna. Undir lokin tókst svo Atkinson að spjalda Gerrard og Anichebe fyrir stympingar þar sem Gerrard átti að hafa farið í Pienaar eftir að hann tók boltann en dómarinn dæmdi ekkert á það (gott á Pienaar) en hann spjaldaði Gerrard samt fyrir að hafa tekið þátt í stympingunum sem fylgdu í kjölfarið þegar endursýningin sýndi klárlega að Gerrard gerði ekkert nema yppa öxlum yfir hasarnum. Fáránleg dómgæsla, það virtist vera allan leikinn sem Atkinson þyrði aldrei að dæma bara á Everton-liðið án þess að refsa Liverpool-liðinu eitthvað líka. Meira en lítið pirrandi.

Undir lokin fékk Pienaar svo karmað sitt þegar hann réðist á Gerrard á svona 95. mínútu. Atkinson sýndi honum þó ekki beint rautt sem hefði gefið þriggja leikja bann eins og Kyrgiakos fékk heldur seinna gula spjaldið sitt og missir hann því aðeins úr einn leik eftir morðæðið sitt í dag, á meðan við verðum án Kyrgiakos í þrjá leiki.

Helvítis Pienaar. Helvítis Atkinson. Helvítis Everton.

Lokatölur 1-0 enda við hverju bjuggust menn? Að Everton gæti unnið þennan leik? Hafa þeir ekki bara unnið einu sinni gegn Rafa Benítez, í fyrsta leik hans með Liverpool á Goodison í desember 2004? Og svo ekkert síðan þá? Plís, kunniði annan?

**MAÐUR LEIKSINS:** Mig langar til að segja ALLT LIÐIÐ hérna, þar sem það átti nákvæmlega enginn neitt minna en frábæran leik í dag og liðið var svo ótrúlega vel stemmt að það hálfa væri nóg. Mig langar líka til að segja JAVIER MASCHERANO hérna því eftir brotið á Pienaar og rauða spjaldið á Kyrgiakos fór Carra inn í miðvörðinn og Masch í bakvörðinn og tók að sér að ÉTA Pienaar það sem eftir lifði leiks. Hann gerði það að markmiði sínu í lífinu að Pienaar fengi ekki að hafa nein áhrif á leikinn eftir að hann átti að fjúka útaf og Mascherano stóð við það.

En í dag getur aðeins einn maður verið maður leiksins …

Maður leiksins heitir DIRK fokking KUYT. Hann fékk spark í andlitið frá Fellaini í fyrri hálfleik, barðist eins og ljón í vörn og sókn allan leikinn, skoraði sigurmarkið í dag (er það í þriðja eða fjórða sinn sem hann klárar Everton fyrir okkur?) og hljóp beint að bekk Everton og fagnaði með því að öskra á Fellaini og benda á hann. Já, og þetta var fimmtugasta mark Kuyt fyrir okkur og hann er núna kominn með tíu mörk á tímabilinu sem hægri kantmaður.

Algjörlega ómissandi leikmaður í þessu liði og bæði andlegur og líkamlegur leiðtogi okkar í dag. Held ég hafi aldrei séð hann betri fyrir Liverpool, sveimérþá sveiattan!

Framundan eru tveir hrikalegir útileikir gegn Arsenal og Man City sem munu hafa ansi mikið að segja um stöðu okkar í deildinni í vor. En í dag gleðjumst við: við gleðjumst því liðið er ósigrað í sjö deildarleikjum og hefur unnið fimm þeirra, við gleðjumst því liðið hélt í dag hreinu í sjötta leiknum af þessum sjö, við gleðjumst því við erum (tímabundið) í 4. sætinu á nýjan leik og við gleðjumst af því að LIVERPOOL TAPAR EKKI FYRIR EVERTON UNDIR STJÓRN BENÍTEZ!

Eigið góða helgi. YNWA. ;)

Ég sagði víst í leikskýrslunni eftir Stoke leikinn að ég ætlaði að taka mér frí frá Liverpool áhorfi. Svo þegar ég kíkti á byrjunarliðið í dag þá komst ég að því að ég átti að taka skýrslu – og varð því að klúðra þessari slöppu tilraun minni til þess að forðast Liverpool áhorf. Ég get ekki séð að ég hafi grætt mikið á því.

Þegar ég sat uppí sófa og kíkti á tölvupóstinn minn í tíunda skipti yfir leiknum þá fór ég að velta því fyrir mér hvernig að hlutlausum aðdáendum líði að horfa á Liverpool. Þá er ég ekki að tala um Man U aðdáendur eða aðra sem að gleðjast yfir óförum okkar. Heldur þær óheppnu sálir, sem að settust fyrir framan sjónvarpið í kvöld af því að þetta var eini fótboltinn í gangi. Fyrst að mér fannst þetta svona leiðinlegt, hvernig leið þeim?

Þessi leikur var einsog Stoke leikurinn hreint lygilega leiðinlegur. Sambland af furðulegri uppstillingu (Rafa, meiddur Gerrard er VERRI en enginn Gerrard) og ólýsanlega slöppum leik okkar manna. Allir sem einn þá voru þeir slappir (já, nema kannski Reina).

Rafa stillti þessu svona upp.

Bekkur: Cavalieri, Aquilani, Babel, Ngog, Degen, Darby, Pacheco.

Ngog kom inná fyrir Riera. Af einhverjum óskiljanlegum ástæðum þá fengu hinir 10 leikmennirnir að spila þessar rúmlega 90 mínútur. Nú myndi ég frekar vilja ræða Icesave heldur en Ryan Babel og það hvort að Rafa Benitez sé góður þjálfari, en ég mun seint skilja af hverju Rafa skipti bara einum leikmanni inná í kvöld. Ég bara hreinlega skil það ekki. Hvað var það við leik okkar manna sem sannfærði Benitez um að best væri að halda liðinu óbreyttu allan tímann? Ég sá það ekki.

Ég veit ekki hvað á að segja um leikinn. Ég er að skrifa þessa leikskýrslu á meðan hann er enn í gangi (núna er mínúta 91), sem segir margt um skemmtanagildið. Nennir virkilega einhver að lesa skýrslu eftir svona leiki? Var ekki nóg að þjást í 90 mínútur? Liverpool var arfaslakt og Wolves átti sigur skilið því þeir áttu mun hættulegri færi í leiknum (Liverpool átti nánast engin færi).

Maður leiksins: Reina. Hann er sá eini, sem getur borið höfuð hátt. Hinir voru afleitir og fyrir svona frammistöðu munu þeir uppskera spil í Evrópudeildinni næsta vetur á meðan að nýríkir Man City menn munu sennilega taka sæti okkar í Meistaradeildinni. Þannig er nú það.

Af hverju er maður að þessu?

Af hverju eyði ég laugardeginum í labbi um Stokkhólm í leiðinlegu veðri til að finna fótboltapöbb sem sýnir Stoke-Liverpool? Af hverju situr maður þarna í 90 mínútur og öskrar á liðið sitt? Lætur allt fara í taugarnar á sér, gleðst í fimm mínútur yfir marki og missir sig yfir jöfnunarmarki andstæðinganna?

Af hverju lætur maður þetta lið fara svona í taugarnar á sér? Það er ekkert sem ég segi að ég eigi að halda með Liverpool. Þetta er eitthvað fótboltalið í borg, sem ég hef verið í í svona 10 daga af minni ævi. Samt læt ég þetta lið hafa meiri áhrif á skap mitt en nokkuð annað. Ég er nánast aldrei í vondu skapi…nema þegar að Liverpool gengur illa. Ég reiðist nánast aldrei, nema svona tvisvar í hverjum einasta Liverpool leik.

Þetta tímabil er búið að vera svo ömurlegt að maður spyr sig af hverju maður stendur í þessu. Hverju breytir það fyrir Liverpool þótt ég sleppi því einfaldlega að horfa á næsta leik hér á pöbb í Stokkhólmi? Nákvæmlega engu. Eru þeir líklegri til að spila betur eða verr ef ég mæti ekki? Nei, skiptir engu máli.

En ég veit að ef að ég fer á pöbbinn þá á það eftir að hafa slæm áhrif á mig. Ég mun koma út í brjáluðu skapi með hausverk af pirringi og þarf að eyða næstu klukkutímum bara að ná mér upp svo að einhver leikur við Stoke skemmi ekki fyrir mér allan daginn.

Ég er því hættur, farinn í frí. Ég ætla að taka mér mánaðarlangt frí frá Liverpool. Ég bara get ekki staðið í því að láta þetta lið hafa svona áhrif á mig. Ég get ekki látið þetta ömurlega tímabil skemma fyrir mér daginn og vikuna. Ég er Liverpool aðdáandi af því að það hefur fært mér ómælda gleði í gegnum tíðina. En þetta tímabil er einfaldlega ekki hægt.

Ég skrifaði við færslu í vikunni eftirfarandi komment, sem á vel við og má núna uppfæra eftir þennan leik:

Liverpool hefur leikið 38 leiki á þessu tímabili (með undirbúningstímabili).

Ég held að ég geti í raun sagt að ég hafi bara haft virkilega gaman af því að horfa á þrjá þeirra: Burnley, Man U og Hull (ég missti af fyrri leiknum gegn Stoke).

3 leikir af 38.

Það eru semsagt 7,8% líkur á því þegar ég sest fyrir framan sjónvarpið að horfa á Liverpool leik að ég muni njóta þess. Samt tekst mér alltaf að gleyma þessum líkum fyrir hvern leik og er mættur fullur bjartsýni fyrir framan sjónvarpið.

En núna er þetta komið fínt. Ég ætla að taka mér frí frá Liverpool.

Já, og svona smá leikskýrsla í endann. Ömurlegur leikur. Ömurlegt Liverpool lið. Ömurlega leiðinlegt Stoke lið. Ömurlegur dómari. Heppnismark hjá Liverpool, heppnismark hjá Stoke á síðustu mínútunum (einsog alltaf). Kyrgiakos án efa maður leiksins. Maxi Rodriguez spilaði sinn fyrsta leik fyrir Liverpool.

Þetta er leikskýrsla fyrir sigur Reading á Liverpool í ensku bikarkeppninni:

**MAÐUR LEIKSINS:** Enginn.

Það skal alveg viðurkennast að ég hef oft verið spenntari fyrir leik hjá Liverpool en í dag, á öðrum degi jóla og það liggur við að ég hafi frekar farið í jólaboð til fjarskyldrar frænku tengdafjölskyldunnar sem býður einungis uppá Ís-Kóla og svínaskanka. En vitanlega horfði ég frekar á leikinn og boðaði forföll vegna slæmrar lausafjársstöðu Eimskipafélagsins!

Byrjunarliðið í dag hlýtur að teljast með því sterkara sem við getum boðið uppá í dag og við eðlilegar aðstæður ætti þetta lið að vinna Úlfana nokkuð örugglega en vandræðagangur Liverpool er okkur öllum kunn og þess vegna var ég langt í frá öruggur með sigur í dag.

Byrjunarliðið í dag var svona:

Bekkurinn: Cavalieri, Pacheco, Darby, Kuyt, Spearing, Ngog, Skrtel.

Fyrri hálfleikur:
Strax frá fyrstu mínútu var ljóst hvort liðið væri betra í knattspyrnu og Liverpool liðið spilaði fínt án þess að skapa sér umtalsverð færi. Töluvert einhæfur sóknarleikur og treyst á einstaklingsframtak Torres & Gerrard á síðasta þriðjung vallarins. Torres bjó sér til ágætisfæri snemma leiks en Hanhemann varði vel. Wolves fékk raunar besta færi fyrri hálfleiksins þegar Kevin Doyle skallaði úr dauðafæri yfir markið eftir hornspyrnu, í raun ótrúlegt að hann skyldi ekki í það minnsta hitta rammann. Glenn Johnson fékk síðan óvænt dauðafæri undir lok hálfleiksins þegar sendingin hans fyrir utan vítateig misheppnaðist en fékk boltann strax aftur og var raunar einn gegn Hanhemann en öldungurinn frá Ameríku varði vel. Heilt yfir var hálfleikurinn eins og vont Eurovision lag frá Búlgaríu. Í stuttu máli mætti liðið vel til leiks en vegna þess að okkar menn náðu ekki að skora á fyrstu 25 mínútunum þá minnkaði sjálfstraustið ótrúlega hratt.

Seinni hálfleikur:
Hann var varla byrjaður þegar Liverpool fékk fyrsta færið en það var vel útfærð sókn þar sem Gerrard átti gott skot að marki en Hanhemann varði vel. Stuttu síðar var varnarmaðurinn hjá Úlfunum, Ward, rekinn út af vegna 2ja gulra spjalda. Dómaranum gekk reyndar illa að finna út hver átti að fá spjaldið en að lokum með dyggrar aðstoðar frá aðstoðardómaranum fann hann brotlega aðilan. Þá var ljóst að sóknir Liverpool myndu þyngjast og á endanum brast stíflan þegar Insúa átti góðan sprett upp vinstri kantinn og frábæra fyrirgjöf fyrir markið… þar mætti Gerrard fljúgandi inní teiginn og stangið fyrirgjöfina inní markið, 1-0! þetta gerðist á ca. 55 mín leiksins. Eftir þetta var í raun bara spurning hvort Liverpool myndi skora fleiri mörk þar sem gestirnir náðu aldrei að ógna marki heimamanna þegar þeir voru einungis 10 inná vellinum. Svo fór að Yossi skoraði gott mark og innsiglaði sigur okkar manna, 2-0. Síðustu 20 mínúturnar gerðist fátt markvert en Kuyt og Pacheco komu inná fyrir Aurelio og Yossi.

Heilt yfir var þetta þokkalegasti leikur en gegn sterkari mótherja hefðu úrslitin kannski orðið önnur. Það er klárt mál að liðið er rúið sjálfstrausti og spilar ekki vel um þessar mundir. En á endanum skipta stigin 3 öllu máli og vonandi er þetta upphafið af góða kaflanum því sá vondi er orðinn andskoti langur!!!

Maður leiksins: Ég ætla að velja Gerrard þar sem hann skoraði markið sem skipti öllu máli í leiknum og vonandi er hann að komast aftur í sitt besta form.

Besta að drífa sig í matarboðið og fá sér Ís-Kóla… gleðilega hátíð.

Það er ekki séns að ég nenni að skrifa hefðbundna leikskýrslu um þennan leik. Þess í stað, nokkrir samhengislausir punktar:

**01:** Rauða spjaldið hans Mascherano var algjört rugl. Hann fer með aðra löppina í tæklinguna, Ben Haim með báðar. Báðir missa af boltanum, Mascherano lendir með takkana á fæti Ben Haim um leið og hinn fótur Ben Haim fer í hné Mascherano. Samt fær annar þeirra rautt og hinn gult, og það jafnvel þótt sá sem fékk rautt hafi meiðst meira en hinn. Mascherano fer í fáránlegt, hálfvitalegt fjögurra leikja bann en fyrstu fréttir benda til þess að hann gæti verið meiddur enn lengur í hnénu. Takk, Lee Mason.

**02:** Það skal þó tekið fram að þetta tap var EKKI DÓMARANUM að kenna. Rauða spjaldið gerði okkar mönnum erfiðara fyrir en við vorum að tapa og í ruglinu fyrstu 40 mínúturnar þrátt fyrir að vera 11 á móti 11.

**03:** Rafa klúðraði allsvakalega í dag. Ég veit að okkur hættir öllum til að horfa á liðsuppstillingar með rauðu gleraugun á nefinu fyrir leik, í þeirri von að skrýtnu ákvarðanirnar reynist hafa borgað sig upp, en þegar allt kemur til alls verður maður bara að vera samkvæmur sjálfum sér og spyrja sig: af hverju átti Dossena að spila þennan leik frekar en Benayoun? Af hverju var Ngog, sem skoraði í síðasta leik, ekki að fá að byrja áfram inná í dag? Af hverju að fara strax aftur í neikvæðu, varkáru 4-2-3-1 liðsuppstillinguna sem hefur engan veginn virkað síðustu vikur í stað þess að nota demantamiðjuna sem rústaði Wigan yfir 60 mínútna leikkafla í miðri viku? Rafa sýndi botnliði deildarinnar allt, allt, ALLT of mikla virðingu í dag og fékk að launum nákvæmlega það sem hann átti skilið.

**04:** Það er ákveðin einföldun að segja að liðið hafi leikið betur í seinni hálfleik, manni færri, af því að vel spilandi miðjumaður hafi verið kominn inn á miðjuna eftir að Mascherano fór útaf … þannig að ég ætla bara að segja það: við lékum betur í seinni hálfleik af því að Gerrard var kominn neðar á miðjuna og farinn að stjórna spilinu. Rafa, ertu til í að sjá það augljósa? Það væri vel þegið.

**05:** Ég nenni ekki að ræða einstaka leikmenn eftir þennan leik, en viljið þið sleppa því að gagnrýna Reina og gangrýna vörnina frekar. Reina fær á sig tvö frábær mörk úr þröngum færum sem voru óverjandi fyrir hann en í báðum tilfellum verðum við að setja stórt spurningarmerki við Agger og Carra því leikmenn Portsmouth voru aleinir í báðum tilfellum … aleinir á markteignum. Það er ekki eðlilegt að menn geti lagt boltann fyrir sig, miðað og skotið alveg einir á þeim stað á vellinum.

**06:** Ég. Hata. Þetta. Tímabil. Ég hata það með meiri ástríðu en ég hef hatað nokkuð annað fótboltatengt um ævina. Liverpool hefur átt léleg tímabil áður en þetta tímabil, af öllum, var MEST það tímabil sem við bara ætluðum og áttum og vorum pottþétt að vinna deildina. Auðvitað hefur komið bersýnilega í ljós að það voru blindir draumar hjá okkur stuðningsmönnum en það gerir vonbrigðin ekkert minni.

Þannig er þetta. Við erum nær botnsætinu en toppsætinu yfir jólin og engin merki um bata á lofti hjá þessu helvítis liði. Til hamingju með jólin, hraðlygnir eigendur, þrjóskur og fyrirsjáanlegur stjóri, huglausir og getulausir leikmenn og sjálfblekktir stuðningsmenn. Við fáum í skóinn nákvæmlega það sem við eigum skilið þessi jólin.

Næsti leikur er á annan í jólum gegn Wolves. Ég ætla að gera eitthvað annað en að horfa á þann leik.

Chelsea, Man City, Everton og einhver haugur af öðrum liðum gerðu jafntefli í deildinni í gær. Manchester United og Tottenham töpuðu óvænt á heimavelli. Okkar menn mættu í kjölfarið, í dag, vængbrotnu Arsenal-liði á Anfield og höfðu frábært tækifæri til að laga stöðu sína gagnvart flestum toppliðunum í dag. Arsenal-liðið hafði tapað á útivelli í vetur gegn Manchester United og Man City og verið gjörsigrað af Chelsea á heimavelli, og nú vantaði þá meira og minna alla framherjana sína. Það var alveg ljóst að Liverpool var að fara að vinna þennan leik, koma þessu tímabili aftur í fluggírinn og leggja þessari krísu endanlega að baki sér. Ljúka kaflanum sem kostaði okkur Meistaradeildina og titilbaráttuna.

En nei. Bara … nei. Engan veginn. Alls ekki. Þetta gat ekki verið svo auðvelt.

Rafa stillti upp meira eða minna sínu sterkasta liði í dag. Aquilani var ekki alveg fær í að byrja leikinn svo að Lucas var inni, og okkur vantaði kannski Babel í stað Dossena á bekkinn og þá hefðum við getað kallað þetta okkar sterkasta 18-manna hóp og sterkasta byrjunarlið. Eins og áður sagði var Arsenal-liðið vængbrotið og einstaklega smávaxið. Varla gátu þeir farið að valda okkur erfiðleikum í fyrirgjöfum? Er það hægt?

Fyrri hálfleikurinn var eign okkar manna. Við vorum betri, sterkari, grimmari og áttum að vera meira en 1-0 yfir í hléi. **Kuyt** skoraði úr frákasti eftir klúðurslega kýlingu Almunia frá markinu á 42. mínútu en þar áður höfðu Torres og Gerrard klúðrað úrvalsfærum til að koma okkur yfir. Það var hins vegar ekkert sem benti til þess eftir 45 mínútur að Arsenal-liðið gæti skorað mark í þessum leik.

Þess vegna var það svo týpískt að þeir skyldu vera komnir 2-1 yfir eftir kortér af seinni hálfleiknum. Fyrra markið kom þegar þeir sluppu upp hægra megin, gáfu fyrir og þótt Carragher og Johnson væru nánast einir um boltann á markteignum endaði hann í marki okkar manna. Carra reyndi að opna líkamann og hreinsa frá en hitti boltann ekki svo hann hrökk í **Johnson** og í nærhornið. Sjálfsmark. Týpískt. Guðirnir hata okkur.

Fimm mínútum síðar kom sigurmarkið. Aftur kom boltinn fyrir frá hægri væng Arsenal og aftur, þrátt fyrir að vera að spila gegn dvergvöxnu liði, réðum við ekki við fyrirgjöfina. Aftur var það Johnson sem átti sök en hann kláraði ekki að hreinsa frá við vítateigshornið svo að **Arshavin** stakk sér til hliðar við hann með boltann og klíndi honum svo í stöngina og inn efst í markhorninu nær.

Þar með lauk sóknartilburðum Arsenal í þessum leik. Sjálfsmark og stórbrotið einstaklingsmark manns sem hreinlega getur ekki klúðrað skoti á Anfield.

Okkar menn höfðu þó 35 mínútur til að rétta sinn hlut í þessum leik, leik sem þeir höfðu yfirburði í, en þess í stað bara fjaraði leikurinn út í einhverri örvæntingu okkar manna sem virtust gera allt rangt. Gerrard datt í að reyna að fiska aukaspyrnur við hvert tækifæri, Johnson og Aurelio týndust algjörlega og Benayoun hlýtur að hafa farið í sturtu í hálfleik því hann gerði ekkert eftir hlé. Lucas, sem hafði stjórnað miðjunni með Mascherano í fyrri hálfleik, hvarf um leið og Mascherano fór út af meiddur og til að bæta olíu á eldinn fékk Aquilani hálftímann til að hleypa lífi í spilamennsku okkar manna en horfði nær allan þann hálftíma á boltann sigla yfir höfuðið á sér.

Það er sama hvað hann er góður miðjumaður, hvort hann heitir Aquilani eða Alonso, það er engin leið að ætlast til að viðkomandi breyti leiknum ef hann fær aldrei boltann. Öll fimm árin sem Alonso var hjá okkur sáum við hann reglulega lenda í þessu, reyna að hafa áhrif á leikinn en gera lítið annað en horfa á Carra og co. dæla boltanum heilalaust fram á fremstu menn okkar í einhverri veikri von um að eitthvað myndi falla með okkur. Ef þú ert miðvörður hjá Liverpool og sérð Aquilani koma inná sem varamaður áttu að hafa vit á því að hætta þessum kýlingum og reyna frekar að mata hann á boltanum í fætur svo hann geti tekið að sér að finna glufur á vörn andstæðinganna.

Við borguðum ekki 17m punda fyrir Aquilani af því að Johnson, Carragher, Agger og Aurelio eru betri sendingarmenn. Þeir eiga að skammast sín fyrir að hafa ekki meiri yfirvegun í dag.

Þessi leikur, tekinn einn og sér, réðist að mínu mati á tvennu: Mascherano, sem var að éta miðju Arsenal í fyrri hálfleik, meiddist í fáránlegri tæklingu Denilson á honum og varð fljótlega í seinni hálfleik að fara út af. Fyrir vikið hleyptum við Fabregas og co. inn í leikinn og misstum tökin á miðjunni. Hitt atriðið sem skipti sköpum er að Arsenal-liðið sem mætti út á völl í seinni hálfleik var miklu öflugra og ákveðnara en það sem spilaði fyrri hálfleikinn. Wenger virðist hafa tekið hárþurrkuna á sína menn í hálfleik og það dugði. Hann náði að snúa gangi leiksins sér í hag, á meðan Benítez missti góða stöðu sér úr greipum.

Þannig var þessi leikur, einn og sér. Hrikalega svekkjandi, ótrúlega ósanngjarn en um leið verðskuldaður því Arsenal-menn héldu haus og gerðu það sem þurfti, okkar menn ekki.

Sé þessi leikur hins vegar tekinn fyrir sem hluti af heild og skoðaður í samhengi við tímabilið í heild sinni hingað til birtist öllu svartari mynd þar sem sífellt verður erfiðara að afsaka stjórann eða leikmenn og kenna meiðslum eða óheppni um. Taflan lýgur ekki og við erum einfaldlega með sjöunda besta liðið í þessari Úrvalsdeild í dag. En það er svo sem efni í fleiri pistla og umræður, ég hef ekki geð í mér til að fara út í þá sálma í dag.

Næsti leikur er á miðvikudag gegn Wigan á Anfield í deildinni, og ég sver það að ef ég sé einhvern leikmanninn eða þjálfarann reyna að peppa móralinn upp fyrir þann leik eða segja að tímabilið hefjist hérna veit ég ekki hvað ég geri.

YNWA.

Þátttöku okkar manna í Meistaradeildinni þetta árið lauk í kvöld á lokaleik riðilsins. Um var að ræða heimaleik gegn Fiorentina, leik sem hefði svo hæglega getað orðið klassískt Evrópukvöld og hreinn úrslitaleikur en þökk sé getuleysi okkar manna í þessum riðli var hér um lítið annað en sýningarleik að ræða. Það varð úr að bæði lið hvíldu lykilmenn og Fiorentina unnu **2-1 útisigur** í sæmilegum leik.

Rafa stillti upp eftirfarandi liði í kvöld:

**BEKKUR:** Reina, Kyrgiakos, Carragher, Spearing, Pacheco (inn f. Aquilani), Torres (inn f. Kuyt) og Aurelio (inn f. Mascherano).

Sem sagt, Rafa gaf um hálfu aðalliðinu frí í kvöld og hinn helmingurinn var annað hvort tekinn útaf eða kom inná í nokkrar mínútur.

Fyrri hálfleikurinn var frekar bragðdaufur. Engin spenna, engin pressa og hvorugt liðið að nenna þessu mikið. Undir lok hálfleiksins kom þó mark Liverpool þegar **Benayoun** skallaði góða aukaspyrnu Gerrard inn af stönginni.

Síðari hálfleikurinn var fjörugri, bæði lið sóttu aðeins meira og okkar menn hefðu átt að vera búnir að tvöfalda forystuna þegar Fiorentina-menn jöfnuðu eftir 60 mínútna leik eftir að Steven Darby hafði látið teyma sig út úr stöðu sinni og einhver Fiorentina-leikmaðurinn var mættur í eyðuna á fjær og setti boltann inn.

Eftir þetta fór Rafa að skipta leikmönnum útaf/inná og spil okkar manna datt niður. Gerrard og Dossena, og svo varamennirnir Torres og Pacheco, voru næst því að skora fyrir okkar menn en eins og venjulega í þessum riðli voru það andstæðingarnir sem unnu með sigurmarki undir lokin. Á 93. mínútu missti Darby boltann í einhverju rugli á vængnum, sá sem vann boltann af honum gaf fyrir og Gilardino skoraði sigurmark Ítalanna sem fagna fyrir vikið sigri í þessum riðli.

Það þýðir ekkert að lesa mikið í þennan leik, og í raun ætti maður ekki að svekkja sig á úrslitunum heldur, en þetta var engu að síður alveg týpískt fyrir Liverpool. Þetta var þriðji leikurinn sem okkar menn tapa niður í uppbótartíma og það er ljóst að ef allir leikir í þessum riðli hefðu verið flautaðir af um leið og 90 mínúturnar voru búnar hefðu okkar menn unnið riðilinn. Það er mögnuð tilhugsun en um leið sorgleg.

**MAÐUR LEIKSINS:** Byrjum á því sem allir biðu eftir – Aquilani var ágætur í kvöld. Virkaði frískur, átti nokkrar fínar sendingar og reyndi að taka þátt í spilinu. Lék í 76 mínútur og komst vel frá sínu (meiddist sem betur fer ekki). Það sást þó mjög vel á köflum að hér var á ferðinni leikmaður sem hefur ekkert leikið í rúmlega hálft ár og maður skildi aðeins betur hvers vegna Rafa hefur verið að hvíla hann í tvísýnum leikjum. Samt, einhvers staðar verða menn að byrja og þetta var góður ráspunktur fyrir hann. Vonum að hann geti byggt á þessu og öðlast leikform í desember því við munum þurfa á honum að halda eftir áramót, klárlega.

Aðrir voru misjafnir. Insúa og Dossena fannst mér báðir mjög góðir vinstra megin, og þá lék Benayoun vel hægra megin. Mascherano var mistækur fannst mér, enda kannski svolítið að bera Aquilani uppi líka, og í vörninni reyndi lítið á Skrtel og Agger. Cavalieri er flottur markvörður sem stóð sig vel og á enga sök í mörkunum. Sökin í þeim báðum fellur því miður á nýliðann í liðinu, Darby, sem olli verkefninu einfaldlega ekki í kvöld. Samt, við verðum að gefa honum sama frímiða og Aquilani – einhvers staðar verða menn að byrja. Frammi held ég að Dirk Kuyt hafi alveg örugglega verið að spila, en er þó ekki viss.

Maður leiksins var þó klárlega **Steven Gerrard**. Lagði upp markið, stjórnaði spilinu, var út um allt og okkar besti maður. Frammistaða hans í kvöld, sem og frískleg innkoma Torres undir lokin, gefur okkur von um að hlutirnir fari nú aðeins að batna á næstu vikum.

Framundan er leikur gegn Arsenal í deildinni, upphafið á jólavertíðinni, og svo eftir áramót tekur liðið þátt í Evrópudeildinni með liðum eins og Juventus (Sissoko og co.), Valencia, Roma, Wolfsburg, Marseille, Standard Liege, Ajax, Hamburg, Sporting Lisbon, Galatasaray (Kewell, Baros og co.), Panathinaikos (Cissé, Biscan og co.), Red Bull Salzburg, Villareal, Fenerbahce, Benfica, Shakhtar Donetsk, PSV Eindhoven, Werder Bremen, Athletic Bilbao og nokkrum öðrum liðum, þ.á.m. hugsanlega ensku liðunum Everton og Fulham og skoska liðinu Celtic.

Lesið aðeins yfir þennan liðalista og reynið svo að segja mér að við getum ekki gert gott úr því sem komið er og skemmt okkur aðeins í Evrópudeildinni á næsta ári.

Ég ætla mér allavega að taka mér svona mánaðarfrí frá Evrópupælingum og svo ætla ég að sökkva mér í Evrópudeildina og gleyma því alveg að Meistaradeildin sé til … fram á næsta haust. ;)

Okkar menn fóru á Ewood Park og mættu þar Blackburn í dag.

Rafa stillti þessu upp svona í byrjun.

Bekkur: Cavalieri, Aquilani, Kyrgiakos, Ngog, El Zhar, Skrtel, Dossena.

Ég hélt að þetta væri okkar sterkasta uppstilling miðað við þann mannskap sem er heill.

Eftirá að hyggja þá voru þó menn einsog Benayoun og Riera alls ekki tilbúnir í 90 mínútur því þeir voru fullkomlega afleitir. Fyrri hálfleikurinn á þessum leik var svo með ólíkindum leiðinlegur að það nær ekki nokkurri átt. Ég man ekki eftir að Liverpool hafi átt skot á markið. Hörmung frá A-Ö

Í seinni hálfleik skánaði þetta og okkar menn sköpuðu nokkur færi. Ngog klúðraði meðal annars færi fyrir opnu marki af eins meters færi (hann var þó nokkuð óheppinn þar sem að boltinn skoppaði rétt áður en hann fékk hann. Rafa skipti inná El Zhar og Ngog, en af einhverjum verulega furðulegum ástæðum þá þótti honum ekki tilefni til að skipta inn þriðja manninum. Ef að leikurinn í dag öskraði ekki á skapandi miðjumann, þá veit ég hreinlega ekki hvenær það á að gerast. Ég veit hvort að þessi seta Aquilani á bekknum er einhver léttur brandari hjá Benitez, en ef hann treystir honum ekki í leiki þá á hann einfaldlega að vera HEIMA. Ekki á bekknum.

**Maður leiksins**: Ég ætla að velja Steven Gerrard því hann spilaði sinn 500. leik fyrir okkar lið og hann reyndi allavegana eitthvað í seinni hálfleiknum.

Þannig fór það. Ég sem vonaðist til þess að sigur gegn Everton gæfi mönnum smá sjálfstraust og að þeir myndu keyra yfir þetta Blackburn lið. En ó nei.

Það er ekki hægt að horfa framhjá því að þetta Liverpool lið er einfaldlega að spila afskaplega lélegan bolta. Miðjan með þá Lucas og Mascherano er einfaldlega ekki nógu sterk. Lucas er ekki Anti-Kristur einsog margir virðast telja, en hann er heldur ekki nógu góður til þess að vera fyrsti kostur í framliggjandi miðjumann í svona liði. Sú uppstilling að hafa Gerrard nánast frammi og Lucas og Mascherano á miðjunni virkar ekki. PUNKTUR. Annaðhvort þarf Gerrard að færa sig aftur á miðjuna og byrja að taka þátt í spili hjá Liverpool eða það þarf að skipta út annaðhvort Lucas eða Mascherano.

Ég var ekki stærsti aðdáandi Xabi Alonso einsog hann lék 2 af 3 síðustu tímabilum sínum hjá Liverpool. En hann má þó eiga það að hann reyndi að klára vandamálin sjálfur. Lucas spilar dálítið einsog ég myndi spila ef ég vaknaði allt í einu í Liverpool treyju og inná miðjum Anfield. Ég myndi einfaldlega gera hlutina eins einfalt og ég gæti gert til að verða mér ekki til skammar. Þannig virkar Lucas. Kannski er það sjálfstraustið og ég er viss um að þessi ótrúlega gagnrýni sem hann hefur fengið hefur ekki hjálpað. En hann reynir alltaf að koma sínum vandamálum yfir á aðra. Þannig eru sendingarnar frá honum alltaf stuttar beint til hliðar eða afturábak. Engar langar sendingar, sem geta brotið spilið upp munu koma frá þeim Suður-Amerísku félögum á miðjunni okkar.

Og þegar þeir spila einsog þeir hafa gert að undanförnu þá er Steven Gerrard einfaldlega ekki með í leiknum. Sem annar framherji með mann einsog Fernando Torres þá getur Gerrard verið stórkostlegur. En þegar hann á að vera nánast okkar aðalframherji með litla aðstoð frá miðjunni, þá gengur þetta einfaldlega ekki upp.

Ég sé svo sem ekki margar lausnir í þessu, en mikið afskaplega er það dapurt að á eftir séu liðin í sjöunda sæti deildarinnar og liðið í efsta sæti að fara að mætast og ég held með liðinu í efsta sæti. Það sýnir hversu lágar væntingarnar eru orðnar hjá manni.

Það þarf eitthvað að gerast í þessu liði. Við þurfum að fá Torres inn eða við þurfum að brjóta upp þessa miðju hjá okkur. Hið fyrra ráðum við ekki yfir, en hinu seinna ræður Benitez yfir. Hann þarf að taka hausinn útúr rassgatinu á sér og sjá að þetta leikskipulag er ekki að virka með þessa leikmenn sem hann hefur yfir að ráða og hann treystir í fullan leik þessa dagana.

Næst er það fullkomlega tilganslaus leikur gegn Fiorentina í Meistaradeildinni. Ef að Aquilani verður þar á bekknum í meira en 80 mínútur þá mun ég tryllast. Og svo er það heimaleikur gegn Robin van Persie lausu Arsenal liði – og þar á eftir þrír leikir gegn Wolves, Wigan og Portsmouth.

Þetta var stórskrýtin kvöldstund. Okkar menn fóru til Búdapest í Ungverjalandi og unnu **0-1 útisigur á Debreceni** í fimmtu umferð Meistaradeildarinnar. Það var þó ekki allt sem þurfti til því Lyon þurftu einnig að gera okkur greiða og ná jafntefli eða sigri gegn Fiorentina á Ítalíu. Svo fór þó ekki, Fiorentina unnu 1-0 sigur og tryggðu sér fyrir vikið áframhald í Meistaradeildinni ásamt Lyon, á kostnað Liverpool.

Fyrst að leik okkar manna. Hann var dreplélegur. **David Ngog** (maður leiksins, sá eini sem ógnaði að einhverju viti) skoraði eina markið strax á fjórðu mínútu úr fyrstu sókn okkar manna en eftir það datt leikurinn niður í algjöran göngubolta. Debreceni-liðið var grútlélegt og gerði lítið annað en að hanga á þessari stöðu allan leikinn. Okkar menn stjórnuðu öllu úti á velli en voru svo steingeldir uppi við vítateig andstæðinganna að það hálfa væri nóg. Það var því nánast grátbroslegt þegar Debreceni voru næstum því búnir að refsa okkar mönnum fyrir sofandaháttinn undir lokin en Pepe Reina varði í tvígang – fyrst bylmingsskot (sem átti örugglega að vera fyrirgjöf) utan af hægri kanti og svo dauðadauðadauðafæri af vítapunktinum. Lokatölur 0-1 fyrir okkar menn.

Ef frammistaðan var skrýtin hjá okkar mönnum voru innáskiptingar Rafa ekki síður undarlegar. Ég hafði orð á því fyrir leikinn að bæði byrjunarliðið og bekkurinn væru frekar varnarsinnuð hjá Rafa og það kom á daginn. Aurelio var á vinstri kanti, og þótt hann sé góður bakvörður sem getur spilað á miðjunni er hann engan veginn sókndjarfur og því kom ekki mikill sóknarþungi þeim megin. Hinum megin hafði Johnson sig lítið í frammi og Kuyt gerði það sama og í undanförnum leikjum (les: ekki neitt) og því voru þetta á köflum bara Ngog og Gerrard að reyna eitthvað einir. Virkaði ekki.

Svo komu innáskiptingarnar. Rafa setti eina sóknarmanninn á bekknum, Benayoun, inná … en öllum að óvörum tók hann eina framherja liðsins, Ngog, útaf í staðinn! Ekki jókst sóknarþunginn við það. Svo undir lokin tók hann Aurelio útaf … fyrir Dossena. Alberto Aquilani var klár á bekknum og fékk svo heilar 40 sekúndur undir lokin, kom inná fyrir Gerrard (enn og aftur varnarsinnuð skipting).

Rafa setti þennan leik einfaldlega upp: stjórna honum, komast yfir snemma og halda svo hreinu. Eftir að við lentum yfir virtist liðinu ekki liggja mikið á að sækja, sóknarþunginn var enginn og allar þrjár skiptingar Rafa voru varnarsinnaðar og miðuðust að því að halda fengnum hlut. Kannski skiljanlegt í ljósi þess að þetta var í fyrsta sinn í ellefu eða tólf leikjum sem liðið heldur hreinu en engu að síður get ég ekki annað en lýst frati á svona hugsunarhátt. Við vorum í þeirri stöðu, ef Fiorentina hefðu bara gert jafntefli í kvöld, að fara fram úr þeim ítölsku í markatölu með 4-0 sigri eða stærra og gegn þessu dreplélega Debreceni-liði átti það klárlega að vera stefnan. En ekki hjá Rafa. Hann vildi stjórna þessu og vera varkár. Við verðum bara að vera sammála um að vera ósammála um það, ég og Rafa.

Höfum það samt á hreinu að þessir tveir drepleiðinlegu 1-0 sigrar gegn Debreceni voru ekki það sem gerði út af við liðið í þessum riðli. Né heldur 1-1 jafnteflið á útivelli gegn Lyon. Það var svekkjandi að missa þann leik niður í jafntefli en það er engin skömm að ná aðeins einu stigi þar. Þessi riðill tapaðist í Flórens og svo þegar við létum Lyon rúlla yfir okkur á Anfield. Ef við hefðum bara náð jafntefli í þeim tveimur leikjum ættum við möguleika á því að vinna þennan riðil í dag. Hrikalega svekkjandi.

Hvað er næst? Úrslit kvöldsins þýða að Debreceni geta ekki náð okkur í þriðja sætinu og við komumst ekki upp í tvö efstu sætin. Það er því ljóst að Evrópudeildin bíður okkar manna eftir áramót, lokaleikur riðilsins gegn Fiorentina á Anfield er lítið annað en æfingaleikur úr þessu. Við erum s.s. úr leik í baráttunni um Englandsmeistaratitilinn og Meistaradeildina, og það í nóvember. Eftir sitja baráttan um 4. sætið í deildinni, Evrópudeildin og enska bikarkeppnin. Fyrir áramót verður deildin hins vegar núna í 100% forgangi, vonum að það skili betri árangri en undanfarið.

Vonandi fær Aquilani að spila í Evrópudeildinni en áhugasamir geta njósnað um væntanlega mótherja okkar þegar leikið er þar á fimmtudagskvöldið.

Ég held ég grípi mér frekar bók að lesa.

Fyrir það fyrsta, bið fólk velvirðingar á því hvað síðan er hæg. Álagið strax eftir leiki er alltaf gríðarlegt og það gerist æ oftar að hún hrynji strax eftir leiki. Við erum búnir að láta hýsingaraðilann vita af þessu.

Liverpool spilaði við Birmingham í kvöld á Anfield.

Birmingham, lið í 15.sæti fyrir leikinn. Þeir mættu í dag á Anfield og náðu á einhvern óskiljanlegan hátt að skora tvö mörk og gera jafntefli við okkar menn.

Liðið var svona:

Á bekknum eru: Cavalieri, Aquilani, Gerrard, Kyrgiakos, Babel, Spreaing, Darby.

Ég veit ekki nákvæmlega af hverju við unnum ekki þennan leik í kvöld. Við vorum betra liðið í 90 mínútur. Í raun var bara eitt lið á vellinum – ég held að við höfum verið með í kringum 70% posession. En mér er bara nákvæmlega sama. Við unnum ekki Birmingham á Anfield.

Liverpool komst yfir í byrjun leiksins þegar að Ngog skoraði verulega flott mark. Liðið fékk svo endalaust af tækifærum til að bæta við mörkum, en menn gerðu sig seka um ótrúleg klúður fyrir framan mark Birmingham.

Og því var okkur refsað. Auðvitað. Gaur sem heitir fokking Chuchu skoraði eftir aukaspyrnu (surprise!). Stuttu fyrir hálfleik komst svo Birmingham yfir þegar að Cameron Jerome skoraði besta mark sem hann mun skora á ævinni af 30 metra færi þar sem að Pepe Reina var staðsettur of framarlega.

1-2 í hálfleik.

Í seinni hálfleik var þetta það sama. Liverpool átti leikinn. Á 70. mínútu fengum við víti þegar að David Ngog lét sig detta innan vítateigs Birmingham. Bulldómur, en Gerrard skoraði úr vítinu.

Þá hélt ég að þetta væri komið og liðið myndi klára leikinn, en svo fór ekki.

**Maður leiksins**: Reina átti annað markið og Skrtel var afleitur (hann gaf boltann allavegana þrisvar til mótherjanna). Agger og Insúa voru sæmilegir.

Á miðjunni fannst mér Lucas vera sterkur, sérstaklega í seinni hálfleik. Riera var ógnandi í fyrri hálfleik en fór svo útaf meiddur. Dirk Kuyt var afleitur og Benayoun líka. Það er hræðilegt þegar að miklu, miklu meiri ógnun kemur af hægri bakverðinum en af hægri kantinum. Eftir að Riera fór útaf þá var hreinlega einsog vinstri kanturinn væri ekki til – allar okkar sóknir voru hægra megin. Frammi var David Ngog svo mjög fínn.

Maður leiksins var þó **Glen Johnson**. Hann var klárlega okkar mest ógnandi maður í leiknum.

Hér með mun ég, Einar Örn Einarsson, afskrifa möguleika okkar á því að vinna enska titilinn á þessu tímabili. Í dag er 9.nóvember og þetta tímabil er einfaldlega búið að vera ömurlegt frá A-Ö. Megi þetta andskotans helvítis drasl tímabil hoppa uppí rassgatið á sér.

Það eru núna tvær vikur í næsta leik, sem verður gegn Manchester City á Anfield – baráttan um fjórða sætið er hafin.

Það er á svona kvöldum sem ég vildi óska þess að aðaláhugamálið mitt væri ballett.

Okkar menn fóru til Lyon í kvöld í fjórðu umferð Meistaradeildarinnar. Fyrir þennan leik vorum við í frekar slæmri stöðu og þurftum helst sigur og/eða hagstæð úrslit hjá Fiorentina gegn Debrecen til að eiga góða möguleika á að komast upp úr þessum riðli. Því miður brugðust báðar vonir okkar því á meðan Fiorentina unnu öruggan sigur á Debrecen gerðum við **1-1 jafntefli** við Lyon.

Rafa stillti upp eftirfarandi liði í kvöld í fjarveru fjölmargra aðalliðsmanna:

**Bekkur:** Cavalieri, Ayala, Darby, Spearing, Aquilani, Babel (inn f. Voronin), Ngog (inn f. Torres).

Báðir hálfleikarnir spiluðust svipað fannst mér. Okkar menn léku vel á heildina séð, stjórnuðu megninu af leiknum og sóttu ákaft í leit að sigurmarkinu. Þau dauðafæri sem við fengum stoppuðu þó jafnan á sömu hindruninni, hinum frábæra Hugo Lloris í marki Lyon. Voronin fékk besta færi fyrri hálfleiksins er hann slapp innfyrir en skaut beint á Lloris sem varði stuttu síðar frábærlega frá Kuyt úr dauðafæri. Í síðari hálfleik hélt Lloris áfram að verja frá Lucas, Torres og Kuyt úr dauðafærum.

Þegar kortér var eftir af leiknum var ljóst að Fiorentina væru að vinna sinn leik og þá gerði Rafa loksins skiptinguna sem ég var farinn að grátbiðja um frá því í fyrri hálfleik. Hinn dreplélegi Andriy Voronin, sem ætti með réttu ekki að spila annan leik á ferlinum fyrir Liverpool (í fullri alvöru, hann er bara langt því frá nógu góður) fór útaf og Ryan Babel, annar sem hefur valdið vonbrigðum, kom inná. Nokkrum mínútum síðar fékk Babel boltann um 25 metrum frá marki, lék honum aðeins til hliðar og svo gjörsamlega klíndi honum upp í markhornið, óverjandi fyrir Lloris. Staðan 1-0 fyrir okkar menn, minna en tíu mínútur eftir og skyndilega var maður farinn að reikna í huganum og gæla við að geta sigrað þennan riðil.

Eeeeen nei, auðvitað gat þetta ekki verið svona gott. Ekki hjá þessu liði þessa dagana. Undir blálokin kom hár bolti innfyrir vörn okkar manna, Kyrgiakos misreiknaði hann og datt í stað þess að ná til hans og Agger og Insúa virtust báðir vera farnir í sóknina og voru ekki í línunni. Fyrir vikið datt boltinn fyrir bæði Lisandro Lopez og Cris sem gátu valið hvor ætti að skjóta. Lopes tók á endanum boltann og lagði hann í fjærhornið framhjá Pepe Reina. Lokatölur 1-1 sem nægir Lyon til að vera öruggir upp úr þessum riðli.

Hryllilega svekkjandi, ekki síst eftir frammistöðu sem verðskuldaði sigur í þessum leik.

**Maður leiksins:** Hugo Lloris, markvörður Lyon, var sem fyrr segir besti maður vallarins í kvöld. Okkar menn léku heilt yfir vel fyrir utan Voronin sem var gjörsamlega úti að aka og svo kannski Insúa sem mér fannst ekki nógu stabíll í kvöld. Minn maður leiksins hjá okkur er þó klárlega **Ryan Babel** og þótt markið hans hafi að endingu ekki reynst sigurmark vona ég að það hafi gefið honum sjálfstraust fyrir næstu leikina. Ef meiðslasagan heldur áfram sé ég allavega ekki hvernig hægt er að halda honum og/eða Ngog áfram fyrir utan liðið á meðan Voronin er svona gjörsamlega vonlaus.

Var ég búinn að nefna það að Voronin var slappur í kvöld?

Staðan í riðlinum eftir þennan leik er einföld: Lyon eru með sex stigum meira en við og betri innbyrðis viðureignir og því öruggir áfram. Við getum nú í mesta lagi náð öðru sæti í þessum riðli en til þess að það gerist þarf annað af tvennu að gerast:

a) Við vinnum Debrecen í næstu umferð og Lyon fara til Ítalíu og vinna Fiorentina. Þá erum við tveimur stigum á eftir þeim ítölsku þegar þeir mæta á Anfield í lokaumferðinni og við getum farið áfram með því að sigra þá.

b) Við vinnum Debrecen í næstu umferð og Lyon fara til Ítalíu og gera jafntefli við Fiorentina. Þá erum við þremur stigum á eftir þeim ítölsku þegar þeir mæta á Anfield í lokaumferðinni og við getum farið áfram með því að sigra þá með þriggja marka mun (til að fá betri innbyrðis viðureignir).

Tökum þetta þó einn leik í einu. Næst er það Debrecen úti og allt annað en sigur þar þýðir að við erum úr leik. Auðvitað nægir ekki að sigra þann leik ef Fiorentina vinna Lyon en okkar menn geta ekki haft áhyggjur af því heldur verða að einbeita sér að sigri gegn Debrecen. Verði úrslit okkur í hag í næstu umferð gætum við verið að sigla inn í ótrúlegan lokaleik í þessum riðli á Anfield.

Næsti leikur er á mánudaginn kemur gegn Birmingham í deildinni. Á Anfield. Vonandi verða einhverjir af þeim sem við söknum orðnir leikfærir þá, og vonandi verður Torres búinn að fá sprengikraftinn aftur. Og vonandi verður Voronin hvergi nærri leikmannahóp okkar í þeim leik. Ég hef það fyrir sið að afskrifa Liverpool-leikmenn helst aldrei á miðju tímabili en gvöð menn góðúr hvað þessi leikmaður er langt því frá að vera nógu góður fyrir Liverpool.

Vitiði hver er helsti aðdáandi Voronin? Lucas Leiva, því það er enginn að tala um hann lengur …

OK sá sem átti að taka skýrsluna í dag gleymdi því og horfði ekki á leikinn beint þannig að ég redda þessu í bili. Ég er hins vegar staddur í boði þannig að þetta verður í örstyttra lagi. Biðst velvirðingar á því en auðvitað geta menn rætt allt í ummælunum.

Í dag voru eftirfarandi leikmenn meiddir: Steven Gerrard, Glen Johnson, Albert Riera, Martin Kelly.

Í dag voru eftirfarandi leikmenn með flensu: Alberto Aquilani, Daniel Agger, Fabio Aurelio, Martin Skrtel, David Ngog, Diego Cavalieri. Aquilani fékk flensu eftir Arsenal-leikinn en hinir veiktust víst bara seint í gærkvöldi og settu því plön Rafa fyrir þennan leik í uppnám.

Þetta eru tíu leikmenn sem gætu talist aðalliðsmenn, utan kannski Kelly sem væri þó klárlega í hóp fram yfir flesta ungu strákana okkar í dag. Við þetta bætist að Andrea Dossena er nýkominn inn úr meiðslum, Lucas Leiva var með flensu í miðri viku og missti af Arsenal-leiknum og Fernando Torres var ekki heill, en varð þó að byrja inná í dag vegna forfalla, og þá er eðlilegt að það hafi farið eins og fór í dag.

Liðið í dag: Reina – Degen, Carra, Kyrgiakos, Insúa – Kuyt, Lucas, Mascherano, Yossi – Voronin, Torres. Bekkurinn í dag: Gulacsi, Dossena, Babel, Eccleston, Ayala, Plessis, Spearing.

Liðið í dag var veikt. Varamannabekkurinn var ekki húsum hæfur, enda vantaði næstum heilt byrjunarlið. Samt voru okkar menn meira og minna betri allan leikinn. Zamora skoraði úr einu sókn Fulham í fyrri hálfleik, gjörsamlega gegn gangi leiksins, en Torres jafnaði fyrir okkur fyrir hlé. Stórsóknin hélt áfram í seinni hálfleik en aulamistök Kuyt þegar um 20 mínútur voru eftir, þegar hann reyndi að halda boltanum inná og gaf hann í raun beint á Fulham-mann sem var einn fyrir utan vítateig okkar og keyrði inn og gaf fyrir, gaf þeim auðvelt mark sem Nevland skoraði.

Svo kom að dómaranum, með um 5 mínútna millibili rak hann bæði Degen og Carra útaf með beint rautt. Spjaldið á Degen var fáránlegt, hann var með sólann niðri og fór ekki í manninn (reyndi við boltann) en Carra-dómurinn var réttur þar sem hann togaði Zamora niður þegar hann var á leið í gegn. Þeir bættu í kjölfarið við þriðja markinu og unnu 3-1.

Rafa tók Torres útaf og svo Benayoun og Kuyt þegar við vorum lentir undir og manni færri. Það varð allt vitlaust yfir því að hann tæki Torres útaf í stöðunni 1-1 en eins og hann útskýrði sjálfur eftir leik var Torres vart leikfær í dag og hann þurfti að vernda hann. Það var öllum augljóst sem horfðu á seinni hálfleikinn að Torres var ekki að beita sér á fullu og því varð Rafa að gera það sem hann gerði. Hann gæti verið að missa Gerrard í uppskurð og þá frá í e-n tíma þannig að það að taka sénsa með Torres og missa hann líka frá í lengri tíma var einfaldlega ekki valkostur.

Liðið hefur núna leikið sjö leiki í októbermánuði og tapað sex þeirra. Rafa hefur gert margt vafasamt, nánast hver einasti leikmaður liðsins hefur brugðist sínum skyldum illa, fádæma óheppni hefur elt okkur, vafasamir dómar hafa fallið okkur í óhag, við töpuðum fyrir fokking sundbolta og það virðist gjörsamlega EKKERT ganga okkar mönnum í hag.

Á næstu dögum munu menn örugglega gera þetta allt betur upp. Allir verða dregnir til ábyrgðar og með útileik í Lyon á næstu dögum gæti staðan versnað talsvert áður en hún fer að batna aftur. Þá veit maður ekkert hverjir verða leikfærir í næsta leik fyrst flensan er farin að fella hálft byrjunarlið hjá okkur yfir nótt.

Svona er Ísland í dag. Fjandinn hirði þennan októbermánuð.

Jæja jæja jæja. Eftir ömurlegar vikur þar sem að okkar menn höfðu tapað fjórum leikjum í röð þá mættu Englandsmeistarar Manchester United á Anfield. Með tapi þá væri það versta leikjaröð Liverpool í tugi ára, en með sigri þá sáu menn möguleika á að snúa þessu tímabili við.

Það er skemmst frá því að segja að okkar menn unnu sanngjarnan sigur á sterkasta liði United og það án fyrirliðans Steven Gerrard, sem var meiddur. Benitez stillti þessu svona upp í byrjun:

Bekkurinn: Cavalieri, Voronin, Babel, Ngog, Spearing, Degen, Skrtel.

Ég var nokkuð ánægður með þessa uppstillingu. Ég hélt að Kuyt yrði meira á kantinum, en mér fannst hann í raun spila frammi með Torres í nánast hefðbundinni 4-4-2 uppstillingu. Gerrard var meiddur, en Torres og Glen Johnson komu inn í liðið eftir að hafa misst af síðustu leikjum. Aurelio var kannski það óvæntasta í þessu, en hann hafði leikið afleitlega í síðustu leikjum, en bætti heldur betur upp fyrir það í dag.

Ég var alveg ferlega stressaður fyrir þennan leik. Okkar menn hafa ekki bara verið slappir að undanförnu, heldur hafa líka öll vafaatriði fallið gegn okkur. Því var ég dauðhræddur um að þrátt fyrir að við myndum spila betur, þá myndi Man U pota inn einhverju heppnismarki.

En allavegana, okkar menn voru betri í svona 60 mínútur af leiknum. Man U náðu nokkrum sinnum 5-10 mínútna kafla þar sem þeir héldu boltanum vel, en okkar menn náðu alltaf smám saman yfirhöndinni aftur.

Fyrri hálfleikurinn var markalaus þó að okkar menn hafi fengið tækifæri til að skora. Aurelio átti meðal annars frábæra aukaspyrnu, sem að VDS varði mjög vel og úr frákastinu var Kuyt klaufi að skora ekki. Rétt fyrir hálfleik átti Liverpool svo að fá vítaspyrnu þegar að Berbatov (sem er ólýsanlega slappur framherji) reyndi að rífa búninginn hans Kuyt í tvennt þegar að boltinn kom inná teig. En þrátt fyrir það var ekkert dæmt.

Kuyt átti líka 1-2 góð færi, sem hann átti að skora úr – ég man ekki hvoru megin við hálfleikinn þau komu.

Í hálfleik var staðan 0-0.

Í seinni hálfleik þá var það sama uppi á teningnum. Okkar menn voru sterkara liðið.

Á 64. mínútu kom fyrsta markið okkar. Í hraðri sókn þá gaf Yossi Benayoun góða stungusendingu inn fyrir á **Fernando Torres**. Ég hefði ekki getað valið mér betri mann til að fá slíkt færi. Hann hristi Rio Ferdinand af sér og dúndraði boltanum í þaknetið. Frábært mark hjá þessum stórkostlega framherja.

Torres hafði svo sem ekki mikið sýnt fram til þessa í leiknum. En enn einu sinni sýnir hann hversu mikil áhrif hann getur haft á leiki.

Eftir þetta kom smá tímabil í leiknum þar sem að Man U voru sterkari og okkar menn virtist smá taugastrekktir. Á 73. mínútu kom svo skiptingin sem að allir bjuggust við þegar að Michael Owen kom inná fyrir Berbatov. Ég hef sennilega hugsað það nákvæmlega sama og milljónir aðdáenda Liverpool um allan heim – nefnilega þann möguleika að Owen myndi skora jöfnunarmarkið fyrir Man U. Þegar að leiktíminn var að renna út gaf aðstoðardómarinn svo til kynna að heilum **fimm** mínútum væri bætt við leikinn. Fullkomlega óskiljanleg ákvörðun hjá dómaranum, enda ekkert sem réttlætti slíkan uppbótartíma. Dómarinn var yfir höfuð slappur. Okkar menn fengu á sig einhverjar 20 aukaspyrnur (á móti 12 hjá Man U) og á tíma í seinni hálfleik fengu United menn aukaspyrnu við hvert tækifæri.

En þrátt fyrir að Man U hefðu pressað okkar menn og ég hefði verið nánast að pissa á mig af spennu þá ógnuðu þeir samt aldrei markinu verulega fyrir utan dauðafæri sem að Valencia fékk eftir sendingu frá Michael Owen en Valencia skaut í slá. Mig minnir að eina annað markskotið hafi verið slöpp aukaspyrna frá portúgalska 18 milljón punda undrabarninu Nani.

Á síðustu mínútunum voru svo gefin tvö rauð spjöld, bæði rétt. Fyrst var Dirk Kuyt við það að komast einn inn fyrir þegar að Nemanja hinn rauði reif hann niður og fékk verðskuldað sitt annað gula spjald. Á 94. mínútu þá fékk Mascherano svo sitt annað gula spjald þegar að hann braut á Van der Sar.

Á 95.mínútu kom svo rúsínan í pylsuendanum þegar að Kuyt fékk boltann við miðju, gaf hann á Lucas Leiva, sem að keyrðu upp með boltann og gaf svo hárnákvæma sendingu á **David Ngog**, sem var kominn einn inn fyrir og skoraði gott mark. 2-0 fyrir Liverpool og ég fagnaði svo mikið að ég þurfti að fara í sturtu þegar ég kom hingað heim aftur.

Frábær og verðskuldaður sigur. Okkar menn voru betra liðið í þessum leik og enginn mun taka það frá okkur. Menn einsog Owen, Rooney, Berbatov, Valencia (hann var inná, ég fékk það staðfest) sáust lítið í leiknum.

**Maður leiksins**: Liðið lék vel í þessum leik. Menn vinna ekki sterkasta lið Man U nema með því að leika vel. Reina var öruggur í markinu. Það var þó tvennt, sem var sérstaklega ánægjulegt. Fyrir það fyrsta þá var vörnin okkar að spila fantavel. Jamie Carragher og Agger voru gríðarlega öruggir í allri sinni vinnu. Mér fannst þetta lofa góðu gegn Lyon, en Agger er greinilega að koma gríðarlega sterkur inní þetta lið. Bakverðirnir voru líka fínir – Insúa var smá stressaður í upphafi, en óx þegar að á leið leikinn og Valencia sást varla.

Hitt sem var ánægjulegt var frammistaða miðjumannanna okkar. Mascherano og Lucas voru verulega góðir í dag – og unnu klárlega baráttuna á miðjunni. Á köntunum var Aurelio fínn, hann lék sinn besta leik á tímabilinu og Benayoun var einfaldlega frábær. Hann hefði þó mátt nýta færin sín. Frammi var Kuyt að spila vel (sem hann hefur nú ekki gert mikið af að undanförnu) og Torres skoraði markið okkar. Ngog átti svo ánægjulega innkomu með því að skora mark – og sýna kannski sumum af hverju Rafa hafði trú á honum í sumar.

Sem menn leiksins koma tveir menn til greina. Báðir hafa verið gagnrýndir gríðarlega á þessu tímabili, en léku fantavel í dag. Fyrst Jamie Carragher. Það var alveg ljóst að hann yrði bandbrjálaður í dag og það var hann. Fyrirliðinn okkar í dag stóð sig einsog hetja.

En ég hreinlega verð að gefa **Lucas Leiva** titilinn. Hann hefur fengið á sig mikla gagnrýni að undanöfrnu, en í dag var hann frábært. Hann stjórnaði miðjunni og átti stóran þátt í því að þessi leikur vannst í dag. Frábær dagur hjá Brassanum.

Við verðum auðvitað að setja hlutina í samhengi. Við erum eftir þennan leik í fimmta sæti deildarinnar (Man City voru að gera jafntefli – og eru því fyrir neðan okkur) Það var ekki allt í rúst fyrir leikinn og það er ekki allt fullkomið eftir hann.

En þessi sigur í dag er einfaldlega **gríðarlega mikilvægur**. Ef við hefðum tapað þá hefði ég ekki persónulega verið viðræðuhæfur næstu vikurnar. Við hefðum verið 10 stigum á eftir Man U og klárlega úr leik í titilbaráttunni. Það hefði einfaldlega verið gríðarlegt áfall að tapa.

En sigurinn í dag þýðir að við erum 4 stigum á eftir Man U og 6 á eftir Chelsea. Man U eru búnir að tapa tveimur leikjum og Chelsea líka. Þannig að þessi deild er algjörlega opin.

Þessar síðustu vikur eru búnar að vera hundleiðinlegar, en svo koma svona dagar og svona leikir og þá rifjast aftur upp fyrir manni hversu ótrúlega gaman það er að vera stuðningsmaður Liverpool.

**YNWA**

Þetta verður ekki hefðbundin leikskýrsla. Ég hef í nokkrar vikur ætlað mér að skrifa pistil um gengi liðsins á fyrstu mánuðum haustsins en aldrei fundist vera alveg réttur tími fyrir slíkan pistil. Eftir leikinn í dag finnst mér hins vegar réttur tími kominn og því verður þetta svona blanda af mínum uppsöfnuðu pælingum í haust og eilítilli leikskýrslu með.

Byrjum á því að afgreiða þennan leik. Okkar menn töpuðu í dag fyrir Sunderland, **1-0 á Stadium of Light** og sitja því í áttunda sæti eftir leiki dagsins.

Rafa stillti upp eftirfarandi liði í dag, í fjarveru þeirra Torres og Gerrard:

Bekkur: Cavalieri, Kelly, Insúa, Mascherano (inn f. Spearing), Riera, Voronin (inn f. Skrtel), Ngog (inn f. Babel).

Leikurinn var hundleiðinlegur. Einkenndist af miðjubaráttu, þeir komust yfir strax í byrjun og eftir það var þetta bara spurning um hvort Darren Bent myndi skora aftur og þá hversu mörg mörk. Á endanum hélt Reina honum í þessu eina, umdeilda marki og því endaði þetta sem nokkuð fyrirferðalítill sigur heimamanna þar sem okkar menn ógnuðu forystu þeirra nánast aldrei, ekki einu sinni í vanmáttugri pressu í fáránlega miklum uppbótartíma (7 mínútur þegar ég gat ómögulega séð þörf á fleiri en 4). Sanngjarn sigur heimamanna, þeir voru betri, börðust, komust snemma yfir og lönduðu því. Þeir áttu sigurinn skilinn, hvort sem það var 1-0 eða 3-0 sigur. Punktur.

Þá stuttlega að markinu. Darren Bent, næstmarkahæsti maður deildarinnar á eftir Torres, skoraði eitt af skrýtnustu mörkum sem ég hef séð í langan tíma. Hann fékk boltann óvaldaður við fjærstöngina, skaut boltanum niður í hornið þar og Reina var kominn hálfa leið niður til að reyna að verja þann bolta þegar hann fór í einhvers konar sundbolta sem var á rúlli inní markteig, breytti um stefnu og fór í staðinn hinum megin framhjá Reina og í mitt markið, á meðan sundboltinn fór rétt framhjá horninu sem knötturinn stefndi upphaflega í.

Þetta var vægast sagt skrautlegt mark og skelfilega mikið svekkelsi að fá svona á sig. Flestir tala um blöðru en þar er aðskotahlutnum ekki rétt lýst. Þetta var sundbolti, allt að tvöfalt stærri en fótboltinn á vellinum, og því vel fær um að breyta stefnu boltans ef þeir rækust saman. Það gerðist líka því auk þess að vera í sjónlínu markvarðar og trufla hann breytti sundboltinn bókstaflega stefnu knattarins svo við munum aldrei vita hvort Reina hefði varið markskot Bent eða ekki. Það hefði vissulega verið harður dómur gagnvart Bent að dæma þetta af þar sem við vitum ekki hvort hann hefði skorað úr upphaflega skotinu og hann gat ekki vitað af sundboltanum frekar en aðrir (mér skilst að þetta hafi verið sundbolti merktur Liverpool sem sjónvarpsmyndavélar sýndu lítinn Púllara slá inná völlinn við upphaf leiks) en það breytir því ekki að flestir sparkspekingar sem maður hefur lesið umfjöllun um á netinu virðast sammála um að sundboltinn hafi verið aðskotahlutur og því hefði markið ekki átt að standa heldur dómarinn átt að dæma dómaraspark þar sem knöttur og aðskotahlutur rákust saman.

Svo fór þó ekki, dómarinn dæmdi mark (getur verið að hann hafi ekki áttað sig á hvað gerðist, ég hélt fyrst sjálfur að tá Glen Johnson hefði breytt stefnu boltans og þurfti endursýningu, sem dómarinn hefur ekki, til að sjá hið rétta) og okkar menn komu aldrei til baka eftir það. Umdeilt mark, sanngjarn sigur.

Restin af þessari leikskýrslu verður skrifuð í punktaformi:

Eitt: Liverpool verða ekki Englandsmeistarar í ár. Það ætti öllum að vera augljóst eftir fyrstu níu deildarleikina og aðeins þeir sem eiga erfitt með að horfast í augu við þann sannleika reyna að mótmæla því. Níu leikir, fimm sigrar og fjögur töp. Tölfræðilega er auðvitað allt galopið ennþá en til að okkar menn vinni deildina úr þessu þarf liðið skyndilega að byrja að spila eins og óstöðvandi vél sem tapar helst engum leik til viðbótar í vetur og gerir sárafá jafntefli. Það er AUGLJÓST að slíkt mun ekki gerast. Ég myndi segja að eftir þennan fyrsta tæpa fjórðung tímabilsins ættum við að sjá liðið tryggja sér þátttökurétt í Meistaradeildinni en ekki mikið meira en það.

Tvö: Þetta á sér nokkrar ástæður, en þó helst þá ástæðu að fyrir utan Torres og kannski Benayoun er hver einasti leikmaður að spila verr en í fyrra. Torres hefur skorað meira en í fyrra, Benayoun hefur byrjað betur og hirt stöðuna af Riera, og Johnson er kannski framför yfir Arbeloa (betri sóknarlega, ekki viss varnarlega). Insúa og Aurelio hafa verið daprari en í fyrra, Lucas er ekki að spila jafn vel og Alonso fyrir ári, Mascherano er gjörsamlega horfinn, Agger hefur varla leikið, Skrtel og sérstaklega Carra hafa hrunið sem miðvarðapar og ráða ekki við nokkurn skapaðan hlut, Kuyt hefur verið gjörsamlega hræðilegur, Babel er enn hálf týndur og andlaus, Voronin er ekki að gera neitt af því sem Keane gerði fyrir liðið í fyrra, Riera kemst ekki í liðið og svo framvegis. Leikmennirnir verða að axla ábyrgð á genginu því þeir eru bara ekki að standa sig í ár.

Þrjú: Þó verður að sjálfsögðu að líta á þjálfarateymið og stjórann í þessu öllu. Þegar svona margir leikmenn missa móðinn, þegar liðið allt virðist fara tvö skref afturábak í gæðum og frammistöðu milli tímabila (þrátt fyrir frekar litlar leikmannabreytingar þetta sumarið og fá meiðsli) verður maður að spyrja sig hvort stjórn liðsins sé ábótavant. Rafa hefur að mínu mati gert margt miður gott í haust en eitt það alvarlegasta sem þjálfari gerir/lendir í er þegar hann tapar trú leikmanna á það sem hann er að gera. Kannski er það ímyndun í mér en það er mér enn í svo fersku minni þegar Houllier tapaði búningsklefanum og mér líður eins og ég sé að horfa upp á það sama gerast núna. Ef það verður staðreyndin að leikmennirnir missa trú á Rafa er hann búinn að vera. Ég vona að svo sé ekki en ég óttast það eins og staðan er í dag.

Fjögur: Meðal þess sem Rafa hefur pirrað mig með í haust: heldur tryggð við Kuyt þótt hann hafi aðra valkosti og Kuyt sé ekkert að sýna, hvílir Carra ekki þegar hann er í ruglinu, sveltir Ngog þó hann sé á köflum eini sóknarmaðurinn okkar utan Torres og Gerrard sem er líklegur til að skora, breytir ekki leikkerfinu í fjarveru Aquilani þegar það er augljóst að Lucas getur ekki spilað sína rullu nákvæmlega eins og Alonso gerði í fyrra, og svo framvegis. Rafa er að skemma svolítið fyrir sjálfum sér í vetur með þrjósku, að mínu mati. Hlutirnir virkuðu í fyrra og þess vegna eiga þeir að virka jafn vel í ár, nema hvað þeir gera það ekki og þá skortir hann kjark eða raunsæi til að breyta leikkerfinu og reyna eitthvað sem gæti hentað núverandi leikmannahópi betur.

Fimm: Lucas-umræðan. Hún hefur ekki hjálpað liðinu og mér býður við því hversu mjög sumir hafa hópast að þeim brasilíska. Hins vegar, þótt ég endi oft á að verja hann gegn fáránlega harðri gagnrýni, er ég á því að hann bæði hafi ekki spilað jafn vel og við þurfum frá honum í vetur, né verið rétt nýttur af Rafa. Hann er öðruvísi leikmaður en Alonso og getur einfaldlega ekki komið inn og spilað nákvæmlega sama leik og sá spænski gerði. Það er ósanngjarnt að ætlast til þess af honum. Hann getur betur, og Rafa getur notað hann betur.

Sex: AF HVERJU ERU ALLIR AÐ TALA UM LUCAS ÞEGAR JAVIER MASCHERANO ER BÚINN AÐ VERA MARGFALT LÉLEGRI EN LUCAS Í VETUR? HA?

EINHVER?

Sjö: Við erum mjög, mjög, mjög daprir sóknarlega án Torres og Gerrard í ár. Í fyrra, um þetta leytið, voru þeir meiddir en þá vorum við samt í toppbaráttu. Kuyt var að spila feykivel, Riera var fljúgandi á sínum væng og m.a.s. menn eins og El Zhar voru að leggja sókninni lið. Við unnum Utd á Anfield án bæði Gerrard og Torres, unnum Chelsea á Stamford Bridge án Torres. Í ár var Torres með og slappur í tapi á Stamford Bridge og ég hef nákvæmlega enga trú á að við getum unnið Utd á Anfield eftir viku ef þeir eru hvorugur með. Í fyrra stigu aðrir leikmenn upp í fjarveru þeirra tveggja. Það er einfaldlega ekki að gerast í ár.

Átta: Hvar er baráttan í þessu liði? Í dag, rétt eins og gegn Fiorentina og Chelsea fyrir tveimur vikum, töpuðum við án þess að gera andstæðingunum neitt sérstaklega erfitt fyrir. Hér áður fyrr töpuðum við kannski leikjum gegn Chelsea eða Manchester United en okkar menn börðust þó eins og ljón og voru oft óheppnir að tapa. Því get ég tekið, þegar betra liðið vinnur í hörkuleik, en þetta er að mínu mati þriðji tapleikur okkar í röð og þriðji leikurinn í röð þar sem okkar menn einfaldlega virðast ekki vera nógu hungraðir til að valda heimaliðinu neinum áhyggjum. Þetta tengist að mínu mati hræðslu minni við punkt þrjú, kannski eru leikmennirnir að missa trú á Rafa.

Níu: Jay Spearing var átakanlega lélegur í dag. Ég vil helst ekki afskrifa unga stráka eftir einn eða tvo leiki, en það er munur á því að gera stöku byrjendamistök (eins og t.d. Lucas eða Ngog gera) og því að vera gjörsamlega týndur innan um alvöru miðjumenn andstæðinganna. Þetta var heartbreaking.

Að lokum, þá skal það tekið fram að ég reyndi að vera eins rólegur og yfirvegaður og ég gat við ritun þessarar skýrslu/færslu. Ég hef verið pirraður yfir ýmsu undanfarið og var talsvert pirraðri eftir tapið í dag en þessi færsla gefur til kynna. ÞETTA ER EKKI NÓGU GOTT og það er ljóst að það þarf eitthvað mikið að breytast hjá bæði stjórnun liðsins og leikmönnunum sjálfum ef ekki á að fara verulega illa í vetur (þá er ég að tala um að komast ekki upp úr riðlum Meistaradeildarinnar og komast ekki í Meistaradeildina aftur á næstu leiktíð).

Að mínu mati þarf Rafa að hrista upp í bæði mannskapnum og leikaðferðinni hjá sér. Hann getur ekki spilað 4-2-3-1 þegar Kuyt, Babel og Riera eru að spila illa og Gerrard/Torres eru fjarri. Lucas hentar ekki í Alonso-hlutverkið í þessu leikkerfi sem svínvirkaði sl. tvö tímabil, og það er augljóst að liðið verður steingelt fram á við þegar a.m.k. þrír af þessum fjórum svokölluðu sóknarmönnum eru að spila hræðilega.

Á meðan Aquilani er ekki tilbúinn í slaginn fyrir Lucas myndi ég mæla með því að Rafa gerði eftirfarandi breytingar, helst strax gegn Lyon. ÉG myndi fara í sama leikkerfi og Chelsea nota, með tvo framherja og fjóra á demantamiðju. Þá þéttirðu miðjuna, tekur ákveðið álag af Lucas, sleppir kantmönnunum sem eru hvort eð er að spila hræðilega hjá okkur og leggur meiri áherslu á sóknarþungann frá Johnson og Insúa í bakvörðunum.

Einnig myndi ég gefa Aurelio, Skrtel (Carra líka ef ég gæti), Mascherano og Kuyt gott frí frá byrjunarliðinu. Ef Riera gat spilað sig út úr því hljóta þessir menn að geta það líka með lélegri frammistöðu, leik eftir leik.

Að mínu mati, að því gefnu að Gerrard og Torres séu heilir, ætti þetta að vera byrjunarlið okkar í næsta leik:

Aquilani mætti svo koma inn sem fyrst fyrir Lucas, eða Mascherano ef hann fer ekki að spila betur (og þá myndi Lucas detta niður). Kuyt má fá hvíld og ég vil í alvöru fara að sjá Ngog fá séns sem annar tveggja framherja, enda var hann enn og aftur í dag meira ógnandi en hinir 2-3 sóknarmenn okkar á þeim fáu mínútum sem hann fékk í dag. Væri Kuyt að spila af fullri getu væri hann sjálfvalinn í þessu leikkerfi, við hlið Torres, en svo er einfaldlega ekki í dag og Rafa einfaldlega verður að hafa kjark til að breyta byrjunarliðinu sínu þegar lykilmenn eru að bregðast.

Ég vona að eitthvað breytist á næstu dögum og liðið nái sér á strik í þessum massífu tveimur leikjum sem framundan eru. Lyon og svo Manchester United, báðir leikirnir á Anfield. Annað hvort eiga sér stað breytingar hjá stjóranum og leikmönnunum sem verður eins og hjartastuð í þessari viku, eða þá að ég er hræddur um að við verðum frekar myrk í máli (og hugsun) eftir viku.

Þetta er allavega hvergi nærri nógu gott eins og staðan er í dag. Hvergi nærri.

Vegna erfiðleika með internetið heima hjá mér þá náði ég eingöngu seinni hálfleiknum á þessum leik en á endanum hafðist þetta .

Byrjum á byrjunarliðinu:

Á bekknum: Cavalieri, Agger, Aurelio (83 mín f. Insúa), Kyrgiakos, Benayoun (67 mín f. Riera), Babel (76 mín. f. Lucas), Ngog.

Mér fannst þetta vera jafnleikur þar sem bæði lið gátu unnið en þrátt fyrir góðar tilraunir tókst okkur ekki að skora markið sem skipti máli. Hins vegar komst Chelsea yfir með góðu marki frá Anelka á 60 mínútu. Það kom eftir góða fyrirgjöf frá Drogba og vel klárað hjá Anelka.

Ég get ekki sagt að þetta tap hafi komið mér mikið á óvart þar sem þeir eru með frábært fótboltalið og það þarf allt að ganga upp til þess hægt sé að vinna þá á útivelli.

Ég var svona að sætta við mig 0-1 tap þegar Drogba fíflaði Carragher og lagði upp mark fyrir Malouda á 91 mínútu. Algjör óþarfi en kannski svolítið lýsandi fyrir stöðu okkar í dag þegar Drobga tekur Carragher á og hefur betur.

Eins og áður sagði þá náði ég ekki fyrri hálfleiknum og get því ekki tjáð mig um hann en geri ráð fyrir því að einhver ykkar geri honum greinargóð skil í kommentunum. Hérna er linkur á umfjöllun BBC Sport um leikinn.

Við fengum fín færi í þessum leik og áttu oft góða kafla en allt kom fyrir ekki þar sem Cech var í fantaformi í markinu og heilt yfir þá var Chelsea betri aðilinn að mínu mati. Með þessu tapi erum við áfram í 5.sæti og væntanlega dettum við eitthvað neðar þegar liðin í kringum okkur eru búin að spila. Chelsea fór hins vegar á toppinn.

Ég nenni einfaldlega ekki að hafa þetta mikið lengra um þennan leik…

Næst þegar við mætum Chelsea þá legg ég til að EÖE skrifi leikskýrsluna!

Jæja, þetta var ekki erfitt. Liverpool tóku á móti Hull í dag á Anfield og pökkuðu þeim saman.

Rafa stillti upp þessu liði í byrjun.

Á bekknum: Cavalieri, Voronin, Aurelio, Kyrgiakos, Babel, Mascherano, Ngog.

Ég nenni varla að fara yfir öll mörkin, það er alltof mikið vesen. :-)

Fernando Torres skoraði frábæra þrennu í þessum leik. Þessi leikmaður er með hreinum ólíkindum og hann er núna markahæsti maðurinn í ensku deildinni. Mörkin voru öll frábær!

Ég hef nokkrum sinnum spilað í firmabolta gegn hræðilega lélegum liðum. Þegar maður fær þessa tilfinningu að maður sé miklu betri en andstæðingarnir, þá fer maður oft að prófa nýja hluti. Það er ekkert voðalega spennandi að fara alltaf framhjá mönnum á sama hátt eða skjóta af sama stað þegar að mótspyrnan er engin. Þannig að smám saman fer maður að reyna erfiðari og erfiðari hluti. Maður fer að prófa hælspyrnur og gabbhreyfingar, sem maður er viss um að virki ekki gegn neinum. Og ef þær virka gegn þessu liði, þá heldur maður áfram.

Þannig fannst mér Fernando Torres vera í dag. Sjálfstraustið hjá honum var svo mikið að hann var ekki hræddur við að reyna neitt. Hann var í einhver skipti með 3 varnarmenn fyrir framan sig – þá reyndi hann bara að fara á milli þeirra. Hann var algjörlega óstöðvandi og það virtist vera sem svo að hann hefði trú á að hann gæti gert hvað sem honum myndi detta í hug.

Gerrard skoraði stórkostlegt mark 4-1, svo bjuggu Hollendingarnir til 5-1 markið sem að Babel skoraði og Riera skoraði svo síðasta markið með aðstoð frá Babel (veit ekki á hvorn markið verður skráð).

Mark Hull var það eina neikvæða í leiknum því vörnin virkaði aftur ekki alveg örugg. Það verður Rafa að laga fyrir útileikinn gegn Fiorentina og svo leikinn gegn Chelsea.

**Maður leiksins**: Ehemm, **Fernando Torres**. Þetta þarf ekki að ræða frekar. Restin af liðinu var að spila fínt – varamennirnir áttu líka gríðarlega góðar innkomur, sérstaklega Babel sem skoraði 1 eða 2 mörk og Voronin, sem hefði vel getað skorað 2 mörk.

Núna tekur við mögnuð vika með útileik gegn Fiorentina og svo ferð á Stamford Bridge. Chelsea voru að tapa á útivelli gegn Wigan, sem þýðir að öll liðin í deildinni hafa tapað leik. Og það þýðir líka að ef að Liverpool vinnur um næstu helgi þá komast þeir fyrir ofan Chelsea á markatölu. Eftir tapið gegn Aston Villa þá var það eina sem okkar menn gátu gert að vinna þá leiki sem þeir áttu inni fyrir heimsóknina á Brúnna. Það hafa þeir gert með glæsibrag.

Bring on Chelsea!

Okkar menn fóru yfir á Elland Road í Leeds í kvöld og unnu **0-1 útisigur** í bráðfjörugum leik í þriðju umferð enska Deildarbikarsins.

Rafa gerði níu breytingar frá því um helgina og stillti upp eftirfarandi liði í kvöld:

**Bekkur:** Reina, Skrtel (inn f. Babel), Johnson (inn f. Degen), Plessis, Voronin, Torres, Gerrard (inn f. Ngog).

Þetta var frekar fjörugur leikur, án þess þó að það væri mikið um opin marktækifæri. Það var húsfyllir á Elland Road og mikil stemning í stúkunum sem skilaði sér í baráttuglöðu Leeds-liði á vellinum. Þeir seldu sig dýrt og fengu besta færið í jöfnum fyrri hálfleik. Það var einnig umdeilt atvik, þar sem sendingin kom innfyrir vörn okkar manna um miðjan hálfleikinn og þar voru þeir Beckford og Becchio báðir naumlega réttstæðir. Beckford stökk á boltann á markteigslínunni og náði að pota honum framhjá Cavalieri og í átt að marklínunni þar sem hann virtist ætla að rúlla inn. Þá kom Becchio aðvífandi og sparkaði boltanum í tómt markið og var réttilega dæmdur rangstæður. Upphaflega urðu Leedsarar á vellinum og á pöllunum brjálaðir því markið virtist vera löglegt, en við endursýningu sást greinilega að Beckford potar í boltann framhjá Cavalieri sem gerir Becchio rangstæðan og markið því réttilega dæmt af.

Staðan í hálfleik því 0-0 og jafnræðið hélt áfram í seinni hálfleik. Það fór þó svo að okkar menn skoruðu eina mark leiksins þegar um 25 mínútur voru eftir. Þá barst boltinn til Javier Mascherano fyrir utan teig Leeds eftir hornspyrnu. Hann skaut að marki en boltinn barst innfyrir á **David Ngog** sem var fljótur að átta sig, lagði boltann vel fyrir sig og smellti honum svo í fjærhornið, óverjandi fyrir markvörð Leeds. Heimamenn reyndu að pressa eftir þetta og var Beckford í tvígang nálægt því að skora en á endanum innbyrtu okkar menn nokkuð þægilegan sigur í þessum leik.

**Maður leiksins:** Þetta var nokkuð meðal frammistaða hjá liðinu. Enginn sem átti neitt sérstaklega slæman leik, þótt mér þætti Albert Riera ekki beint slá í gegn á vinstri vængnum. Beckford var líflegur frammi hjá Leeds og lét Kyrgiakos og Carra hafa fyrir kaupinu sínu en þeir höndluðu það ágætlega, á meðan Degen og Dossena voru líflegir á köflum fram á við. Okkar menn stjórnuðu miðjunni og var gaman að sjá Jay Spearing í baráttunni í 90 mínútur. En menn leiksins voru að mínu mati þeir **David Ngog** og **Ryan Babel**. Þeir leiddu sóknarlínuna okkar vel í dag, Babel olli Leedsurum miklum erfiðleikum með hraða sínum og tækni og Ngog gerði það sem til er ætlast af framherja, leiddi línuna, var síógnandi og skoraði sigurmarkið. Flottur leikur hjá þeim félögum.

Næsti leikur er um helgina á Anfield gegn Hull. Við skuldum þeim sigur í þessari viðureign.

Okkar menn héldu til austurhluta Lundúna í dag og léku þar gegn West Ham í leik sem miklu máli skipti að hirða þrjú stig.

Byrjunarliðið var eftirfarandi:

Á bekknum voru svo: Cavalieri – Kyrgiakos – Babel – Riera – Dossena- Aurelio – Degen.

Öflugt byrjunarlið á pappírunum, en strax á 2.mínútu sáust brestir í liðinu, þegar Carragher hékk of lengi á boltanum, var rændur honum en hinn ungi Hines átti skot í stöng sem betur fer. Smám saman náðum við tökum á boltanum og smám saman færðust völdin til okkar, Benayoun skaut máttlaust úr fínu færi og Insua rétt framhjá á fyrsta kortérinu.

West Ham lágu til baka og beittu skyndisóknum þar sem miðvarðaparið okkar átti í tómu basli með Hines litla og Carlton Cole.

Á 20.mínútu kom fyrsta mark leiksins. Velkominn aftur Fernando Torres og fyrigefðu að við efuðumst um þig!!! Prjónaði sig einn í gegnum vörn Hamranna og setti boltann yfir hausinn á Robert Green í markinu. 0-1.

Forystan varði aðeins í átta mínútur. Meinlítil sending komst á bakvið Carragher þar sem hann hefði auðvitað átt að skýla boltanum eða hreinsa frá. Missti Hines framúr sér og hljóp síðan utan í hann. Víti og gult. Strangur en ekki rangur dómur að mínu mati. Vítaspyrnuna tók svo nýliðinn Diamanti og jafnaði í 1-1 með kolólöglega teknu víti, sem átti án vafa að þýða óbeina aukaspyrnu fyrir okkur.

Um tíu mínútur tók okkar menn að finna fæturna aftur og á þeim tíma var lítið í gangi í leiknum. Á 42.mínútu komumst við svo aftur yfir. Benayoun tók horn, Gerrard skallaði í átt að marki og Dirk Kuyt fær þetta mark svo skráð á sig þar sem hann átti síðustu snertingu. Fínt mál.

Þessi forysta dugði aðeins í tvær mínútur. Skrtel braut klaufalega á Hines rétt utan teigs og fékk gult. Aukaspyrnan fór af varnarveggnum í horn og uppúr því gleymdi Carragher sér á nærsvæðinu og Carlton Cole jafnaði. Staðan orðin 2-2 og þannig var hún í hálfleiknum.

Frá fyrstu mínútu síðari hálfleiks var ljóst að West Ham hugðust liggja til baka og beita skyndisóknunum áfram. Við fengum að halda boltanum í drep en lítið gekk að skapa sér færi. Skot í varnarvegginn algengt ferli. Smám saman dró af heimamönnum, okkar menn með um 65% dreifingu boltans, en engin dauðafæri.

Á 75.mínútu kom svo markið sem reyndist sigurmark leiksins. Glen Johnson átti flott hlaup upp völlinn sem endaði með skoti í varnarmanni, boltinn hrökk til Ryan Babel sem sótti í átt að marki og skilaði flottri sendingu fyrir markið þar sem snillingurinn Torres mætti boltanum glæsilega og skallaði hann niður í hornið algerlega óverjandi fyrir Green. Staðan því 2-3 og um 20 mínútur eftir.

Á þeim tíma gerðist afar lítið. Okkar menn færðu sig aftar á völlinn og leyfðu West Ham að koma. Ég viðurkenni alveg að ég var stressaður yfir hornum og aukaspyrnum þeirra, en sem betur fer virtist loftið þeirra hafa klárast í fyrri hálfleik. Gleðistraumur fór um mann þegar lokaflautið gall, annar 2-3 útisigur í röð, virkilega mikilvægur!

Mér fannst leikur liðsins afar fínn lengst af þessum leik. Við höfðum boltann um 65% af leiknum gegn spræku West Ham liði og mér fannst “shape” liðsins gott. Bakverðirnir komu upp og boltarnir sem fóru í gegnum miðjuna fóru réttar leiðir. Vængspilið hefði þó mátt verða beittara, aðeins sáust einstaka sinnum gleðileg tilþrif hjá Benayoun, Kuyt og síðan Babel.

Mér finnst samt ástæða til að pirra mig sérstaklega á hafsentapari okkar í dag, þó sérstaklega í fyrri hálfleik. Þeir Carra og Skrtel áttu hræðilegar 45 mínútur, spörkuðu boltum í innkast, voru værukærir og hreinlega arfaslakir varnarlega gegn Cole og Hines. Uppáhaldspoolarinn minn Carragher átti stóran þátt í báðum mörkum Hamranna, því það er hann sem á að skalla þessa bolta á nærsvæðinu frá í hornum. Það er morgunljóst að það verður erfitt að vinna leiki, hvað þá titla ef við þurfum þrjú mörk í hverjum leik! Ég hata að segja það en mér finnst að nú þurfi að skoða frammistöðu #23 verulega vel þegar Agger kemur til baka!

En stigin þrjú skiptu öllu og hleypa okkur nú í efri hluta deildarinnar sem mun líta “eðlilegar” út eftir innbyrðisviðureignir risaliða á morgun. Þau þrjú hefðum við ekki fengið ef maður leiksins, Fernando Torres hefði ekki hitt á sinn gír. Ég er handviss um að hann les Kop reglulega og hefur séð að við vildum fá meira.

Hann hlýddi því heldur betur. Fyrra markið er náttúrulega ótrúleg snilld og það væru ekki margir senterar í Englandi sem hefðu náð að klára seinna færið! Snillingur og maður leiksins í dag.

Góð úrslit þrátt fyrir allt og næst er að heimsækja gamla keppinauta, Leeds United í Carling Cup á þriðjudagskvöldið. Það verður örugglega skemmtilegt!

Myndir frá Getty Images, teknar af vef BBC

Jæja jæja, okkar menn byrjuðu keppni í Meistaradeildinni í kvöld með sigri á ungversku meisturunum Debrecen.

Rafa stillti þessu svona upp:

Babel kom svo inn fyrir Riera, svo Mascherano inn fyrir Yossi og að lokum Aurelio fyrir Kuyt, aðallega til að rifja upp fyrir honum hvernig fótboltavöllur lítur út.

Ég nenni svo sem ekki að eyða miklu púðri í þetta. Liverpool voru miklu betra liðið í kvöld fyrir utan kannski svona 5 mínútna kafla í fyrri hálfleik. En þrátt fyrir það þá tókst okkar mönnum bara að skora eitt mark. Fernando Torres sýndi að hann var inná vellinum með því að taka vel á móti boltanum fyrir utan teiginn, lék framhjá varnarmanni og skaut föstu skoti, sem var varið en **Dirk Kuyt** fylgdi skotinu eftir og skoraði fínt mark.

Við hefðum átt að skora svona 5 mörk í viðbót, en okkar mönnum tókst einfaldlega ekki að pota boltanum inn. Og Debrecen hefðu getað jafnað einu sinni eða tvisvar. En sigurinn var klárlega verðskuldaður, þótt að ég hefði viljað sjá hann mun stærri. En ungverska liðið varðist fínt í þessum leik.

**Maður leiksins**: Það reyndi afskaplega lítið á vörnina og bakverðirnir voru ekki mikið að skipta sér af sókninni, fyrir utan 2-3 hlaup frá Johnson. Lucas var fínn á miðjunni, en fyrir framan þá bar afskaplega lítið á Torres og Benayoun. Meira kom útúr Riera, sem hefði átt að skora, og Kuyt – sem að skoraði mark.

En maður leiksins var **Steven Gerrard**. Hann var einfaldlega okkar besti og mest ógnandi leikmaður í kvöld og hann hefði átt að skora allavegana eitt mark í leiknum. Í hinum leiknum í riðlinum vann Lyon Fiorentina.

Næsti leikur er í London gegn West Ham á laugardaginn.

Okkar menn tóku í dag á móti nýliðum Burnley og þótt gestirnir hafi verið búnir að vinna Manchester United og Everton í upphafi tímabilsins reyndust þeir ekki mikil fyrirstaða og höfðu okkar menn að lokum **4-0 sigur** í þessum leik.

Rafa stillti upp eftirfarandi liði í dag:

**Bekkur:** Cavalieri, Degen (Johnson), Dossena, Kyrgiakos, Spearing, Voronin (Kuyt), Ngog (Torres).

Þetta var einfalt. Rétt eins og gegn Chelsea í síðustu umferð byrjuðu Burnley-menn ágætlega í vörninni, lokuðu á okkar menn og voru skipulagðir. Þegar fyrsta kortérið eða svo var búið var leikurinn farinn að eiga sér stað nánast algerlega rétt við vítateig Burnley og aðeins spurning hvenær fyrsta markið kæmi. Það var **Yossi Benayoun** sem skoraði það á 27. mínútu. Hann fékk sendingu upp hægri kantinn frá Johnson, klobbaði einn Burnley-mann á leið inn í teiginn og lagði svo boltann framhjá Jensen í markinu og í fjærhornið.

**Dirk Kuyt** tvöfaldaði svo forskotið stuttu fyrir hlé, fékk þá frákastið eftir að Jensen varði skot frá Benayoun og skoraði örugglega. Staðan 2-0 í hálfleik.

Það sama var uppi á teningnum í síðari hálfleik, Burnley-liðið ógnaði nánast ekki neitt og það var bara spurning hversu mörg mörk okkar menn, eða nánar tiltekið Yossi Benayoun, myndu skora. **Yossi** skoraði á endanum þrjú, annað markið eftir flottan samleik við Gerrard og Torres sem splundraði vörn Burnley og svo fékk hann stungusendingu frá Voronin undir lokin og bætti fjórða markinu við, fullkomnaði aðra þrennu sína í treyju Liverpool.

Lokatölur 4-0 en þessi sigur hefði getað orðið mun stærri hefðu Gerrard (tvisvar), Ngog, Benayoun og Voronin nýtt dauðafæri í seinni hálfleik, auk þess sem við fengum nokkur góð færi einnig í fyrri hálfleik. Þá skoraði Benayoun fjórða mark sitt snemma í seinni hálfleiknum en var ranglega dæmdur rangstæður og verður því að sætta sig við þrennuna. ;)

**Maður leiksins:** Gerrard var súpergóður í dag, langnæstbestur og stjórnaði miðjunni mjög vel, dyggilega studdur af Lucas. Ég er hrifinn af Lucas og finnst hann góður leikmaður en ég hef ekki verið sannfærður með miðjuna okkar í haust. Það er ekki málið að mínu mati að Lucas eða Mascherano séu ekki nógu góðir heldur er ég ekki sannfærður um að þeir geti leikið saman. Spurning hvort þeir séu of líkir leikmenn til að vera saman á miðjunni, sérstaklega gegn varnarsinnuðum liðum.

Í dag var það þó ekki vandamál, Lucas gat spilað akkerið af mikilli staðfestu og látið Gerrard um að keyra sóknarspilið í gang. Sá brasilíski laumaði sér af og til fram og ógnaði marki Burnley á köflum og þetta virtist virka miklu betur og vera meira flæðandi en þegar Lucas og Mascherano spila saman. Kannski er það málið í vetur að láta Mascherano og Lucas skiptast á akkerisstöðunni og nota Gerrard á miðjunni þegar Aquilani, sem ætti allajafna að spila við hlið annars varnartengiliðsins, er ekki til taks.

Það skemmir heldur ekki að **Yossi Benayoun** skuli spila svona stjörnuvel í holunni. Ég veit að Gerrard svínvirkar í holunni fyrir aftan Torres en á meðan Yossi spilar svona vel þar sé ég lítið að því að leyfa Gerrard að detta aftur á miðjuna í næstu 5-6 leikjum á meðan Aquilani kemur sér í gang. Yossi skoraði fjögur í dag, eitt ranglega dæmt af, og lagði svo upp eina markið sem hann ekki skoraði. Hann var að sóla menn á báðum vængjum, lauma boltum innfyrir og átti flest færi allra, jafnvel þó mörkin hans fjögur séu ekki talin með. Hann var einfaldlega FULLKOMINN í dag og ef þetta er það sem koma skal sé ég ekki hvernig Rafa Benítez getur haft hann á bekknum.

Næsti leikur er í Meistaradeildinni á miðvikudag, heima gegn ungversku meisturunum í Debrecen. Það verður vonandi áframhald á þessum 4-0 sigrum á Anfield þar og ég segi bara, Yossi áfram í holunni takk fyrir túkall.

Jæja, okkar menn réttu úr kútnum í deildinni í dag með því að vinna **2-3 útisigur á Bolton** í miklum baráttuleik.

Rafa stillti upp eftirfarandi liði í dag:

**Bekkur:** Gulacsi, Skrtel, Kelly, Dossena (inn f. Kuyt), Benayoun (inn f. Riera), Voronin (inn f. Mascherano), Plessis.

Kyrgiakos spilaði sinn fyrsta leik í dag og virkaði vel á mig. Stór, sterkur, fljótari en ég hélt og nokkuð sókndjarfur. Hann vann skallaboltana í dag og átti heilt á góðan leik, fyrir utan tvö taugatrekkjandi atvik þar sem hann virtist misskilja samherja sína og missti næstum því boltann á hættulegum stöðum. En við því er að búast þegar miðvarðapar spilar í fyrsta skipti saman. Hann hafði allavega góð áhrif á vörnina okkar og að því er virtist Carra líka sem lék betur en í fyrstu þremur leikjunum.

Bolton komust yfir seint í fyrri hálfleik eftir hornspyrnu (kemur á óvart). Boltinn kom fyrir frá hægri til vinstri þar sem Elmander stakk sér fram fyrir Insúa og skallaði til baka fyrir markið. Þar rak **Kevin Davies** boltann yfir línuna. Okkar menn jöfnuðu þó sem betur fer fljótlega eftir gott skot **Glen Johnson** með vinstri rétt fyrir utan teig Bolton og staðan í hálfleik 1-1.

Bolton-menn komust svo yfir strax í upphafi seinni hálfleiks með sennilega fyrsta markinu sem við fáum á okkur í haust sem ég er ekki brjálaður yfir. Davies var aftur ógnandi og skallaði háan bolta niður í teignum. Þar kom **Tamir Cohen** aðvífandi og aðeins Kyrgiakos virtist geta hent sér fyrir dauðafærið en hann rann og Cohen fékk því frítt skot, óverjandi fyrir Reina í markinu.

Þegar hér var komið sögu var ég farinn að búa mig undir enn eitt tapið. Okkar menn voru að spila betur en gegn Villa, svipað vel og gegn Stoke fyrir rúmri viku, en þetta virtist bara ekki ætla að falla með okkur. Þá ákvað Steven Davis, miðjumaður Bolton, að bjarga helginni fyrir okkur með því að toga Lucas niður á miðjum eigin vallarhelmingi, þar sem sá brasilíski var að keyra framhjá honum með boltann og á leið í skotstöðu. Algjörlega óskiljanleg ákvörðun hjá Davis – sem var þegar á gulu spjaldi – og hann var nógu vitlaus til að mótmæla því þegar hann fékk sitt seinna gula spjald.

Liverpool-menn voru s.s. einum manni fleiri í rúman hálftíma og við það breyttist leikurinn skiljanlega okkur í hag. **Fernando Torres** jafnaði fljótlega eftir þetta með góðri klárun af vítapunktinum eftir frábæra stoðsendingu Kuyt með bringunni og svo kom bara stórsókn okkar manna sem virtist samt ekki ætla að bera ávöxt. Okkar menn áttu 26 skot í dag, þar af 14 á mark Bolton, gegn átta skotum heimamanna en samt var maður stressaður … alveg þangað til Torres skallaði fyrirgjöf Johnson niður í miðjan teiginn og þar var aðeins einn maður.

**Steven Gerrard.**

Í stöðunni 2-2 vonaði ég tvennt. Mér fannst Torres vera að spila betur í dag en undanfarið og því vonaði ég, ef hann væri að vakna, að við myndum ekki einungis skora sigurmark heldur að það yrði sjálfur fyrirliðinn sem skoraði það. Við getum unnið leiki án hans framlags en það er alveg á hreinu að ef liðið ætlar sér á siglingu á næstu vikum verður Gerrard að fara að vakna. Hann hefur ekki verið líkur sjálfum sér í síðustu þremur leikjum en þegar hann svoleiðis klíndi boltanum upp í þaknet Bolton-manna sá maður hvað honum var létt.

Hann var minn maður leiksins. Okkar mest ógnandi maður og lék aftur eins og hann á að sér að vera. Sigurmarkið var svo bara rúsínan í pylsuendanum og mikið óskaplega var það langþráð. Ég verð miklu bjartsýnni fyrir næsta leik bara við það að vita að Gerrard sé kominn í gang.

Þetta var ekki stórkostlegur sigur og það er erfitt að halda því fram að við hefðum endilega náð jafntefli, hvað þá sigri, ef Bolton-menn hefðu ekki misst mann útaf. En hver veit, kannski voru þetta vindabreytingarnar sem við þurftum fyrir þetta tímabil? Kannski fengum við þarna allt í einu meðvind sem mun blása mönnum í brjóst kraft til frekari afreka? Vonum það allavega.

Framundan er landsleikjahlé og ég veit varla hvaða leikur er næstur þar á eftir, enda eru landsleikjahléin yfirleitt nokkur ár að lengd að því er manni finnst. En það er alltaf gott að vinna síðasta leik fyrir stoppið.

Ég nenni varla að skrifa um þennan leik.

Okkar menn töpuðu fyrir Aston Villa á Anfield í kvöld. Annað tapið í þremur leikjum í Úrvalsdeildinni staðreynd og lið einsog Chelsea, Arsenal og Manchester City geta náð 6 stiga forskoti á okkar menn eftir aðeins þrjá leiki. Það er nær ómögulegt að sjá jákvæða punkta í þeirri stöðu. Ég held að jafnvel ég geti það ekki.

Benitez stillti þessu liði upp í byrjun:

Liverpool liðið var mun betra liðið í kvöld en tapaði samt 1-3. Er það sanngjarnt? Nei. Átti Liverpool skilið að vinna þennan leik í kvöld? Engin spurning.

Liverpool náði ekki að yfirspila Aston Villa liðið, enda er það svo sem ekkert aumingjalið, en Liverpool liðið var betra liðið í 90 mínútur – og í raun miklu miklu betra liðið í seinni hálfleik.

Liverpool átti heilan helling af dauðafærum, en náðu samt ekki að nýta þau.

Aston Villa menn skoruðu þrjú aulamörk í kvöld og því fór sem fór.

Aulamörk sem að komu öll úr föstum leikatriðum eftir aumingjaskap í okkar mönnum. Ég nenni ekki að fara í gegnum þau hér. Það gekk ekkert upp hjá okkar mönnum í kvöld. Heppnin var öll Aston Villa megin.

Bolton (úti – næsta laugardag), Burnley (heima), West Ham (úti) og Hull (heima). Þetta eru næstu leikir Liverpool liðsins áður en þeir fara svo á Stamford Bridge og mæta Chelsea. Liverpool verður einfaldlega að vinna þessa leiki

Tímabilið er ekki búið þótt að sex stig séu töpuð. En nú verður þessu að linna.

Já, þið segið það? Gott veður úti og svona?

Okkar menn hófu Úrvalsdeildina þetta tímabilið í dag með því að steinliggja á White Hart Lane gegn Tottenham. Lokatölur urðu **2-1 heimamönnum í vil** og þeir hefðu getað skorað meira, auk þess sem mark okkar kom gegn gangi leiksins og úr nánast einu sókn okkar af viti í leiknum.

Rafa stillti upp eftirfarandi liði í dag:

**Bekkur:** Cavalieri, Kelly, Ayala (inn f. Skrtel), Dossena, Benayoun (inn f. Babel), Voronin (inn f. Kuyt), Spearing.

Þetta byrjaði svona týpískt, stöðubarátta og þess háttar og jafnræði í tíðindalitlum leik, þangað til eftir um kortérs leik að Carragher og Skrtel lentu í samstuði þegar þeir fóru í sama skallaboltann. Skrtel skallaði boltann og um leið kjaftinum á sjálfum sér í ennið á Carra svo báðir þurftu aðhlynningu. Skrtel fékk greinilega slæmt högg á kjaftinn og maður óttast kinnbeinsbrot eða eitthvað þar af verra, á meðan Carra fékk vænan skurð á ennið og var vafinn það sem eftir lifði leiks.

Meiðslin voru þó ekki slæmu tíðindin því eftir þetta var eins og þeir félagar vissu varla hvaða mánuður er í gangi núna, hvað þá hvernig ætti að leika vörn í Úrvalsdeildinni. Þá var eins og liðið dytti algjörlega úr takti við stoppið þegar hugað var að þeim félögum því frá og með þessu var nánast ekkert að gerast hjá okkur fram á við það sem eftir lifði leiks.

Pepe Reina bjargaði í tvígang vel frá Keane úr algjörum dauðafærum er leið á fyrri hálfleikinn og Spurs gerðust aðgangsharðari en hann kom ekki neinum vörnum við þegar **Benoit Assou-Ekotto** dúndraði einni rakettu úr frákasti eftir misheppnaða aukaspyrnu og beint upp í markhornið fjær. Óverjandi og ekkert minna en heimamenn áttu skilið. Staðan 1-0 í hálfleik.

Þegar um fimmtán mínútur voru liðnar af seinni hálfleik átti Glen Johnson svo einu góðu sókn okkar manna í dag. Hann lék á tvo úti á hægri kanti og braust af miklum krafti inná vítateiginn þar sem Gomez kom aðvífandi úr markinu og felldi hann, klárt víti. **Steven Gerrard** skoraði örugglega úr því og maður hélt að liðið ætlaði loksins að lifna við og innsigla sigurinn … en þá skoruðu Tottenham aftur. Modric að ég held smellti aukaspyrnu lengst utan af velli inn í teiginn hjá okkur og þar klikkaði Carra sjálfur á svæðisvörninni, hleypti **Sebastien Bassong** fram fyrir sig á vítapunktinum og sá skallaði boltann óverjandi í netið. 2-1 og það urðu sanngjarnar lokatölur leiksins.

Ég átti svo sem alveg von á tapi í dag. Um leið og ljóst var hvert við færum í fyrsta leik fór ég að búa mig undir vonbrigði á fyrsta degi og því kemur þetta mér ekki á óvart. Það sem kom mér hins vegar á óvart var andleysið og algjör skortur á hugmyndum í sóknarleik okkar manna. Þeir Torres, Gerrard, Babel, Kuyt, Mascherano, Skrtel og Carragher áttu einfaldlega HÖRMULEGAN leik fyrir okkur í dag. Ég myndi segja að Insúa og Lucas hafi verið skítsæmilegir, þó ekki meira en það, á meðan Johnson náði að dylja slappa frammistöðu með einu ofurhlaupi sem skilaði markinu okkar. Yossi Benayoun var okkar langmest skapandi maður eftir að hann kom inná og hlýtur að byrja næsta leik, á meðan þeir Andryi Voronin og Daniel Ayala gerðu lítið af viti eftir að þeir komu inná undir lokin.

Vonbrigðin fyrir mér felast sem sagt í raun ekki í úrslitunum, þótt það sé alltaf erfitt að tapa fyrsta leik, heldur í frammistöðu liðsins. Rafa á mikið verk fyrir höndum að berja þetta lið saman í spilandi heild fyrir næsta leik, sem er eftir aðeins þrjá daga. Þökk sé andleysinu í dag höfum við gefið Manchester United, Arsenal, Chelsea og Man City þriggja stiga forgjöf strax í upphafi móts og því VERÐUR næsti leikur að vinnast. Hvaða leikur er það? Jú einmitt, Stoke á heimavelli.

**MAÐUR LEIKSINS:** Pepe Reina. Án hans hefðum við tapað enn stærra.

Jæja jæja jæja. 86 stig og aðeins tveir tapleikir. Og annað sætið er okkar eftir þetta tímabil.

Liverpool menn kláruðu þetta tímabil á viðeigandi hátt með mjög sannfærandi sigri gegn Tottenham á Anfield.

Rafa stillti liðinu svona upp í byrjun:

Sami Hyypia, sem spilaði sinn síðasta leik fyrir Liverpool fékk svo að spila síðustu 7 mínútur leiksins sem fyrirliði og var nálægt því að pota inn einu marki. Kop stúkan heiðraði hann fyrir leikinn og allir fögnuðu gríðarlega þegar hann kom inná. Goðsögn hjá Liverpool, sem breytti varnarleik þessa liðs til hins betra.

Ég nenni svo sem ekki að skrifa langa skýrslu, en Liverpool var einfaldlega miklu betra liðið á vellinum í dag og sigurinn var verðskuldaður. Fernando Torres skoraði fyrsta markið með skalla eftir glæsilega sendingu frá Dirk Kuyt. Kuyt bætti svo við öðru marki í seinni hálfleik. Robbie Keane minnkaði muninn, en Yossi Benayoun tryggði sigurinn með marki eftir sendingu frá Steven Gerrard.

Þar með er þetta tímabil því miður búið. Liðið lék frábærlega og árangurinn var sá besti í mörg, mörg ár. En það er samt sem áður gríðarlega sárt að sjá eftir titlinum til Manchester United.

Ég er á því að Liverpool hafi verið besta liðið í ensku deildinni í ár. Við vorum að mínu mati betri aðilinn í **öllum** leikjum í deildinni í vetur. En okkur mistókst að breyta tveimur jafnteflum í sigra og því fór titillinn aftur til Manchester.

Ég held að leikmenn átti sig núna á því hvað titillinn snýst um marga litla hluti. Við höfum alltaf verið svo langt frá titlinum undanfarin ár að eitt og eitt jafntefli hefði engu breytt. En núna sjá menn það greinilega að aula jafntefli í janúar geta einfaldlega gert gæfumuninn.

Núna er það hlutverk Rafa Benitez að sjá til þess að þetta gerist ekki aftur. Við förum inní þetta sumar án þess að sjá neina augljósa veikleika á liðinu. Vandamálið var að við náðum ekki að skora á Anfield, en það er ekki lengur vandamál hjá liðinu. Rafa hefur tekist að laga öll vandamál sem við höfum lent í. Í sumar verður það hans hlutverk að kaupa leikmenn sem að styrkja hópinn enn frekar og sjá til þess að liðið leiki nægilega vel allt tímabilið.

Takk fyrir tímabilið. Þetta hefur verið gaman.

Á næsta tímabili vinnum við þennan titil.

Okkar menn brugðu sér til Lundúna í dag og mættu þar spútnikliði West Ham í Úrvalsdeildinni. Það er skemmst frá því að segja að okkar menn unnu auðveldan 0-3 útisigur og tylltu sér þar með enn og aftur á topp Úrvalsdeildarinnar, alla vega þar til Manchester United taka á móti Man City á morgun.

Rafa stillti upp eftirfarandi byrjunarliði í dag:

Bekkur: Cavalieri, Hyypiä, Insúa (inn f. Aurelio), Degen, Dossena (inn f. Benayoun), Babel (inn f. Torres), Ngog.

Leikurinn var varla byrjaður þegar okkar menn voru komnir yfir. Á annarri mínútu fékk Torres boltann inná miðjum vallarhelmingi andstæðinganna. Hann stakk boltanum innfyrir steinsofandi vörn Hamranna þar sem Steven Gerrard var sloppinn í gegn, sólaði Robert Green í markinu og lagði boltann í tómt netið.

Eftir þetta voru Hamrarnir nokkuð slegnir í örfáar mínútur en svo jafnaðist leikurinn út. Mest ógnuðu þeir marki okkar manna þegar Matthew Upson skallaði yfir af markteig eftir góða fyrirgjöf frá vinstri, og svo þegar Carra hitti ekki boltann í sendingu aftur á Reina og David Di Michele keyrði einn innfyrir vörnina, lék á Pepe Reina en datt þar sjálfur og reyndi á endanum að fiska víti á hinn liggjandi Reina á meðan boltinn rúllaði aftur fyrir endamörk. Hann uppskar lítið annað en gult spjald fyrir erfiðið.

Okkar menn útkljáðu svo leikinn á mestu hasarmínútu dagsins rétt fyrir leikhlé. Þá braut Mascherano klárlega á Luis Boa Morte inni við miðjan vallarhelming okkar manna en slakur enskur dómari (hafiði heyrt það áður?) leiksins, Alan Wiley, dæmdi ekkert. Okkar menn keyrðu upp með boltann og Yossi vippaði honum innfyrir vörn Hamranna á Torres, nema hvað þá var áðurnefndur Boa Morte þar mættur og togaði Torres greinilega niður og Wiley dæmdi réttilega vítaspyrnu. Gerrard steig upp og tók ágætis spyrnu en Green fór í rétt horn og varði vel, nema hvað Gerrard fékk boltann úr frákastinu og skoraði auðveldlega. 2-0 í hálfleik.

Seinni hálfleikurinn var svo hálf tíðindalaus. Okkar menn lágu aðeins aftar, stjórnuðu leiknum og stöðvuðu sóknartilraunir Hamranna auðveldlega svo sigurinn var aldrei í hættu eftir hlé. Þegar fimm mínútur voru eftir kom svo þriðja markið en það skoraði Ryan Babel með frákasti eftir að Green hafði varið vel skalla hans eftir flotta skyndisókn upp hægri kantinn. Lokatölur því 3-0 eins og fyrr segir.

MAÐUR LEIKSINS: Liðið var frekar dapurt á heildina í dag fannst mér, sem er skrýtið að segja miðað við að það vann 0-3 útisigur á liðinu í sjöunda sæti. Vörnin hélt vel og varamennirnir áttu allir fína innkomu í dag, þá sérstaklega Babel sem skoraði gott mark. Á miðjunni sinntu Mascherano og Lucas sínu vel en þeir Kuyt og Benayoun hafa báðir átt betri daga á köntunum að mínu mati, og það sama mætti segja um Torres í framlínunni þótt hann hafi vissulega leikið lykilhlutverk í báðum mörkum fyrri hálfleiks. Maður leiksins var að mínu mati Steven Gerrard sem skoraði tvennu og leiddi sóknarleik liðsins af strakri prýði í dag. Bara eins og fyrirliðar eiga að vera. ;)

Næsti leikur er á sunnudag eftir rúma viku gegn W.B.A. á útivelli en sú sérkennilega staða er komin upp að fram að þeim leik mun Manchester United leika heila þrjá deildarleiki – á morgun heima gegn Man City, á miðvikudag úti gegn Wigan og á laugardag heima gegn Arsenal. Það er því ljóst að næstu sjö dagarnir munu hafa nánast úrslitaáhrif á titilbaráttu okkar manna þetta árið og það er skrýtið að hugsa til þess að þótt liðið hafi verið að tylla sér á toppinn í dag gæti United verið búið að tryggja sér titilinn þegar okkar menn leika við W.B.A. eftir átta daga. En til þess þurfa þeir að ná sjö stigum af níu mögulegum í þessum þremur leikjum. Við verðum því að vonast eftir því að þeir tapi stigum í fleiri en einum af þessum leikjum. Vonandi byrjar það á morgun gegn Man City.

Hvað getur maður sagt? Fótbolti er stórbrotin íþrótt, stundum. Hvernig get ég annars útskýrt blendnu tilfinningarnar sem maður hefur eftir kvöldið í kvöld?

Okkar menn tóku á móti Arsenal á Anfield í kvöld í leik sem reyndist vera einn af klassískustu leikjum Úrvalsdeildarinnar frá upphafi. Þegar allt var yfirstaðið varð 4-4 jafntefli niðurstaðan í einhverjum mest spennandi leik sem ég man eftir að hafa séð. Frábær leikur en því miður gerir hann lítið fyrir okkar menn. Ég hefði frekar þegið drepleiðinlegan 1-0 sigur í kvöld en klassískt 4-4 jafntefli, en svona er þetta stundum.

Hins vegar … var þetta leikur sem varð helst að vinnast til að setja aftur alla pressuna yfir á Manchester United í baráttunni um titilinn. Með þessu jafntefli förum við aftur á toppinn með betri markatölu en United, á jafnmörgum stigum, en þeir eiga heila tvo leiki til góða og verður að teljast líklegt að það nægi þeim til að innbyrða titilinn þetta vorið. Engu að síður, þá er fótbolti stórbrotin íþrótt, stundum, og ef þetta tímabil hefur kennt okkur eitthvað þá er það að gefast aldrei upp á meðan einhver er vonin.

Rafa Benítez stillti upp eftirfarandi liði í kvöld:

Bekkur: Cavalieri, Skrtel, Dossena, Lucas, Ngog, Babel (inn f. Riera) og El Zhar (inn f. Kuyt).

Arsene Wenger stillti upp eftirfarandi liði í kvöld:

Inná hjá skyttunum komu svo Walcott og Diaby í seinni hálfleik.

Ég treysti mér varla til að fjalla um öll mörkin í þessum leik. Svo mikið gekk á að ég missti nær örugglega af einhverju rosalegu. Staðan í hálfleik, eftir nær stanslausa sókn okkar manna í 45 mínútur, var á einhvern ótrúlegan hátt 0-1 fyrir Arsenal. Fabianski átti sennilega ótrúlegasta hálfleik ferils síns gegn okkur í fyrri hálfleik og stöðvaði hvert dauðafærið og rosaskotið á fætur öðru. Hinum megin komust Arsenal-menn í tvær sóknir – fyrst kom léleg hreinsun frá okkar mönnum sem Fabregas náði ekki að nýta og skaut framhjá utarlega úr teignum, og svo kom Andrei Arshavin þeim yfir eftir að Mascherano gaf Fabregas og Nasri boltann inní vítateig okkar manna, þeir léku í gegnum miðverðina og upp að endamörkum þar sem Nasri gaf inná markteiginn og Arshavin kláraði í slána og inn.

Sem sagt, staðan 0-1 í hálfleik og ljóst að okkar menn myndu eiga í fullu fangi með að skora tvö mörk í seinni hálfleik og vinna leikinn. Eða svo hélt maður. Annað kom þó á daginn, okkar menn skoruðu heil fjögur mörk í seinni hálfleik er flóðavarnir Fabianski brustu með látum. Því miður skoruðu Arsenal-menn einnig þrjú mörk í einhverjum ótrúlegasta hálfleik allra tíma. Sjö mörk í ótrúlega kaflaskiptum hálfleik sem kom mér svona fyrir sjónir:

1-1: Torres með skalla niðri í hægra markhornið, óverjandi, eftir að Kuyt hafði gefið fyrir frá hægri í upphafi seinni hálfleiks. Nær stöðug pressa frá Liverpool.

2-1: Benayoun með skalla við vinstri markteigshornið. Touré og Sagna sparka báðir í Benayoun um leið og hann skallar en hann harkar það af sér – Fabianski nær að slá boltann frá en hann fór yfir línuna fyrst. Aftur er það Kuyt sem á fyrirgjöfina eftir nær stanslausa pressu. Tæplega fjörutíu mínútur eftir og okkar menn komnir yfir.

2-2: Arbeloa sýnir enn meira kæruleysi en Mascherano í fyrri hálfleik og leyfir Arshavin að stela af sér boltanum fyrir utan vítateiginn hægra megin. Rússneska Uglan eins og Arshavin er kallaður skýst upp að teignum og blastar einni óverjandi rakettu í hliðarnetið fjær.

2-3: Örfáum andartökum eftir að hafa jafnað fær Arshavin þriðju jólagjöf kvöldsins. Boltinn kemur fyrir markið frá vinstri, Aurelio reynir að hreinsa frá með vinstri utanfótar en hittir þess í stað beint inn á vítapunktinn þar sem Arshavin er óvaldaður, þakkar fyrir sig og setur boltann undir Reina og í netið. Þrenna.

3-3: Torres, enn og aftur. Riera gefur góðan bolta frá vinstri inn á teiginn þar sem Torres tekur við honum. Silvestre, sem átti ekki breik í El Nino í kvöld, leyfir honum að snúa og Torres þakkar fyrir sig með því að feika aðeins til hliðar og smella boltanum svo í neðra markhornið hægra megin. Tíu mínútur eftir og okkar menn þurfa bara að halda aðeins haus og reyna að ná sigurmarkinu.

3-4: Úps! Ekki alveg. Wenger man greinilega eftir langhlaupi Theo Walcott á Anfield í Meistaradeildinni í fyrra því hann setur hann inná og stuttu seinna fær hann boltann óvaldaður fyrir utan eigin vítateig eftir horn okkar manna. Hann er einn á móti aftasta manni okkar, Xabi Alonso, og gefur í upp völlinn. Þegar Alonso reynir að loka á hann kemur Arshavin – nema hver? – aðvífandi vinstra megin við þá. Walcott gefur á hann, Arshavin rekur knöttinn inní vítateiginn og blastar honum svo í hliðarnetið vinstra megin, með vinstri fæti, áður en Reina kemur nokkrum vörnum við.

4-4: Ofurpressa okkar manna skilar sér í fáti og fumbli í teig Arsenal-manna. Fabianski reynir að slá boltann frá og hann berst á Benayoun fyrir utan markteiginn og hann skorar auðveldlega.

Þannig fór það. Jöfnunarmark okkar manna kom í uppbótartíma svo dómari leiksins, Howard Webb, bætti mínútu við þær fimm sem áttu upphaflega að vera, en 96 mínútur dugðu okkar mönnum samt ekki til að vinna þennan leik þrátt fyrir ótrúlega pressu frá upphafi. Öll tölfræði hallaði verulega á Arsenal-liðið, okkar menn yfirspiluðu þá nær allan leikinn og skoruðu fjögur mörk á þá í frábærum sóknarleik, en á hinum endanum gerðu varnar- og miðjumenn liðsins sig sekir um þrjú fádæma klaufaleg mistök sem gáfu Arshavin auðveld mörk. Í lokin pressuðu menn of stíft til að leita að sigurmarkinu, tóku of mikla sénsa og Walcott og Arshavin refsuðu fyrir það. Niðurstaðan í þessum leik, þrátt fyrir yfirburða spilamennsku okkar manna, verður því að teljast sanngjörn.

Maður leiksins: Mér fannst liðið eiga frábæran leik í kvöld, að mestu leyti. Mascherano, Aurelio og Riera fannst mér einna helst aldrei komast í takt við leikinn en allir aðrir áttu að mínu mati stórleik. Þó með þeim leiðu undartekningum að Mascherano, Arbeloa og Aurelio gerðu sig allir seka um ótrúleg klaufamistök, mistök sem þú bara mátt ekki gera gegn liði eins og Arsenal. Sérstaklega pirruðu mistök Mascherano og Arbeloa mig því í báðum tilfellum voru þeir að dóla of lengi á boltanum, ætluðu sér meiri tíma í hlutina en þeir höfðu, og var refsað með því að boltinn var hirtur af þeim. Leikmenn eins og Arbeloa og Mascherano eiga að vita að þú hefur aldrei mikinn tíma gegn Arsenal. Mjög dapurt.

Hvað bestu menn vallarins varðar þá voru þeir tveir bestu sennilega Arsenal-menn. Fabianski var ótrúlegur í fyrri hálfleik og Arshavin valdi þennan dag af öllum til að eiga Julio Baptista-frammistöðu og var maður leiksins af báðum liðum með alveg hreint ótrúlegri fernu.

Okkar megin voru þrír leikmenn algjörlega frábærir og stóðu upp úr annars góðu liði. Yossi Benayoun skoraði tvennu og vann linnulaust fyrir málstaðinn í kvöld á meðan Dirk Kuyt kórónaði frábæra frammistöðu með tveimur stoðsendingum. Minn maður leiksins fyrir Liverpool í kvöld var hins vegar Fernando Torres sem skoraði tvö og var þess utan okkar langhættulegasti maður í allt kvöld.

Staðan eftir þetta jafntefli er einföld: Liverpool og Manchester United eru með 71 stig í efstu sætunum, okkar menn fyrir ofan með betra markahlutfall og langflest mörk skoruð í deildinni. Okkar menn eiga hins vegar aðeins fimm leiki eftir, Manchester United eiga sjö leiki eftir. Nú er ekkert eftir í stöðunni fyrir okkar menn en að vinna þessa fimm leiki og vonast eftir kraftaverki, einhvers staðar. Arsenal og Man City eiga eftir að fara á Old Trafford í þeim tveimur leikjum sem eru svona erfiðastir á pappírunum, en það er allavega ljóst að United þarf einhvers staðar að tapa allavega sex stigum í síðustu sjö leikjum sínum ef titillinn á að lenda okkar megin.

Það er ótrúlega ólíklegt að það gerist. Hins vegar, eins og við sáum í kvöld, er fótboltinn dásamlega óútreiknanleg íþrótt, stundum. Vonandi á Arshavin aðra eins frammistöðu inni fyrir deildarleikinn á Old Trafford.

Næsti leikur okkar manna er á laugardaginn kemur gegn Hull City á útivelli.

Það lá bara alls ekki fyrir okkur að komast áfram í Meistaradeildinni í ár, það er nokkuð ljóst. Þegar leikur fer 4-4 þá er nokkuð ljóst um algjörlega fáránlegan leik var að ræða … en ég held að ég nenni ekki að ræða þetta neitt svo ítarlega, það svekktur er ég með þennan hörmulega seinni hálfleik hjá okkar mönnum.

Liðið sem fékk það verkefni að vinna upp þriggja marka púða Chelsea leit svona út …

Bekkur: Cavalieri, Dossena, Hyypia, Agger, Riera, Babel, Ngog.

… og guð minn góður hvað þeir voru þrátt fyrir allt nálægt því að púlla þetta af.

Smá heppni og við værum í undanúrslitum. Svo ég hlaupi yfir þetta þá var það helst markvert í fyrri hálfleik að Aurelio kom okkur yfir úr frábærri aukaspyrnu a la McAllister, stuttu seinna reif Invanovic Alonso niður inni í teig meðan Carvalho hrinti öðrum Púllara … já og Skrtel mokaði boltanum yfir á línu, fengum þó víti sem Alonso skoraði af öryggi úr, 0-2 og GAME ON.

Annars fengum við nokkur færi í viðbót og hefðum hæglega getað náð 0-3 í hálfleik eins og við þurftum. Annað sem markvert gerðist í fyrri hálfleik var að Chelsea fékk 1687 aukaspyrnur á vallarhelming Liverpool og 1686 þeirra eftir brot / “brot” á Drogba. Eins var athyglisvert að sjá Hiddink taka Kalou útaf fyrir Anelka á 35.mín.

0-2 í hálfleik.

Seinni hálfleikur byrjaði herfilega, Chelsea fékk áfram sínar aukaspyrnur á hættulegum stöðum … en áður en þeir nýttu eina slíka skoraði Drogba hreint út sagt VIÐBJÓÐSLEGT MARK fyrir Chelsea, nær að pota í fyrirgjöf frá Anelka sem Reina missir helvíti klaufalega í markið, 1-2. Stuttu seinna nýttu þeir svo eina af 3498 aukaspyrnum sínum í leiknum, Alex bombar blöðrunni í netið, þvílíkt fast … þó ég hefði nú viljað sjá Reina kýla þetta í burtu. Game Over? Til að toppa þetta minnir mig að Benitez hafi tekið Mascherano útaf þarna og galaopnaði þar með miðjuna okkar, Chelsea gekk á lagið og komst í 3-2, ótrúlega svekkjandi að horfa upp á þetta og klárlega game over!

Eða hvað, eins og ég talaði um fyrir leik þá vanmetur maður alls, alls, alls ekki Liverpool og afskrifar þetta lið ALDREI. Torres var tekinn útaf, sem gerði það að verkum að núna vantaði okkur Gerrard, Torres og Mascherano!

Lucas jafnaði 3-3 með marki a la Lampard, og Kuyt kom okkur í 4-3 með skalla, GAME FOKKING ON. Babel kom svo inn fyrir Arbeloa í lokin og það var bara of mikið, Chelsea gekk á lagið og náði að nýta sér þetta með enn einu markinu, Lampard með stöng og inn, 4-4. og Game endanlega over.

Það var hellingur af færum í leiknum til viðbótar við þetta og eins og ég segi, með smá heppni værum við núna í undanúrslitum … já og ég allsber út í garði eins og ég lofaði að gera myndum við sigra þetta (staðan var þá 3-4).

Dómarinn átti annars að mínu mati hreint alls ekki góðan dag í heildina, stóru ákvarðanirnar voru svo sem réttar en hann dæmdi 29 aukaspyrnur á Liverpool og óhugnalega margar á stórhættulegum stað á okkar vallarhelmingi. Dómarar eiga að þekkja leikmenn Chelsea betur en svo að falla ALLTAF í gryfjuna, Guð minn góður. Chelsea fékk varla sókn án þess að hún endaði með aukaspyrnu og flæði í leiknum var haldið í algjöru lágmarki.

Okkar menn luku keppni með sæmd verður maður að segja þrátt fyrir að hafa fengið á sig 7 mörk sem er auðvitað bara bull. Við skoruðum engu að síður 4 mörk á Stamford Bridge sem ekki margir trúðu að við gætum … og ath. það án Gerrard og Torres (var hann nokkuð með?).

Meira nenni ég ekki að spá í þessum leik, þetta var alveg helvíti svekkjandi, sérstaklega eftir stöðuna í hálfleik. En einvíginu töpuðum við á Anfield.

E.s.

eitt enn…..góði Fowler, settu Barca – Porto í úrslit … allavega Porto ;)

Þetta var ekki mikið mál. Eftir hræðilegan leik gegn Chelsea í Meistaradeildinni þá voru margir hræddir um að leikur gegn Blackburn liði Feita Sam yrði erfiður.

Eeeeen, þetta var ekki mikið mál. 4-0 sigur og Liverpool komið á toppinn aftur allavegana næstu tvo klukkutímana.

Fyrir leikinn var mínútu þögn á Anfield þar sem þetta er síðasti leikurinn á Anfield áður en þess verður minnst að 20 ár eru liðin frá Hillsborgouh. Jamie Carragher kallaði allt liðið saman í hring fyrir leikinn og það virtist virka.

Rafa stillti upp liðinu svona. Gerrard fékk frí:

Frá 1. mínútu var augljóst hvert stefndi. Liverpool var betra liðið í 90 mínútur og Blackburn liðið ógnaði aldrei sigri okkar manna. **Fernando Torres** skoraði fyrsta markið strax á 6. mínútu og það var algjörlega stórkostlegt. Hann bætti svo við skallamarki eftir um 35 mínútur.

Í seinni hálfleik skoraði svo **Daniel Agger** frábært mark með langskoti (nánast copy-paste af svipuðu marki sem hann skoraði gegn West Ham) – og svo kláraði **David N’Gog** þetta með því að skalla bolta frá Lucasi Leiva, í markið.

Þannig að öruggur 4-0 sigur okkar manna staðreynd, engin hætta á neinu öðru. Liverpool menn eru núna efstir, en Man U heimsækja Sunderland á eftir, þar sem þeir tapa vonandi einhverjum stigum.

Já, og Rafa Benitez brosti eftir eitt markið!

**Maður leiksins** Fernando Torres. Hann skoraði mark ársins í dag og fyrir það er hann maður leiksins. Annars spilaði allt liðið vel og örugglega.

Tæpt var það, en hafðist þó. Okkar menn fóru í dag til London og léku þar við Fulham á Craven Cottage. Eftir fjörugan leik höfðu okkar menn 1-0 sigur og tylltu sér á topp Úrvalsdeildarinnar, að minnsta kosti þangað til á morgun.

Rafa Benítez stillti upp eftirfarandi liði í dag:

Bekkur: Cavalieri, Agger, Mascherano, Babel, Benayoun, Riera, Ngog.

Það er frekar auðvelt að lýsa þessum leik í einni setningu: okkar menn voru í stórsókn allan tímann, fengu fleiri færi í fyrri hálfleik en þeim seinni en þegar allt stefndi í markalaust jafntefli kom sennilega mikilvægasta mark tímabilsins og tryggði okkar mönnum ómetanlegan sigur og toppsætið í deildinni um stundarsakir.

Ég beið spenntur fyrir þessa helgi eftir því að sjá leiki okkar manna og Manchester United því ég þóttist viss um að það væri hægt að bera liðin ágætlega saman eftir þessa leiki. Eftir að hafa tapað illa á Anfield fyrir tveimur vikum fara Aston Villa-menn til Old Trafford á morgun og reyna að standa sig betur, á meðan okkar menn mættu á Craven Cottage tveimur vikum eftir að Fulham fór illa, mjög illa, með Manchester United og vann verðskuldaðan sigur.

Það var aldrei uppi á teningnum að sá sigur Fulham-manna endurtæki sig í dag. Okkar menn mættu þeim framarlega frá fyrstu mínútu, pressuðu ofarlega og unnu boltann jafnan mjög fljótlega af þeim hvítklæddu. Niðurstaðan á þessu varð sú að okkar menn voru meira með boltann og í nær stanslausri sókn í fyrri hálfleik. Undir lok hálfleiksins var tölfræðin 13-1 okkar mönnum í vil hvað varðaði marktilraunir. Fjórar af þessum marktilraunum okkar manna höfnuðu í tréverki Fulham-marksins og Mark Schwarzer í marki heimamanna varð einnig hvað eftir annað vel úr góðum færum okkar manna. Með smá heppni og slakari markverði í liði andstæðinganna hefði sigurinn getað verið orðið innsiglaður í hálfleik í dag en allt kom fyrir ekki og liðin drukku teið án þess að hafa skorað mark.

Roy Hodgson, stjóri Fulham, þétti lið sitt í hálfleiknum og þeir voru skipulagðari í vörninni eftir hlé. Það, ásamt sýnilegri þreytu nokkra lykilmanna okkar, þýddi að þótt Liverpool-liðið væri enn með tögl og höld á vellinum var minna um færi framan af seinni hálfleik. Það var í raun ekki fyrr en að Rafa tók vængmennina Dossena og Kuyt út af fyrir óþreytta Babel og Benayoun, þegar um 20 mínútur voru eftir, að sóknir okkar manna lifnuðu við aftur. Það kom svo á daginn eftir mikla og örvæntingarfulla pressu okkar manna undir lokin að fyrirgjöf Babel, ætluð Gerrard, barst út til Benayoun sem var óvaldaður hægra megin í vítateignum. Ísraelski fyrirliðinn, einn af fjölmörgum fyrirliðum í liði Liverpool í vetur, gerði engin mistök og klíndi boltanum upp í markhornið fjær. 0-1 útisigur staðreynd og sennilega um mikilvægasta mark tímabilsins hjá okkar mönnum að ræða.

Maður leiksins: Liðið fannst mér allt eiga góðan leik og það eina sem mætti nefna á neikvæðu nótunum var sýnileg þreyta í nokkrum mönnum, og þá sérstaklega Torres, Kuyt, Gerrard og Skrtel, sem sýndi sig einna helst í kæruleysislegum sendingum þeirra á köflum. Það var eins og fæturnir hefðu ekki alltaf orku í að klára það sem hugurinn ákvað hjá þeim, en þeir áttu samt alls ekki slaka leiki fyrir því.

Það stóð sem sagt enginn upp úr í jöfnu og sterku liði okkar manna og því hlýtur maðurinn sem reið baggamuninn að hljóta nafnbótina. Yossi Benayoun tryggði okkur stigin þrjú á ögurstundu í kvöld með sínu fimmta marki í vetur og fyrir það er hann minn maður leiksins.

Næsti leikur er gegn Chelsea á Anfield í Meistaradeild á miðvikudag, áður en titilbaráttan heldur áfram með heimaleik gegn Blackburn á laugardag eftir viku. En fyrst verða augu hvers einasta Púllara á Old Trafford á morgun. Okkar menn eru búnir að setja alveg hrikalega pressu á lið United, nú er bara að vona að álagið segi til sín þeirra megin.

Jæja! Mikið var þetta nú skemmtilegt.

Aston Villa, liðið með óþolandi framkvæmdastjórann sem vildi ekki selja Gareth Barry síðasta sumar og hefur verið í fjórða sætinu í ensku úrvalsdeildinni mestallt tímabilið, mætti á Anfield í dag og var **niðurlægt** af okkar mönnum.

Það munu fáir deila um það að Rafa stillti upp okkar sterkasta liði í dag:

Á bekknum byrjuðu: Cavalieri, Hyypia, Agger, Ngog, El Zhar, Dossena, Lucas

Lucas kom inná fyrir Xabi Alonso, svo Agger fyrir Arbeloa (og Carra fór þá í bakvörðinn) og svo kom N’Gog inná fyrir Gerrard.

Liverpool byrjuðu þennan leik af krafti einsog þeir gera vanalega. Munurinn var hins vegar að við náðum að skora mark mjög snemma. Það var brotið á Riera (sem var frábær) rétt fyrir utan teig. Gerrard kom með bolta fyrir markið, sem að Arbeloa/Riera Alonso skallði í slána. Hann fór svo til **Dirk Kuyt**, sem að dúndraði honum örugglega í markið.

Eftir markið þá var nokkuð jafnræði með liðunum. Liverpool átti hættuleg færi, þar með talið dauðafæri hjá Gerrard, en Aston Villa menn ógnuðu líka nokkuð mikið og John Carew reyndist vörn Liverpool erfiður.

En á 5 mínútna kafla eftir miðjan fyrri hálfleik kláruðu okkar menn leikinn. Fyrst gaf Reina háa sendingu á **Albert Riera**, sem að dúndraði óverjandi í þaknetið hjá Brad Friedel. Frábær afgreiðsla hjá Spánverjanum.

Stuttu seinna gaf Kuyt góðan bolta á Riera, sem komst inní boxið þar sem að Nigel Reo-Coker braut á honum og réttilega dæmd vítaspyrna. Friedel fór í vitlaust horn, og **Steven Gerrard** skoraði fyrsta markið sitt í leiknum. 3-0 í hálfleik og úrslitin ráðin. Villa menn létu þetta fara í taugarnar á sér og fengu tvö spjöld (og hefðu átt að fá þrjú) með stuttu millibili, þar sem talið Gareth Barry fyrir kjaftbrúk.

Okkar menn byrjuðu svo seinni hálfleikinn líka af krafti. Brotið var á Kuyt fyrir utan teig. Það sáu allir hvað myndi gerast og ég sagði m.a. kærustunni nákvæmlega hvernig sú spyrna myndi fara. En samt tókst mönnum ekki að stoppa það að Xabi rúllaði boltanum á **Gerrard**, sem að skoraði örugglega.

Um hálftíma fyrir leikslok var svo niðurlæging Villa manna fullkomnuð. Torres komst einn inn fyrir, lagði boltann framhjá Friedel og hljóp svo á greyið Friedel. Vítaspyrna dæmd og Friedel fékk réttilega rauða spjaldið. Ég var á þessum punkti farinn að vorkenna honum verulega og hefði alveg viljað sleppa þessu rauða spjaldi, þar sem hann verður svo líklega í banni gegn Man U.

En allavegana, **Steven Gerrard** fullkomnaði þrennuna með því að skora úr spyrnunni.

Eftir það komu allar skiptingarnar sem ég minntist á og okkar menn hægðu all verulega á leiknum það sem eftir er. Enda vart hægt að biðja um meira. Munurinn kominn niður í 1 stig og núna erum við líka komnir með betri markatölu en Man U.

***

**Maður leiksins**: Þetta var frábær frammistaða hjá Liverpool. Það að ná að vinna liðið í fimmta sæti 5-0 er einfaldlega stórkostlegt. Og það í kjölfarið á tveimur stórkostlegum sigrum á Real Madrid og Manchester United. Það er einfaldlega **ekkert lið í Evrópu** sem er á meiri ferð en Liverpool í dag.

Það má líka geta þess að hið gríðarlega varnarsinnaða er undir stjórn Rafael Benitez búið að skora langflest mörkin í ensku deildinni. Fimm mörkum fleiri en næsta lið. Við erum líka núna með bestu markatöluna, 33 í plús sem er einu betra en Chelsea og tveimur betra en Manchester United.

En allavegana, liðið lék vel og það segir sitt að ná að skora fimm mörk án þess að Fernando Torres sé neitt spes. Alonso og Masche unnu klárlega baráttuna gegn Barry og Petrov, vörnin var fín og Reina varði á mikilvægum punktum í fyrri hálfleik. Eins var Kuyt mjög góður á hægri kantinum.

Ég ætla að velja tvo menn sem menn dagsins. Fyrst **Albert Riera**, sem átti sinn besta leik í marga mánuði fyrir Liverpool. Hann var sífellt ógnandi, skoraði frábært mark og vann vítaspyrnu. Og hinn maðurinn er **Steven Gerrard**, sem skoraði þrennu (reyndar allt úr föstum leikatriðum) og var fyrir utan það frábær í leiknum.

***

Eftir þessa **frábæru helgi** erum við þá 1 stigi á eftir Manchester United þegar við höldum inní þetta landsleikjahlé. Næsti leikur í deildinni er því miður ekki fyrr en eftir tvær vikur.

En svona lítur þetta út. Liverpool á eftir eftirfarandi leiki:

Fulham (Ú)
Blackburn (H)
Arsenal (H)
Hull (Ú)
Newcastle (H)
West Ham (Ú)
West Brom (Ú)
Tottenham (H)

Þarna eru vissulega erfiðir leikir, en nota bene, það er bara **einn** leikur við liðin sem eru í sjö efstu sætunum (Arsenal) og þrír leikir gegn liðunum í efstu 10 sætunum (West Ham, Fulham og Arsenal). Hinir fimm eru gegn liðunum í 10 neðstu sætunum í dag.

Man U á eftir einum leik fleira.

Aston Villa (H)
Sunderland (Ú)
Portsmouth (H)
Tottenham (H)
Middlesboro (Ú)
Man City (H)
Wigan (Ú)
Arsenal (H)
Hull (Ú)

Man U eiga semsagt 3 leiki gegn liðunum í efstu 7 (Aston Villa, sem hljóta að vilja sýna eitthvað eftir niðurlæginguna í dag, og Arsenal – báða heima – og Wigan úti). Og þeir eiga fjóra leiki við liðin í topp 10 (Man City bætist við þann hóp, sem ætti að vera eriður leikur þar sem það er derby leikur). Restin er svo gegn liðunum í neðri hlutanum, en þar eru tveir erfiðir útileikir gegn Boro og Sunderland.

Þannig að einsog staðan er í dag þá ættu bæði Liverpool og Man U alveg að hafa getuna til að klára tímabilið með eintómum sigurleikjum. En á dagskránni eru líka alveg nógu margir tricky leikir til þess að maður haldi í vonina alveg fram á síðasta leikdag. Við eigum líka leik á undan ManU þannig að ef við vinnum Fulham þá komumst við í efsta sætið í allavegana einn dag.

Okkar menn hafa allavegana gert allt rétt í síðustu tveimur umferðum og sjö stiga forskot Man U (og gott forskot í markatölu) er komið niður í eins stigs forskot og við með betri markatölu.

Við getum ekki beðið um meira.

***

Þetta var líka fín leið til að fagna nýjum samningi hjá Rafael Benitez. Hann gerði allt rétt í dag, nema að velja bindi. Ég veit ekki hvort það var sýnt í íslensku útsendingunni, en í þeirri sænsku var sýnd stórkostleg syrpa þar sem klippt voru saman mörkin hjá Liverpool og viðbrögð Rafa Benitez. Það er einhver fyndnasta syrpa sem ég hef séð, enda voru viðbröð Benitez alveg einsog við eigum að venjast – það er nánast engin. Benitez er einfaldlega ekki tilfinningavera. Og það er væntanlega fínt. Á meðan að ég fer í þunglyndi þegar að hitt liðið skorar og sannfærist um að lífið sé fullkomið þegar að Liverpool skorar, þá er Benitez sem betur fer ekki þannig. Hann veit að leikurinn heldur áfram þótt að annað liðið skori og ég hef allavegana alltaf kunnað vel við það að hann lætur ekki tilfinningar stjórna því hvernig hann stýrir leiknum.

Hann hefur á síðustu vikum sýnt að hann er án efa besti kosturinn fyrir þetta Liverpool lið. Þetta lið hefur gert mistök í vetur og ef við klárum þetta ekki þá eigum við eftir að gráta jafnteflin gegn Stoke og fleiri liðum.

En það er alveg ljóst að þegar að þetta Liverpool lið spilar einsog þeir geta best, þá eru einfaldlega ekki mörg lið í heiminum sem standast því snúning.

Það er skemmtileg tilbreyting að það sé spennandi fyrir okkur Liverpool aðdáendur að horfa á ensku deildina í apríl.

**YNWA!**

Ath.: Þessi leikskýrsla fjallar aðeins um þennan leik og ekkert annað. Í dag unnu okkar menn manchester united, stórt, á Old Trafford. Í dag er lið Liverpool FC fullkomið.

Langbesti framkvæmdarstjóri heimsins, Rafael Benítez, stillti upp eftirfarandi meistaraliði í dag:

**Bekkur:** Cavalieri, Arbeloa, Dossena, El Zhar, Babel, Ngog, Insúa.

Það skal tekið fram að okkar menn mættu til leiks án hins stórkostlega Yossi Benayoun, sem verið hefur okkar besti maður eftir áramót, og hins óviðjafnanlega Xabi Alonso sem liggur heima veikur. Þá varð liðið fyrir annarri blóðtöku þegar snillingurinn og séníið Alvaro Arbeloa meiddist í upphitun svo að hinn ótrúlegi Sami Hyypiä þurfti að koma inn í liðið með stuttum fyrirvara og fimmti Bítillinn, sjálfur Jamie “kóngur” Carragher, fór í bakvörðinn. Lið man utd var fullskipað.

Fyrri hálfleikurinn var frekar jafn, einkenndist af miðjubaráttu en það var lítið um færi hjá liðunum. Á 22. mínútu dró samt til tíðinda þegar hinn ofmetni Tevez fékk svæði inná miðjum vallarhelmingi Liverpool, sendi fína stungusendingu innfyrir hinn aldna meistara Hyypiä á hinn glataða Park. Besti markvörður heims, Pepe Reina, kom aðvífandi og hindraði Park í að komast að markinu en fór allt of langt og braut á honum í leiðinni. Góður dómari leiksins, Alan Wiley, dæmdi réttilega vítaspyrnu og úr henni skoraði einhver almesti aulabárður sem sést hefur á grasinu, Cristiano Ronaldo, örugglega.

Adam var þó ekki lengi í paradís, því fimm mínútum síðar jöfnuðu okkar menn. Aldni meistarinn Hyypiä, sem átti stórleik í dag, átti langa hreinsun út úr vítateig okkar manna og inná miðjan vallarhelming united. Þar var hinn ömurlegi Vidic fyrstur að boltanum, en þrátt fyrir að hafa verið frábær fyrir united í vetur svaf hann á verðinum og gleymdi því að hann var með langbesta framherja heimsins í dag, Meistara Fernando Fokking Torres, í bakinu. Torres gerði sér lítið fyrir og stal boltanum af tánum á Vidic, skildi hinn svokallaða “slátrara frá Serbíu” eftir á rassgatinu, skokkaði inn í teiginn og lagði boltann þar framhjá stirðbusanum Edwin van der Sar og í fjærhornið.

Undir lok hálfleiksins tóku okkar menn svo forystuna. Eftir ágæta sókn upp hægri kantinn fékk töframaðurinn Torres boltann inná miðjunni, sendi góða stungusendingu innfyrir hinn löturhæga Evra þar sem stórkostlegasti knattspyrnumaður allra tíma, Steven “meistari fyrirliði guð” Gerrard kom aðvífandi, stakk Evra af sem neyddi bakvörðinn til að tækla hann og brjóta á honum. Vítið réttilega dæmt og Gerrard skoraði örugglega úr því.

Í síðari hálfleik, þegar um átján mínútur voru eftir, fengu okkar menn svo aukaspyrnu úti við hægra horn vítateigs united. Gerrard hafði verið að sleppa í gegn en Vidic reif hann niður og fékk réttilega rautt spjald fyrir. Í endursýningu sást að hinn forljóti og kolrangi Rio Ferdinand var tæknilega nær endalínunni en Vidic en þar sem hann var við hinn enda vítateigsins og ekki í nokkurri stöðu til að hafa áhrif á leikinn þaðan var rétt að vísa Vidic útaf. Nú, besti vinstri bakvörður heims, meistari Fabio Aurelio, gerði sér lítið fyrir og slammaði aukaspyrnunni í fallegum sveig yfir varnarvegg united og í nærhornið, óverjandi fyrir van der Sar. Ef CR7 nokkur hefði skorað þetta mark hefðu fréttamenn á Englandi sennilega fengið fullnægingar á lyklaborðið hjá sér en okkar menn þurfa ekki slíkt hrós. Þeim nægir að vera bara bestir í öllu, hvað sem aðrir segja.

Undir lokin framdi meistari, konungur og öðlingurinn Benítez þann galdraseið að hvíla lykilmennina besta vinstri kantmann í heimi Riera, Gerrard og Torres og setti inná í staðinn besta örfætta framherja heims, Andrea Dossena, og tvo efnilegustu leikmenn heims, þá Ryan Babel og Nabil El Zhar. Enda var ítalska undrið Dossena ekki lengi að setja sitt mark á leikinn, hann elti stungusendingu innfyrir vörn united á lokamínútunum, stakk sauðkiðlingslambið John O’Shit af, og lyfti boltanum af stakri snilld yfir van der Sar og í fjærhornið. Þetta mark minnti um margt á eitt svipað sem Guð sjálfur setti gegn Peter Schmeichel, Dananum skítlélega, fyrir um fimmtán árum síðan, og gerði ekkert nema stækka bros okkar manna. Þetta var annar leikurinn í röð þar sem besti varamaður heimsins, Dossena, kemur inná og innsiglar stórsigur.

Nú, fátt annað markvert gerðist í leiknum, utan það að okkar menn hefðu getað bætt við tveimur mörkum undir lokin, fyrst þegar Gerrard skaut yfir úr dauðafæri eftir frábæran hæl hjá Babel og svo þegar varamennirnir El Zhar og Babel undirstrikuðu breidd Liverpool-liðsins með því að spæna United-vörnina í sig og voru þeir næstum því búnir að skora. En lokatölur 1-4 fyrir okkar mönnum sem verður að teljast hógvær niðurstaða miðað við yfirburði okkar manna.

Þess má geta að markatala okkar manna í síðustu tveimur leikjum, gegn tveimur ríkustu klúbbum veraldar, er 8-1. Þess má einnig geta að Cristiano Ronaldo tók létt frekjukast í klefanum eftir leik og er þegar þetta er skrifað grátandi í fósturstellingu inná klósetti og neitar að fara í sturtu. Heimildir mínar herma að Nani sé að hugga hann með vögguvísum á portúgölsku.

Að lokum, myndasyrpa:

(Myndir fengnar að láni frá vefsíðu BBC)

MAÐUR LEIKSINS: Allir. :)

Í kvöld fór fram einstefna í fótbolta á Anfield. Liverpool tók á móti Sunderland í þægilegum leik fyrir heimamenn sem endaði 2-0. Við skulum hefja leika á byrjunarliðinu.

Lið Liverpool leit svona út.

Bekkur: Cavalieri, Dossena, Hyypia, Lucas (f. Ngog á 70. mín), Babel (f. Gerrard á 82. mín), Aurelio, El Zhar (f. Benayoun á 90. mín).

Fyrri hálfleikur: byrjaði á háu tempói og eftir örfáar mínútur slapp Jones einn inn fyrir vörn Liverpool, frekar auðveldlega, en Reina sá við honum, sem betur fer. Liverpool svaraði strax með fínni pressu og eftir það réðu þeir ferðinni á Anfield. Vörnin setti í lás og Liverpool fór að sækja að krafti. Riera og Mascherano voru hársbreidd frá því að skora með sínum tilraunum og leikmenn voru farnir að hitna. Ég hélt á tímabili að mínir menn ætluðu að fara að skora í fyrri hálfleik en ég skil ekki hvernig mér datt það í hug, 0-0 í hálfleik.

Síðari hálfleikur: hófst mjög vel fyrir Liverpool því á 52. mínútu kom fyrsta mark leiksins. Riera fékk boltann á kantinum, lék á Ben-Haim, kom með sendingu á Gerrard, sem skallaði boltann frábærlega á David Ngog sem gerði engin mistök og kláraði færið sitt vel. Frábærlega útfærð sókn og magnað fyrir Ngog að setja mark á Anfield, ætti að gefa honum sjálfstraust. Eftir þetta fóru Sunderland aðeins að opnast meira og næstur til að reyna fyrir sér var Insúa, sem komst í gott færi en skaut rétt framhjá. Það dró síðan heldur betur til tíðinda þegar stutt var liðið að síðari hálfleik. Akurhænan Djibril Cisse kom inná með flottustu hárgreiðslu sem ég hef séð, alltaf gaman að sjá þennan skrautlega leikmann spila bolta. Á 65. mínútu var kominn tímí á annað mark. Þá þrumaði Alonso á markið, boltinn fór af varnarmanni og hátt í loft upp, Ngog tók bakfallsspyrnu sem var varin en hver annar en hinn sjóðheiti Yossi Benayoun var fyrstur til að átta sig og koma heimamönnum í 2-0. Eftir þetta fór Liverpool að halda bolta meira og ógn Sunderland var mjög lítil. Stuttu fyrir leikslok óð brunabíllinn Mascherano upp völlinn og fékk aukaspyrnu rétt fyrir utan teig, Riera tók hana en skot hans var vel varið og leikurinn fjaraði loks út.

Það er vissulega afar jákvætt fyrir liðið að ná að rífa sig upp eftir hræðilega helgi og satt best að segja átti Sunderland aldrei nokkurn einasta séns í þessum leik. Liverpool gerði það sem þurfti, settu tvö mörk og heldu boltanum vel sín á milli og gáfu Sunderland engan frið þegar þeir voru með boltann.

Maður leiksins:
Reina og aftasta lína voru mjög traustir fyrir utan færið sem að Jones fékk í upphafi leiks, reyndar skrifast það á Skrtel og Carragher en Reina bjargaði vel með því að lesa Jones eins og opna bók. Mascherano var ágætur í bakverðinum, getur leyst stöðuna, en er betri á miðjunni að mínum dómi.
Gerrard og Alonso hafa oft spilað betur. Gerrard sást lítið í leiknum en hann þarf ekki að sjást mikið, hann átti mjög mikið í fyrsta marki leiksins og sýndi þá hversu útsjónarsamur hann er. Alonso átti óvenju margar misheppnaðar sendingar og var ekki að spila neitt frábærlega.
Riera var fínn.
Kuyt var svo sem allt í lagi, maður varð nokkrum sinnum pirraður á fyrstu snertingu hans, en það er bara Kuyt.
Ngog setti sitt fyrsta mark á Anfield held ég alveg örugglega og átti stóran þátt í síðari markinu, glæsilegur leikur hjá honum sem fer í reynslubanka hans.
En maður þessa leiks að mínu mati er Yossi Benayoun sem gerði út um þennan leik með seinna markinu. Hann spilaði vel, fínar sendingar, lék á menn og ég hef aldrei séð hann jafn duglegan í einum leik. Hann er heldur betur farinn að hitna og verið einn af hættulegri mönnum liðsins upp á síðkastið og vonandi að hann haldi þessu áfram, því ef hann gerir það, þá er þetta klárlega byrjunarliðsmaður.

Það verður að teljast gríðarlega sterkt að sigra þennan leik, fyrirstaðan var ekki mikil að þessu sinni, en þetta ætti að gefa liðinu sjálfstraust og ekki veitir af, því næstu þrír leikir eru gegn Real Madrid, Manchester United og Aston Villa, góðan daginn.

Næsti leikur er sem sagt gegn Real Madrid á Anfield eftir 8 daga.

Mynd var fengin af vef BBC.

Verkefni dagsins var útileikur gegn Middlesborough á Riverside, velli sem við höfum ekki unnið leik á síðan Riise og Heskey sáu til þess að þrjú stig komu í hús árið 2002 ! Hreint fáránleg tölfræði og hún var ekkert að batna neitt í dag. Hvað um það okkar menn voru í sínum forljótu gráu búningum og aldrei þessu vant var næstum fullur völlur hjá Boro.

Lið Liverpool var svohljóðandi

Bekkur: Cavalieri, Dossena, Riera, Benayoun, Lucas, Ngog, Darby.

Fyrsti leikur El´Zhar í byrjunarliði og fyrsti leikur Gerrard í ca. mánuð en engu að síður er það frekar ómerkilegt miðað við val á hægri bakverði. Maðurinn sem fékk það hlutverk að sjá um hættulegasta mann Boro, Stewart Downing…var Martin Skrtel, einhver miðvarðarlegasti miðvörður á Englandi. Samt var gamli hægri bakvörðurinn Jamie Carragher einnig inni á vellinum og það í fullu fjöri.

Fyrri hálfleikur.
Fyrstu fimm mínúturnar voru afar bragðdaufar en eftir það færðist hellings líf í leikinn og okkar menn tóku völdin gjörsamlega, á 9.mín átti Kuyt fína sendingu innfyrir á Zhar sem var í dauðafæri en lét Jones verja vel frá sér. Á 11.mín átti Downing reyndar góða fyrirgjöf sem O´Neill náði að pota í en Reina varði ljómandi vel. Á 15.mín átti Aurelio frábæra sendingu inn í teig á Kuyt, hann fékk smá tíma en skotið var ekki gott og Jones varði vel í horn. Mínútu seinna átti Gerrard góða sendingu innfyrir á Babel en ennþá varði Jones vel.
Svona hélt þetta áfram næstu mínúturnar, Liverpool miklu hættulegri og við hvert einasta klúðraða færi urðu Boro líklegri til þess að ná að lauma einu inn, enda algjör regla að refsa Liverpool með marki þegar þeir eru ekki að nýta færin sín. Lady Luck sveik auðvitað engan, á 32.mín fá Boro menn horn sem Downing tekur, það skilar sér í Alonso og þaðan beint í bláhornið, framhjá Reina, 1-0 Boro, FÁRÁNLEGA ÓSANNGJARNT og annað markið í röð sem Liverpool fær á sig sem hefur síðast viðkomu í sínum eigin leikmanni. (þetta bara er ekki að falla með okkur).
Þetta mark virtist slá okkar menn svolítið út af laginu, við vorum þó áfram öllu hættulegri en pressan minnkaði umtalsvert fram að hálfleik. Ákaflega svekkjandi svo vægt sé til orða tekið að vera 1-0 undir í hálfleik.

Seinni hálfleikur:
Sama lið byrjaði seinni hálfleikinn sem þýðir að Skrtel var ennþá í hægri bakverði. Og þetta byrjaði með látum, á 47.mín átti Babel fínan sprett, boltinn barst á Gerrard sem komst upp að endamörkum, þaðan setti hann mjög góðan bolta fyrir markið á Zhar sem var einn á móti marki en setti blöðruna aulalega yfir markið. Eftir þetta var ekki mikið að gerast fram að svona 60.mín. Kuyt fékk reyndar útspark í sig og náði þar með að fullkomna daginn hjá sér í því að vera almennt bara fyrir. Á 63. mín er svo kæruleysi í vörninni, Gary O´Neill kemst upp kanntinn, sendir fyrir markið, m.a. í gegnum klofið á Mascherano og á Sanli Tuncay sem kórónar dag okkar manna með því að koma Boro í fokkings 2-0. Liverpool svaraði þessu með því að skella sér í stórsókn sem endaði með hornspyrnu eftir 27 marktilraunir í sömu sókninni. Á 67.mín kemur Gerrard með mjög góða sendingu en því miður var það á Dirk Kuyt sem féll um sjálfan sig og færið fór forgörðum.

Fyrsta skiptingin kom svo loksins á 68.mín þegar Zhar fór útaf fyrir N´Gog. Á 71.mín fór Carra út fyrir Benayoun (sem hefði átt að koma inná í hálfleik). Við héldum áfram að sækja að marki Boro en með því að fækka í vörninni urðum við viðkvæmari í vörninni og það voru norðanmenn mjög nálægt því að nýta sér á 73.mín þegar Bates komst einn gegn Reina eftir góðan undirbúning frá O´Neill og Tuncay. Á 76.mín var síðan dagurinn fullkomnaður þegar Gerrard labbaði útaf fyrir Lucas Leiva, fyrirliðinn líklega meiddur. FRÁBÆRT. Það sem eftir lifði leiks var eitthvað í svipuðum dúr, við sóttum og gátum ekki rassgat frammi á meðan þeir laumuðu sér eindrum og eins fram. Niðurstaðan var engu að síður 2-0 tap, gegn næst neðsta liði deildarinnar sem hafði ekki unnið 14 leiki í röð að ég held, það er í svona leikjum sem okkar menn afreka það að henda frá sér deildarmeistaratitlinum…..og það til erkifjendanna. Það er ekki spurt um sanngirni í þessu sporti.

Líklega ætti maður ekkert að vera að því en ef ég renni létt yfir frammistöðu einstakra leikmanna:
Reina: lítið hægt að kvarta yfir Reina, varði nokkrum sinnum vel og gat nú ekki gert mikið í þessum mörkum.
Aurelio: Sást ekki mikið, O´Neill var allavega að komast full mikið upp hægri kanntinn og skapa hættu en vörinin var reyndar ekki rétt harmóneruð í dag.
Hyypia: Sá gamli stóð svosem fyrir sínu nema í seinna markinu, þar sagði skorturinn á hraða til sín. Var ekki að ógna neitt úr föstum leikatriðum heldur, en þau voru nú ekki svo ýkja mörg í leiknum.
Carra: Var svosem ágætur kallinn, allavega varlarlega, eins og ég segi, Boro var ekki að sækja svo ýkja mikið (fyrr en við settum allt í sókn).
Skrtel: Hvaða heilabilun það var að láta hann í hægri bakvörðinn skil ég enganveginn, hann getur ekki blautan sem hægri bak og á aldrei að spila þarna aftur fyrir Liverpool, aldrei. Fínn miðvörður.
Mascherano: Monster var ágætur í leiknum þannig, vann vel að vanda, var óheppinn í seinna markinu en það er lítið við því að gera. Gerði lítið sóknarlega eins og venjulega og það háir okkur gegn liðum sem eru ekki betri en þetta Boro lið.
Alonso: Xabi Alonso var vant við látin í dag, bróðir hans Mikael mætti í staðin og var ekki hálfdrættingur á við bróðir sinn, kórónaði allt með því að fá boltann í sig eftir horn og koma þannig Boro í 1-0. Ekki sá Alonso sem maður þekkir.
Gerrard: Fyrirliðinn var reyndar sæmilegur, var töluvert í spilinu og átti nokkrar góðar sendingar innfyrir vörn Boro, hans leikur hefði klárlega litið betur hefði hann haft betri menn með sér í sóknarleiknum. Var svo greinilega ekki eins og hann á að sér áður en hann var tekinn útaf, tíu fingur upp til Fowlers um að hann sé ekki meiddur.
El´Zhar: Nabil var svosem ágætur miðað við að vera að spila sinn fyrsta leik í byrjunarliði, fékk séns vegna þreytu lykilmanna og var alveg líflegur. Það sem eyðilagði leik hans í dag var að hann klúðraði mjög góðu færi í fyrri hálfleik og svo algjöru dauðafæri í þeim síðari, meira að segja Sigursteinn formaður hefði skorað þar………með vinstri.
Babel: Var ekki ósvipaður El´Zhar, alls enginn stjörnuleikur og komst reyndar aldrei í einhver úrvalsfæri þannig. Var greinilega mikið hraðari en þeir menn sem voru að dekka hann og komst af og til framhjá þeim en það skilaði litlu líkt og allt annað sem reynt var í dag. Hef samt alveg séð hann verri (þó ég verði öruglega krossfestur fyrir að úthúða honum ekki).
Kuyt: Hollendingurinn breytti akkurat ekkert þeirri skoðun minni í dag að hann á ALDREI að spila einn frammi fyrir Liverpool, átti arfaslakan dag, með dapurt touch og alltaf skrefi of seinn, líklega þreyttur eftir miðvikudaginn og hann má alls ekki við því að bæta því við hraðaleysið. Þegar maður sér svona leik fer maður að sakna Robbie (Fowl..) Keane og velta fyrir sér AFHVERJU Í FJANDANUM var hann seldur án þess að fá neitt í staðin. Við erum í tómu tjóni þegar Torres er frá.

Subs:
N´Gog: Gat ekki blautan skít í leiknum, þessi gutti er bara ekki klár í þessa deild.
Benayoun: Kom allt of seint inná, það vantaði Benayoun, heitan eins og hann hefur verið, í þessum leik.
Lucas: Gerði mest lítið og tekur því ekki að dæma hans leik.

Maður leiksins: Pogatetz og O´Neill, enginn hjá okkur á þann heiður skilið.

Þannig fór um sjóferð þá, við klúðruðum titlinum óvenju seint í ár, en þetta var leikurinn sem við afrekuðum það endanlega. Ég legg til að það verði núna ýtt á reset og þetta ömurlega ár verði byjað upp á nýtt. Þessir fyrstu 2 mánuðir voru bara léleg æfing.

En umfram allt, Come on Crewe, svei mér þá.

Okkar menn fóru í kvöld til Spánar og heimsóttu stórlið Real Madrid í 16-liða úrslitum Meistaradeildar Evrópu. Það er skemmst frá því að segja að okkar menn unnu feykisterkan 0-1 útisigur á sjóðheitu Real-liði, en það er langt því frá í fyrsta skipti sem okkar menn vinna slíkt afrek undir stjórn Rafa Benítez í Evrópu. :)

Benítez stillti upp eftirfarandi liði í kvöld:

Bekkur: Cavalieri, Hyypiä, Dossena, Lucas (inn f. Kuyt á 90. mín.), Gerrard (inn f. Riera á 86. mín.), Ngog, Babel (inn f. Torres á 61. mín.).

Sko, það er hægt að ræða það fram og til baka hvort þessi leikur hafi unnist af því að okkar menn voru svo góðir í að stöðva Real eða af því að Real voru svona slappir sjálfir en staðreyndin er sú að fyrir utan fyrstu tíu mínútur leiksins eða svo ógnuðu heimamenn marki okkar manna aldrei af neinni alvöru. Raúl fékk stungusendingu í svæði eftir um fimm mínútur en skaut beint á Reina og þar með lauk hans þátttöku í þessum leik, og í raun allra Real-manna utan Arjen Robben sem tók eitt af sínum týpísku sólóstuðum í seinni hálfleik, án árangurs.

Eftir nokkrar stressaðar upphafsmínútur náðu okkar menn fótfestu í leiknum, lokuðu einfaldlega á hlaupasvæði Real-manna og tóku einfaldlega stjórnina. Ég hafði á orði við sessunauta mína undir lok leiksins, áður en sigurmarkið kom, að Real-liðið hafði aldrei náð að gera mig eitthvað stressaðan yfir þessum leik. Þeir pressuðu okkar menn aldrei, náðu aldrei stórsókn eða neinum dauðafærum og fyrir utan eitt langskot frá Robben í seinni hálfleik og eitt rangstöðumark í fyrri hálfleik var ég einfaldlega rólegur yfir þessum leik, þar sem það var ljóst að okkar menn voru með alla stjórn á aðstæðum.

Hvað okkar menn varðar var þetta klassískur útisigur í Evrópu undir stjórn Rafa. Torres komst í gegn eftir varnarmistök í fyrri hálfleik en Casillas varði meistaralega frá honum, og svo fengum við nokkur hálffæri sitt hvorum megin við hléð en spurningin var alltaf bara hvort Liverpool næði sigurmarkinu, ekki hvort Real næði því. Næst því komust okkar menn sennilega undir blálok fyrri hálfleiksins þegar Xabi Alonso var næstum því búinn að grípa Casillas í landhelgi með 55 metra þrumuskoti sem Casillas þurfti að hafa sig allan við að blaka yfir slána. Slakur dómari leiksins, hinn ítalski Rosetti, leyfði okkar mönnum ekki að taka hornspyrnuna eftir 45 mínútna og 11 sekúndna leik, þrátt fyrir að það væri í tvígang búið að stöðva leik í fyrri hálfleik vegna meiðsla leikmanna. Segir allt um hans frammistöðu sem dómara.

Það gerðist svo þegar sex mínútur voru til leiksloka að boltinn hékk í loftinu úti við hægra horn vítateigs Real og þar voru þeir Dirk Kuyt og Gabriel Heinze að berjast um hann. Heinze tók þá óskiljanlega heimskulegu ákvörðun að toga í Kuyt og gaf Liverpool því aukaspyrnu á stórhættulegum stað. Okkar besti maður í kvöld, Fabio Aurelio, tók spyrnuna og smellti henni beint á kollinn á Yossi Benayoun sem var óvaldaður á vítapunktinum og hamraði boltann með höfðinu inn, óverjandi fyrir Casillas. 0-1 fyrir Liverpool og sterk staða fyrir seinni leikinn á Anfield eftir hálfan mánuð!

MAÐUR LEIKSINS: Reina steig ekki feilspor í kvöld (en rann þó tvisvar á grasinu) á meðan vörnin öll stóð sína vakt vel. Fyrir framan öftustu línuna voru Mascherano og Alonso með stjórn á öllu og sérstaklega fannst mér Alonso góður. Torres og Kuyt voru fínir í fyrri hálfleik en hurfu í þeim seinni með meiðslum Torres, en Kuyt kom þó aftur inn í þetta þegar leið á. Babel kom inn fyrir Torres og var ekkert sérstakur. Þá voru Lucas og Gerrard of stutt inná til að hægt sé að meta þá. Slakasti maður okkar í kvöld var Albert Riera sem komst aldrei í takt við leikinn og það segir sitt að maður hafi verið hálf feginn þegar hann fékk gult spjald undir lok leiksins (algjör bulldómur, by the way) því þá missir hann af seinni leiknum.

Ég verð að nefna Yossi Benayoun sérstaklega. Hann byrjaði leikinn frekar illa en vann sig inn í hann og var mjög góður í seinni hluta seinni hálfleiks, og skoraði að sjálfsögðu markið sem öllu skiptir. Yossi er einfaldlega búinn að stíga upp og vera sennilega besti maður okkar frá áramótum og það var því viðeigandi að hann skoraði sigurmarkið í kvöld.

Okkar besti maður var þó klárlega Fabio Aurelio. Brasilíski bakvörðurinn fékk það hlutverk í kvöld að vera mjög varnarsinnaður og stöðva heitasta mann Real, stórleikarann Arjen Robben, og félaga hans á vængnum, Sergio Ramos (sem var mjög dapur í kvöld – vilja menn hann ennþá frekar en Arbeloa í Liverpool-liðið?) og það er skemmst frá því að segja að Aurelio einfaldlega pakkaði hollenska flugmanninum saman. Undir lok leiksins kórónaði hann svo frammistöðu sína með frábærri fyrirgjöf sem Benayoun eiginlega gat ekki annað en stangað á markið. Frábær leikur hjá Aurelio.

Næsti leikur er um helgina gegn Middlesbrough og svo klára okkar menn einvígið við Real á Anfield eftir tvær vikur. Miðað við það sem maður sá til Real í kvöld ætti seinni leikurinn bara að vera formsatriði, en lífið er þó yfirleitt ekki svo einfalt. Við höfum allavega sterka stöðu eftir sigurinn í kvöld.

Þá kemur leikskýrsla eftir, surprise surprise, jafntefli á heimavelli. Viðurkenni fúslega að mér er afar erfitt að skrifa skýrslu eftir þennan leik því það er alveg orðið ljóst hvar akkiles liðsins liggur, er öllum ljóst sem fylgjast með því en ennþá er engar lausnir að sjá og staða United í dag er auðveld. Meir af því síðar.

Við skulum byrja á að kíkja á byrjunarliðið

Á bekknum: Cavalieri, Hyypia, Aurelio, Babel, Ngog, Spearing, El Zhar.

Semsagt, algerlega byrjunarliðið sem KAR reiknaði með í gær. Engin ástæða til annars en bjartsýni, eða???

Eins og svo oft áður á Anfield byrjaði þessi leikur á lágu tempói. Við héldum boltanum algerlega og sköpuðum okkur góða sóknarmöguleika sem fjöruðu út þegar maður beið eftir réttri sendingu eða góðu hlaupi.

Sérstaklega fengum við tækifæri á hægri vængnum en ítrekað fór það illa með slökum sendingum fyrir markið. Þó fengum við eitt mjög gott færi upp úr slíkri sókn en Albert Riera setti boltann naumlega framhjá markinu þá. Semsagt, daufur fyrri hálfleikur og 0-0 í hálfleik.

Inní seinni hálfleikinn komu okkar menn eins og kjánar. City einfaldlega tóku völdin og við spörkuðum honum beint frá okkur um leið og við fengum hann. Sérstaklega ollu Masch, Arbeloa og Carragher mér litla gleði sem töldu sennilega leikinn ganga út á að senda milli sín og síðan bara sparka eitthvað.

Í ofanálag bættist svo það að Craig karlinn Bellamy skoraði á okkur mark og ég vill að videoið af því marki verði spilað fyrir okkar ágæta hægri bakvörð sem gerði allt vitlaust þar sem hægt var að gera vitlaust. 0-1. Frá mínútu 50 – 75 leit liðið út eins og miðlungslið lengst af. Áfram var haldið að senda þversendingar og afturábak sendingar sem ekki skiluðu neinu öðru en því að svo tók einhver sig til og negldi löngum bolta sem City hirtu. Ekkert í gangi sóknarlega, ekkert!

Á 78.mínútu kom svo loksins sókn sem að við skorum frekar óvænt úr, Benayoun á fína sendingu frá vinstri sem Torres fleytir á Kuyt sem jafnar, 1-1 og maður fór að vona að enn einn ganginn tækjum við þrjú stig á lokakafla.

Svona til að vera sanngjarn fóru þá okkar drengir aðeins í gang, Given varði í tvígang mjög vel, frá Kuyt og Benayoun sem virkilega reyndu. Samt fannst mér vanta alla sannfæringu í liðið og þegar flautað var til leiksloka á steindauðum Anfield Road var ljóst að gleði dagsins var um 50 mílum austan við völlinn þar sem djöflarnir færðust afar nálægt meistaratitlinum.

Að frammistöðu leikmanna. Reina lék vel og verður ekki sakaður um markið. Mér fannst Dossena allt í lagi og Skrtel og Carra góðir varnarlega, en Carragher átti dapran sendingadag og ég sá ekki í honum leiðtogann í þessum leik. Arbeloa fannst mér slakur í dag. Sóknar- og varnarlega.

Lucas og Mascherano virka ekki saman. Hef sagt það áður og segi enn. Varð fyrir vonbrigðum að sjá ekki Aurelio inni á miðjunni fyrir annan hvorn og ég er handviss að saman töpuðu þeir u.þ.b. 20 boltum, sem í flestum tilvikum þýddi skyndisókn. Algerlega vonlaus blanda og með ólíkindum að Rafa sé enn að reyna hana!

Fyrir framan þá voru svo Kuyt, Benayoun og Riera. Vantaði uppá kraftinn í Riera og Kuyt var slakur þangað til á mínútu 75, en góður eftir það. Benayoun fannst mér líflegur allan tímann og gerði mjög vel í markinu, þegar hann var loksins kominn í stöðuna undir senternum og Kuyt á kantinn. Torres reyndi en fékk litla aðstoð, átti nokkur fín „touch“ sem svo lítið varð úr að lokum, en hann er að koma til baka held ég.

El Zhar náttúrulega á bara að skila sér að endalínu og koma boltanum inní, sem hann gerði ágætlega, Aurelio kom inná í skrýtinni „bakvörður fyrir bakvörð“ skiptingu og sást lítið, Ryan Babel kom inná og olli mér vonbrigðum.

Finnst í raun marklaust að velja mann leiksins eftir svona leik, en þar sem við gerum það í öllum leikjum vel ég Yossi Benayoun sem mér fannst einn fárra leggja sig fram allan tímann.

Alvarlegast í dag finnst mér að öll gleði er horfin úr leik liðsins, ég er farinn að sjá „Houlliersyndrómið“ meir og meir, vantar eiginlega bara nefið á Thompson argandi fúlan á hliðarlínunni og leikmennina með hausinn oní bringu eftir örgin.

Liðið og leikmennirnir eru að bregðast alvarlega enn eitt árið. Í fyrra var það nóvember og áður var það desember, núna er það janúar og febrúar. Það vantar 1 – 2 heimsklassaleikmenn í þetta lið til að snúa svona leikjum í það að verða eins marks sigrar úr því að vera steindauð heimajafntefli.

Á meðan að orka allra á Anfield fara í samningaþref við leikmenn og þjálfara er enda lítið um samheldni og karakter, sem augljóslega var ekki til staðar í dag. Ef eitthvað á að verða úr þessu tímabili þarf að breyta andanum í kringum liðið á morgun, annars mun ekkert, ekkert, ekkert koma út úr því.

Næst er það svo Real Madrid á Bernabeu á miðvikudagskvöldið, satt að segja veit ég ekki hvort einu sinni sigur þar dregur úr mínu svekkelsi á genginu frá áramótum!

Myndin er tekin af vef BBC

Ég fékk þorsta mínum smá svalað í gærkvöldi þegar ég horfði á mini derby á milli varaliða Liverpool og Everton í beinni á LFC TV. Það er alltaf gaman að sjá þessa ungu stráka sprikla, og var ég sérstaklega spenntur yfir því að sjá Guðlaug Victor í fyrsta sinni í byrjunarliðinu hjá varaliðinu. Ég hitti Guðlaug um daginn og tók við hann viðtal fyrir Rauða Herinn, málgagn Liverpoolklúbbsins á Íslandi, og það verður að segjast eins og er að strákurinn virkaði flottur, heilsteyptur og vel á jörðinni. Hann var sem sagt í byrjunarliðinu, en spilaði ekki sína eiginlegu stöðu á vellinum, hann var úti á hægri kanti.

Leikurinn var allt í lagi sem slíkur, mikil barátta og okkar menn betri, en þeir bláu fengu þó hættulegri færi og hittu rammann hjá okkur í tvígang. Eitt mesta “freak” mark sem ég hef séð lengi kom þó í leiknum, og því miður fyrir okkar unga danska markvörð, Martin Hansen, þá var það hann sem átti alla sök þar. Boltanum hafði verið sparkað útaf vellinum vegna meiðsla Emmanuel Mendy, og spörkuðu bláliðar boltanum tilbaka til markvarðarins. Laust spark sem sonur minn hefði stoppað auðveldlega, en á einhvern óskiljanlegan máta þá náði Martin að missa hann á milli lappa sér og boltinn rúllaði í netið. Við jöfnuðum reyndar skömmu síðar þegar bláliðar skoruðu sjálfsmark eftir flotta aukaspyrnu Daniel Pacheco inn í teiginn.

Guðlaugur Victor átti frábært færi í upphafi leiks sem var varið, það hefði verið ansi flott að stimpla sig strax inn með marki. Hann var nokkuð sprækur að mínum dómi í fyrri hálfleik, en fjaraði svolítið út í þeim seinni. Annars var það Daniel Pacheco sem var yfirburðamaður á vellinum að mínum dómi. Átti einu sinni frábæra sendingu beint á kollinn á Andras Simon, sem átti ansi hreint slakan skalla að markinu. Bruna átti fína spretti á kantinum og Spearing var allt í öllu á miðjunni. Kelly átti einnig fínan leik í vörninni og þar fer öflugur varnarmaður og efnilegur. Leikurinn endaði sem sé með 1-1 jafntefli.

Við eigum greinilega marga mjög efnilega leikmenn, þrátt fyrir að heilt bunkt af þeim hafi ekki tekið þátt í leiknum vegna ýmissa ástæðna. Liðið var annars svona skipað:

Bekkurinn: Dean Bouzanis, Steven Irwin, Ronald Huth, Vincent Weijl (inn fyrir Gulla á 75) og Vitor Flora (inn fyrir Bruna á 89).

Gaman að lista upp þeim sem ekki tóku þátt af ýmsum ástæðum:

Emiliano Insua
David Ngog
Charles Itandje
Nabil El Zhar
Nathan Eccleston
Zsolt Poloskei
Nikola Saric
Ryan Crowther

Philipp Degen (meiddur)
Krisztian Nemeth (meiddur)
Ray Putterill (meiddur)
Francisco Duran (meiddur)
Daniel Sanchez Ayala (meiddur)

Ryan Flynn (í útláni)
Craig Lindfield (í útláni)
Peter Gulacsi (í útláni)
Godwin Antwi (í útláni)
Paul Anderson (í útláni)
Jordy Brouwer (í útláni)
Sebastian Leto (í útláni)
Gary Mackay-Steven (í útláni)
Robbie Threlfall (í útláni)
Miki Roque (í útláni)
Jack Hobbs (í útláni)
David Martin (í útláni)
Adam Hammill (í útláni)

Ég held ég hafi horft á leiðinlegasta leik lífs míns í kvöld. Það voru ekki mörg augnablikin sem maður brosti allavega yfir þessum leik.

Lið Liverpool leit svona út.

Bekkur: Cavalieri, Agger, Hyypia, Mascherano (inn f. Riera á 80. mín), Benayoun (inn f. Gerrard á 16. mín), Babel (inn f. Torres 101. mín), El Zhar.

Fyrri hálfleikur: byrjaði ekki vel fyrir Liverpool því að fyrirliðinn og markamaskínan Steven Gerrard þurfti að yfirgefa völlinn eftir einungis 16 mínútna leik, Benayoun kom inná í stað hans. Aftur dró til tíðinda skömmu síðar þegar að Carragher og Cahill fóru í skallaeinvígi. Ástralinn gerði sér lítið fyrir og rak höndina í andlit Carra, sem endaði í jörðinni og kveinkaði sér, sem maður sér ekki oft gerast. Dómari leiksins Alan Wiley sá ekki ástæðu til að reka Cahill af velli og gaf honum gula spjaldið. Leikar tóku að æsast mikið eftir þetta og leikmenn fóru að brjóta af sér útum allan völl, afar klaufalega sumir hverjir. Þegar nær dró hálfleik þá fóru brotin að verða ljótari og þá aðalega hjá heimamönnum. Pienaar braut t.d. hroðalega illa af sér og átti skilið rautt spjald að mínum dómi fyrir ljóta sólatæklingu en fékk gult. Það voru semsagt ekki mörg marktækifærin sem litu dagsins ljós í fyrri hálfleik enda varla hægt á móti jafn leiðinlegu liði og Everton, brotin voru þó allnokkur og Wiley lét leikinn fljóta vel, stundum full vel. Liverpool stjórnaði fyrri hálfleiknum en færin létu á sér standa, hættan af Everton var lítil sem engin og þeir komu greinilega inn í þennan leik eins og þá síðustu, að reyna að skora úr föstum leikatriðum og gefa engin færi á sér, drepleiðinlegt lið.

Síðari hálfleikur: hófst eins og sá fyrri endaði, leiðinlega. Ekkert gerðist af viti fyrr en á 70. mínútu þegar að Osman hamraði boltann í stöngina eftir ágæta sókn Everton. Stuttu síðar kom vendipunktur leiksins. Lucas fékk þá að líta rauða spjaldið eftir algjörlega fáránlega ótrúlega heimskulegt brot á Lescott. Lescott kom á jafn mikilli ferð og gömul kona með innkaupakerru, fór vinstra megin við Lucas sem að rak fótinn inn í fætur Lescott og fékk sitt annað gula spjald. Ekki í fyrsta skiptið sem ég hef séð Lucas gera þetta. Eftir rauða spjaldið tók Everton völdin en það kom mér nú ekki beint á óvart að þeim tókst ekki að skora og leikurinn endaði því 0-0 og grípa þurfti til framlengingar.

Framlengingin hófst með sókn Everton, en Liverpool með 10 menn lágu til baka og heldu. Þetta Everton lið er líklega eitt af leiðinlegri sóknarliðum í enska boltanum og á tímabili leit út fyrir það að leikurinn færi 0-0 eftir framlengingu. En nei, þá kom einhver 19 ára gutti sem ég hef aldrei heyrt um og skorar í stöng og inn eftir að 3 Liverpool menn höfðu staðið í kringum hann og ekki gert neitt. Arbeloa tekur skrefið til hægri, en til hvers í ósköpunum, það voru allavega 2 Liverpool leikmenn sem coveruðu skotið þeim megin frá. Þess í stað fær Dan Gosling opið færi og leggur boltann í fjær hornið á 118. mínútu, 1-0 lokatölur.

Maður leiksins: Ég veit ekki alveg með það. Torres fann sig aldrei, kantmennirnir voru slakir, Alonso setti held ég persónulegt met í lelegri frammistöðu, Lucas var mjög slakur, Mascherano gerði nákvæmlega ekkert, Arbeloa hefur átt betri leiki en mér fannst Dossena eiga sinn besta leik fyrir Liverpool til þessa og vera einn af ljósu punktunum í kvöld. Ætli Carra, Skrtel og Reina fái ekki titilinn menn leiksins, ég ætla ekki að fara að velja á milli þessara þriggja því þeir spiluðu voðalega svipað fannst mér. Carra og Skrtel voru bestu útispilararnir og Reina varði frábærlega nokkrum sinnum og varla hægt að kenna honum um markið, hann sá boltann mjög seint og reyndi hvað hann gat. Ég ætla ekki að fara að velja á milli þeirra eins og áður segir, enda finnst mér það bara ekki skipta neinu einasta máli, ekki nokkru.

Það sem skiptir máli er að við töpuðum fyrir Everton, sem er hræðilegt. Ef menn ætla eitthvað að fara að böggast út í Rafa Benítez í kommentunum hér á eftir þá finnst mér það út í hött. Hvað í ósköpunum átti hann að gera? Gerrard fer meiddur af velli eftir c.a. korter, við missum mann af velli um miðjan síðari hálfleik og þetta Everton lið er með mjög sterka varnarmenn, ekki hægt að segja það sama um sóknartönnina hjá þeim reyndar.

En ég persónulega ætla að gleyma þessum leik sem fyrst, því fór sem fór og þetta kvöld var ekki okkar kvöld því miður. Ég vona bara svo innilega að Gerrard sé ekki alvarlega meiddur, því það veikir lið okkar fáránlega mikið.

Næsti leikur er á móti Portsmouth á laugardaginn og þá er eins gott að liðið bjóði upp á skemmtilegri og betri leik.

Mynd var fengin af vef BBC.

Okkar menn heimsóttu Wigan Athletic í kvöld og eftir að hafa verið yfir lengst af og haft yfirburði á vellinum endaði leikurinn með **1-1 jafntefli**. Hafiði heyrt þetta áður?

Byrjum á byrjuninni. Rafa stillti upp eftirfarandi liði í kvöld:

**Bekkur:** Cavalieri, Agger, Dossena, Riera (f. Torres), Alonso, Keane (f. Gerrard), Kuyt (f. Benayoun).

Fyrri hálfleikurinn var tíðindalítill. Okkar menn héldu boltanum á jörðinni og spiluðu reitabolta sem varð til þess að heimamenn snertu boltann oft ekki mínútum saman og yfirburðir okkar manna voru algjörir. Wigan-liðið fékk einfaldlega ekki eitt einasta færi í fyrri hálfleik en á móti kom að alltaf þegar okkar menn virtust vera að komast í góða stöðu var eins og síðasta sendingin væri alltaf aðeins of ónákvæm. Það voru þrjú skipti í fyrri hálfleik þar sem þetta gerðist ekki; Torres skallaði í innanverða stöngina á 13. mínútu eftir fyrirgjöf Gerrard frá vinstri, Benayoun lék vel inní teiginn um miðjan hálfleikinn en náði ekki að stýra fyrirgjöfinni út í teiginn á samherja og svo loks um fimm mínútum fyrir leikhlé léku Mascherano og **Benayoun** góðan þríhyrning inn í teiginn, sá síðarnefndi sólaði markvörðinn og skoraði í nærstöngina og inn úr þröngu færi. 1-0 fyrir okkar mönnum í hálfleik.

Seinni hálfleikurinn var einnig tíðindalítill þangað til nokkrar mínútur voru eftir. Okkar menn virtust einhverra hluta vegna breyta aðeins um taktík og fóru að dæla háum boltum fram á völlinn sem skilaði lengst af litlu. Ég skil ekki af hverju leikmennirnir fóru í þessar háloftaspyrnur – og var Carragher þeirra langverstur í þessu eins og venjulega – þegar Rafa stóð á hliðarlínunni og gargaði á þá að halda boltanum niðri. Enda höfðu Wigan-menn varla fengið boltann í fyrri hálfleik þegar okkar menn spiluðu reitaboltann en í seinni hálfleik voru þeir miklu meira í boltanum þar sem háar spyrnur okkar manna skiluðu litlu.

Nú, þegar 70 mínútur voru liðnar tók Rafa Torres útaf fyrir Riera og færði Babel fram á völlinn. Fljótlega eftir það meiddist Benayoun og Rafa tók hann útaf fyrir Kuyt. Eins og venjulega virtust bæði þjálfarinn og liðið inná vellinum vera komnir í þann gír að ætla bara að spyrna hátt frá eigin vörn, hvíla leiknustu mennina fyrir óþreytta vinnuhesta og láta tímann líða og hirða 1-0 sigurinn. Eins og venjulega virkaði það ekki.

Ég var að ræða um mögulegan mann leiksins við sessunauta mína þegar um fimm mínútur voru eftir og var nýbúinn að segja að Lucas Leiva væri búinn að vera eins og kóngur í ríki sínu á miðjunni þegar Wigan-menn fengu skyndisókn, Mido komst inná teiginn og þar felldi Lucas hann klaufalega. **Mido** steig sjálfur upp og jafnaði leikinn þegar fimm mínútur voru til leiksloka.

Skyndilega þurftu okkar menn á öðru marki að halda og Robbie Keane, sem var þá bara sitjandi á bekknum og væntanlega búinn að sætta sig við að koma ekkert inná, var hent inná völlinn í leit að sigurmarki. Það var allt gott og blessað en það sem var óskiljanlegt var að Rafa tók Steven Gerrard útaf fyrir Keane. Ef það var einhver leikmaður inná vellinum sem var líklegur til að skora ólíklegt sigurmark á fimm mínútum var það Gerrard og ég skil ekki hvers vegna Benítez taldi betra að hann fengi þarna alveg fimm mínútna hvíld. Var hann að hvíla hann fyrir Chelsea-leikinn sem gefur jafn mörg stig og leikur gegn Wigan? Eða hélt hann í alvöru að liðið væri líklegra til að skora með Gerrard utan vallar? Ég skildi þessa skiptingu allavega ekki.

Það fór líka svo að Wigan-menn fengu eina færið sem eftir var og voru nálægt því að stela stigunum á 92. mínútu þegar nýliðinn Rodallega negldi í þverslána úr aukaspyrnu. Lokatölur því 1-1, okkar mönnum hefndist enn og aftur fyrir að ætla að láta eins marks forystu nægja og við vorum hreinlega heppnir að tapa þessu ekki í lokin.

**MAÐUR LEIKSINS:** Ef ég hefði valið á 85. mínútu hefði Lucas sennilega orðið fyrir valinu, því í þessar 85 mínútur spilaði hann einn sinn besta leik í rauðri treyju. En síðan gaf hann heimamönnum ódýrt víti af algjörum klaufaskap. Við hlið hans voru Mascherano og Gerrard ágætir, á meðan Babel var fínn í fyrri hálfleik en hvarf í þeim seinni. Vörnin stóð fyrir sínu og Arbeloa var sérstaklega fínn fram á við, en uppi á toppnum átti Torres sjaldgæfa frammistöðu (lesist: hann var drullulélegur). Maður leiksins í kvöld var okkar mest skapandi maður, sá sem var á bak við allt sem kallast gat stórhættulegt og skoraði mark okkar í kvöld. Ég vona að **Yossi Benayoun** spili gegn Chelsea á sunnudaginn því hann var einfaldlega miklu líklegri en allir aðrir þar til hann fór af velli í kvöld.

Staðan eftir 23 umferðir er þessi: United eru með 50 stig og eiga leik inni, Chelsea og Liverpool eru með 48 stig en þeir bláu ofar á markamun, Aston Villa með 47 stig, Arsenal með 42 stig og loks Everton í sjötta sætinu með 37 stig. Sem sagt, Arsenal eru að detta aðeins aftur úr fjórum efstu liðunum á meðan við erum dottnir niður í þriðja sætið með Aston Villa á hælunum. United eru með tveggja stiga forskot og breyta því væntanlega í fimm stig þegar þeir spila leikinn sem þeir eiga inni (Fulham á Old Trafford) um miðjan febrúar.

Samt eru United-menn búnir að tapa tveimur leikjum í vetur en okkar menn aðeins einum. Munurinn á liðunum? Jú, United er búið að vinna 15 af 22 leikjum á meðan okkar menn hafa aðeins unið 13 af 23 leikjum. Þar eru þeir að hala inn heilum sex stigum meira en við. Jafntefli gefa aðeins eitt stig og það er að reynast okkur ansi dýrt í vetur að geta ekki breytt 2-3 af þessum **níu jafnteflisleikjum** okkar í sigurleiki.

Og af hverju erum við að gera jafntefli? Ef við skoðum þá leiki þá höfum við gert fimm markalaust jafntefli, eitt 2-2 jafntefli þar sem við lentum 2-0 undir og svo þrjú 1-1 jafntefli í síðustu sex leikjum. Við erum einfaldlega ekki að ná að kála liðum þegar við komumst yfir, og allt of oft náum við ekki einu sinni að komast yfir og leikir enda bara með markaleysi.

Ég veit ekki hvað á að segja. Þessi janúarmánuður hefur, þrátt fyrir að liðið sé taplaust síðan í október í deildinni, reynst okkur skelfilegur. Við höfum leikið fimm leiki í öllum keppnum og gert fjögur jafntefli – aðeins útileikurinn gegn Preston vannst. Ef við ætlum ekki að horfa á meistaralið Manchester United hverfa yfir sjóndeildarhringinn í febrúarmánuði verður liðið að gjöra svo vel og byrja að vinna leiki. Það bara verður að byrja strax á sunnudag gegn Chelsea.

Förum bara beint í þetta.

Liðið var eftirfarandi.

Bekkur: Cavalieri, Hyypia, Aurelio, Benayoun, Lucas, Riera (’75 fyrir Babel), Ngog.

Fyrri hálfleikur:
Það byrjaði nokkuð fjörlega á Anfield í dag, liðin þreifuðu fyrir sér og bláliðar vildu fá vítaspyrnu eftir 4. mínútna leik þegar að Piennar krækti fót saman við Arbeloa en að mínu mati aldrei vítaspyrna. Á 12. mínútnu þá algjörlega drapst ég úr hlátri, ég átti ekki til aukatekið orð. Þetta skemmtiefni var í boði Carragher sem fékk boltann inn í teig Everton, tók mann á með skemmtilegum snúning og hamraði boltann í hliðarnetið, seigur kallinn. Liverpool tók öll völd á vellinum eftir þetta og Everton náði varla að halda boltanum í meira en 3-4 sendingar. Það var svo á 27. mínútu sem að Everton fengu hornspyrnu. Boltinn barst á Tim Cahill sem var óvaldaður (sem fyrr) og hann skallaði boltann á kollvikin á Lescott sem kom gestunum í 0-1. Ótrúlega slök varnarvinna. Everton fengu sjálfstraust eftir markið og fóru að halda bolta betur, en það varði í c.a. 5 mínútur. Restin af fyrri hálfleik var eign Liverpool og vantaði herslumuninn að komast undir vörn Everton. Í hálfleik fékk svo Carragher gult spjald fyrir orðaskipti við Steve Bennet dómara en þeir voru að ræða hversu lengi Tim Howard tafði rétt fyrir leikhlé.

Síðari hálfleikur:
Hann hófst rólega sá síðari en það var ekki langt liðið af honum þegar að Torres bjó til stórkostlegt mark fyrir Gerrard. Það atvikaðist þannig að á ’54. mínútu fékk Torres boltann rétt fyrir framan miðjuhringinn, tók boltann á ristina, þaðan á kassann og flikkaði boltanum inn fyrir vörnina með hælnum og hver annar en Stevie G hamraði boltann undir Howard í markinu. Eftir markið tók Liverpool 100% völd á vellinum og Everton kveiktu varðeld í teignum sínum. Það leið ekki á löngu þar til Gerrard fékk annað tækifæri eftir frábæran undirbúning en skotið var örlítið erfitt og Howard varði frábærlega í markinu. Þegar um tíu mínútur voru eftir brunuðu Everton upp völlinn en öllum að óvörum klúðruðu þeir því tækifæri og fengu gagnsókn á sig. Gerrard óð upp kantinn sendi fyrir á Kuyt sem var í algjöru dauðafæri en Hollendingurinn skaut jafn fast að markinu og fóstur hefði gert, þvílíkt klúður, ef þú ætlar þér að vera byrjunarliðsmaður fyrir Liverpool þá klárar þú svona færi takk fyrir pent. Á sömu mínútu fékk svo Torres ágætt færi eftir undirbúning Gerrard en boltinn rataði ekki í netið að þessu sinni. Örfáum andartökum síðar átti Dossena gott skot að marki Everton en Howard varði sem fyrr vel, Dossena var búinn að vera með allt niðrum sig framan af þannig þetta kom skemmtilega á óvart. Gerrard fékk eitt skallafæri en kláraði það illa og leikurinn fjaraði út, 1-1 jafntefli niðurstaða og verður að teljast vonbrigði.

Maður leiksins:
Ekki flókið val að mínu mati, það var einn leikmaður sem bar af og það var fyrirliðinn Steven Gerrard.
Vörnin var allt í lagi, ekkert brjálað að gera hjá þeim. Xabi og Masch skiluðu svo sem sínum hlutverkum allt í lagi en þeir hafa oft verið betri. Kantarnir voru vonbrigði. Babel og Kuyt sköpuðu lítið sem ekkert á köntunum og bakverðirnir komu með mjög slakar fyrirgjafir. Það kom mér því ekkert á óvart að markið kom í gegnum miðjan völlinn og hvað þá að Gerrard og Torres áttu það skuldlaust.

Everton sköpuðu sér ekki neitt fyrir utan þessa einu hornspyrnu en stundum er það nóg. Liverpool liðið á bara að klára svona leiki og það er orðið augljóst að eitthvað vantar til að það verði að veruleika. Possession segir ekki neitt, menn þurfa að skapa eitthvað og það er ekki hægt að horfa framhjá því að Liverpool þarf að kaupa hægri kantmann fyrir næsta sumar. Ég hef varið Dirk Kuyt framan af vetri því hann var að spila ágætlega og skora mörk, leikur hans hefur hins vegar dottið niður á mjög lágt plan undanfarið og það skapast lítið sem ekkert í kringum hann í 90 mínútur. Svo velti ég því fyrir mér hvort að varamenn Liverpool séu svona rosalega slakir, ein skipting, er það eðlilegt í stöðunni 1-1 á heimavelli? Það finnst mér ekki.
Að gera tvö jafntefli við Everton á heimavelli verða að teljast gríðarleg vonbrigði, gríðarleg og liðið verður að fara að rífa sig upp af rassgatinu sem fyrst.

Næsti leikur er á miðvikudagskvöldið klukkan 19:45 á móti Wigan á útivelli, þar kemur ekkert annað til greina en 3 stig.

Ég hef lokið máli mínu í bili.

Mynd var fengin af vef BBC.

HELVÍTIS FOKKING FOKK!

Ok ég ætla að byrja að koma með yfirlýsingu, þetta var sanngjarnt jafntefli því við áttum ekkert meira skilið út úr þessum leik! (púff þá er það komið)

Maggi segir að þetta byrjunarlið sé það sterkasta hingað til…

Bekkur: Cavalieri, Dossena, Arbeloa, Mascherano, Babel, Lucas, Benayoun.

… og líklega er það að einhverju leiti rétt en málið virðist ofur einfaldlega vera þannig að við getum EKKI spilað 4-4-2 leikkerfið og allra síst með Carragher sem bakvörð og Kuyt sem hægri kant. Keane er algjörlega týndur í þessu liði sem og að við dælum tuðrunni endalaust inní teiginn þar sem Torres er einn að berjast við miðverði Everton, getur ekki gengið upp. Minnir óþæginlega mikið á óvissu lögmálið hans Egil Drillo þegar hann var með norska landsliðið og Jostein Flo var að gera gott mót! (þeir sem muna ekki eftir því skulu þakka fyrir það).

Jæja þeir sem hafa áhuga að lesa ítarlega um gang leiksins vísa ég á heimasíðu BBC Sport en í stuttu máli var þetta svona:

Fyrri hálfleikur:
Torres átti dauðafæri og skaut í stöng (hefði einnig getað gefið á Keane) sem og hann átti að fá víti. Kuyt átti einnig fínt færi sem og Riera átti hörkuskot framhjá. Cahill átti dúndur skalla sem Reina varði (a la Gordon Banks) og síðan átti Leon Osman (minnir mig) dúndur skot sem Reina varði einnig vel.

Seinni hálfleikur:
Hyypia fékk óvænt gott færi en skaut framhjá. Leon Osman átti gott færi sem Reina en og aftur varði vel. Gerrard skoraði úr flottu langskoti (sem Reina hefði varið) 1-0 og ég var að vonast til að við myndum kreista sigur í þessum leik. En Everton gafst aldrei upp og sýndi dugnað með að jafna með góðum marki eftir aukaspyrnu, 1-1. Tim Cahill hvarf frá dekkningu Skrtel og skoraði á nær stöng með skalla. Já og ég get nú ekki sleppt því að minnast á gjörsamlega klórulaust brot Yossi sem gaf þessa aukaspyrnu sem markið kom uppúr… andskotans helvítis…

Liverpool liðið var langt frá því að vera sannfærandi á heimavelli í kvöld og ég var alltaf skíthræddur við að Everton myndi smygla marki inn. Þeir sýndu mikla baráttu og uppskáru samkvæmt því á meðan Liverpool liðið virkaði ósannfærandi bæði varnar- og sóknarlega. Skrtel átti hörmulegan dag, Carragher er ekki hægri bakvörður, Gerrard týndist oft í leiknum á miðjunni og áttum við allan leikinn í erfiðleikum með miðjuna. Alonso sýndi þokkaleg tilþrif inná milli en hefur oftast verið betri og Riera fékk sjaldan boltann á kantinum. Kuyt er ekki hægri kantari og allra síst þegar hann er með Carragher í bakverðinum og í 4-4-2 leikkerfinu. Keane er heillum horfinn og er ég hættur að vorkenna honum því það er varla hægt lengur, hvað er í gangi? Torres barðist og átti fína spretti en hann einn getur ekki sólað 4-5 varnarmenn og skorað.

Það sem eftir stendur er þetta:
* Við getum ekki spilað 4-4-2 leikkerfið.
* Keane er ekki að finna sig í Liverpool.
* Gerrard er framliggjandi miðjumaður, ekki miðjumaður í 4-4-2.
* Carragher er ekki bakvörður.
* Kuyt er ekki hægri kantmaður í 4-4-2.
* Benitez verður vera hugrakkari og skipta fyrr um leikmenn eða leikkerfi.

Minn maður leiksins var klárlega Reina því hann steig varla feilspor í þessum leik og sýndi oft á tíðum hvers vegna hann er einn besti markvörður heims í dag.

Ég vil benda á einfalda staðreynd í ljósi þess að Rafa gerði slíkt hið sama ekki alls fyrir löngu:
Á Anfield:
0-0 jafntefli við Stoke.
0-0 jafntefli við Fulham.
0-0 jafntefli við West Ham.
2-2 jafntefli við Hull City.
1-1 jafntefli við Everton.
Sem þýðir 10 glötuð stig á heimavelli!

Þetta er ástæðan að við getum ekki ætlast til að við verðum meistara í vor!

Sælt veri fólkið.

Sé að sennilega bæti ég litlu við með leikskýrslunni minni í dag. Satt að segja er rosalega erfitt að ætla að vera málefnalegur en ekki bara pirraður, en ég ætla að reyna. Bara af því að við erum efstir!

Fyrst byrjunarliðið

Á bekknum voru; Cavalieri, Keane, Torres, Dossena, Babel, Plessis, El Zhar.

Hlaupum frekar hratt yfir leikinn. Fyrstu 15 mínúturnar litu vel út, maður virkilega vonaðist eftir því að við myndum brjóta duglega heimamenn niður. Svo allt í einu bara fór loftið úr blöðrunni. Fengum á okkur þverslárskot og áttum bara ekki nein færi. Skelfilegur fyrri hálfleikur endaði 0-0 og maður vonaðist eftir breytingum í seinni.

En í stuttu máli gerðist það ekki. Stoke skutu í stöng úr aukaspyrnu, við skiptum einungis inn tveimur varamönnum og í blálokin stálum við næstum stigunum þegar að Gerrard skaut í stöng eftir langan bolta og flikk frá Torres. Það hefði verið rán. Ekki það að við eigum ekki að gera lítið úr Stoke. Þeir eru meistarar í að drepa tempó niður í leikjum og gerðu það afar vel.

En við getum alls ekki sætt okkur við svona frammistöðu hjá liðinu.

Ég hef áður lent í því í vetur að skrifa skýrslur um svona leiki og verð því miður bara að endurtaka mig. Svona leikir eru að mínu mati langstærstu veikleikar Rafa sem stjóra.

Alls konar histería um ummælin gagnvart sir Alex skiptir engu.

Í dag fannst mér liðið illa sett upp. Aurelio var sýnilega ekki í neinu standi, skítragur sóknarlega og klikkaði stanslaust í pressuvörninni. Skrtel ryðgaður og Rafa hlýtur að útskýra Aggerfjarveruna, getur ekki verið annað en meiddur. Carragher spilaði hafsent í raun og Hyypia var yfirburðamaður á meðal þessara ágætu drengja. Í raun fannst mér bara skrýtið að við fengum ekki á okkur mark í dag, því vörnin var verulega ótraust.

Ég verð alveg bilaður ef ég sé Lucas og Masch aftur saman inni á miðju. Það virkar ekki. Punktur. Vonlaust. Ágætt væri að taka saman statistíkina og senda Spánverjanum og Sammy Lee að skoða. Mér finnst Mascherano hrein skelfing í vetur, Lucas skárri. Auðvitað átti að fórna öðrum og hafa Gerrard í boltanum á miðjunni í stað Alonso. En það var ekki og við sköpuðum ekkert á miðsvæðinu.

Benayoun, Riera, Gerrard og Kuyt gerðu lítið og meira að segja hápressan okkar var hunddöpur og brotnaði trekk í trekk við litla áreynslu Stoke.

Torres og Babel reyndu, en ekki gekk rófan frekar eftir að þeir birtust.

Svo er ÓSKILJANLEGT að við höfum ekki skipt þriðja manninum. Ef ekki á að setja Keane inná og fórna öðrum varnarmiðjumanninum í svona stöðu má alveg eins selja Írann strax. 0-0 er sama og tap og Rafa verður að finna aftur hjartað sem hann sýndi gegn City úti og Wigan heima. Sækja til sigurs!

Val á manni leiksins í svona leik er auðvitað skrípaleikur. Skiptir svo engu máli, en ég vel Sami Hyypia, sterkur varnarlega og þau fáu set-piece atriði sem voru send inn í teiginn (hvað er málið með þessi stuttu horn!) fóru ekki langt frá honum.

Nú tekur við níu daga bið eftir leik. Við skulum henda okkur á bæn að Xabi og Arbeloa verði mættir. Senda þyrlu yfir hafið og ræna Insua!

Everton heima næst. Mánudaginn 19.janúar, þar þurfa menn að sýna talsvert meira!!!

Myndin tekin af SkySportsvefnum.

0-2 útisigur hafðist á Preston og ánægjulegt að vera komnir í 4. umferðina. Eftir leikinn er ég nokkuð sáttur en áhyggjuefnin eru tvenn. Annars vegar skelfileg nýting færa hjá Robbie Keane og hins vegar meiðsli Xabi Alonso sem vonandi eru ekki alvarleg. En kíkjum betur á þetta.

Liðið var eftirfarandi.

Bekkur: Reina – Torres (Keane ’73) – Aurelio (Mascherano ’83) – Skrtel – El Zhar – Ngog – Lucas (Alonso ’46).

Fyrri hálfleikur:
Leikurinn byrjaði eins maður bjóst við. Preston menn mættu kolvitlausir til leiks og börðust um hvern bolta eins og þessar fyrstu mínútur leiksins væru þeirra síðustu inn á knattspyrnuvelli. Fljótt urðu þeir þreyttir á því og Liverpool fór að halda boltanum betur og fengu meiri frið. Fyrsta alvöru tækifærið fékk Robbie Keane en hann hitti ekki boltann í dauðafæri eftir frábæran undirbúning Riera. En fyrsta mark leiksins kom á 25. mínútu þegar að Riera náði valdi á boltanum hægra megin í teignum, tók skemmtilegar hreyfingar og hamraði boltann loks upp í bláhornið, stórkostleg afgreiðsla hjá Spánverjanum sem virðist vera að hitna í markaskorun. Liverpool tók öll völd á vellinum eftir markið og fleiri færi litu dagsins ljós. Babel var næstur en hann hitti ekki boltann í fínu færi. Keane var næstur í röðinni og fékk dauðafæri eftir frábæra sendingu Alonso en Keane klúðraði sannkölluðu dauðafæri einn á móti markmanni. Enn og aftur fékk Keane sannkallað dauðafæri eftir magnaðann undirbúning Gerrard en Keane sem fyrr klúðraði þessu færinu mjög klaufalega. Mínútu síðar óð Gerrard í gegnum vörnina lagði boltann fyrir á Keane sem var einn fyrir framan markið, en á einhvern óskiljanlegan hátt ákvað Keane að senda boltann á Riera sem var dekkaður af varnarmönnum og að lokum barst boltinn til Alonso sem fórnaði sér fyrir málstaðinn og meiddist eilítið á ökkla að mér sýndist. En sjálfstraust Keane algjörlega í lágmarki, maðurinn á náttúrlega bara að hamra þessum boltum inn.

Síðari hálfleikur:
Ein breyting var gerð á liðið Liverpool, Alonso fór útaf meiddur og Lucas kom inn. En sá síðari hófst eins og sá fyrri endaði. Liverpool pressaði og pressaði og Mascherano og Gerrard voru mjög nálægt því að skora með langskotum. Preston tókst svo að setja boltann í net gestanna en brotið var á Carragher inn í teignum og dómarinn var búinn að flauta aukaspyrnu réttilega áður en þeim tókst að skora. Preston óx ásmegin eftir því sem leið á en það var Liverpool sem gerði út um leikinn á 90. mínútu þegar að Gerrard slapp inn fyrir og hafði hálfan völlinn og mikinn tíma til að ákveða hvað hann ætlaði að gera. Hann þurfti nú ekki að velta vöngum yfir því lengi því að Fernando Torres kom á mikilli siglingu vinstra megin við Gerrard, fékk boltann einn fyrir auðu marki og þakkaði pent fyrir sig og kláraði leikinn. Örugglega eitt allra auðveldasta mark Torres fyrir klúbbinn en mjög mikilvægt að fá hann í gang í markaskorun.

Maður leiksins:
Ég varð fyrir miklum vonbrigðum með Robbie Keane í þessum leik, hann fékk 4 sannkölluð dauðafæri en náði ekki að klára neitt af þeim. Ég var hundfúll með hann í dag sem og Ryan Babel. Flestir aðrir léku vel. Xabi Alonso var bestur í fyrri hálfleik og hann einfaldlega má ekki vera alvarlega meiddur. Insúa var fínn ásamt Hyypia en ég ætla að velja Albert Riera sem mann leiksins. Hann skoraði stórkostlegt mark og var sífellt ógnandi á báðum köntunum, að mínu mati okkar hættulegasti maður fram á við í dag.

En eftir daginn í dag er ég í heildina sáttur, maður er alltaf ánægður með sigra, en við vonum að sjálfsögðu að Alonso og Mascherano séu ekkert alvarlega slasaðir.

Næsti leikur er á móti Stoke City á Brittania Stadium á laugardaginn 10. janúar.

Mynd var fengin af vef BBC.

Fyrir þennan leik hafði Liverpool ekki unnið á Anfield í 7 vikur eða gegn WBA í 3-0 sigri og má því segja að það væri komið að sigri hjá okkar mönnum. Við höfum yfirspilað margan andstæðingin án þess að ná að umbreyta þeim yfirburðum í mörk, það gerðist í dag.

Þetta var byrjunarliðið í dag:

Bekkurinn: Cavalieri, Ngog (f. Kuyt), El Zhar (f. Riera), Mascherano, Babel, Lucas (f. Gerrard), Darby.

Það var ljóst frá fyrstu mínútu að Bolton var komið til að halda 0-0 jafntefli og var Svíinn Elmander oft á tíðum eini Bolton leikmaðurinn sem hætti sér yfir á vallarhelming Liverpool. Boltinn fékk að vinna og var gott spil hjá okkar mönnum án þess að skapa dauðafæri. EN það var ljóst að markið lá í loftinu frá fyrstu mín en það tók 28 mín. og 7 hornspyrnur áður en Gerrard tók horn á nærhornið þar sem Riera skaut sér fram fyrir varnarmenn Bolton og pikkaði tuðrunni inn í markið, vel gert. Eftir þetta mark var þetta eiginlega bara spurning um hversu stór sigur Liverpool yrði.

Seinni hálfleikur hófst eins og sá síðari endaði með áhlaupi á Jussi og félaga sem endaði með ágætu markið frá Robbie Keane og virðist Írinn geðþekki hafa fengið takkaskóna hans Hemma Gunn í jólagjöf. Stuttu síðar kom fallegasta mark leiksins þegar Reina var snöggur að koma boltanum í leik, Alonso brunaði upp völlinn og gaf á Yossi sem spilaði honum strax inná Keane sem afgreiddi knöttinn einfalt í markið, búmm-búmm og mark eins og Bjarni Fel. orðaði það ávallt þegar Liverpool skoruðu mörk á áttunda áratugnum.

Síðustu 20 mín. skipti Rafa inná ungum strákum sem stóðu sig prýðilega og hefði Liverpool að ósekju getað smyglað einu til tveimur mörkum í viðbót en Finninn í rammanum hjá Bolton stóð vaktina vel að vanda og því 3-0 sigur staðreynd.

Það voru miklir yfirburðir hjá Liverpool í þessum leik og telst mér til að við höfum átt 18 skot á markið gegn 4 hjá gestunum. Ennfremur vorum við með boltann yfir 70% í heildina sem er í raun fáránlegt miðað við að þetta eru allt atvinnumenn. Í stuttu máli, flottur sigur og mjög sannfærandi.

Það er líka gaman að sjá að nýju mennirnir hjá Rafa þeir Keane og Riera voru þeir sem skoruðu mörkin í dag. Það spiluðu allir vel í dag og ekki auðvelt að taka einhvern einn út. Augljóst er að velja Keane fyrir mörkin tvö eða Alonso sem stjórnaði miðjunni vel og átti góðar sendingar en ég ætla að velja Jamie Carragher mann leiksins þar sem hann spilaði glimrandi vel í hægri bakverðinum og þá sérstaklega frammá við. Hann átti einnig góðar stungusendingar í leiknum og kórónaði sína frammistöðu með hörkuskoti með VINSTRI rétt yfir slána.

Ég get ekki sleppt því að minnast á Insúa en mikið lifandi skelfing er ég hamingjusamur að fylgjast með þessum unga bakverði. Átti góðan leik gegn Arsenal um daginn og undirstrikar fyrir mér að hann virðist vera klár í þetta verkefni. Vertu velkominn!

Áfram Liverpool.

Okkar menn fóru á Emirates í dag og gerðu jafntefli við Arsenal 1-1 í frekar bragðdaufum leik.

Rafa Benitez var enn að jafna sig eftir aðgerð, þannig að Sammy Lee stjórnaði liðinu í dag. Benitez sá hins vegar um að velja liðið:

Einsog ég sagði fyrir leikinn þá var ég mjög sáttur við þessa uppstillingu. Mascherano og Dossena voru ekki leikhæfir, þannig að Lucas og Insúa spiluðu fyrir þá og skiluðu þeir báðir sínum mjög vel.

Í fyrri hálfleik var Arsenal liðið ögn sterkara, án þess að eiga neinn stórleik. Liverpool átti hættulegasta færið þegar að Gerrard fékk boltann frá Keane í upplögðu færi en skaut beint á Almunia. Um miðjan fyrri hálfleik gaf Nasri sendingu inn fyrir vörn Liverpool á Robin van Persie, sem snéri Carragher af sér á frábæran hátt og negldi boltanum í netið óverjandi fyrir Pepe Reina. 1-0 fyrir Arsenal.

Liverpool liðið hélt áfram að vera hálf dauft án þess að Arsenal væri sérstaklega sannfærandi. Jöfnunarmark Liverpool kom þó nánast uppúr engu. Daniel Agger dúndraði fram eftir sókn Arsenal á **Robbie Keane**, sem að tók boltann á lofti og dúndraði í þaknetið hjá Almunia. Frábært mark.

Stuttu seinna hefði Liverpool geta komist yfir þegar að Dirk Kuyt gaf fyrir á Steven Gerrard, sem var í dauðafæri en tókst að dúndra boltanum uppí stúku.

Í seinni hálfleik var Liverpool mun sterkara liðið. Okkar menn áttu nokkur færi, en Almunia varði vel. Á 62. mínútu fékk Emanuel Adebayour svo rautt spjald fyrir brot á Alvaro Arbeloa. Fabregast hafði í hálfleik farið útaf meiddur.

Nú teljast það seint slæm úrslit að gera jafntefli á Emirates. HINS VEGAR þá spilaði Liverpool liðið einum fleira í 30 mínútur gegn Arsenal og það Arsenal lið án Cesc Fabregas. Okkar menn voru að berjast við Song og Diaby á miðjunni. Ef það var einhvern tímann tækifæri til að vinna á Emirates, þá var það í dag. Samt voru okkar menn einstaklega daufir síðasta hálftímann og það var hreinlega einsog menn væru ekkert sérstaklega hungraðir í sigur. Voru hreinlega sáttir með jafnteflið.

**Maður leiksins**: Þetta er frekar erfitt val þar sem það skaraði enginn framúr. Gerrard var slappur í dag og Keane sást lítið en hann skoraði markið. Lucas var betri af miðjumönnunum tveimur. Riera sást lítið og Kuyt var lélegur, sérstaklega þegar hann fór í senterinn. Varamennirnir Babel og N’Gog gerðu lítið, en Zhar var einna skástur af þeim. Vörnin var fín og Reina hafði ekkert að gera. Ætli bakverðirnir hafi ekki bara verið skástir. Insúa var fínn, en ég ætla að velja **Alvaro Arbeloa** sem mann leiksins. Hann var ekkert framúrskarandi, en hann var traustur og ógnandi í sókninni.

Núna þurfum við að treysta á Everton til þess að okkar menn verði áfram í efsta sætinu um jólin. 7 stig gegn Man U, Arsenal og Chelsea (þar af tveir leikir á útivelli) er mjög góður árangur, en þetta hefði samt átt að enda með sigri í dag.

Þannig lauk riðlakeppni Meistaradeildarinnar haustið 2008: Liverpool-liðið mætti Hollandsmeisturum PSV Eindhoven á útivelli og vann **góðan 3-1 sigur** þar sem sumir af umdeildari mönnum vetrarins voru í aðalhlutverki.

Rafa Benítez gerði nokkrar breytingar á liðinu sem vann 1-3 útisigur gegn Blackburn sl. laugardag:

**Bekkur:** Reina, Darby, Spearing, Kelly, Gerrard, Alonso, Benayoun.

Fyrri hálfleikurinn var frekar tíðindalítill en þó nokkuð fjörugur. Liðin háðu stöðubaráttu á miðsvæðinu en gekk illa að skapa sér færi. Ég minnist þess að Cavalieri hafi þurft að verja einu sinni gott skot frá PSV-manni og þá var Babel næstum því búinn að skapa stórhættu með góðum einleik af hægri kantinum inná teiginn en náði ekki að fylgja því eftir með góðu skoti eða hættulegri sendingu.

Á 36. mínútu kom fyrsta markið. Eftir fyrirgjöf frá hægri barst boltinn að því er virtist í hönd PSV-manns og inn fyrir vörn Liverpool þar sem **Danko Lazovic** fékk boltann og skaut á milli fóta Cavalieri úr þröngu færi og í netið. 1-0 fyrir heimamenn og ég held við getum varla sakast við Cavalieri, sem þurfti fyrirvaralaust að mæta dauðafæri og var næstum búinn að verja skot Lazovic.

Adam var þó ekki lengi í paradís og á 47. mínútu fyrri hálfleiks jöfnuðu okkar menn metin. Dómarinn var við það að flauta til hálfleiks eftir 45+1 mínútu þegar brotið var á Liverpool-manni úti við hægri kantinn. Lucas Leiva sendi frábæra fyrirgjöf inní teiginn úr aukaspyrnunni og þar stökk **Ryan Babel** manna hæst og sneiddi boltann í jörðina og upp í markhornið fjær með skallanum. Frábært mark hjá Babel og hans fyrsta fyrir Liverpool í þrjá mánuði, eða síðan hann tryggði okkur sigur gegn United í deildinni.

Liverpool-liðið var ágætt varnarlega en frekar sofandi sóknarlega mest allan fyrri hálfleikinn en það var betra uppi á teningnum eftir hlé. Það var eins og menn fyndu hver aðra betur í sóknarlínunni og fyrir vikið skapaðist oftar opnun í vörn PSV-manna. Robbie Keane virtist á köflum vera umferðarstjórinn í sóknarflæði Liverpool auk þess sem mest allt sem hættulegt var virtist koma í gegnum Babel á kantinum, en hann var okkar frískasti sóknarmaður í kvöld.

Það var því eiginlega hálf öfugsnúið að þeir tveir sóknarmenn sem sáust lítið sem ekkert í leiknum skyldu gera út um þetta fyrir okkur. Á 66. mínútu fékk **Albert Riera** boltann vel fyrir utan vítateig PSV-manna, og þar sem enginn þeirra kom út til að stoppa hann lagði hann boltann í rólegheitum fyrir sig og negldi upp í markhornið. Eitt fallegasta mark vetrarins hjá liðinu og gjörsamlega óverjandi fyrir markvörð PSV.

Þegar um kortér var til leiksloka fékk Keane svo boltann á miðlínunni, eilítið hægra megin, og sendi hnitmiðaða stungusendingu inn fyrir vörn PSV þar sem **David Ngog** brunaði fram úr aftasta varnarmanni með boltann, lék honum inná teiginn og lagði hann örugglega með vinstri framhjá markverðinum. Klassískt framherjamark frá Ngog og lokatölur 3-1 fyrir Liverpool í þessum leik.

Kvöldið fór eiginlega eins vel og hægt var að þora að vona; jafntefli Atletico Madrid við Marseille þýðir að okkar menn ná fyrsta sæti riðilsins og eiga því seinni leikinn í 16-liða úrslitum á Anfield, Rafa náði að hvíla haug af lykilmönnum og gat leyft sér að setja þrjá kjúklinga – þá Darby, Spearing og Kelly – inná í þessum leik, auk þess sem menn eins og Babel, Lucas og Ngog fengu að spila heilan leik á útivelli í Meistaradeildinni og stóðu sig allir vel. Frábært kvöld í alla staði.

**Maður leiksins:** Cavalieri og vörnin stóðu sig vel allan leikinn, gátu lítið gert í marki PSV en hleyptu annars engu í gegn. Lucas og Mascherano voru þéttir á miðjunni og Keane var ágætur þar fyrir framan, en þó var enn áberandi hversu yfirstressaður hann er orðinn vegna þessarar blessuðu markaþurrðar sinnar svo að hann eyðilagði jafnan fyrir sjálfum sér þegar hann nálgaðist teig andstæðinganna. Riera á vinstri vængnum og Ngog fremst höfðu sig lengst af lítið í frammi og virtist lítið takast af því sem þeir gerðu en það er varla hægt að gagnrýna menn sem skora jafn góð mörk og þeir skoruðu í kvöld.

Maður leiksins að mínu mati var þó klárlega **Ryan Babel**, og það gleður mig sérstaklega að geta veitt honum þá nafnbót. Hann var í allt kvöld okkar mest ógnandi maður, skoraði gott mark og sýndi af sér þann kjark og þá sköpunargleði á vængnum sem við vorum farin að venjast að sjá til hans á síðasta tímabili. Góður leikur hjá þeim hollenska í heimalandinu og nú er vonandi, eftir tvo byrjunarleiki í röð, að hann geti stigið fleiri skref í rétta átt á næstu vikum.

Næsti leikur er á laugardaginn gegn Hull City á Anfield í Úrvalsdeildinni. Liðið er búið að vinna riðlakeppni Meistaradeildarinnar, nú verður allt kapp næstu 2-3 mánuðina lagt á að halda klúbbnum á toppi Úrvalsdeildarinnar.

(Myndir frá vef BBC)

Fyrirgefið orðbragðið, en…

HVAÐ Í FOKKINGS ANDSKOTANS HELVÍTIS FOKKINU VAR ÞETTA?

Ok, Einar Örn, draga djúpt andann.

1.2.3.4.5.6.7.8.9.10….

Ég horfði á þennan leik á bar á Södermalm í Stokkhólmi. Var þar oní kjallara nánast einn og ég var svo kol-band-brjálaður að ég er enn sár í hendinni eftir að hafa lamið einum of oft í borðið.

Ég veit að menn eiga eftir að koma inn og kommenta við þessa skýrslu byggt á nokkrum punktum, sem eru margir hverjir fyrirfram ákveðnir. Þeir sem hata Yossi gagnrýna hann, þeir sem hata Kuyt gagnrýna hann og svo framvegis og framvegis. Þar sem ég hef reynt eftir bestu getu að dæma leikmenn ekki of hart, þá ætla ég að reyna að koma á blað einhverjum punktum, sem innihalda færri en fimm blótsyrði og nálgast það vonandi að vera skrifaðir án of mikilla fordóma gagnvart ákveðnum mönnum.

1. Ég veit ekki hvort það var bara ég, en mér fannst Liverpool oft á köflum leika stórskemmtilega. Liðið spilaði ótrúlega hraðan bolta, við vorum nánast alltaf með boltann og í þau fáu skipti sem að West Ham náði boltanum, þá voru okkar menn komnir einsog hrægammar á þá og náðu boltanum aftur. Yfirburðir Liverpool voru oft á tíðum með ólíkindum miklir. EN…

2. Þetta lið er oft á tíðum lygilega hugmyndasnautt þegar það nálgast vítateiginn. Okkur mistókst nánast algerlega að nýta okkur þessa fullkomnu yfirburði á vellinum. Við vorum ALLTAF með boltann, en samt komu hættulegustu færin eftir hornspyrnur. Alonso (sem mér fannst gera sumt stórkostlega í leiknum) og Gerrard voru alltof oft að treysta á einhverju stórkostlega magnaða stungusendingu á framherja, sem heita því miður ekki Fernando Torres. Ef að Torres hefði verið með, þá hefðum við skorað í dag. En aftur á móti var Torres með gegn Fulham og ekki skoruðum við þar.

3. Tveir menn, sem menn elska að hata á þessari síðu: Yossi Benayoun og Dossena. Mér fannst þeir fínir. Benayoun var ágætlega ógnandi upp kantinn og hann átti bestu marktilraun okkar í leiknum. Dossena var greinilega með miklu betra sjálfstraust en í fyrri leikjum og þessi leikur hefur án efa gert honum gott.

4. Robbie Robbie Robbie… Ég hef varið þig oft á tíðum á þessari síðu. En þú verður! Þú HREINLEGA VERÐUR að fara að sýna að það hafi ekki verið stundarbrjálæði hjá Rafa Benitez að spandera 20 milljónum punda í þig. Ég veit að þú ert að reyna og ég hef verulega samúð með þér þar sem þú augljóslega elskar þetta lið einsog við og þú berst fyrir þínu. En manstu eftir gamla Robbie Keane, sem raðaði inn mörkum fyrir Tottenham og tók þetta óþolandi kollhnísa-fagn nánast í hverri viku? Já, þessi! Við viljum fá að sjá hann í rauða búningnum. Ef það fer ekki að gerast á næstunni, þá mun þín alltaf vera minnst á meðal leikmanna einsog Craig Bellamy. Fínir hjá meðal-liðum – slappir hjá stórliðunum. Ekki láta það gerast! Plís!

5. Ég elska Pepe Reina.

6. Albert Riera, sem byrjaði stórkostlega fyrir Liverpool, er ekki búinn að spila vel í nokkrar vikur. Það þarf að breytast.

7. Ekki heldur Dirk Kuyt. Hann fer að nálgast það stig að hann fari að fara aftur í taugarnar á mér, sem hefur ekki gerst í tæpt ár. Kannski er það að fara illa með hann að hann sé áskrifandi að sæti í liðinu. Allavegana með svona frammistöðu, þá er nákvæmlega ekkert sem gefur það í skyn að hann eigi það skilið.

8. Hvað varði þessi Ilunga boltann oft með hendinni? Hann hlýtur að vera boltahræddasti maður sem ég hef séð spila sem atvinnumaður.

9. Hyypia var frábær. Arbeloa líka. Þeir eru menn leiksins. Alonso og Carra voru fínir.

10. Gerrard þarf nauðsynlega að stilla skotin sín.

11. N’Gog hefur ekkert sýnt í leikjum liðsins, sem sýnir að hann hafi eitthvað erindi í þetta lið.

Og að lokum, punktur númer 12.

Drögum andann djúpt, lokum augunum, reynum að láta allan þennan uppbyggða pirring hverfa, opnum augun aftur og horfum á þetta: Þetta er staðan í enska boltanum 1.desember 2008.

Já, ég er ólýsanlega pirraður eftir þennan leik. En við erum jú einir í efsta sætinu.

Við höfum séð það svartara.

YNWA!

Jæja, okkar menn virðast heldur betur hafa jafnað sig á tapleiknum á miðvikudaginn því í dag mætti aðalliðið á Reebok Stadium, sem hefur ekki beint verið okkar uppáhaldsvöllur, og unnur þar fínan sigur á Bolton.

Rafa stillti upp þessu liði.

Liverpool var betra liðið allan leikinn nema fyrsta korterið í seinni hálfleik. Liðið stjórnaði leiknum ágætlega í fyrri hálfleik og Dirk Kuyt átti meðal annars skot í slána. Við þurftum þó að bíða í tæpan hálftíma eftir fyrsta markinu. Þá fékk Fabio Aurelio boltann við vinstra vítateigshornið, hann gaf frábæran bolta á **Dirk Kuyt**, sem skallaði frábærum skalla í hornið – óverjandi fyrir Jussi í markinu. 1-0 fyrir Liverpool.

Það sem eftir lifði fyrri hálfleiks var Liverpool mun betra liðið og Robbie Keane tókst á einhvern óskiljanlegan hátt að klúðra dauðafæri. Þegar að venjulegur tími var liðinn í fyrri hálfleik fékk Bolton horn og úr því skoraði Matthew Taylor, en markið var réttilega dæmt af þar sem að tveir leikmenn Bolton hindruðu Pepe Reina.

Í hálfleik kom Ricardo Gardner inn hjá Bolton og hann styrkti liðið umtalsvert og þeir voru mun meira ógnandi og hann átti tvö dauðafæri í seinni hálfleiknum. Fyrsta korterið voru Bolton menn sterkari. Rafa skipti þá Fernando Torres inn fyrir Robbie Keane. Torres byrjaði á því að eiga frábæra sendingu inn fyrir á Gerrard, sem tókst á óskiljanlegan hátt að klúðra færi um 20 cm frá marklínunni.

Nokkrum mínútum seinna voru þeir félagar aftur komnir á móti fjórum varnarmönnum Bolton. Torres fékk boltann við vítateigslínuna, hann lék á varnarmann Bolton og vippaði boltanum utanfótar á Gerrard, sem skoraði glæsilegt skallamark. Frábært mark og stórkostleg sending frá Torres. Afskaplega gaman að sjá þá félaga fagna saman á ný.

Það sem eftir lifði fékk Liverpool nokkur færi í viðbót. Lucas klúðraði dauðafæri, sem og Torres. Ef við hefðum bara nýtt dauðafærin, þá hefðum við getað skorað 6 mörk í leiknum. En niðurstaðan góður útisigur og efsta sætið er okkar allavegana til klukkan 7 í kvöld.

**Maður leiksins**: Carra kom inní bakvörðinn og maður saknaði Arbeloa vissulega úr þeirri stöðu, en annars var vörnin ágæt. Reina var góður í markinu og virkaði öruggur allan tímann því það reyndi talsvert á hann. Á miðjunni bar ekki svo mikið á Riera, en Gerrard var fínn. Keane var lítið áberandi, en Torres reyndist betri eftir að hann kom inná.

Ég var að horfa á leikinn með vini mínum og þar var ég að tala um eitt, sem mér finnst hafa breyst gríðarlega á þessu tímabili frá því síðasta. Menn hafa verið að spyrja sig hvað hafi breyst hjá Liverpool – af hverju við erum núna í **efsta sætinu** en ekki í baráttunni um það fjórða.

Einhverjir eru á því að það sé minni róteringum að þakka eða jafnvel kaupunum í sumar á Riera og Keane. Ég vil þó leggja fram aðra skýringu á þessari bætingu. Alveg einsog í fyrra þá eru tveir menn nánast með áskrift að byrjunarliðinu, þeir Dirk Kuyt og Xabi Alonso. Í fyrra þá voru þeir oft á tíðum hræðilegir. Það muna allir hversu mikið var rifist um Kuyt á þessu bloggi, en ég var ekki síður fúll útí Xabi Alonso. Í sumar þá var ég kannski einna fremstur í því á þessu bloggi að hvetja Benitez til að selja Alonso og kaupa Gareth Barry. Mér fannst ansi margir ekki vilja selja Alonso vegna þess hversu góður hann var fyrir 2-3 árum. Ég sagði að ef að valið stæði á milli Gareth Barry árið 2008 og Xabi Alonso árið 2008 þá væri valið auðvelt; ég myndi velja Barry. En ef að ég gæti fengið aftur gamla góða Xabi Alonso þá vildi ég auðvitað halda honum hjá liðinu.

Well, gamli góði Xabi Alonso er kominn aftur.

Hann stjórnaði spilinu einsog hann er búinn að gera í síðustu leikjum. Dirk Kuyt var svo enn aftur mjög solid á kantinum, skoraði gott mark og hefði getað skorað annað. En maður leiksins að mínu mati er **Xabi Alonso**.

Núna eru okkar menn í efsta sætinu og það er því ekkert hægt að gera en að vona að W.B.A. nái að stríða Chelsea á heimavelli. Næsti leikur er svo eftir viku, á heimavelli gegn Fulham. Svo heimaleikur gegn West Ham og útileikur gegn Blackburn. Því næst útileikur gegn Hull áður en við förum á Emirates rétt fyrir jól (21.des). Það er því alls ekki óraunhæf krafa að ætlast til þess að Liverpool vinni alla sína leiki næstu fjórar vikurnar í deildinni.

Jæja þá er ljóst að “fringe” leikmenn Liverpool þurfa ekki að hafa áhyggjur af því að spila meira í vetur þar sem liðið er dottið út eftir sanngjarnt tap í kvöld. Ég hef ekki í hyggju að fara í leikinn í smáatriðum og beini þeim sem ekki sáu leikinn að lesa umfjöllun BBC Sport um hann hérna.

Já og þetta var byrjunarliðið í kvöld:

Bekkurinn: Gulacsi – Riera – Darby (f. Degen) – Insua (f. Torres) – Benayoun – Carragher – Alonso (f. Plessis).

Mörkin: Plessis á 49 mín. og Hyypia á 63 mín.

Það sem var jákvætt við þennan leik var að Torres meiddist ekki og spilaði í 56 mín. and that´s about it!

Liverpool byrjaði leikinn betur og voru klárlega betri fyrstu 10 mínúturnar en síðan tók Spurs smátt og smátt yfir og ógnuðu markinu oft. Varnarmistök á varnarmistök ofan gerðu það að verkum að staðan var í hálfleik 3-0 heimaliðinu í vil og hefði að ósekju getað verið meiri munur.

Hyypia átti fyrsta markið, Cavalieri eða Dossena klikkuðu á að tala saman í öðru markinu og þriðja markið var sambland af mistökum hjá Agger og Dossena. Þótt ég minnist ekki á Degen hérna þá var samt klárlega slakasti af þeim fjórum í fyrri hálfleik, afburðaslakur varnarmaður þar á ferð.

Jæja ég hugsaði með mér að seinni hálfleikur gæti ekki verið mikið verri en sá fyrri og hann byrjaði líflega þegar Plessis skoraði mark eftir hornspyrnu (reynist yfirleitt vel gegn slökum markvörðum eins og Gomes). En áður en Liverpool gat farið að ógna að marki Spurs var Rússinn hávaxni, Roman, búinn að skora fjórða mark þeirra og gera í raun útaf við leikinn. Það mark átti upptökin sín í því að liðið hreinsar ekki almennilega frá, mennu eru værukærir og okkur er refsað. Óþolandi að horfa uppá flest þessi mörk í dag.

Liverpool kom tilbaka með marki aftur úr hornspyrnu og aftur eftir mistök hjá Gomes sem reyndar þurfti síðar að yfirgefa völlinn meiddur eftir návígi við Degen. Þessi leikskýrsla hefði getað verið eilítið öðruvísi ef doktor Mike Riley hefði dæmt víti á Bale þegar hann fellldi Degen en á einhverj óskiljanlegan hátt lét hann leikinn halda áfram, ótrúlegt! En Dr. Riley dæmti ekki víti og þrátt fyrir ágætar tilraunir náði Liverpool ekki að skora mark framhjá varamarkverðinu Cesar.

Ég staðið lengur á mér og hef þá reiðilesturinn… hvað í hoppandi helv… eru þessir svokölluðu varamenn Liverpool að hugsa? Hafa þeir engann áhuga á að komast í byrjunarliðið? Eru þeir bara sáttir við að fá mánaðarlaunin og fara í ljós? Leikmenn eins og Degen sem var gjörsamlega handónýtur í fyrri hálfleik en kom ágætlega tilbaka í þeim síðari og þá eingöngu sóknarlega. Dossena var kannski ekki eins áberandi slakur en hann var ekki góður, langt í frá. Plessis skoraði ágætt mark en Huddlestone gjörsamlega átti miðjuna þangað til Alonso kom inná og er ljóst að Plessis á langt í land til að spila reglulega með Liverpool. Lucas var skárri en hann getur ekki stjórnað miðjunni (ennþá) og hugsa ég að hann ráði eingöngu við einfaldari verkefni í bili. Getur hugsanlega orðið fínn varnarsinnaður miðjumaður enda óhræddur að fara fast í tæklingarnar. El Zhar var hörmulegur á hægri kantinum í fyrri hálfleik en lifnaði yfir honum þegar hann var færður meira inná miðjuna fyrir aftan Ngong. Babel reynir og reynir en voðalega kom lítið út úr því. Vissulega er gott að hafa einstaklingsframtakið með því tækni hefur Babel og hraða en það væri líka ágætt ef hann gæti klárað skot að marki eða sent afgerandi sendingu eftir sólóið. Einnig virkaði Hollendingurinn ungi afar pirraður í þessum leik og uppskar gult spjald fyrir múður. Ngong er hávaxinn og grannur framherji, kannski hefur hann einhverja hæfileika en hann sannfærði mig ekki í kvöld. “Vara”varamennirnir áttu fína innkomu og þá sérstaklega Alonso sem breytti mikið tempóinu hjá Liverpool og hann átti miðjuna og stjórnaði spilinu vel. Insúa átti einnig fína innkomu á vinstri kantinn, grienilega mikill bolti í þessum dreng. Darby fékk lítinn tíma og verður ekki dæmdur af þeim.

Heilt yfir vann Spurs sanngjarnan og sannfærandi sigur á heimavelli í kvöld. Þeir vildu vinna, þeir börðust og þeir uppskáru. Varamennirnir hjá Spurs eru búnir að búa til gott vandamál fyrir Harry Houdini fyrir næsta deildarleik og fagna ég því fyrir hönd vinar míns Einars Baldvins. (mér persónulega er slétt sama).

Carling Cup er frá þetta árið og er mér líka slétt sama um það, ég er bara ógeðslega pirraður yfir frammistöðu varamanna Liverpool í dag og sýndu þeir ekkert sem réttlætir það að Rafa geti treyst þeim í framtíðinni. Næst væri meira vita að nota eitthvað af þessum ungu drengjum sem eru í unglingaliðinu, ekki geta þeir verið slakari en “varamenn” liðsins í dag.

Maður leiksins: Alonso átti flotta innkomu og sýndi gæði. Hann er minn maður leiksins. Það væri kannski meira vit í að fara með þetta alla leið og velja EKKI menn leiksins: Degen, Dossena og Ngong en ég læt það liggja milli hluta.

Okkar menn tóku á móti Atletico Madrid í seinni viðureign liðanna í Meistaradeildinni í kvöld, og eins og í fyrri leiknum varð **1-1 jafntefli** niðurstaðan í fjörugum leik.

Rafa stillti upp eftirfarandi liði í kvöld:

**Bekkur:** Cavalieri, Dossena, Degen, Lucas (inn f. Mascherano), Benayoun, Babel (inn f. Riera), Ngog (inn f. Keane).

Þessi leikur virtist lengst af ætla að verða klassískur Evrópu-útisigur Atletico Madrid. Fyrri hálfleikurinn var fjörugur en á meðan okkar menn stjórnuðu lengst af spilinu en gekk illa að skapa sér færi vörðust Atleti-menn vel og skipulega og beittu stórhættulegum skyndisóknum. Það var einmitt upp úr einni slíkri eftir um hálftíma leik sem **Maxi Rodriguez** skoraði frábært mark. Agger keyrði upp völlinn með boltann en liðið náði ekki að fylgja því eftir og missti knöttinn til Atletico-manna. Heitinga gaf boltann úr vörn þeirra beint upp kantinn á Raul García sýndist mér sem gaf boltann beint inná teiginn. Þar sem Agger var framarlega á vellinum og miðjumennirnir voru ekki komnir aftur nógu snemma til að kóvera var Carragher skyndilega staddur einn með bæði Diego Forlan og Rodriguez á sínum snærum og gat því ómögulega dekkað báða. Það fór svo að Rodriguez tók boltann, lék framhjá Carragher og setti boltann óverjandi í fjærhornið. Frábær sókn gestanna og staðan í hálfleik 0-1.

Seinni hálfleikurinn var pressusókn Liverpool-liðsins frá fyrstu til síðustu mínútu. Atleti-menn drógu sig enn aftar á vellinum og skildu Forlan lengst af eftir einan frammi, og svo Aguero þegar hann kom inná, og freistuðu þess að kála leiknum með annarri skyndisókn. Fyrir utan tvær eða svo skyndisóknir fór seinni hálfleikurinn meira og minna allur fram á vallarhelmingi Atleti og nánast inní vítateig þeirra en klaufaskapur, sköpunarleysi og léleg nýting okkar manna þýddi að þegar líða tók á leikinn var allt útlit fyrir að gestirnir myndu sleppa með frækinn útisigur og toppsætið í riðlinum frá Anfield.

Rafa setti þá Babel, Ngog og Lucas inná til að reyna að hressa upp á sóknarleikinn aðeins en aðeins Ngog náði að setja sitt mark á leikinn og var í þrígang nálægt því að koma sér í dauðafæri. Hann átti góða innkomu í dag og var sennilega okkar mest ógnandi maður í kvöld ásamt Daniel Agger, sem hefði getað skorað þrennu með smá heppni (og réttri dómgæslu er hann var togaður niður á markteig gestanna í upphafi leiks) og Steven Gerrard.

Það var svo á 94. mínútu leiksins, eða við lok uppbótartímans, að jöfnunarmarkið kom. Boltinn barst hátt inn á hægri hlið vítateigs Atletico og þar hlupu þeir Manuel Pernia, bakvörður gestanna, og Gerrard báðir að boltanum. Gerrard náði á undan í boltann og tók hann á bringuna, við það skullu þeir létt saman og fyrirliðinn lét sig falla með tilþrifum. Slakur dómari leiksins, sem hafði m.a. sleppt því að dæma tvær augljósar vítaspyrnur á Atleti-menn fyrr í leiknum, ákvað að dæma vítaspyrnu, gestunum til mikils ama.

Hvort þetta var víti eða ekki þori ég ekki alveg að segja um. Gerrard var á undan í boltann og það var klár snerting er þeir skullu saman, en hvort það samstuð var brot af hálfu Pernia get ég ómögulega sagt til um. Við hefðum þó ekki getað kvartað mikið ef dómarinn hefði ekki dæmt víti þarna, þetta var það mikið vafamál, og ég held að ef Gerrard hefði ekki gert mikið úr „brotinu“, og ef þetta hefði ekki verið Gerrard á 94. mínútu fyrir framan bandbrjálaða Kop-stúku á Anfield, hefði þetta líklega aldrei verið dæmt víti. En svo fór sem fór og **Gerrard** steig sjálfur upp og jafnaði með öruggri spyrnu.

Sem sagt, jafntefli og eftir leiki kvöldsins eru Liverpool og Atletico Madríd efst og jöfn í þessum riðli með 8 stig, á meðan Marseille og PSV Eindhoven sitja þar fyrir neðan með 3 stig hvort. Sem sagt, það bendir allt til að bæði okkar menn og mótherjar kvöldsins séu nokkuð örugglega á leið upp úr þessum riðli og að stigasöfnun og/eða markatala í síðustu tveimur umferðunum muni skera úr um hvort liðið nær efsta sætinu.

**Maður leiksins:** Gerrard. Enn og aftur er staðreyndin sú að við hefðum tapað ef hann væri ekki Liverpool-leikmaður. Hversu oft hefur það gerst áður?

Næsti leikur liðsins í Meistaradeildinni er heimaleikur gegn Marseille en með sigri þar getum við tryggt okkur þátttöku í 16-liða úrslitunum í vor. Fyrst er þó á dagskrá að koma liðinu á beinu brautina í Úrvalsdeildinni eftir tap um síðustu helgi, en W.B.A. koma í heimsókn á Anfield um næstu helgi.

Vonum að Fernando Torres geti leikið þann leik.

Það hlaut að koma að því. Eftir bestu byrjun í sögu Úrvalsdeildarinnar – átta sigrar og tvö jafntefli í fyrstu tíu leikjunum – tapaði topplið Liverpool í dag fyrir botnliði Tottenham, **2-1 á útivelli**.

Rafa stillti upp okkar sterkasta liði í dag, ef frá eru talin meiðslin á Torres og Skrtel:

**Bekkur:** Cavalieri, Hyypiä, Aurelio, Lucas, El Zhar, Benayoun (f. Riera), Babel (f. Keane).

Fyrsta mark leiksins kom strax á þriðju mínútu. Robbi Keane fékk boltann úti við hægra horn vítateigs Tottenham og sneri laglega á Ledley King og inn að endalínunni. Þar kom **Dirk Kuyt** fyrstur að boltanum, lagði hann fyrir sig í þröngu færi og negldi honum upp í þaknetið. Staðan strax orðin 1-0 fyrir Liverpool.

Næstu sjötíu mínúturnar voru allar á sömu leið; Liverpool-liðið stjórnaði leiknum og lokaði algjörlega á dapra sóknartilburði heimamanna. Nokkur hálffæri okkar manna var með því markverðasta í fyrri hálfleik en í þeim síðari gerðu okkar menn stórsókn framan af og voru hreinlega klaufar að bæta ekki við a.m.k. einu marki. Eins og venjulega fóru að renna á mann tvær grímur þegar leið á seinni hálfleikinn og annað markið lét standa á sér, og það kom líka á daginn að okkar mönnum hegndist enn einu sinni fyrir að ná ekki að gera út um leikinn.

Þegar rétt rúmar tuttugu mínútur voru eftir sýndi **Jamie Carragher** einhverja lélegustu varnartilburði sem ég hef séð til hans á hans annars langa og giftusama ferli. Hann var með boltann fyrir framan teig Liverpool og hreinsaði út úr vörninni með vinstri fæti, en klúðraði sendingunni svo að hún barst beint á Tottenham-menn sem hófu stórsókn í staðinn. Á sama tímapunkti og sú stórsókn hófst sýndi Carra af sér frekar óíþróttamannslega tilburði þar sem hann brá greinilega fæti fyrir Darren Bent, fjarri atburðum í kringum boltann. Annars slappur dómari leiksins, Phil Dowd, kom auga á þetta og þegar Alonso braut á David Bentley við hægri kant Tottenham var hann fljótur að kalla Carra til sín og spjalda hann.

Í kjölfarið tók Bentley ágætis fyrirgjöf frá hægri úr aukaspyrnunni og þar stökk Carragher hæst allra, undir pressu frá Ledley King, og skallaði boltann óverjandi í fjærhornið á eigin marki, þegar það virtist mikið auðveldara fyrir hann að setja boltann í horn eða bara eitthvert annað. Sannarlega furðuleg mínúta hjá Carra sem leit út eins og hann hefði séð draug eftir þetta jöfnunarmark.

Við þetta mark kom fát á okkar menn og Tottenham-menn juku pressuna. Rafa setti Babel og Benayoun inná en lítið kom út úr þeim og undir það síðasta virtist þetta vera að fjara út í jafntefli. Á 91. mínútu náðu Tottenham-menn þó einni lokasókn; Bentley náði að búa sér til pláss við vinstra horn vítateigsins og átti gott skot sem Reina varði vel. Darren Bent náði fyrstur til boltans hægra megin í vítateignum en Andrea Dossena pressaði hann. Bent náði þó að renna boltanum framhjá Dossena inn að markteig þar sem varamaðurinn **Roman Pavlyuchenko** náði að snudda hann framhjá Daniel Agger og Pepe Reina og í fjærhornið.

Lokatölur leiksins urðu því **2-1** og dugði það heimamönnum til að lyfta sér úr botnsætinu, á meðan okkar menn sitja jafnir Chelsea að stigum eftir ellefu umferðir, fimm stigum á eftir United (sem eiga leik til góða) og sex stigum á undan Arsenal.

Persónulega, þá er ég rólegur yfir þessu tapi. Eftir frábæra byrjun í vetur var þetta bara spurning um hvenær, ekki hvort, fyrsta tapið kæmi. Þetta tap mun ekki hafa úrslitaáhrif á titilmöguleika Liverpool í vetur, en viðbrögð liðsins í næstu deildarleikjum gæti haft afgerandi jákvæð eða neikvæð áhrif. Eins og hefur komið fram áður á þessari síðu er leikjaprógrammið fram að jólum frekar auðvelt, nær eingöngu leikir við lið sem eru í neðri helming stigatöflunnar, þannig að liðið hefur enga afsökun fyrir því að láta þetta tap slá sig út af laginu. Í fyrra var liðið ósigrað fram í miðjan desember – en þá með talsvert fleiri jafntefli og ekki í toppsætinu – en um leið og fyrsti leikurinn tapaðist (úti gegn Reading) hrundi allt og næstu tvo mánuðina eyðilagði liðið alla möguleika á titilbaráttu. Það má einfaldlega ekki gerast aftur og því er gríðarlega mikilvægt að liðið girði sig í brók eftir þennan leik og haldi áfram næstu deildarleiki eins og ekkert hafi í skorist.

**Maður leiksins:** Sko, áður en ég útnefni mann leiksins vil ég nefna tvo punkta stuttlega. Í fyrsta lagi, þá lék liðið alveg ágætlega í dag. Riera hefur átt betri daga á kantinum, sem og Keane í framlínunni, á meðan Carragher átti fyrra mark Tottenham skuldlaust og Agger hefði getað gert betur í því seinna. Að öðru leyti var liðið í raun ekkert að leika svo illa á þessum erfiða útivelli og það sem helst er gagnrýnisvert er sennilega það að liðið skyldi ekki gera út um leikinn í stórsókninni við upphaf seinni hálfleiks.

Ég vil hins vegar ræða aðeins um tvo leikmenn sérstaklega í dag, varamennina Yossi Benayoun og Ryan Babel. Rafa setti þá inn í dag til að reyna að hressa upp á sóknarleikinn og ná að knýja fram annað mark en þeir ollu honum verulegum vonbrigðum. Hann hefði allt eins getað sett Örn Árnason og Ladda inná eins og að sóa skiptingum í Babel og Benayoun. Það eru flestir sammála um að þótt Benayoun sé góður kostur að hafa í leikmannahópi sé hann ekki nægilega góður til að eiga fast sæti í byrjunarliðinu okkar, en þeir eru öllu fleiri sem hafa látið glepjast af hraða og leikni Babel og heimta að hann fái bara alltaf að byrja inná, no matter what. Miðað við það sem hann hefur sýnt okkur í vetur (með einni undantekningu, sigurmarkinu gegn United) er það hins vegar hárrétt ákvörðun hjá Rafa að nota hann ekki meira en raun ber vitni. Babel einfaldlega verður að fara að sýna okkur meira til að réttlæta verðmiðann og orðsporið sem fylgdu honum frá Ajax til Englands.

Maður leiksins í dag var engu að síður hollenskur; **Dirk Kuyt**, auk þess að vera sívinnandi og alltaf að berjast eins og hans er von og vísa, skoraði frábært mark í upphafi leiks og var allan leikinn okkar mest skapandi og mest ógnandi leikmaður. Frábær leikur hjá honum og hann átti ekki skilið að vera í tapliði í dag.

Svona getur lífið stundum verið. Ef við hefðum átt þennan leik við Tottenham fyrir tveimur vikum hefðum við nær örugglega farið með sigur af hólmi, en á meðan þeir hafa verið að gefa stig eins og jólanammi í haust lendum við í þeim í miðri endurreisn og það var allan tímann erfið viðureign, þótt svo að liðið væri á botni deildarinnar. Þeir verða það ekki lengi og við getum bara vonað að þeir eigi eftir að hirða stig af United og Chelsea líka þegar Redknapp er búinn að rífa þá lengra upp töfluna.

Næsti leikur er á þriðjudag gegn Atletico Madrid á Anfield. Vonum að Fernando Torres fái að heilsa upp á gamla vini í þeim leik. Okkur vantar upplyftingu eftir daginn í dag.

**86 leikir**.

Fyrir daginn í dag var Chelsea búið að spila 86 leiki í röð á heimavelli án þess að tapa. Það eru næstum því 15 mánuðir síðan að þeir slógu fyrra metið í því hvaða lið hafði leikið flesta leiki í röð án taps. Það var í ágúst árið 2007 sem að liðið sló fyrra metið, sem var 63 leikir. Það met setti Liverpool á milli 1978 og 1980.

Það var því vel við hæfi að í dag, 26.október 2008 næði Liverpool að binda endi á þessa ótrúlegu hrinu Chelsea manna. Manchester United mönnum tókst það ekki, en okkar mönnum tókst það.

Chelsea hefur ekki tapað á heimavelli síðan 21.febrúar árið 2004. Þá tapaði liðið fyrir Arsenal liðinu, sem var ósigrað á því tímabili. Claudio Ranieri var þá þjálfari Chelsea og Eiður Smári var í liðinu. Viera og Edu skoruðu mörk Arsenal. Síðan þá hafa Mourinho, Grant og Scolari þjálfað þetta Chelsea lið án þess að tapa á heimavelli í deildinni. Þangað til í dag.

Rafa stillti upp nær óbreyttu liði frá Atletico Madrid leiknum. Kuyt kom inn fyrir Yossi og Aurelio fyrir Dossena.

bekkurinn: Cavalieri, Dossena, Lucas, Benayoun, Babel, Hyypia og Pennant.

Chelsea byrjaði betur í þessum leik og þeir voru miklu meira með boltann á fyrstu mínútunum. Nokkuð gegn gangi leiksins náði Liverpool þó forystunni á 10.mínútu. Liverpool sótti að marki Chelsea, einhver varnarmaður Chelsea átti misheppnaða hreinsun og boltinn barst til **Xabi Alonso**, sem átti skot á markið – boltinn fór í Bosingwa og í markið. Algjörlega típískt Chelsea mark, sem að Lampard og Joe Cole hafa skorað slatta af. Heppnismark, en mark engu að síður.

Það sem eftir lifði af fyrri hálfleik var Chelsea miklu meira með boltann og þeir pressuðu mjög stíft á Liverpool. Þrátt fyrir að ég hafi verið verulega stressaður, þá var Chelsea liðið svo sem ekki að skapa sér mikil færi, en Liverpool liðið náði heldur aldrei að halda almennilega boltanum innan liðsins. Þrátt fyrir Chelsea pressu, þá komu engin færi hjá liðinu og Liverpool var yfir í hálfleik.

Í seinni hálfleik var þetta svipað. Chelsea var miklu meira með boltann (mig minnir að þeir hafi verið með boltann um 70% í leiknum. Liverpool átti þó að vissu leyti hættulegri færi. Gerrrard átti frábært skot í fyrri hálfleiknum, sem að Cech varði. Xabi átti skot í stöng úr aukaspyrnu og Babel átti frábært skot. Chelsea hins vegar náði í raun bara að skapa sér eitt almennilegt færi í leiknum þegar að Ashley Cole komst inn fyrir en klúðraði. Síðustu 20 mínúturnar var svo einsog Chelsea menn gæfust upp og þeir fóru að reyna vonlaus langskot.

**Maður leiksins**: Fremstu mennirnir hjá Liverpool gerðu svo sem ekki mikið í leiknum. Kuyt sást lítið en barðist auðvitað vel og Riera gerði ekki mikið. Hann var hins vegar afskaplega latur í varnarvinnunni og heima hjá mér var sennilega mest öskrað á hann, því hann lét Bosingwa nánast alveg í friði. Gerrard var ágætur.

Mascheran og Alonso voru mjög sterkir á miðjunni og það er með ólíkindum að sjá muninn á Xabi Alonso núna og í fyrra, hann hefur batnað svo mikið.

Vörnin var samt hápunkturinn í dag. Það er ekki auðvelt að hafa Chelsea liðið með boltann nánast allan tímann, en gefa þeim samt nákvæmlega engin færi. Aurelio og Arbeloa voru góðir í bakvörðunum, en menn leiksins voru án efa Daniel Agger og **Jamie Carragher**. Ætli Carra fái ekki tilnefninguna, enda var hann algjörlega frábær í leiknum og hélt sóknarlínu Chelsea algerlega niðri.

Núna eru 9 leikir búnir í deildinni. Við erum búnir að spila við Chelsea, Aston Villa, Manchester City og Everton á útivelli. Og við erum búnir að spila við Manchester United á heimavelli. Og eftir það erum við í efsta sæti deildarinnar með 23 stig og höfum ekki enn tapað leik. Það er frábært!

Næstu tveir leikir eru gegn (Harry Redknapp-lausu) Portsmouth á Anfield og svo á útivelli gegn Harry Redknapp og Tottenham. Eftir það er svo nokkuð auðvelt prógramm gegn West Brom, Boltron, Fulham, West Ham og Blackburn áður en við spiluðm við Hull og Arsenal í desember.

Þetta tímabil byrjar vel. Ég sagði fyrir þennan leik að ef við myndum vinna, þá gætum við vel blandað okkur í baráttuna um titilinn. Ég ætla ekkert að tapa mér í bjartsýninni strax, því ég hef brennt mig alltof oft á því. En við getum varla beðið um mikið byrjun tímabilinu.

Það var ansi magnaður leikur sem fór fram á milli Liverpool og Wigan í þynnkunni dag. Byrjum á byrjuninni og kíkjum á byrjunarliðið.

Bekkur: Cavalieri, Hyypia (f. Keane), Benayoun (f. Arbeloa), El Zhar (inn f. Dossena), Ngog, Insúa, Lucas.

Kíkjum þá á gang leiksins.

Fyrri hálfleikur:
Leikurinn hófst frekar rólega og jafnræði var með liðunum til að byrja með og strax var ljóst að Wigan menn ætluðu ekki að pakka í vörn. Þeir fengu fyrsta færi leiksins þegar að Oliver Kapo slapp inn fyrir Liverpool vörnina en Reina bjargaði málunum eins og svo oft áður. Stuttu síðar fóru svo hlutirnir að gerast. Robbie Keane komst í gott færi en skrúfaði boltann rétt framhjá. Þarna hélt ég að mínir menn væru að fara að finna netmöskvana fljótelga en annað kom heldur betur á daginn. Á 29. mínútu fékk Daniel Agger boltann frá Reina rétt fyrir utan teig. Fyrsta snertingin hjá danskinum var slæm og hann missti boltann eilítið frá sér, Zaki pressaði á hann, hirti af honum boltann og kom Wigan yfir í leiknum. En Adam var ekki lengi í paradís. Daniel Agger var ennþá með klósettpappírinn í endaþarminum þegar hann tók á skeið upp völlinn. Hann tók gott spil við Dossena, komst inn á teig, sendi á Dirk Kuyt sem kláraði sitt færi vel og jafnaði leikinn. Rétt undir lok fyrri hálfleiks tók Kuyt sig til og skaut bylmingsskoti sem að Chris Kirkland náði að verja í þverslánna. Örskömmu síðar átti Pennant frábæra fyrirgjöf á Riera sem skallaði boltann rétt framhjá. Á 47. mínútu virtist ekki mikið vera að gerast á hægri kantinum hjá Wigan, fyrr en að boltinn fór í mann og annan, endaði fyrir framan fótleggi Valencia sem sendi fyrir á Zaki sem klippti boltann í fjærhornið, ótrúlegt.

Síðari hálfleikur:
Sá seinni hófst með sömu látum og sá fyrri endaði á. Liðin fengu sitthvor færin en næst komst Dirk Kuyt því að skora eftir snilldarsendingu frá Robbie Keane en Kirkland sá aftur við honum með frábærri markvörslu. Það munaði heldur betur litlu að við myndum jafna metin þegar að Robbie Keane fékk aukaspyrnu rétt fyrir utan teig Wigan. Gerrard tók aukaspyrnuna sem sleikti stöngina, sjokkerandi nálægt. Á 74. mínútu dró svo til tíðinda þegar að Antonio Valencia var vikið af velli fyrir hræðilega tæklingu á Xabi Alonso. Ótrúlegt hvað Alonso lendir alltaf í miklum leiðindum leik eftir leik, tóm leiðindi. Valencia fékk sitt annað gula spjald á stuttu millibili og engin spurning með þetta rauða spjald. Rafa kom svo með tvær skiptingar, hann tók báða bakverðina útaf og setti Benayoun og El Zhar inn á. Það bar fljótt árangur því að Riera jafnaði metin á 80. mínútu eftir frábæran undirbúning El Zhar og Gerrard. Hans fyrsta mark fyrir klúbbinn og það skot frá vítateigslínu með hægri! Svo á 85. mínútu gjörsamlega trylltist ég!! Pennant sendi fyrir frá hægri kanti og hinn sjóðheiti Dirk Kuyt stökk í loft upp og klippti boltann í netið. Frábært mark. Eftir þetta mark fjaraði leikurinn út og lokatölur því 3-2.

Maður leiksins:
Ég ætla nú ekki að vera að ræða það neitt sérstaklega. Maður leiksins er sjómannssonurinn og fjárhundurinn Dirk Kuyt sem ég lofsyng þessa dagana hér á blogginu. Hann er að klára þessa leiki fyrir okkur upp á síðkastið og spilar frábærlega, sjóðandi heitur kallinn. Xabi Alonso er líka að spila mjög vel en annars fannst mér flestir aðrir vera að spila undir getu.

Varnarleikur Liverpool er eitthvað sem þarf að skoða eftir þennan leik en ég er handviss um að Agger láti þessi mistök sín í dag ekki skemma neitt fyrir sér í næstu leikjum. Það er mjög eðlilegt að menn titri svolítið eftir svona langt frí og ég hef engar áhyggjur af Agger, hann spjarar sig. Svo verð að minnast á eitt enn áður en skýrslu minni líkur og það er hversu stór pungurinn á Rafa var í dag. Eftir að Valencia var rekinn af velli tók Rafa tvo menn útaf úr öftustu línu og hennti inn tveimur sem fá seint verðlaun og viðurkenningar fyrir varnarleik. Augabrúnirnar lyftust aðeins á okkur félögunum þegar við sáum tvo menn úr öftustu línu fara útaf. Skilaboðin voru skýr, vinna leikinn, allt eða ekkert. Annars kom aldrei neitt annað til greina en sigur í þessum leik, 3 stig komin í hús eftir þennan laugardaginn, taplausir, er þetta ekki bara á góðu róli?

Næsti leikur er á móti Atletico Madrid á miðvikudaginn og það er leikur sem ég hlakka rosalega mikið til að sjá. Takk í bili.

Þvílíkur leikur.

Okkar menn fóru yfir til Manchester-borgar og kepptu þar við City í Úrvalsdeildinni. Eftir að hafa verið 2-0 undir í hálfleik, eftir að öll sund virtust lokuð, komu okkar menn til baka og sendu skýr skilaboð til hinna liðanna í Úrvalsdeildinni með **frábærum 3-2 útisigri gegn Manchester City**.

Byrjum á byrjuninni. Rafa stillti upp eftirfarandi liði í dag:

**Bekkur:** Cavalieri, Agger, Dossena (f. Aurelio), Lucas, Babel, Benayoun (f. Riera), Keane (f. Mascherano).

Fyrri hálfleikurinn bauð upp á verstu frammistöðu Liverpool-liðsins það sem af er tímabilsins. Hins vegar segir það ekki alla söguna, því þetta var ekkert svo skelfilegt. Okkar menn byrjuðu leikinn miklu betur og stjórnuðu öllu á vellinum, þannig að það kom manni ekki á óvart þegar þrettán mínútur voru liðnar og við sáum á skjánum að Liverpool-liðið hafði verið með boltann 78% tímans.

Hins vegar, eins og oft áður, gekk okkur illa að skapa færi framan af leiknum. Það var helst þegar Riera fékk boltann maður á mann á móti Zabaleta hjá City að eitthvað gerðist, en sá spænski var okkar langbesti maður í fyrri hálfleik.

Það var hins vegar gegn gangi leiksins að City-liðið tók forystu um miðjan fyrri hálfleikinn. Fabio Aurelio, sem hefur verðskuldað verið valinn fram yfir Andrea Dossena hingað til í vetur en var skelfilegur í dag, reyndi að sóla Shaun Wright-Phillips í bakvarðastöðunni. Það fór þó ekki betur en svo að Wright-Phillips hirti af honum boltann, keyrði inná teiginn og reyndi fyrirgjöf sem fór í Skrtel og barst aftur til Wright-Phillips. Hann keyrði inn að endalínu með hann og renndi honum út í teiginn. Þar var Alvaro Arbeloa fyrstur á boltann en sneri illa og náði ekki að hreinsa vel frá heldur bara pota honum aðeins út í teiginn þar sem **Stephen Ireland**, besti maður Man City í þessum leik, kom aðvífandi og þakkaði fyrir sig með því að þruma knettinum upp í marknetið af stuttu færi. 1-0 fyrir heimamönnum.

Undir lok fyrri hálfleiksins kom svo annað markið. Aftur var það Shaun Wright-Phillips sem var arkitektinn en Mascherano braut á honum er hann var að sóla Aurelio úti við vinstra horn vítateigs Liverpool. Góður dómari leiksins dæmdi réttilega aukaspyrnu og úr henni skoraði **Javier Garrido** með glæsilegu skoti yfir varnarveginn og upp í nærhornið. Hugsanlega hefði Pepe Reina getað gert betur en skotið var gott og illviðráðanlegt.

Staðan í hálfleik var því 2-0 fyrir heimamenn og þrátt fyrir að okkar menn hafi haft tökin á fyrri hálfleiknum virtist bitleysið ætla að há liðinu og það fór að læðast að manni sá grunur að fyrsta tap vetrarins væri að líta dagsins ljós.

… og þá vaknaði Fernando Torres.

Rafa hlýtur að hafa lesið ærlega yfir liðinu í hálfleik því þeir stjórnuðu seinni hálfleiknum alveg jafn mikið og þeim fyrri, með þeim eina stóra mun að það var miklu meira líf í sóknarleik liðsins. Á 55. mínútu spiluðu Gerrard og Arbeloa skemmtilega upp hægri kantinn, Arbeloa lék inná vítateiginn og gaf svo góða, lága fyrirgjöf inná markteig City þar sem **Fernando Torres** (hver annar?) renndi sér fyrstur á boltann og setti hann í netið framhjá Joe Hart, markverði City. Staðan 2-1 fyrir okkar mönnum og leikurinn skyndilega orðinn spennandi aftur.

Á 67. mínútu var svo Mauro Zabaleta, hægri bakvörður City, rekinn útaf með beint rautt spjald eftir ljóta sólatæklingu á Xabi Alonso. Stuðningsmenn City á vellinum púuðu óspart á þessa ákvörðun dómarans, aðallega af því að Alonso var (sem betur fer) ekki mikið meiddur eftir tæklinguna, en þeir hefðu ekki púað ef þeir hefðu séð myndbandsupptökur af atvikinu. Þessi tækling var ekki síður gróf heldur en tæklingar Martin Taylor hjá Birmingham og Emanuel Pogatetz hjá Middlesbrough, sem stórslösuðu Eduardo da Silva hjá Arsenal og Rodrigo Possebon hjá Manchester United fyrr á þessu ári. Eini munurinn er sá að í þessu tilfelli stóð Alonso ekki alveg í fótinn sem gaf eftir við tæklinguna og slapp hann því heppilega við slæmt fótbrot. Dómarar byggja refsingar sínar fyrir brotlegar tæklingar ekki á því hversu illa fórnarlambið meiðist heldur hversu alvarlegur ásetningur brotaaðilans er. Þetta var klárt rautt spjald.

Liverpool-liðið hafði haft yfirburði fram að rauða spjaldinu en eftir það var þetta bara spurning um hvenær en ekki hvort Liverpool-liðið myndi jafna. Það gerðist svo loks þegar átján mínútur voru til leiksloka. Steven Gerrard tók hornspyrnu frá vinstri og sendi fasta fyrirgjöf inná nærstöngina, þar sem títtnefndur **Fernando Torres** reis manna hæst og sneiddi boltann með höfðinu í fjærhornið, óverjandi fyrir Joe Hart. Staðan 2-2 og nú var spurningin bara hvort Liverpool tækist að vinna leikinn eða hvort jafntefli yrði niðurstaðan.

Liðið sótti ákaft en þegar fimm mínútur voru eftir varð liðið fyrir mikilli blóðtöku. Martin Skrtel lenti í því að snúa sig illa á hné og var borinn útaf í spelkum eftir að hafa m.a. fengið súrefnisgjöf inná vellinum. Ég vona að varnartröllið okkar sé ómeitt því hann hefur verið frábær það sem af er tímabili en ég er satt best að segja ekki bjartsýnn, þar sem þetta virtust vera alvarleg hnémeiðsli. Við eigum reyndar fyrirtaks varaskeifur í stöðuna hans í þeim Daniel Agger og Sami Hyypiä en þetta er engu að síður mikil blóðtaka fyrir liðið þar sem Skrtel hefur verið frábær í vetur. Vona að hann komi sterkur til baka.

Þar sem Rafa var á þessum tímapunkti búinn að nota allar sínar innáskiptingar þurftu okkar menn að enda leikinn tíu gegn tíu en það skipti engu, leikurinn var rétt hafinn að nýju þegar Torres komst í skotfæri inná miðjum vítateig. Hann skaut boltanum beint í Richard Dunne og þaðan hrökk hann á fjærstöngina hægra megin þar sem **Dirk Kuyt** – sem hafði lítið sem ekkert getað í þessum leik – var fyrstur á boltann og sendi hann inn í netið og allt varð vitlaust í rauða hluta stúkunnar á City of Manchester Stadium. Lokatölur í þessum leik 2-3!

Það er eitt að sigra þetta “spútniklið” Manchester City en að gera það með þeim hætti sem liðið gerði í dag sendir að mínu mati skýr skilaboð til hinna liðanna í toppbaráttu deildarinnar. Eftir þessa umferð eru Liverpool og Chelsea búin að skilja sig aðeins frá næstu liðum; við erum á toppnum ásamt þeim bláu með 17 stig, næst koma nýliðar Hull City með 14 stig og þá Arsenal með 13 stig. United er svo með 11 stig en á leik til góða og getur því verið þremur stigum á eftir okkur taki þeir þan