Dásamlegt í alla staði.

Eftir þessa viku er erfitt að vera eitthvað lógískur og ég ætla bara að leyfa tilfinningunum að ráða hér.

Set þó upp byrjunarliðið:

Óvænt liðskipan sem satt að segja gekk ekki vel upp. Við byrjuðum ágætlega, en mjög varfærið. Það var hins vegar fín ákvörðun hjá Rauðnef að setja David De Gea í markið og hann var ekki að líta vel út þegar við komumst yfir eftir horn. Captain Fantastic klíndi bolta á markteiginn, keeperinn fraus og Daniel Agger skallaði boltann í netið við mikinn fögnuð.

Því miður duttu okkar menn alltof aftarlega eftir þetta og United refsaði okkur fyrir það þegar Enrique leit illa út, tapaði tæklingu fyrir Rafael sem setti hann á Park sem jafnaði 1-1 og þannig var staðan í hálfleik.

Seinni hálfleikurinn var áfram sá sami, United var með boltann en skapaði ekki mörg færi og við á hælunum. Á milli 60. og 70. mínútu ákvað Dalglish að hætta leikkerfistilrauninni, tók Maxi, Gerrard og Carragher útaf, henti Adam, Kuyt og Bellamy inná og stillti upp í 4-4-2:

Satt að segja var ekkert í gangi og það stefndi í replay sem hefði orðið fyrsti leikur Suarez eftir bannið.

ENNNNNNN! Direct route eitt tryggði okkur sigur. Útspark frá Reina, Carroll SULTAÐI Evans og flikkaði boltanum í gegn, sem betur fer var Evra inná, hann spilaði Dirk Kuyt réttstæðan, hann stillti sig af og dúndraði á nærhornið hjá De Gea sem var alltof aftarlega, 2-1 og völlurinn trylltist.

Það sem eftir var vorum við nærri því að skora, Carroll átti frábæran skalla í stöng og Kuyt dauðafæri upp úr því en það þurfti ekki meir, 2-1 sigur á liði hins illa og allt geðveikt, Suarez hljóp niður í klefa og þar er gleði núna.

Dásamlegur áfangi og miðað við það sem Twitter-menn tala um var stanslaust sungið um Hillsborough í útiáhorfendaboxinu án svara heimaliðsins. Það allra besta sem gat gerst, við unnum og leikurinn virðist hafa verið auglýsing fyrir fallegasta og besta klúbb í heimi!

Get ekki meir, er úrvinda og farinn að fagna. Viðurkenni það að ég hafði ekki trú á að við færum svona með þessa viku, en KÓNGURINN KENNY sýndi okkur hvað er hægt að gera með skipulagi, einurð og hjarta.

Get ekki valið mann leiksins, elska alla sem komu nálægt þessum leik.

IN ISTANBUL WE WON IT FIVE TIMES

Hjartanlega til hamingju öll – njótið dagsins og næstu samskipta við United-menn!

Ja hérna. Hvað er að frétta eiginlega?!

Ég var svo hissa á þessu öllu saman eftir leik að ég ákvað að fá mér kvöldmat og svæfa dótturina áður en ég reyndi að finna einhvern flöt á þessu. Þetta var svo neyðarleg frammistaða hjá „Liverpool“ að ég veit varla hvar ég á að byrja. Bolton byrjuðu betur, voru komnir yfir eftir þrjár mínútur og voru skrefi á undan í nákvæmlega allt það sem eftir lifði leiks. Um það þarf ekkert að fjölyrða.

Þess í stað ætla ég að deila með ykkur niðurstöðum Stóra Dóms sem hefur tekið sér síðustu tólf mánuðina í að meta ákveðna hluti:

Við söknum Lucas Leiva alveg fáránlega mikið. Mikilvægasti leikmaður liðsins? Ég held það nú bara. Liðið lék miklu betur án Gerrard og með Lucas en það gerir í dag þegar þeir hafa svissað um hlutverk. Ég lýsi því yfir að allur efi um gildi Lucas Leiva í þessu liði er hér með bannfærður. Niðurstaða: Þið hafið ekki lengur leyfi til að efast um Lucas.

Að því sögðu, þá getum við með með fullri vissu horft á liðsuppstillingar Dalglish á köflum í vetur og spurt, einfaldlega: What the fuck?! Í síðustu tveimur leikjum hefur hann stillt upp 5-4-1 á heimavelli gegn Stoke og 4-4-2 gegn Bolton-liði með þriggja manna miðju, á útivelli. Uppskeran úr þeim leikjum? Heilt stig. Eitt. One. Uno. Að Dalglish skuli halda áfram að spila með tvo miðjumenn í fjarveru Lucas hefur bara gert illt verra. Það er eitt að missa Lucas og þurfa að biðja honum slakari leikmenn eins og Spearing eða Adam um að kóvera stöðuna hans. Það er allt annað að sleppa því bara alveg að fylla í þessa stöðu. Miðjan hjá okkur í kvöld var yfirspiluð af Nigel Reo-Coker, Fabrice Muamba og Mark Davies. Tveir þeirra skoruðu mörk með því að rölta upp MIÐJA MIÐJUNA, í gegnum flata varnarlínu og skjóta. Lucas, Mascherano … fjandinn sjálfur, Spearing hefði aldrei einu sinni leyft því að gerast. Niðurstaða: Dalglish er of villtur í taktík á milli leikja og skýtur sig fyrir vikið allt of oft í fótinn.

Þetta lið okkar er vonlaust sóknarlega. Þá er ég ekki bara að tala um nýja leikmenn heldur þá sem fyrir voru. Kuyt hefur enn ekki skorað í vetur, Maxi var fínn í mánuð í haust en hefur svo horfið og Gerrard átti góða innkomu úr meiðslum um jólin en hefur ekki sýnt rassgat í janúar. Bætið svo við skitunni hjá nýju sóknarmönnunum og þá er ekki hægt annað en að gagnrýna Dalglish fyrir þetta getuleysi. Það er hægt að skamma einn eða tvo leikmenn fyrir lélega spilamennsku en þegar einhverjir 6-7 sóknarmenn eru að eiga martraðatímabil verður að líta til knattspyrnustjórans og spyrja erfiðu spurninganna. Niðurstaða: Dalglish er ekki að ná því besta út úr sóknarmönnum okkar.

Þótt Dalglish sé gagnrýnisverður þá verðum við líka að bæta þessari augljósu niðurstöðu við: Andy Carroll og Stewart Downing eru ekki leikmenn í Liverpool-klassa. Carroll er ungur en þótt hægt sé að tala um bjarta framtíð ungra leikmanna verða þeir að sýna eitthvað sem vísar í þessa björtu framtíð. Jonjo Shelvey hefur staðið sig það vel að maður spáir bjartri framtíð. Martin Kelly, John Flanagan og Jack Robinson líka. Carroll? Hann hefur verið ógeðslega ömurlegur í öllum nema svona tveimur leikjum síðan hann kom til okkar fyrir ári síðan. Hann verður ekki afskrifaður strax, sökum aldurs, en hann er ekki rétti maðurinn í framlínuna hjá okkur núna og verður það kannski aldrei. Stewart Downing hefur hins vegar engar slíkar afsakanir. Hann er 27 ára, var keyptur því hann átti að bæta þetta lið strax og hefur bara ekki verið nálægt því einu sinni. Hans dagar eru taldir og þeim fer fækkandi.

Við verðum enn og aftur að horfa á Dalglish og Comolli og spyrja: er þetta innkaupastefnan? Eru þetta öll töfrabrögðin? Á árinu 2011 voru keyptir 9 leikmenn, þar af tveir sem við tölum ekki um núna, varamarkvörðinn Doni og hinn unga Coates. Hina sjö getum við dæmt eftir þetta ár og af þeim getum við bara sagt að þrír hafi staðið undir verði og væntingum: Suarez, Enrique og Bellamy. Carroll, Downing, Henderson og Adam hafa hins vegar engan veginn staðið undir væntingum. Henderson hefur verið þeirra skástur og á (vonandi) bjarta framtíð fyrir sér, á meðan Adam var langódýrastur þeirra og byrjaði tímabilið vel en hefur sópað sjálfum sér í ruslið eftir að Lucas meiddist. Um þá tvo leyfi ég mér að efast en er ekki reiðubúinn að fella neina Stóra Dóma strax. Ég er hins vegar tilbúinn með þessa niðurstöðu: Comolli og Dalglish verða að gera betur á leikmannamarkaðnum í framtíðinni. 72m punda í Carroll, Henderson og Downing og sóknin hjá liðinu hefur farið mörg skref afturábak frá því sem var í fyrra. Það er alls, alls, ALLS ekki nógu gott.

Og að lokum…

Niðurstaða Stóra Dóms: Aðeins kraftaverk á leikmannamarkaðnum næstu tíu dagana getur breytt þeirri (núverandi) augljósu staðreynd að þetta Liverpool-lið er aldrei að fara að ná Meistaradeildarsæti í vor!

Svo við súmmerum þetta upp í eina málsgrein: Dalglish þarf að hætta tilraunastarfsemi sem ringlar liðið og sætta sig við að 4-4-2 virkar ekki með þennan mannskap. Hann og Comolli fá bágt fyrir leikmannakaup ársins 2011 og verða að byrja strax á morgun að gera betur áður en illa fer. Meirihluti leikmannanna sem voru keyptir árið 2011 eru ekki í Liverpool-klassa og of margir af lykilmönnunum sem voru fyrir þurfa að axla ábyrgð á því að hafa brugðist liðinu í vetur. Við söknum Lucas Leiva og Luis Suarez óheyrilega mikið, sérstaklega þar sem breiddin er engin. Ef enginn sóknarmaður verður keyptir í janúar getum við gleymt Meistaradeildinni.

Dómi er slitið. Réttarvörður, handjárnaðu þá seku og leiddu þá afsíðis…

Það er kannski hægt að bæta því við að ég fékk SMS frá þremur mismunandi Liverpool-aðdáendum yfir leiknum í kvöld og þeir sögðu allir það sama: er ekki Rafa Benítez laus þessa dagana? Ekki skjóta sendiboðann.

Og alveg að blálokum skal það tekið fram að ekkert af því sem ég skrifaði hér að ofan gildir um Craig Bellamy. Hann er dásamlegur, maður leiksins enn og aftur í kvöld og hreinlega einn af okkar bestu mönnum í vetur, ef ekki sá besti.

Jæja, enn eitt ömurlega jafnteflið á Anfield staðreynd.

Dalglish stillti upp furðulegu liði. Uppstilling, sem hefði verið skiljanleg á útivelli gegn Stoke, en varla á Anfield. Mér leist ekki vel á þessa uppstillingu í byrjun leiks og því miður þá reyndist þetta vera jafn bitlaust og maður óttaðist.

Bekkurinn: Aurelio, Carroll, Doni, Shelvey, Kelly, Flanagan, Bellamy.

Það er óþarfi að skipta umfjölluninni á milli hálfleika, því þetta voru sömu leiðindin frá mínútu 1 til 90. Stoke hafði aldrei í huga að reyna að vinna þennan leik. Þeirra plan var að liggja gríðarlega aftarlega og vonast til að halda hreinu. Vel skiljanleg leikaðferð hjá þessu hundleiðinlega liði. Þetta áttu Liverpool að vita – ekkert við leik Stoke kom á óvart.

Liverpool liðið var með boltann nánast allan tímann, en náðu varla að skapa eitt færi í leiknum. Ömurlega bitlaus sóknarleikur er enn og aftur staðreyndin og sæti í Meistaradeildinni verður með hverrum leiknum fjarlægari draumur.

Eina góða við þennan leik er að nú styttist í að Suarez komi tilbaka.

Ég nenni ekki að velja mann leiksins. Varnarlínan og Reina þurftu ekki að gera neitt – ætli Johnson hafi ekki verið okkar besti maður. En enn og aftur voru það sömu menn og alltaf sem voru að bregðast. Downing, Carroll og Kuyt þurfa að gefa okkur allavegana eina ástæðu fyrir því af hverju þeir ættu að teljast í Liverpool klassa. Aðallega þeir tveir fyrrnefndu. Þeir eru ekki bara lélegir, heldur virðist þeim vera nokk sama um það.

Þetta er sama sagan og í allan vetur. Fyrir áramót var þetta lið á tímum að spila stórkostlegan fótbolta og óheppnin elti okkur og olli því að við náðum ekki að vinna þá leiki sem við dómieruðum. En síðustu vikur höfum við æ oftar séð leiki þar sem liðið spilar það illa að það á ekki skilið neitt. Þetta var einn af þeim leikjum. Sóknarleikur okkar manna var einfaldlega ömurlegur. Vörnin bar upp boltann trekk í trekk, svo var reynt að koma boltanum útá kant þar sem að kom léleg sending fyrir, sem Stoke hreinsaði burt inná okkar vallarhelming þar sem að okkar vörn bar upp boltann og svo framvegis ad infinitum.

Við höfum núna leikið 11 leiki á Anfield. Unnið fjóra, engum tapað en gert SJÖ jafntefli. Við erum núna 5 stigum frá fjórða sætinu þar sem Chelsea er.

Ég reyni oftast að finna eitthvað jákvætt í þeim leikskýrslum sem ég skrifa en það er afskaplega erfitt að finna eitthvað jákvætt eftir þennan leik í dag. Það er nóg eftir og allt það, en núna þurfum við að vinna upp 5 stig á Chelsea og allt að 4 stig á Arsenal. Okkar menn hafa núna skorað 24 mörk í 21 leik. Já, þið lásuð þetta rétt. Það er 1,14 mark í leik. Í fyrra var þetta hlutfall 1,55 mörk og á fyrir þrem árum var þetta hlutfall 2,02 mörk í hverjum leik. Og það var undir stjórn Rafa Benitez, sem allir vita að var ómögulegur og varnarsinnaður þjálfari. Meira að segja á síðasta hörmungartímabili Rafa var hlutfallið 1,6. Á síðasta tímabili Houllier þar sem ég var að tryllast úr pirringi yfir ömurlegum bolta var hlutfallið 1,44 – með Emile Heskey sem fremsta mann. Þegar að Kenny Dalglish vann síðast titil með Blackburn þá var hlutfallið 2,10.

Þetta lið GETUR EKKI SKORAÐ MÖRK! Kenny Dalglish keypti til okkar í fyrra dýrasta leikmann í sögu Liverpool Andy Carroll á 35 milljónir punda. Þrátt fyrir að ég hafi varið Carroll og sé ekki enn tilbúinn að gefast upp á honum þá verður hann að fara að sýna eitthvað. Hann virkar áhugalaus, kraftlaus og er nánast aldrei líklegur að skora. Ég gæti þulið upp ansi langan lista af leikmönnum sem ég myndi frekar vilja sjá inná fyrir Liverpool en Andy Carroll. Í sumar keypti Dalglish menn einsog Downing og Henderson til að búa til mörk fyrir liðið. Það hefur þeim mistekist fullkomlega. Ég myndi án nokkurs efa velja Downing sem verstu vonbrigði þessa tímabils. Hann er 27 ára gamall – ætti að vera á toppi síns ferils. Hann hefur verið áskrifandi að plássi í þessu Liverpool liði. Og hann hefur brugðist í hvert einasta skipti.

Ef Andy Carroll og félagar sýna ekki eitthvað og halda samt áfram að fá tækifæri þá er ekki bara ferill þeirra í hættu hjá Liverpool heldur líka ferill Kenny Dalglish.

Ég hef séð nógu marga frábæra leiki hjá þessu Liverpool liði í vetur til að sannfærast um að Dalglish er ennþá frábær þjálfari. En sóknarleikur liðsins er að versna, ekki batna. Þetta verður Dalglish að laga. Annars fer ég að sakna Rafa Benitez meira en góðu hófi gegnir.

Jæja, okkar menn mættu Oldham í bikarnum á Anfield og eftir dálítið brösuga byrjun þá var niðurstaðan öruggur sigur og meira að segja Andy Carroll og STEWART DOWNING skoruðu. Það er ekki hægt annað en að vera glaður eftir þennan leik.

Kenny stillti upp sterku liði:

Á bekknum: Doni, Carroll, Henderson, Downing, Adam, Skrtel, Flanagan

Þetta byrjaði frekar brösulega og Oldham menn voru sterkir, einsog mátti svosem alveg búast við enda allir að spila stærsta leik lífs síns. Þeir sköpuðu sér nokkur fín færi og eftir um hálftíma komust þeir yfir með glæsilegu marki.

Þetta kveikti í Liverpool liðinu og mínútu síðar jöfnuðu þeir með marki frá Craig Bellamy, sem skallaði í markið eftir skot frá Jonjo Shelvey.

Stuttu fyrir leikhlé fengum við svo vítaspyrnu þegar að brotið var á Maxi. Þar sem við erum með svona 20% vítanýtingu var ég ekkert að missa mig af fögnuði, en Steven Gerrard sýndi samherjum sínum hvernig á að klára víti og staðan því 2-1 í hálfleik.

Í seinni hálfleik var sigurinn svo sem aldrei í hættu. Jonjo Shelvey skoraði sitt fyrsta mark fyrir klúbbinn, sem var mjög ánægjulegt enda áttu hann og Gerrard fínan leik. Dalglish skipti svo Aurelio (ekki meiddum!) fyrir Flanagan og síðar Downing fyrir Bellamy og Carroll fyrir Kuyt.

Og á síðustu mínútunum skoruðu okkar menn tvö mörk, sem glöddu mig gríðarlega. Fyrst skoraði Andy Carroll frábært mark og var svo næstum því búinn að skora annað mark eftir sendingu frá Stewart Downing. En á síðustu sekúndunum náði Stewart Downing svo loksins loksins loksins að skora sitt fyrsta mark fyrir Liverpool. Frábærar fréttir fyrir Downing og auðvitað Liverpool.

En semsagt, fínn og jákvæður sigur á liði Oldham. Frábært fyrir Carroll, Shelvey og Downing að skora mörk í kvöld. Við getum ekki beðið um meira.

Okkar menn unnu frekar þægilegan útisigur á Aston Villa, 0-2, í dag á Villa Park í Birmingham og lyftu sér þar með upp að hlið Arsenal í 5.-6. sæti Úrvalsdeildarinnar, allavega þar til Arsenal leika við Manchester City síðar í dag.

Kenny Dalglish kom nokkuð á óvart og setti Jonjo Shelvey í byrjunarliðið í dag:

Bekkur: Doni, Coates, Carragher (inn f. Shelvey), Kelly, Maxi, Kuyt (inn f. Bellamy), Carroll (inn f. Suarez).

Okkar menn gerðu snemma út um leikinn. Fyrsta markið kom strax á 11. mínútu þegar Stewart Downing tók hornspyrnu frá hægri. Boltinn flaug inná markteigshornið þar sem Shelvey flikkaði honum áfram með hælnum inná markteiginn, þar flikkaði Luis Suarez honum aftur áfram með hælnum að marki en Brad Guzan í marki Villa varði. Boltinn barst þó strax á Craig Bellamy sem sett’ann í tómt markið og staðan orðin 0-1 fyrir Liverpool.

Seinna markið kom svo fimm mínútum síðar. Þá tók meistari Bellamy hornspyrnu frá vinstri og inn á markteigshornið vinstra megin þar sem Martin Skrtel reis hæst allra og skallaði boltann efst í markhornið fjær. Óverjandi fyrir Guzan og glæsilegt mark, og ótrúlegt en satt þá var Liverpool búið að skora úr tveimur hornspyrnum í dag!

Það sem eftir lifði hálfleiks einkenndist af miðjumoði. Villa-menn reyndu ákaft að ná upp sóknarþunga og minnka muninn en náðu einna helst nokkrum ágætis skotum utan teigs, án þess þó að valda Pepe Reina miklum vandræðum. Besta færið fékk Emile Heskey um miðjan hálfleikinn þegar hann fékk skallafæri á markteignum, óvaldaður, en af því að þetta er Emile Heskey var skallinn laflaus í fangið á Reina.

Staðan 0-2 í hálfleik. Okkar menn komu svo grimmir til leiks í upphafi seinni hálfleiks, Dalglish hafði greinilega brýnt fyrir þeim að sókn væri besta vörnin. Ég var ánægður með byrjun seinni hálfleiksins og þeir hefðu átt að innsigla leikinn enn frekar á fyrri hluta seinni hálfleiksins. Suarez var í tvígang sorglega nálægt því að skora þegar hann lék á menn innan vítateigs Villa en í fyrra skiptið skaut hann í neðanverða slána, niður á marklínuna og út og í það síðara vippaði hann yfir Guzan í markinu en boltinn fór í innanverða stöngina, dansaði fyrir framan marklínuna og út. Ótrúleg óheppni hjá Suarez og okkar menn hertu enn frekar forskot sitt á toppi Tréverksdeildarinnar í ár.

Shelvey var líka í tvígang nálægt því að bæta við marki með góðum skotum og svo skaut Charlie Adam í varnarmann og hárfínt framhjá úr dauðafæri. Hinum megin var lítið að gerast í sókn Villa og þegar fór að draga aðeins af sóknarmönnum okkar gerði Dalglish hið skynsamlega og skipti þremur fremstu – Suarez, Shelvey og loks Bellamy – út fyrir Carroll, Carragher og Kuyt. Þetta þétti miðjusvæðið hjá okkur og Carragher fyllti upp í Lucas-skarðið fyrir framan vörnina og okkar menn lönduðu þessu bara nokkuð þægilega á endanum.

MAÐUR LEIKSINS: Liðið lék vel í dag. Vörnin og Reina héldu hreinu í 5. leiknum af síðustu 8 í deildinni (eða síðan Agger og Skrtel urðu miðvarðaparið) og kantmenn okkar voru sprækir. Á miðjunni fannst mér Adam og Henderson ekkert sérstakir en þeir voru vinnusamir og skiluðu sínu. Shelvey og Glen Johnson voru sennilega sprækastir í sókn okkar manna auk Downing sem átti góðan leik á kantinum gegn sínu gamla liði. Suarez var enn og aftur iðinn og góður frammi og hreint með ólíkindum að hann skyldi ekki skora í dag.

Maður leiksins í dag var hins vegar klárlega Craig Bellamy. Þvílíkt sem hann ætlar að reynast frábær fengur fyrir okkur – eins og Dalglish hefur sagt áður er Bellamy að eldast og með það mikla meiðslasögu að það er ekki hægt að ætla honum að spila hvern einasta leik fyrir okkur, en hann spilar nær undantekningarlaust vel þegar hann fær kallið og í dag kláraði hann leikinn með því að skora fyrra markið og leggja upp það síðara.

Næsti leikur er gegn Wigan á útivelli næstkomandi miðvikudag og vonandi heldur sigurhrinan bara áfram þá.

Okkar menn unnu í dag heimaleik gegn QPR í deildinni.

Dalglish byrjaði leikinn svona:

Bekkur: Doni, Coates, Carragher, Kelly, Shelvey (inn f. Downing), Bellamy (inn f. Maxi), Carroll.

Það er lítið um fyrri hálfleikinn að segja, hann spilaðist eins og allt of margir hálfleikir í vetur. Okkar menn með öll völd á vellinum, tjölduðu upp við vítateig gestanna en náðu ekki fyrir sitt litla líf að koma góðum skotum á markið. Markalaust í hálfleik.

Sigurmarkið kom strax í upphafi seinni hálfleiks. Charlie Adam tók fyrirgjöf af vinstri kantinum með hægri fæti og sú endaði á kollinum á Luis Suarez sem var óvaldaður á markteignum og skoraði sitt fyrsta mark í rúma tvo mánuði í deildinni. Loksins.

Eftir þetta drógu okkar menn sig allt of langt aftur á völlinn fyrir minn smekk. Þetta QPR-lið í dag var að spila það slappan bolta að við áttum að vera löngu búnir að bæta við mörkum en þess í stað var reynt að þétta og halda fengnum hlut og því kláruðu menn leikinn í allt of miklu stressi um að jöfnunarmarkið kæmi. Það kom þó aldrei og okkar menn gátu andað léttar í leikslok.

Maður leiksins: Charlie Adam. Var yfirburðamaður á miðju beggja liða í dag, flest allt skapandi kom í gegnum hann í dag og hann lagði frábærlega upp sigurmarkið. Adam er einn af fáum leikmönnum í liðinu sem þora að reyna hlutina og er að skapa á fullu á meðan allir í kringum hann virðast þjást af skorti á sjálfstrausti eða hvað það nú er. Flottur leikur hjá Adam.

Þessi sigur lyftir okkur upp fyrir Newcastle í deildinni og nú er Herkúlesarátakið eftir, að ná Arsenal, Chelsea og Tottenham. Vonandi gefur þessi sigur tóninn fyrir restina af desember.

Liverpool spilaði í kvöld leik í London gegn miðlungsliði Fulham. Leikurinn var einsog leikur gegn miðlungsliðum á Anfield í vetur. Liverpool miklu betra liðið, áhorfendur syngja On the fields of Anfield Road, Liverpool skapar sér 100 færi en nýtir engin þeirra. Og niðurstaðan er enn á ný fleiri töpuð stig.

Kenny stillti þessu upp svona:

Á bekknum: Doni, Maxi, Coates, Kuyt, Downing, Carra og Kelly.

Carroll kom út fyrir Kuyt og Bellamy út fyrir Downing þegar um korter var eftir. Í fyrri hálfleik var nokkuð jafnræði með liðunum. Liverpool var óheppið að skora þegar að Henderson skaut í innanverða stöngina, en einsog Liverpool manna er von og vísa, þá fór boltinn ekki inn.

Í seinni hálfleik þá var Liverpool í stórsókn fyrstu 20 mínúturnar. Suarez skoraði löglegt mark, sem var dæmt af vegna rangstæðu og dómarinn dæmdi aukaspyrnu þegar að Liverpool hefði átt að fá vítaspyrnu. Dómarinn gaf líka Bellamy gult spjald þegar að Dempsey skallaði Bellamy (já, þið lásuð þessa setningu rétt). Og til að kóróna frammistöðuna þá gaf dómarinn Spearing beint rautt spjald með afar vafasamri ákvörðun. Já, og svo sleppti hann að gefa Senderos sitt annað gula spjald stuttu seinna. Dómarinn var einfaldlega vonlaus.

Og svo þegar að okkar menn voru orðnir einum færri og mínútu eftir að Schwarzer áttu markvörslu lífs síns þegar hann varði skot frá Downing í stöngina (enn einu sinni stöng) þá kom helvítið hann Dempsey og potaði inn eina marki leiksins eftir mistök hjá Pepe Reina.

Ég veit í alvöru varla hvað ég á að skrifa í þessa skýrslu. Ég settist niður eftir leikinn, hugsaði aðeins málið og reyndi að greina hvað vandamál þessa liðs sé. Niðurstaðan: VIÐ SKORUM EKKI MÖRK!

Á meðan að Man U leika illa, en vinna samt 5 stykki 1-0 sigra og á meðan að Tottenham er óstöðvandi og vinnur Fulham þrátt fyrir að vera lélegri aðilinn, þá höldum við áfram að fá lítið sem ekkert útúr leikjum sem við eigum að vinna.

Þetta Liverpool lið er núna í 7.sæti deildarinnar og það hefur skorað 17 mörk í 14 leikjum. Ég endurtek SAUTJÁN MÖRK Í FJÓRTÁN LEIKJUM.

• Þetta er 1,21 mark í leik.
• Bolton, sem er í öðru neðsta sæti deildarinnar hefur skorað tveim mörkum meira en við.
• BLACKBURN. Fokking Blackburn hefur skorað FJÓRUM MÖRKUM meira en Liverpool. Þeir hafa skorað 21, við 17.
• Arsenal, sem tveim sætum fyrir ofan okkur hefur skorað ÞRJÁTÍU mörk. Manchester City hefur skorað 48 mörk. Það er næstum því þrefalt það sem við höfum skorað.

Hverju er um að kenna? Ég veit ekki. Andy Carroll var jú lélegur í dag og lítið hægt að afsaka hans frammistöðu. En Suarez klúðraði enn einu sinni mörgum færum og aðrir voru ekki mikið líklegri til þess að skora. Dalglish hefur Maxi á bekknum þótt hann hafi sýnt fram á að hann getur potað inn mörkum, sem okkur vantar svo ótrúlega mikið núna. Gott og vel. Kuyt hefur ekki skorað eitt einasta mark í deildinni í vetur. Ekki heldur Downing og ekki heldur Gerrard.

Við sitjum núna í sjöunda sæti deildarinnar. Ef að Tottenham vinnur leikinn sem þeir eiga inni, þá eru þeir komnir FJÓRTÁN stigum á undan okkur. Tottenham, sem spekingurinn ég afskrifaði í byrjun september. Man U eru 10 stigum fyrir ofan okkur. Við erum núna í þeirri stöðu að Chelsea er fimm stigum fyrir ofan okkur og Arsenal þremur stigum fyrir ofan okkur. Af þessum liðum er ekki einn einasti vafi í mínum huga að Liverpool hefur verið að spila að mörgu leyti besta boltann í vetur.

En við skorum ekki mörk.

Er þetta allt ómögulegt? Nei. Þetta lið er áfram að skapa sér endalaust af færum. Og þar sem það er mánudagur þá eru jú bara 5 dagar í næsta leik sem er heimaleikur gegn miðlungsliði. Ef okkar menn nýta ekki færin í þeim leik þá verður niðurstaðan sú sama. En það þýðir ekkert að hugsa svoleiðis. Okkar menn verða bara að halda áfram að reyna.

Fowler almáttugur hvað ég myndi ekki gefa til þess að hafa eitt stykki 23 ára gamlan Robbie Fowler í þessu liði.

Okkar menn heimsóttu Chelsea á Stamford Bridge í annað sinn á 9 dögum og þriðja sinn á árinu 2011, og rétt eins og í hinum tveimur leikjunum voru það okkar menn sem höfðu sigur, 2-0 í þetta sinn, og er Liverpool þar með komið í undanúrslit Deildarbikarsins!

King Kenny stillti upp sterku liði þrátt fyrir breytingar í dag. Glen Johnson og Daniel Agger voru skildir eftir heima og menn eins og Suarez, Kuyt, Downing og Skrtel vermdu bekkinn. Þetta lið byrjaði í kvöld:

Bekkur: Skrtel (inn f. Maxi), Flanagan, Adam (inn f. Lucas), Downing, Suarez, Kuyt (inn f. Bellamy).

Fyrri hálfleikur var nokkuð jafn en tíðindalítill. Í upphafi leiks fleygði David Luiz sér yfir Coates í teignum og reyndi að fiska víti en dómari leiksins spjaldaði hann. Á 20. mínútu fékk Alex líka spjald fyrir að handleika knöttinn innan teigs í skallaeinvígi við Carroll. Carroll tók vítið sjálfur og skaut fast á mitt markið en Turnbull í markinu varði. Frekar slöpp vítaspyrna og lyktaði af skorti á sjálfstrausti að mínu mati.

Annars einkenndist hálfleikurinn af miðjumoði. Okkar menn fannst mér sterkari á miðjunni en Chelsea-menn ógnuðu upp kantana en staðan í hálfleik var samt markalaus.

Okkar menn tóku smám saman yfirhöndina eftir hlé og á 57. mínútu kom fyrra markið, og það síst gegn gangi leiksins. Jordan Henderson átti frábæra stungusendingu innfyrir bakvörð Chelsea á Craig Bellamy sem lagði boltann fyrir á Maxi sem lagð’ann í markið. 1-0 og Maxi bara getur ekki hætt að skora! Geri fastlega ráð fyrir að Chelsea bjóði 25m+ í hann í janúar.

Fimm mínútum síðar gerði Bellamy út um leikinn. Þá tók hann aukaspyrnu frá vinstri kanti og inn á fjærhorn markteigsins þar sem Martin Kelly var ótrúlega einn og óvaldaður og skallaði auðveldlega í markið. Staðan orðin 2-0, fyrsta mark Kelly fyrir Liverpool staðreynd, og leikurinn nánast búinn.

Á 70. mínútu meiddist Lucas illa á hné og þurfti að fara útaf. Vonandi eru þetta ekki alvarleg meiðsli; Lucas hafði að venju verið yfirburðamaður á miðjunni og það sást eftir að hann hvarf hversu mikilvægur hann er því þá loks fóru Chelsea aðeins að pressa. Anelka slapp einn innfyrir en Reina stöðvaði hann og svo varði hann lausan skalla frá Torres og þar við sat. Okkar menn kláruðu þetta frekar auðveldlega og lönduðu 2-0 sigri sem var vel verðskuldaður.

MAÐUR LEIKSINS: Hann stóð í tárum í upphafi leiks er Gary Speed var hylltur og fékk svo útrás fyrir tilfinningarnar með tveimur stoðsendingum í leiknum. Craig Bellamy er minn maður leiksins. Hann er algjör asni á velli, en hann er asninn okkar og mikið djöfull er ég feginn að hann er kominn aftur heim.

Næst: Exeter úti. Brighton úti. Stoke úti. Chelsea úti, með tveggja sólarhringa „hvíld“ fyrir. Ég panta þetta Cardiff-lið í undanúrslitum, með seinni leikinn á Anfield, takk! Leyfum Manchester-liðunum að eiga hvort annað, við eigum skilið auðveldan drátt í svona eins og eitt skipti.

Frábært kvöld í alla staði! Liverpool er núna búið að vinna ÞRJÁ leiki á Stamford Bridge á árinu 2011! King Kenny bara tapar ekki fyrir Chelsea!

John W. Henry var á vellinum í dag. Ég get upplýst hér og nú hvað hann hugsaði eftir þennan leik:

Þetta er ekki það sem við borguðum fyrir.

Liverpool er með betra lið en í fyrra, það er ekki spurning. Liðið er að bæta sig, það er verið að versla leikmenn og bæta gæðin í þessu liði, og King Kenny er á uppleið. Engu að síður verða þeir leikmenn sem spiluðu leikinn í dag að taka sjálfa sig í gegn og spyrja sig: getum við virkilega ekki betur?

Það sem af er tímabili hefur Luis Suarez átt eintóma stórleiki og knúið sóknarleik liðsins. Það er jákvætt, en hættan var alltaf sú að menn færu að reiða sig um of á hann. Það er því miður farið að gerast, og var hvergi augljósara en í dag. Suarez átti ekki góðan leik, en þá átti það heldur enginn annar. Allir aðrir gerðu sig seka um að bíða eftir að hann byggi eitthvað til úr engu, eins og svo oft áður. Sókn eftir sókn sá maður Suarez með kannski einn samherja, í baráttunni við teig Swansea-liðsins, og allir aðrir langt fyrir aftan. Að horfa. Bíða. Vona að hann gerði eitthvað.

Þetta er ekki það sem við borguðum fyrir.

Henry og eigendurnir borguðu háar upphæðir fyrir leikmenn í sumar. Leikmenn sem áttu að geta tekið af skarið, leikmenn sem áttu að skipta máli, leikmenn sem höfðu sögu af því að stíga upp og láta hlutina gerast fyrir sín lið. Andy Carroll, óstöðvandi hjá Newcastle. Charlie Adam, leiðtogi og prímusmótor Blackpool. Stewart Downing, leikmaður ársins hjá Aston Villa. Jordan Henderson, sem skapaði flest færi allra í Úrvalsdeildinni í fyrra. Jose Enrique, einn sókndjarfasta bakvörð deildarinnar. Hinum meginn annan af sókndjörfustu bakvörðunum, Glen Johnson.

Í dag steig enginn þeirra upp. Það gerði enginn þeirra það sem þeir voru keyptir til að gera. Þeir gerðu það sama og við hin heima í sófa: horfðu á Suarez og vonuðu að hann gerði hlutina. Í dag átti hann ekki góðan leik, og þess vegna skoraði Liverpool ekki.

Mér dettur ekki í hug að skamma Suarez. Það getur enginn átt stórleik í hverjum einasta leik og það hlaut að koma að því að hann yrði slakur í leik. Pepe Reina bjargaði okkur margoft hinum megin og sleppur einnig við skammir. Allir aðrir þurfa að minna sig á að þeir voru keyptir til Liverpool af því að þeir eiga að geta betur en þetta. Af því að þetta er Liverpool, þar sem ætlast er til að menn leiki til sigurs, þar sem ætlast er til að menn sýni grimmd og vilja til að láta hlutina gerast, þar sem ekki er ætlast til að þú felir þig og látir aðra leikmenn um skítverkin.

Kenny Dalglish þarf að líta í spegil líka. Hvernig í ósköpunum fengu Downing, Johnson og Adam (þrír verstu úr hópi margra slakra í dag) að klára þennan leik með Maxi og Martin Kelly á bekknum? NOTAÐU SKIPTINGARNAR ÞÍNAR, plís!

Liverpool er núna búið að tapa færri leikjum en Chelsea og Arsenal, og jafnmörgum og Tottenham. Samt eru þessi lið öll fyrir ofan okkur í töflunni. Af hverju? Af því að Liverpool er búið að spila 6 heimaleiki og gera í þeim 4 jafntefli. Af því að tvö lið nýliða hafa komið núna á Anfield, hvort á eftir öðru, og fengið að fara heim með stig í sarpinum.

Þetta gengur ekki lengur. Þetta lið á eftir að bæta sig næstu vikur og mánuði en við getum gert þá kröfu strax að menn fari að spila eins og knattspyrnumenn sem voru milljóna virði og keyptir til stórliðsins Liverpool, ekki eins og rándýrar klappstýrur fyrir Luis Suarez.

Ef þessir leikmenn stíga ekki upp verður lítið úr þessum vetri. Það er ekki nóg hjá Liverpool að tapa ekki. Það er ætlast til að menn sigri leiki, sérstaklega gegn nýliðum á Anfield. Það er það sem eigendurnir borguðu fyrir, og það er það sem við krefjumst.

Gleðilegt helvítis landsleikjahlé. Það verður dásamlegt að vera pirraður út í þetta lið næstu 15 dagana.

Okkar menn mættu á Hawthorns í kvöld og mættu Woy Hodgson og félögum í WBA. Útileikur gegni miðlungsliði, Hodgson að stýra mótherjum og ég með skýrslu. Fyrirfram leit þetta kannski ekki vel út.

Kenny stillti liðinu svona upp í byrjun:

BEKKUR: Doni, Flanagan, Coates, Spearing, Maxi, Bellamy, Kuyt.

Liverpool var betra liðið frá upphafi í fyrri hálfleik og eftir mikla pressu fékk Luis Suarez vítaspyrnu þegar hann var felldur innan vítateigs. Pottþétt vítaspyrna og það eina skrýtna var hvernig dómaranum tókst að missa af vítinu, en það var aðstoðardómarinn sem benti réttilega á brotið. Charlie Adam tók spyrnuna, markvörðurinn fór í vitlaust horn og Adam skoraði. Ekki besta víti í heimi, en mark engu að síður.

Liverpool hélt áfram að pressa og liðið hefði sannarlega geta fengið tvö víti í viðbót. Varnarmaður varði boltann með hendi og svo var Carroll hrint innan teigs. WBA gerðu lítið og fyrir utan 2-3 mínútuna pressu í lok hálfleiksins þá voru þeir ekki líklegir til stórræða.

Þegar stutt var eftir af leiknum gerðu hins vegar varnarmenn WBA mistök og gáfu boltann á Liverpool. Suarez átti svo góða sendingu inn fyrir á Carroll, sem náði að klára færið og koma okkar mönnum í 2-0 í hálfleik.

Í seinni hálfleik róaðist aðeins yfir okkar mönnum, en Liverpool voru þó sterkara liðið allan tímann. Liðið skapaði sér slatta af góðum færum og Carroll, Downing, Suarez og fleiri hefðu getað skorað. Downing skaut m.a. í stöng (skot í stöng og slá eru orðin lygilega mörg hjá Liverpool í vetur). Einsog svo oft áður eru okkar menn að nýta færin illa.

En WBA var aldrei líklegt til að komast inní leikinn og okkar menn kláruðu þetta með sóma.

Maður leiksins: Það lék allt Liverpool liðið fínan leik í kvöld. Einsog hefur verið svo oft í vetur þá er liðið á tímum að leika alveg frábæran sóknarbolta. Slæm nýting á færum hefur gert það að verkum að við erum ekki í toppbaráttu, en fjöldi færa sem þetta lið skapar er alveg ótrúlegur.

Vörnin var mjög góð í kvöld. Án Carra gerðu þeir Skrtel og Agger engin mistök og héldu WBA mönnum alveg niðri. Verulega góð frammistaða hjá þeim báðum. Bakverðirnir voru svo fínir, bæði varnarlega og framar á vellinum.

Á miðjunni voru þeir Adam og Lucas mjög góðir að mínu mati og þá sérstaklega Lucas. Á köntunum var Henderson fínn, en Downing var frekar daufur einsog hann hefur verið að undanförnu. Það er vonandi að það fari að rætast úr forminu hans og við fáum að sjá þann Downing, sem við sáum í byrjun tímabils.

Frammi var svo Luis Suarez enn einu sinni gríðarlega hættulegur. Hann vann vítaspyrnuna, sem gaf fyrra markið, gaf sendingu á Carroll í marki tvö og hefði sjálfur geta skorað nokkrum sinnum.

En ég ætla að gefa Andy Carroll verðlaunin fyrir mann leiksins. Hann skoraði gott mark og var öflugur í leiknum að mínu mati. Menn virðast gleyma því alltof fljótt að Carroll ákvað ekki verðmiðann á sjálfum sér og maður hefur heyrt það að þrátt fyrir að hann sé stór og hafi komið sér í vandræði að hann sé með frekar brothætt sjálfstraust. Hann hefur verið að vaxa mikið að undanförnu eftir erfiða byrjun og núna hefur hann skorað í tveimur útileikjum í röð. Það er frábært og það var gaman á tíðum að sjá samvinnuna á milli hans og Suarez.

Núna eru okkar menn í fimmta sæti, aðeins stigi á eftir Chelsea og Newcastle. Næsti leikur er gegn Swansea á Anfield áður en við förum svo á Stamford Bridge og spilum við Chelsea.

En góður útisigur í dag svo að menn ættu að geta farið ánægðir inní þetta laugardagskvöld.

Hörkufótboltaleik á Brittania Stadium í Stoke er lokið með frábærum, móralaukandi sigri á liði sem hefur virkilega verið að pirra okkar menn á undanförnum árum á þessum ágæta velli.

Dalglish ákvað að gera átta breytingar frá leik helgarinnar gegn Norwich, aðeins Reina, Carragher og Suarez héldu sætum sínum. Helst kom á óvart að Spearing og Lucas áttu að stjórna á miðjunni og Agger var látinn vera bakvörður með Aurelio á bekknum.

Liðsskipanin var þessi:

Byrjunarliðið í dag:

Bekkur: Doni, Aurelio, Kuyt, Adam, Bellamy, Skrtel, Flanagan.

Fyrri hálfleikur gat verið afritun og líming frá því þegar þessi lið áttust síðast við. Okkar menn endalaust með boltann, létu hann ganga vel sín á milli og sköpuðu sér urmul færa, bestu færin fengu Carroll og Suarez en á einhvern hátt tókst okkur ekki að skora!

Svo auðvitað kom það í bakið á okkur þegar okkar einu mistök í hálfleiknum urðu til þess að heimamenn komust yfir. Coates virtist ætla að fylgja boltanum í innkast á vinstri vængnum okkar en áttaði sig ekki á því að Walters var eins og skikkja á bakinu á honum, þessi kraftmikli framherji hristi Úrú-gæjann af sér, stakk sér upp í hornið og sendi tuðruna inní þar sem Kenwyne Jones stakk sér framhjá Carra og skallaði hann í fjærhorn óverjandi fyrir Reina. Komnar 42 mínútur og staðan 1-0 þvert á allan gang leiksins. Kunnuglegt á þessum slóðum.

Carragher varð fyrir smávægilegum meiðslum og í hans stað kom Skrtel inná í hálfleiknum.

Í upphafi seinni hálfleiks virtist vindurinn úr okkar drengjum, markið greinilega skellt vatnsgusu í andlit þeirra og allt í einu voru það Stókarar sem voru stýra leiknum.

EN. Mörk breyta leikjum, hvað þá snilldarmörk! Luis Suarez karlinn fékk okkur öll til að gleyma slakri nýtingu sinni að undanförnu á 54.mínútu. Þá tók hann við hreinsun úti á vinstri kanti, hljóp inn að vítateignum, klobbaði Shotton karlinn og snuddaði blöðruna í fjærhornið frá vítateigslínunni, 1-1. Það er bara til eitt orð yfir drenginn. Argandi snillingur!

Á næstu 25 mínútum gekk boltinn enda á milli án þess að sköpuðust hættuleg tækifæri. Stoke auðvitað hættulegastir upp úr innköstunum feykiskemmtilegu en við áttum fín upphlaup. Á mínútu 82 kom Bellamy inná fyrir Maxi og hann var strax kominn á fulla ferð tveim mínútum seinna þegar Carroll lagði bolta á hann rétt utan teigs og gott skot hans small í stönginni. Við þetta ýttum við gírnum ofar og mínútu síðar vorum við komin yfir.

Stoke menn hreinsuðu þá langan bolta beint á fótinn á Jordan Henderson á hægri kantinum sem átti magnaða sendingu í fyrstu snertingu beint á hvern, jú auðvitað Luis Suarez sem skallaði boltann fast í sama horn og hann hafði snuddað áður, staðan orðin 1-2 og fagnaðarlætin hjá okkar mönnum sýndi okkur alveg hvað þetta skipti máli.

Stoke henti Crouch strax inná og Kuyt kom inn fyrir Suarez sem haltraði útaf, mikið óskaplega verðum við nú að vona að það hafi bara verið þreytuverkur, og það sem eftir lifði reyndu heimamenn að húffa boltanum inn í boxið til að reyna að djöfla inn jöfnunarmarki.
Það tókst þeim hins vegar ekki og úr varð frábær 1-2 sigur á velli sem skipti hrikalegu máli að vinna á. Liverpooláhangendurnir fögnuðu ákaflega að leik loknum með leikmönnunum, það síðasta sem ég sá í minni útsendingu var þegar snillingurinn Suarez henti treyjunni sinni upp í stúku.

Liðið okkar lék í heildina vel í kvöld. Reina karlinn virtist þó ekki glaður lengi vel, fékk auðvitað á sig töluverðar snertingar og læti, sem virtist pirra hann aðeins. Varnarlínan komst fínt frá sínu, sérstaklega var FRÁBÆRT að sjá Agger kominn aftur, er til í að prófa vúdúlækni fyrir drenginn ef að það gæti hugsanlega hjálpað okkur að sjá hann lengur í einu í búningnum og þrátt fyrir mistök Coates var ég mjög hrifinn af stráknum. Hann er fínn í fótinn, gríðarlega góður skallamaður og sýndi nokkrar flottar tæklingar. Er sannfærður um að við erum að fara að fá flottan leikmann í honum. Carra og Skrtel voru sér líkir en Kelly hefur leikið betur.

Miðjan vann vel fram og til baka. Ég ætla formlega að taka ofan hatt minn fyrir Spearing sem lék vel, svo einfalt. Var alls ekki glaður að sjá hann í byrjunarliðinu en hann átti sinn besta leik í vetur, by far. Maxi hefur oft leikið betur en er mjög góður í að halda boltanum og Henderson er hrikalega duglegur, stöðugt að vinna og úrslitasendingin hans í leiknum var snilld.

Framherjarnir vouru allan leikinn að spila fínt, hreyfanlegir og grimmir. Carroll skipti að auki miklu máli í að verjast föstu leikatriðunum, en átti að klára færin sín betur í fyrri. Eins og Suarez auðvitað sem sýndi svo í seinni hálfleik hvers vegna hann er nýi kóngurinn á Kop! Stanslaus vinna á stráknum og nú var hann sko heldur betur að vinna liðsvinnuna. Allir eiga eftir þennan leik líka að sjá að þar fer ekki svindlari, hann hefði svo hæglega getað fengið víti en ákvað að stíga í lappirnar og í seinni hálfleik stóð hann af sér ansi margt.

Fyrra markið hans verður svo örugglega mark ársins í þessari keppni, ef ekki Englandi. Algerlega upp úr engu sprengdi hann leikinn upp og sló þögn á alla heimamennina. Sem, eins og örugglega einhver okkar, voru að búa sig undir enn einn sigur Stoke á okkar mönnum á Brittania. Ónei.

Varamennirnir Bellamy og Kuyt komu inn og lönduðu sigrinum, en auðvitað fá allir þeir verðlaun sem giskuðu á Luis Suarez sem mann leiksins, helst þrisvar. Og svo það sé á hreinu þá kyssti hann merkið frábæra þegar hann fagnaði skallamarkinu sínu. Það kallaði fram alvöru gæsahúð var það ekki?

Frábær sigur og tvö skref frá Wembley. Er alveg handviss um að þessi úrslit munu hjálpa okkur í undirbúningnum fyrir næsta deildarleik gegn W.B.A. og héðan af held ég að það sé ljóst að Carling Cup er komið ofarlega á listann okkar. Í keppninni eru nú ansi stór nöfn, Arsenal, Liverpool, Manchester-liðin tvö og Chelsea. Svo það verður gaman að drættinum um helgina – mikið væri nú gott að fá heimaleik.

En gleðjumst saman innilega yfir því að þessi Stoke-grýla hafi fengið þungt högg, og ef einhver á leið um Keili á morgun (já fjallið) takið þá með ykkur eitthvað gúmmulaði í nesti þannig að ef þið rekist á Kristján Atla í tjaldinu sínu þá getið fært honum eitthvað í gogginn…hann var aðeins að missa sig á twitter í dag strákurinn.

Myndin kemur af lfc.tv

Ok, ég er búinn að öskra blótsyrði og lemja nokkrum sinnum í sófann svo ég geti skrifað þessa skýrslu.

Norwich kom á Anfield í dag og á einhvern óskiljanlegan hátt tókst okkar mönnum ekki að vinna leikinn.

Kenny stillti liðinu upp svona í byrjun:

Byrjunarliðið í dag:

Bekkur: Doni, Agger, Carroll, Maxi, Spearing, Henderson, Flanagan

Liverpool byrjaði miklu betur en Norwich og hefðu auðveldlega geta skorað 2-3 mörk á fyrstu 15 mínútunum. Suarez hefði leikandi geta skorað 2 mörk auk þess sem aðrir klúðruðu færum. Í raun var Liverpool með algjöra yfirburði nánast allan fyrri hálfleikinn. Það var þó ekki fyrr en að komið var fram í uppbbótartíma í hálfleiknum að Liverpool skoraði. Það kom há sending fram, þar sem að Suarez barðist við varnarmann Norwich og boltinn endaði hjá Bellamy, sem keyrði á markið og náði að skora framhjá Ruddy. Fínt mark og Liverpool yfir í hálfleik 1-0 verðskuldað eftir algjöra yfirburði.

Í seinni hálfleik var Liverpool áfram betra liðið en yfirburðirnir voru ekki eins miklir og í þeim fyrri. Suarez hélt þó áfram að klúðra færum, sem hann var að búa sér til.

Og einsog svo oft áður þegar við náum ekki að slátra liðum sem við yfirspilum þá komst Norwich inní leikinn og jöfnuðu eftir um 60 mínútur. Það kom há sending inná teig, sem Reina missti af og einhver Norwich maður skoraði.

Það sem eftir var þá var Liverpool svo í sókn í leit að sigurmarkinu, en það kom ekki. Carroll var fáránlega nálægt því og Suarez lét Ruddy verja frá sér á ótrúlegan hátt. Niðurstaðan var verulega pirrandi 1-1 jafntefli.

Maður leiksins: Mér er illa við að velja Suarez sem mann leiksins því hann klúðraði öllum sínum færum, en hvernig hann skapaði sum þeirra var svo ótrúlega magnað að það geta bara snillingar gert.

Ég nenni ekki að fara yfir restina af liðinu. Enn einu sinni náum við ekki að nýta okkur algjöra yfirburði. Við töpuðum á móti Stoke og gerðum jafntefli gegn Sunderland þrátt fyrir að hafa verið miklu betra liðið og nú getum við bætt jafntefli gegn Norwich í þann hóp.

Við vorum alveg að spila nógu vel í dag til þess að klára þennan leik 4 eða 5-0. En okkar menn klúðruðu einfaldlega öllum sínum færum. Hvað veldur skil ég ekki alveg. En mikið ofboðslega er pirrandi að horfa á svona leiki. Ég hef ekki verið svona reiður síðan ég horfði á tapið gegn Stoke. Þetta var gríðarlega svekkjandi jafntefli og nú fjarlægjast topp 3 liðin okkur enn frekar. Jákvæðu punktarnir eru auðvitað að liðið er að spila fínan bolta. En á meðan að menn klára engin færi, þá verðum við ekki í toppbaráttunni. Því miður.

Deildin hófst á ný í dag eftir enn eitt landsleikjahléð og í hádeginu gerðu okkar menn 1-1 jafntefli við erkifjendurna í Manchester United á Anfield.

Dalglish gerði eina breytingu frá liðinu gegn Everton – Steven Gerrard kom inn í liðið á ný:

BEKKUR: Doni, Agger, Robinson, Spearing, Henderson (inn f. Lucas), Bellamy, Carroll.

Þessi leikur einkenndist af mikilli stöðubaráttu. United-menn stilltu upp mjög varnarsinnuðu og skipulögðu liði og áætlun Ferguson virtist vera sú að ætla að halda hreinu framan af leik og koma svo framar og freista þess að skora þegar leið á leikinn. Sú áætlun gekk upp í dag. Liverpool-menn voru meira með boltann og sóttu meira allan leikinn en þó án þess að ná að skapa sér mikið af færum og staðan í hálfleik var 0-0.

Þegar leið á seinni hálfleikinn opnaðist þetta aðeins fyrir Liverpool og okkar menn komust yfir á 67. mínútu. Þá átti Charlie Adam góðan einleik upp völlinn en var felldur af Rio Ferdinand beint fyrir framan vítateiginn. Steven Gerrard tók aukaspyrnuna, fann glufu á vegg United og sett’ann beint í nærhornið. 1-0.

Adam (og félagar) var þó ekki lengi í paradís því þegar tíu mínútur voru eftir jafnaði Chicharito fyrir United. Boltinn kom fyrir frá vinstri úr hornspyrnu, fór í gegnum þvöguna og á markteignum missti Martin Skrtel af mexíkóska framherjanum sem skallaði óvaldaður í markið. 1-1 og það urðu lokatölur leiksins. Okkar menn pressuðu eftir þetta og Jordan Henderson var í tvígang nálægt því að skora sigurmarkið en allt kom fyrir ekki og stórmeistarajafnteflið því niðurstaðan.

Á heildina er kannski hægt að segja að þetta hafi verið sanngjörn úrslit. Áætlun United gekk upp, þeir voru þéttir og fóru með jafnteflið sem þeir spiluðu upp á frá Anfield. Þeir geta því unað vel við sitt í dag held ég. Við erum öllu svekktari eflaust með að ná ekki að landa þremur stigunum og mig grunar að Skrtel – sem var frábær fyrir utan mark United – muni sofa illa í nótt.

MAÐUR LEIKSINS: Að Lucas Leiva undanskildum fannst mér allt liðið spila vel. Lucas átti einn af þessum dögum þar sem ekkert gekk upp, hann virkaði kraftlaus og jafnvel þreyttur og komst aldrei inn í leikinn. Hann var svo orðinn tæpur á að fá sitt annað gula spjald um miðjan seinni hálfleik þannig að Dalglish linaði þjáningar hans og tók hann bara út af.

Aðrir voru góðir í dag. Vörnin stóð vel fyrir sínu, utan mistaka Skrtel í jöfnunarmarkinu. Reina þurfti lítið að gera í dag og á miðjunni voru okkar menn með góð tök á þessu. Suarez var svo hættulegur frammi.

Ég ætla að útnefna Charlie Adam mann leiksins – hann steig upp í „fjarveru“ Lucas á miðjunni og stýrði aðgerðum okkar manna mjög vel og var jafnframt með hættulegustu mönnum. Frábær leikur hjá þeim skoska.

Næsti leikur er vináttuleikur gegn Glasgow Rangers á þriðjudag í Glasgow og svo er útileikur gegn Norwich í deildinni á laugardag eftir viku. Fyrir leikina gegn Everton og United hefðu flestir eflaust sætt sig við 4 stig af 6 mögulegum í þessum viðureignum þannig að nú er bara að byggja á því og fara á smá sigurhrinu í næstu leikjum.

Miðjubarátta, rautt spjald, víti og David Moyes ekki eins reiður síðan hringum „hans“ var eytt í The Return Of The King! Er þetta ekki nákvæmlega allt það sem við viljum í nágrannaslag gegn Everton?

David Moyes hlýtur reyndar að hata allar konungsfjölskyldur því að King Kenny Dalglish var að stýra Liverpool aftur í fyrsta skipti í derby-leik síðan hann hætti 1991, daginn eftir leik gegn Everton. Hann treysti á sama byrjunarlið og gegn Wolves utan þess að Dirk Kuyt kom auðvitað í liðið fyrir Henderson enda elskar Kuyt að pirra Everton-menn.

Liðið var því svona:

Bekkur: Doni, Coates, Gerrard, Henderson, Bellamy, Flanagan, Spearing.

Leikurinn sjálfur fer aldrei í sögubækunar fyrir skemmtilegan leik eða góða spilamennsku, alls ekki. Fyrsta færið kom á 11. mínútu er Kuyt vann klaufalegan Jagielka í baráttu um boltann og sendi fyrir á Luis Suarez sem var í góðu skallafæri en náði ekki að stýra boltanum almennilega að marki. Everton menn brunuðu upp í kjölfarið og Cahill fékk fínt skallafæri sem Reina varði vel.

Á 25. mínútu gerðist ótrúlegur hlutur á þessu tímabili þegar dómaramistök féllu með okkur. Það hlaut að fara koma að þessu og það var frábært að Everton væri þolandinn. Jack Rodwell fór full hressilega í boltann og náði honum á undan Suarez en fór einnig í hann. Ég tek ekki undir að þetta hafi ekki verið brot eða versta ákvöðrun sögunnar en aukaspyrna og gult hefði verið mikið meira en nóg fyrir þetta brot sem var fyrsta brot Rodwell í leiknum. Hann fékk hinsvegar rautt spjald og var alls ekki kátur með það. Kallgreyið…æ æ :-)

Fyrir leik hafði ég áhyggjur af því að spila 4-4-2 gegn Everton með alla sína miðjumenn og mest allan leikinn áttu þessar áhyggjur rétt á sér enda var sóknarlínan ekki með og á tíma voru björgunarsveitirnar farnar að leita að Andy Carroll.

Við virtumst þó ætla að ná að bjarga fyrri hálfleiknum er Jagielka braut klaufalega á Suarez innan teigs og Atkinson dómari dæmdi víti. Staðan var þar með orðin svo gott sem 0-1 enda Dirk Kuyt að taka vítið. Hann hefur aldrei klikkað á víti fyrir Liverpool og markmaður Everton hefur aldrei varið víti í deildarleik gegn Liverpool … miðað við þessa tölfræði gat þetta bara farið á einn veg og Howard varði vel frá Kuyt.

Okkar menn héldu áfram og það var mikill hamagangur á lokamínútunum. Tony Hibbert slapp vel eftir að hafa brotið á Charlie Adam sem lá eftir í smá tíma, leikurinn hélt áfram og hamagangurinn endaði á því að Charlie Adam stóð upp og tók frábært skot að marki sem fór í þverslánna og niður.

Staðan var því 0-0 í hálfleik í týpískum nágrannaslag.

Lítið sem ekkert breyttist fyrstu tuttugu mínúturnar á seinni hálfleiknum. Liverpool ógnaði lítið og Everton barðist um hvern bolta og virtist vilja þetta meira en okkar menn. Moyes gerði þó mistök á 58. mínútu er hann gerði skiptingu en þetta sýndi Dalglish að það má gera skiptingu fyrir 60. mínútu í leikjum.

Þegar Everton menn fóru að þreytast sáum við allt í einu Gerrard og Bellamy gera sig klára til að koma inná. Persónulega hélt  ég að þeir kæmu báðir inná fyrir Carroll en raunin varð sú að þeir leystu af hólmi Adam og Stewart Downing. Þetta gaf okkur alveg nýtt líf og aukna ógn fram á við.

Á 70.mínútu náðum við loksins að brjóta ísinn og það var aðeins einn markaskorari sem kom til greina: Andy Carroll. Carroll var búinn að pirra mig jafn mikið í þessum leik og John Arne Riise gerði upp á sitt besta á sínum tíma. Rétt eins og með Norðmanninn þá dugði að drulla hæfilega mikið yfir hann til að hann myndi stinga upp í mann með marki og það var nákvæmlega það sem Carroll gerði í dag. Aðdragandinn var sá að Bellamy brunaði upp og fann Enrique sem komst upp að endamörkum og sendi fyrir. Kuyt gerði mjög vel og beygði sig svo að boltinn færi á Carroll sem hamraði tuðruna í netið af markteigslínunni. Þvílíkur léttir og frábært að sjá Carroll skora.

Tíu mínútum seinna kláraði Suarez leikinn með góðu marki eftir varnarmistök hjá Distin sem náði ekki að hreinsa boltann og skaut honum bara beint í Suarez sem gat ekki annað en skorað. Kuyt gerði vel í aðdragandanum og skallaði boltann á Suarez sem hljóp á varnarmenn Everton, böðlaðist í gegn og skoraði.

Kuyt var síðan rétt búinn að skora þriðja markið á 90. mínútu er hann skaut í stöngina og eins var Gerrard nálægt því að hamra boltann í netið fyrir utan teig en skotið fór rétt framhjá.

Eins og ég sagði í byrjun þá er manni slétt sama hvernig við vinnum nágrannaslaginn, svo lengi sem það eru okkar menn sem taka öll þrjú stigin. Ég var alls ekki hrifin af því hvernig liðið var að spila í dag og 4-4-2 heillar mig ákaflega lítið. En þetta dugði í dag og það er það sem skiptir máli. Ég sakna flæðisins sem liðið bauð upp á undir lok síðasta tímabils og finnst menn svolítið fastir í stöðum og spilið frekar auðlesið.

Maður leiksins: Nokkrir koma til greina í dag og aðrir koma alls ekki til greina. Við verðum að fara að fá mikið meira út úr Downing og hann átti ekki neitt sérstakan leik í dag. Martin Kelly var ágætur en ekki eins góður og hann getur verið. Klárlega öruggari í dag heldur en hann hefur verið í síðustu tveimur leikjum, samt. Carroll var síðan jafn „góður“ og hann var gegn Exeter en eins og þá skoraði hann gott mark og það er ljómandi gott að fá slíkt út úr manninum sem er að fara í taugarnar á mér. Vonandi verður þetta mark hans í dag gott fyrir sjálfstraustið og til þess að hann fari að sýna sitt rétta andlit.

Hvað bestu menn leiksins varðar þá stakk Carragher upp í fjölmarga í dag og stjórnaði vörninni vel, Suarez var viðriðinn flest öll stóru atriðin í leiknum – fékk mann útaf, víti og skoraði gott mark. Kuyt var eins viðriðinn bæði mörkin og gerði vel í þeim og Lucas var ágætur á miðjunni en minn maður leiksins var Jose Enrique. Hann var mjög öflugur varnarlega og kom meira upp heldur en hann hefur verið að gera í upphafi tímabils. Hann átti sendinguna frá endamörkum á Carroll og virðist vera að finna sig best af þeim leikmönnum sem við keyptum í sumar. Gef honum kampavínið í dag en skil það vel líka ef Suarez er frekar maður leiksins að ykkar mati.

Næst er tveggja vikna landsleikjahlé (húrra) og svo Manchester United á Anfield.

Okkar menn fóru til Brighton í kvöld og unnu þar sigur á heimamönnum og komust því í 16 liða úrslit deildarbikarsins.

Kenny stillti upp sterku liði, enda er þetta Brighton lið gott lið og þeir eru meðal efstu liða í næstefstu deild á Englandi.

Á bekknum: Gerrard, Carroll, Downing, Wilson, Shelvey, Flanagan, Doni.

Fyrri hálfleikurinn var alger einstefna að marki Brighton og spurningin var bara hversu mörg mörkin yrðu. Á 7. mínútu spiluðu Suarez og Bellamy sig í gegnum vörn Brighton og Suarez gaf frábæra sendingu á Bellamy, sem var að starta sinn fyrsta leik fyrir Liverpool síðan hann kom aftur og hann skoraði með góðu skoti.

Eftir þetta héldu yfirburðir Liverpool áfram. Suarez hefði með örlítilli heppni skorað tvö mörk, Jay Spearing allavegana eitt og svo átti Bellamy stórkostlegt skot úr aukaspyrnu í slána af löngu færi. Staðan hefði auðveldlega geta verið 5-0 í hálfleik, en niðurstaðan var 1-0 fyrir Liverpool.

Í seinni hálfleik versnuðu hlutirnir þó umtalsvert. Liverpool liðið slappaði af og Brighton menn komust alltof mikið inní leikinn. Þeir sköpuðu sér svo sem ekki mörg góð færi, en þeir voru hættulegir og manni leið aldrei vel með bara eins marks forystu.

Þegar um 10 mínútur voru eftir kom annað Liverpool mark þegar að Dirk Kuyt skoraði eftir sendingu frá (að mig minnir) Maxi. Þá hélt ég að þetta væri nú búið, en okkar menn gáfu Brighton vítaspyrnu þegar að Jay Spearing gerði ferleg mistök og Carragher braut á leikmanni Brighton. Fastir liðiðr einsog vanalega – Carra gefur vítaspyrnu og Reina var lítil hindrum og Brighton menn komnir inní leikinn á ný.

Þeim tókst þó ekki að gera meira og okkar menn kláruðu leikinn sem betur fer.

Maður leiksins: Vörnin var ekki að heilla mig mikið – sérstaklega fannst mér bakverðirnir vera óöruggir og þá sérstaklega Kelly, sem að hafði fínt tækifæri til að gera hægri bakvarðarstöðuna að sinni, en mér fannst hann ekki heillandi. Coates gerði 1-2 mistök í leiknum, en hann átti líka fín inngrip í spil Brighton manna.

Á miðjunni voru Spearing og Lucas ágætir, en ekkert spes. Lucas var þó að mínu mati einn af okkar bestu mönnum, en hann var fulloft að redda hlutunum fyrir minn smekk. Við vorum óþarflega oft að missa boltann á góðum stað fyrir Brighton. Kuyt var sæmilegur á hægri kantinum, en lítið sást til Maxi á vinstri kantinum, enda fór allt okkar spil upp hægri kantinn. Frammi var Suarez góður í fyrri hálfleiknum og átti að skora. En ég ætla að gefa Bellamy titilinn maður leiksins.

Ég var gríðarlega ánægður þegar ég heyrði að hann væri að koma aftur til okkar. Ég skil vel af hverju aðdáendur annarra liða þola hann ekki. Hann er óþolandi þegar hann spilaði á móti Liverpool, en þegar ég sé hann í Liverpool þá er ég ánægður með að hann sé okkar leikmaður. Hann skoraði fínt mark og hefði geta skorað stórkostlegt mark úr aukaspyrnu. Og hann barðist til síðustu mínútu.

Þessi sigur ætti að vera fínt veganesti í Wolves leikinn um helgina.

Okkar menn fóru til Stoke í dag og á Britannia vellinum kom fyrsta tap vetrarins. 1-0 fyrir Stoke, sem voru að mínu mati gríðarlega ósanngjörn úrslit.

Kenny valdi að spila með sama lið og gegn Bolton, nema að Skrtel kom inn fyrir Kelly (líkt og reyndar í Bolton leiknum þegar að Kelly meiddist):

Á bekknum: Doni, Carroll, Johnson, Maxi, Spearing, Bellamy, Coates.

Liverpool voru miklu betra liðið í þessum leik frá fyrstu mínútu. Tölfræðin segir ansi margt um leikinn. Við vorum með boltann 60% af tímanum. Við áttum 11 skot á markið, Stoke átti eitt (markið). Samtals áttum við 20 skot á markið, Stoke 3. Við fengum 12 hornspyrnur og Stoke 2 stk.

Liverpool byrjaði miklu betur og við hefðum geta verið búnir að skora þegar að á 21 mínútu gerðist atvikið, sem réð úrslitum í dag. Pennant kýldi bolta í von og óvon inná teig þar sem að Jonathan Walters átti í baráttu við Jamie Carragher um boltann. Sú barátta leit aldrei vel út fyrir okkur Liverpool menn og á endanum hélt Carra aðeins utanum Walters, sem datt auðveldlega niður og dæmd vítaspyrna. Walters skoraði svo sjálfur úr spyrnunni. Það var svo sem ekki mikið hægt að kvarta yfir dómgæslunni, en annan leikinn í röð var það Jamie Carragher, sem að átti heiðurinn að marki andstæðinga Liverpool.

Eftir þetta þá var leikurinn bara á einn veg. Stoke menn pökkuðu sér inní vítateig og þar börðust þeir gegn Liverpool mönnum alveg til loka og þrátt fyrir ótrúleg færi þá tókst Liverpool ekki að skora.

Ótrúlegasta sóknin var þegar að Jordan Henderson komst einn inn fyrir og náði að láta verja frá sér ÞRJÚ skot í röð. Charlie Adam fékk svo boltann og bætti við tveimur skotum, þannig að Stoke menn vörðu fimm sinnum í einni sókn.

Auk þess fékk Suarez dauðafæri fyrir opnu marki, en klúðraði þegar að leikurinn var að klárast og svo hefðu Liverpool menn átt að fá víti þegar að varnarmaður Stoke varði með hendi. Það sáu allir nema Mark Clattenburg. Mig minnir að þetta hafi verið í þriðja skiptið í leiknum sem að Stoke menn vörðu með hendi.

Maður leiksins: Reina gerði lítið í leiknum nema að pikka boltann úr markinu. Carragher skeit á sig í markinu, en restin af vörninni var fín. Á miðjunni var Lucas góður en Charlie Adam gaf boltann alltof oft frá sér og var lélegur í dag. Frammi var svo Suarez okkar hættulegasti maður. Hinir þrír mennirnir sem áttu að sjá um að skapa hættuna gerði þó lítið í leiknum í dag. Downing var slappur til að byrja með en eftir því sem leið á leikinn þá kom hann sér betur inní hlutina. Henderson og Kuyt voru hins vegar slappir að mínu mati. Eftir frábært mark í síðasta leik þá klúðraði Henderson þessum færum í dag og Kuyt sýndi lítið. Þeim var skipt út fyrir Bellamy (sem var mjög sprækur) og Carroll.

Heilt yfir þá var frammistaða Liverpool alls ekki slæm. Við vorum miklu, MIKLU betra liðið í dag á þessum erfiða velli, þar sem að fá lið vinna. Við yfirspiluðum Stoke liðið og hefði ekki verið fyrir frábæra markvörslu og hetjulega varnarbaráttu hjá Stoke mönnum þá hefðum við léttilega getað unnið þennan leik 1-3 eða 1-4. Stoke komu aldrei nálægt því að ógna marki Liverpool í leiknum, en það er óþolandi að við séum að fá á okkur mörk gegn Sunderland, Bolton og Stoke úr nánast einu sóknum þeirra liða.

Ég sagði það í podcastinu að þessir tveir útileikir gegn Tottenham og Stoke væru mikil prófraun fyrir þetta lið. Okkar menn féllu á fyrsta hlutanum þrátt fyrir að hafa spilað alveg nægilega vel til þess að standast hana með glans. Á meðan að þetta gerist eru ÖLL liðin, sem við erum að keppa við, að vinna í dag. Arsenal, Tottenham, Man City (sem áttu reyndar frekar auðvelda leiki) og Chelsea unnu öll í dag og fyrir vikið erum við dottnir niður í 5. sæti deildarinnar, allt í einu heilum fimm stigum fyrir aftan Man City, hugsanlega fimm stigum fyrir aftan Man U og þremur stigum á eftir Chelsea. Og ef Newcastle vinnur sinn leik þá ldettum við niður í sjötta sæti.

Menn geta kvartað yfir gjörsamlega fáránlegum dómum í bæði leikjunum gegn Sunderland og núna í dag. Við töpuðum fimm stigum í þessum tveimur leikjum að hluta til vegna þess að öll vafaatriði lenda gegn okkur (hjá Paul Tomkins las ég að af síðustu 13 mörkum sem við fáum á okkur í deildinni hafi SJÖ verið úr vítum. Það er yfir 50%, sem er ótrúlegt). En alveg einsog gegn Sunderland, þá vorum við það góðir á köflum í þessum leikjum að við áttum að klára þá. Suarez getur aftur verið svekktur útí sjálfan sig fyrir að klára ekki færin og það á við um fleiri menn.

Ég var ofboðslega pirraður í dag yfir þessum leik. Ég man ekki eftir að hafa verið svona pirraður lengi. Við áttum að gera svo miklu betur í dag og ég öskraði svo mikið og skammaði sjónvarpið í dag að ég var farinn að hræða köttinn minn.

Það eru heilir 8 dagar í næsta leik gegn Tottenham á útivelli. Þar hafa okkar menn tækifæri til að sýna að þessir leikir gegn Sunderland og Stoke voru bara mistök. Ef við náum ekki góðum úrslitum þar, þá erum við komnir í vandræði. Það er ekkert í sjálfu spili þessa liðs sem fær mann til að örvænta þessa stundina, en þessi úrslit í dag og í fyrsta leikjunum eru alveg hrikalega svekkjandi.

Okkar menn heimsóttu Exeter City í 2. umferð Deildarbikarsins í kvöld. Það er skemmst frá því að segja að þessi leikur var bara formsatriði fyrir okkar menn sem unnu 1-3 útisigur í kvöld.

Kenny Dalglish stillti upp sterku liði í kvöld:

BEKKUR: Doni, Carragher, Enrique, Shelvey (inn f. Adam), Kuyt, Downing (inn f. Suarez), Carroll (inn f. Meireles).

Þetta var eins og fyrr sagði frekar auðvelt í kvöld. Exeter-menn börðust af krafti í byrjun en svo dró fljótlega af þeim og um miðjan fyrri hálfleik voru þeir varla með í leiknum lengur. Liverpool-menn pressuðu í rólegheitunum og biðu þolinmóðir eftir mörkunum. Fyrsta markið kom um miðjan fyrri hálfleik þegar Luis Suarez sett’ann inn á fjærstönginni eftir fyrirgjöf Henderson frá hægri. Skömmu áður hafði Andy Carroll komið inná fyrir Raul Meireles sem virtist meiðast á öxl. Vonandi er það ekkert alvarlegt. Staðan í hálfleik var 1-0.

Suarez gerði svo út um þetta í byrjun seinni hálfleiks. Fyrst slapp hann í gegn eftir stungusendingu Henderson, lagði boltann inná teiginn þar sem Maxi skoraði og nokkrum mínútum síðar klobbaði hann Exeter-mann á miðjum vellinum, keyrði upp að vítateignum og lagði boltann þar á Andy Carroll sem skaut bylmingsskoti í markhornið. 3-0, Suarez farinn útaf og leikurinn búinn á 58. mínútu.

Liðið lokaði þessu svo bara í rólegheitunum eftir þetta. Shelvey kom inná og menn tóku reitaboltann á þetta í svona 25 mínútur, lítið fát og fuml. Skrtel gaf Exeter-mönnum svo víti undir lokin og Nardiello minnkaði muninn fyrir þá en lengra komust þeir ekki.

Maður leiksins: Charlie Adam og Andy Carroll voru slappir í kvöld en á móti voru Jordan Henderson og Maxi bestir í jöfnu liði í dag. En yfirburðamaður vallarins var að sjálfsögðu Luis Suarez. Hann skoraði eitt í kvöld (er þá kominn með þrjú í þremur fyrstu leikjunum) og lagði upp tvö. Og fór útaf eftir klukkutímann og verður því ferskur fyrir helgina. Sorrý, varnarmenn Bolton.

Liðið er allavega komið í næstu umferð Deildarbikarsins. Einu skrefi nær.

Niðurstaðan í fyrsta leik þessa tímabils er mikil vonbrigði. Liverpool liðið lék frábærlega í fyrri hálfleik og ömurlega í þeim seinni og niðurstaðan var 1-1 jafntefli á Anfield.

Dalglish stillti þessu upp svona:

Á bekknum: Doni, Meireles, Kuyt, Spearing, Ngog, Kelly, Robinson

Liverpool liðið byrjaði frábærlega. Allan fyrri hálfleik var bara eitt lið á vellinum. Liverpool var með boltann 57% og hefði auðveldlega geta verið 3 eða 4-0 yfir í hálfleik.

Strax á fimmtu mínútu náði Luis Suarez að næla í boltann frá Kieran Richardson (sem var að hreinsa boltann á miðjulínunni). Suarez keyrði í átt að markinu, var á leiðinni framhjá markverði Sunderland þegar að Richardson klippti hann niður. Phil Dowd, afleitur dómari dagsins, dæmdi strax vítaspyrnu, en gaf Richardson bara gult spjald. Það fannst mér að mörgu leyti furðulegt – Dowd virtist gefa í skyn að Suarez væri á leið frá markinu, en það var bara vegna þess að Suarez var að sóla markvörðinn. Það má vel vera að þetta sé samkvæmt regubókinni, en mér fannst þetta furðulegur dómur. Allavegana Suarez tók sjálfur vítið og skaut boltanum lengst uppí stúku.

Aðeins nokkrum mínútum síðar var Luis Suarez búinn að bæta fyrir sig. Charlie Adam tók aukaspyrnu frá hægri kantinum, gaf gríðarlega hættalega sendingu fyrir, sem að Suarez nikkaði aðeins í og í markið. 1-0 – glæsileg samvinna hjá Adam og Suarez.

Á 20 mínútu náði svo Andy Carroll að skora, en það mark var dæmt af vegna þess að Carroll andaði á litla bróðir Rio Ferdinand, sem að fleygði sér í jörðina og aukaspyrna dæmd á Carroll. Varnarmenn munu eflaust reyna þetta oft í vetur og Carroll verður að passa sig á því að fá ekki dæmdar of margar aukaspyrnur á sig. Að mínu mati var þetta algjört bull.

Liverpool menn héldu svo áfram að sækja. Charlie Adam átti gott langskot og Stewart Downing var næstum því búinn að skora stórkostlegt mark þegar hann tók boltann frá eigin vallarhelming, keyrði upp og átti þrumuskot í slána. Staðan í hálfleik var því 1-0 fyrir Liverpool. Ég var smá órólegur yfir því að við næðum bara að skora eitt mark, en mér datt ekki annað í hug en að Liverpool myndi klára þennan leik – þvílíkir voru yfirburðirnir.

Seinni hálfleikurinn var hins vegar hörmung frá fyrstu sekúndu. Liverpool liðið hætti að spila og miðjan hjá okkur virtist algjörlega hverfa í baráttunni við Sunderland menn, sem spiluðu miklu betur. Liverpool missti boltann trekk í trekk og Phil Dowd gerði svo leikinn nánast óbærilega leiðinlegan með því að flauta endalaust á aukaspyrnur.

Það var bara spurning hvenær þetta myndi leiða til slæmra hluta og það kom loks á 57. mínútu þegar að það kom hár bolti fyrir mark Liverpool. Flanagan (sem átti mjög slæman dag) virtist enga hugmynd hafa um að Sebastian Larsson væri þar á markteignum. Larsson tók boltann á lofti og skoraði framhjá Reina.

Þarna var hins vegar nóg eftir af leiknum og ég hélt að Liverpool myndu nú vakna við þetta. Dalglish gerði nokkrar breytingar. Kuyt kom inná fyrir Henderson og svo Meireles inn fyrir Suarez (sem hvarf í seinni hálfleik). En þær skiptingar breyttu engi. Miðjan var ekki til staðar og sóknirnar urðu afskaplega kraftlausar og okkar menn ógnuðu aldrei marki Sunderland að viti. Mikil vonbrigði eftir frábæran fyrri hálfleik.

Maður leiksins: Það er hálf erfitt að velja einhvern í dag. Að mínu mati var enginn sem stóð uppúr allan leikinn – menn voru góðir í mesta lagi í 30-40 mínútur. Í vörninni komst Enrique nokkuð skammlaust frá sínu, en Flanagan átti verulega slæman leik og auk þess að eiga stóran hlut í Sunderland markinu gaf hann boltann nokkrum sinnum á glórulausan hátt frá sér. Á miðjunni var Lucas að mínu mati mjög slappur. Adam var betri og aukaspyrnan hans gaf okkur markið, en þeir virtust ekki ná nægilega vel saman þegar að leið á leikinn. Henderson og Downing áttu ágætis spretti í fyrri hálfleik, en hurfu í þeim seinni. Frammi var svo Suarez frábær til að byrja með en sprakk. Carroll gerði að mínu mati sæmilega úr því sem hann fékk, sem var ekki nógu mikið.

Fyrsti leikur tímabilsins búinn og niðurstaðan mikil vonbrigði. Við vorum ekki að fara að vinna titilinn í hálfleik og slæmur seinni hálfleikur þýðir ekki að við verðum í botnbaráttu. Þessi leikur sýnir að þetta lið þarf einhvern tíma til að spila sig saman. Það voru fjórir nýliðar í liðinu í dag (Enrique, Henderson, Adam og Downing) auk Suarez og Carroll, sem komu um áramótin og Flanagan. Liðið spilaði á tímum frábærlega, en það gat ekki aðlagast þegar að Sunderland byrjuðu að taka almennilega á móti þeim og það var einsog pressan dytti algjörlega niður í seinni hálfleik.

Ég sagði fyrir mót að við þyrftum 4 stig úr fyrstu 2 leikjunum til þess að ég yrði verulega sáttur við byrjunina. Það byrjar ekki vel. Menn hafa eina viku til þess að fara yfir þetta og mæta svo á Emirates í næstu viku og bæta upp fyrir þessa hörmung í seinni hálfleiknum.

Uppfært (KAR): Leiknum lauk með 3-0 sigri heimamanna í Hull. Staðan var verðskulduð 2-0 í hálfleik en liðið sem lék fyrri hálfleikinn var hrikalega slappt í dag. Aquilani og Coady einu tveir sem gátu eitthvað að mínu mati en slappur hálfleikur. Leikmennirnir sem léku þennan fyrri hálfleik eru annað hvort til sölu eða að reyna að spila sig inn í pælingar Kenny Dalglish en enginn þeirra gerði sér neina greiða með frammistöðunni í dag.

Nýtt lið kom svo inná í hálfleik og var sem hér segir:

Seinni hálfleikurinn var miklu betri. Miðjan og sóknin skipuð þeim sex leikmönnum sem ég gæti alveg ímyndað mér að byrji fyrsta deildarleik í sínum stöðum (í fjarveru Suarez og Lucas og meiðslaveseni Gerrard) og liðið sótti nær allan hálfleikinn, átti nokkur góð færi en náði ekki að skora. Hull City skoruðu úr nánast einu sókn sinni í seinni hálfleik þegar Insúa klikkaði á rangstöðulínunni og þeir sluppu í gegn. Samt, miklu, miklu betri leikur eftir hlé og Downing, Carroll, Adam og Flanagan bestir í fínu liði.

Ég hef engar áhyggjur af tapi í æfingaleik og ég hef ekki áhyggjur þótt liðið hafi ekki náð að skora í dag en eftir þrjá fyrstu æfingaleikina verða Dalglish og Clarke að herða varnarvinnuna aðeins. Liðið hefur fengið á sig þrjú mörk í leik, níu í þremur leikjum, og það er áhyggjuefni. Vonandi verður unnið í þessu fyrir næsta leik.

Upphaflega færslan er hér fyrir neðan.

Hugur manna er augljóslega í Noregi í dag, en engu að síður spila okkar menn æfingaleik gegn Hull City kl. 14. Leikurinn verður sýndur í beinni á LFC TV Online (ekki sjónvarpsstöðinni) og klúbburinn hefur staðfest að leikmenn muni bera sorgarbönd til minningar um fórnarlömb þessara ótrúlega grimmu árása í Osló og Útey.

Liðið sem hefur leik í dag er:

BEKKUR: Jones, Flanagan, Insua, Degen, Carroll, Henderson, Kyrgiakos, Kuyt, Downing, Spearing, Wisdom, Wilson, Hansen, Adam.

Doni byrjar í sínum fyrsta leik, Ayala, Coady og Robinson fá að byrja. Margir á bekknum. Þetta verður fróðlegt.

Okkar menn töpuðu 0-1 á útivelli gegn Aston Villa í dag í síðustu umferð ensku Úrvalsdeildarinnar tímabilið 2010/11. Þannig fór um sjóferð þá.

King Kenny stillti upp þessu liði í dag:

BEKKUR: Gulacsi, Wisdom, Wilson, Robinson, Poulsen, Shelvey (inn f. Spearing á 10. mín.), Ngog (inn f. Cole á 68. mín.).

Það er lítið frá þessum leik að segja. Stewart Downing var besti maður vallarins og skoraði eina mark leiksins á 33. mínútu. Að öðru leyti var lítið að gerast annað en smávægileg meiðsli leikmanna beggja liða sem eyðilögðu allan rythma í leiknum. Okkar menn voru lélegir og sigurinn verðskuldaður, án þess þó að Villa-liðið hafi spilað eitthvað sérstaklega vel.

Liverpool endar deildina því í 6. sætinu með 58 stig – sæti ofar en fimm stigum minna en í fyrra – og verður ekki í Evrópukeppni á næstu leiktíð:

Ég skrifa þessa leikskýrslu horfandi á fagnaðarlætin frá Old Trafford í beinni útsendingu. Þegar ljóst var í hvað stefndi hjá United – það er, nítjánda titilinn – ákvað ég að ég yrði að kyngja stoltinu og skrifa eitt stykki pistil um Sir Alex Ferguson og United þar sem ég gæfi United og stjóra þeirra það hrós sem þeir eiga skilið. Ferguson hefur tekist hið ómögulega, farið fram úr Liverpool í deildartitlum og þeir geta bætt fjórða Evróputitlinum í safnið um næstu helgi.

Þegar allt kemur til alls hef ég reynt að mana mig upp í að byrja þann pistil alla síðustu viku … en ég bara get það ekki. Tilhugsunin um að þurfa að skrifa það sem við vitum öll – hversu mikið afrek þetta er hjá Ferguson – er mér um megn. Ég fæ óbragð í munninn við tilhugsunina um það hversu rækilega United-menn hafa lækkað í okkur rostann.

Og hvað höfum við fyrir okkar snúð? Allur uppgangurinn hjá Liverpool síðan Dalglish tók við og við fengum nýja eigendur … og liðið endar í sjötta sæti og kemst ekki í Evrópukeppni á næstu leiktíð.

Við vorum hátt uppi í kjölfar spilamennskunnar eftir leikina gegn Birmingham, Newcastle og Fulham en síðustu tveir deildarleikirnir hafa komið mönnum rækilega niður á jörðina. Kannski var það best. Töp og mjög lélegar/andlausar frammistöður gegn Tottenham og Aston Villa hafa minnt okkur öll rækilega á hvað þarf að gerast í sumar.

Á morgun hefst hamagangurinn. Mér er sama hvað Steve Clarke eða Dalglish hafa verið að segja við fjölmiðla hingað til – ef það fara ekki að minnsta kosti fimm leikmenn út og koma að minnsta kosti jafnmargir inn í staðinn skal ég hundur heita. Það er þörf á algjörri hreinsun hjá þessu liði okkar. Við þurfum nýja og mjög góða leikmenn en við þurfum líka að losna við ansi marga ketti úr sekknum. Leikmenn eins og Joe Cole, Poulsen, Kyrgiakos, Konchesky og Ngog ættu að öllu eðlilegu ekki að sjást í rauðu treyjunni aftur. Að sama skapi getum við gert ráð fyrir að sjá Insúa og Aquilani ekki aftur og ég myndi hreint ekki gráta það ef Aurelio og Agger víkja líka – slíkir menn eru á of miklum launum til að spila jafn sjaldan og þeir gera.

Það þarf algjöra tiltekt. Sumarið snýst ekki bara um það hverjir koma heldur hverjir fara. Við erum að ljúka ári þar sem sekir aðilar hafa verið látnir gangast undir ábyrgð á gengi liðsins; Rafa var rekinn, Hicks og Gillett var bolað í burtu, Purslow var skilinn eftir úti á gangstétt, Hodgson fékk reisupassann í janúar … en endurnýjunin verður ekki að fullu kláruð fyrr en þeir leikmenn sem eiga ekkert erindi í Liverpool-treyju eru á bak og burt.

Á næsta ári verður Liverpool ekki í Evrópukeppni í fyrsta skipti síðan einhvern tímann fyrir árþúsundaskiptin. United eru á verðlaunapalli að fagna nítjánda titlinum og fara svo að gera sig klára fyrir úrslitaleik Meistaradeildarinnar. Liverpool hefur ekki unnið titilinn í 21 ár og er komið í laaangt frí frá Evrópukeppni.

Þetta má aldrei gerast aftur. Aldrei.

Framtíðin byrjar núna. Þetta sumar skiptir öllu máli. Fenway Sports Group, Damien Comolli, Kenny Dalglish: boltinn er í ykkar horni.

Það er kannski við hæfi eftir þetta rússíbana-tímabil að síðasti heimaleikurinn eftir stanslausa hamingju undafarinna vikna skuli enda með vonbrigðum.

Liverpool er búið að leika frábæran fótbolta undanfarnar vikur og Dalglish skrifaði undir samning í vikunni og okkar dýrasti leikmaður kom aftur inní byrjunarliðið. En okkar mönnum var kippt niður á jörðina aftur þegar að Tottenham unnu Liverpool 0-2 á Anfield.

Carroll kom inn fyrir Meireles, en annars var þetta svipað lið og að undanförnu.

BEKKUR: Gulacsi, Kyrgiakos, Robinson, Poulsen, Shelvey, Cole, Ngog.

Tottenham byrjaði betur og eftir aðeins 9 mínútna leik komust þeir yfir þegar að van der Vaart skoraði með góðu skoti, en þó með smá hjálp frá Glen Johnson.

Mestallan leikinn var Liverpool talsvert meira með boltann og Tottenham skapaði ekkert af viti, en Liverpool menn náðu aldrei að nýta yfirhöndina og skapa almennileg færi. Þegar stutt var liðið af seinni hálfleik gaf Howard blessaður Webb svo Tottenham vítaspyrnu þegar að Flanagan snerti fyrrverandi Everton-manninn Pienar. Modric skoraði úr vítinu.

Við það slokknaði á okkar mönnum og lítil hætta skapaðist. Á síðustu mínútunum var þetta orðið pínu einsog undir stjórn Hodgson með Cole og Ngog sem fremstu menn.

Maður leiksins: Þetta var ekki nógu gott í dag og það var í raun enginn sem skaraði framúr. Carroll og Suarez náðu sér alls ekki á strik í leiknum og liðið virtist ekki alveg vita hvernig átti að spila með Carroll í staðinn fyrir Meireles. Kuyt var svo einnig slappur og þeir King og Dawson héldu okkar sóknarmönnum algerlega niðri. Á miðjunni voru Tottenham menn með Modric í fyrirrúmi sterkari.

Mörkin hjá Tottenham komu uppúr litlu og það er svo sem erfitt að vera brjálaður útí vörnina.

Ef ég á að vera algjör Pollýanna, þá má segja að það sé hægt að sjá margar jákvæðar hliðar við leikinn í dag.

1. Við erum sennilega ekki á leið í Evrópudeildina. Það er jú galli að mörgu leyti, en vissulega líka kostur. Eflaust kemur Evrópudeildin með meiri pening í rekstur liðsins, en hún tekur líka dýrmætan tíma og orku. Ég persónulega horfði bara á 2 leiki í Evrópudeildinni hjá Liverpool í ár og það er einsdæmi að ég sleppi svo mörgum leikjum úr. En það segir sitt um áhuga minn á þeirri deild allavegna.

   Ef ég hefði fengið að velja þá hefði ég viljað sjá Liverpool í Evrópudeildinni, en maður þarf ekki að vera neitt sérstaklega klikkaður til að sjá kostina við að sleppa þáttöku. Við munum þá geta einbeitt okkur agerlega að ensku keppnunum og hugsanlega leikið betur þegar að hin stóru liðin eru þreytt eftir Evrópuleiki.

2. Við förum ekki inní næsta tímabil haldandi að við séum að fara að vinna deildina með vinstri hendi.
3. Það sást augljóslega að breiddin í hópnum er ekki nógu góð. Þegar að Kuyt, Maxi og Suarez voru ekki að leika vel, þá var lítið á bekknum sem gat bætt úr því. Shelvey þarf 1-2 tímabil í viðbót og ég held að ég hafi ekki verið eini Liverpool aðddáandinn, sem var lítið spenntur yfir því að sjá Ngog og Cole inná sem varamenn. Liverpool liðið þarf að bæta við sig í sumar. Ég tel nú að Dalglish og Comolli hafi vitað það fyrir þennan leik, en það var allavegana staðfest ágætlega í dag. Bekkurinn í dag var auk varamarkvarðar: Kyrgiakos, Robinson, Poulsen, Shelvey, Cole, Ngog. Þetta gæti varla verið mikið minna spennandi.

Liverpool var ekki besta lið á Englandi eftir Fulham sigurinn og það er ekki allt ómögulegt í dag. Það er alveg einsog á mánudaginn ótrúlega margt jákvætt við Liverpool og hvaða stefnu okkar klúbbur er á. En það að lenda í sjötta sæti ensku deildarinnar í ár alveg einsog í fyrra er auðvitað óásættanlegt.

Comolli, Dalglish og FSG þurfa að nýta þetta sumar vel. Ef þeir gera það, þá hef ég enn fulla trú á því að þetta lið geti blandað sér hressilega í baráttuna um enska titilinn á næsta tímabili, sérstaklega ef okkar menn þurfa bara að keppa á enskum vígstöðum á tímabilinu.

Í gær fékkst það staðfest, sem við Liverpool aðdáendur höfum óttast í mörg ár – að Manchester United fóru fram úr okkur í titlafjölda. Eftir 22 ára titlaleysi hjá Liverpool hlaut þessi dagur að koma. Á endanum fannst mér þetta ekki það erfitt – eftir ömurlegheit síðasta tímabils þá var maður nú nokkuð viss um að þetta myndi gerast einhvern fyrr en síðar.

En okkar menn höfðu tækifæri til þess að koma okkur aðdáendum í gott skap þegar þeir mættu til London í kvöld. Og þeir gerðu það svo sannarlega með frábærum sigri á Fulham í gríðarlega skemmtilegum leik.

King Kenny stillti þessu upp svona í byrjun:

Á bekknum: Gulacsi, Soto, Wilson, Joe Cole, Shelvey, Poulsen og Robinson.

Fyrri hálfleikur var fullkomin einstefna af hálfu Liverpool og liðið var komið yfir eftir einhverjar 30 sekúndur þegar að Maxi skoraði eftir góðan undirbúning frá Suarez. Nokkrum mínútum síðar bætti Maxi við sínu öðru marki og eftir um korter hafði Kuyt bætt við þriðja marki Liverpool og leikurinn í raun og veru búinn. Liverpool héldu þó áfram að leika frábærlega vel.

Í byrjun seinni hálfleiks kom þó slappasti kafli Liverpool í leiknum. Menn virtust vera hættir og Fulham færðu sig mun framar. Þeir skoruðu á endanum mark og minnkuðu muninn í 1-3 og á tíma virtust okkar menn vera pínu stressaðir.

En hver annar en Maxi Rodriguez kom þá og kláraði þrennuna sína með frábæru langskoti. Stuttu seinna kórónaði svo Luis Suarez sinn leik með flottu marki eftir frábæra sendingu frá Jonjo Shelvey. Fulham minnkaði þó muninn stuttu fyrir leikslok.

Maður leiksins: Liverpool liðið var að leika gríðarlega vel í þessum leik. Í vörninni var Glen Johnson verulega góður í sinni stöðu í hægri bakverði. Carra, Skrtel og Reina eru sennilega ekkert alltof sáttir við það að fá á sig tvö mörk í kvöld og svo var Flanagan ekki nógu góður. Hann átti alltof margar sendingar á mótherja og það er að mínu mati augljóst hvar mesta þörfin er á styrkingu í sumar í þessu liði.

Á miðjunni voru Spearing og Lucas enn frábærir saman. Spearing steig varla feilspor og Lucas spilaði enn og aftur frábærlega. Að mínu mati er ekki nokkur spurning að Lucas er maður þessa leiktímabils hjá Liverpool. Fyrir framan þá var svo Meireles góður í fyrri hálfleik (hann fór útaf fyrir Shelvey í byrjun seinni)

En þrír fremstu mennirnir voru bestu menn liðsins í dag. Kuyt skoraði gott mark og spilaði vel. Maxi Rodriguez skoraði svo aftur þrennu. Hann hefur þá skorað 10 mörk í deildinni fyrir Liverpool. Jafnmörg mörk og Wayne Rooney og Fernando Torres hafa skorað. Aðeins Dirk Kuyt hefur skorað fleiri mörk fyrir Liverpool á þessu tímabili (Carroll er með 13, en þau voru flest fyrir Newcastle).

Ég sagði eftir Birmingham leikinn að fyrir þrennu fengju menn nánast sjálfkrafa titilinn “maður leiksins” í mínum bókum. En ég ætla að gera undantekningu á því í kvöld.

Því það er augljóst hvaðan stærsta breytingin á sóknarleik Liverpool síðustu mánuði kemur. Jú, klárlega á Kenny Dalglish mikið hrós skilið, en það var samt þannig að við gátum ekkert skorað í Evrópudeildinni. Hvaða mann vantaði þá í liðið hjá okkur? Jú, úrúgvæjann magnaða Luis Suarez. Síðustu 10-15 ár höfum við haft frábæra framherja hjá Liverpool og við höfum séð Steven Gerrard vera einn besti framliggjandi miðjumann í heimi. En ég man samt ekki eftir mörgum mönnum, sem er jafn ótrúlega skemmtilegt að fylgjast með og Suarez.

Hann er búinn að leika algjörlega frábærlega fyrir Liverpool síðan hann kom frá Ajax og honum tekst nánast alltaf að skapa hættu uppúr engu. Þessar ferðir hans upp vinstri kantinn og uppað endamörkum eru stórkostlegar og ég held að það megi bóka það að varnarmenn hafa oft ekki hugmynd hvað þeir eiga að gera gegn honum. Í dag sýndi hann á tímum frábæra takta og hann hefði með smá minni eigingirni geta skapað 2-3 mörk í viðbót (plús það að Dirk Kuyt átti að skora úr einu dauðafærinu, sem að Suarez skapaði). En það breytir því ekki að Suarez átti frábæran leik í kvöld og hann er minn maður leiksins.

Evrópudeildarsætið er núna í okkar höndum og ef menn vilja vera alveg í skýjunum eftir þennan sigur, þá er enn tölfræðilega mögulegt að við náum Meistaradeildarsæti, þótt að til þess þyrfti stórkostlegt hrun hjá Manchester City. En um næstu helgi fáum við Tottenham á Anfield og getum farið langleiðina með að tryggja okkur þar sæti í Evrópu á næsta tímabili.

Það gefur manni ástæðu til bjartsýni, en það sem gleður mig aðallega þessa dagana er hversu ofboðslega skemmtilegt það er að fylgjast með þessu Liverpool liði. Við erum ekki að vinna einhverja 1-0 varnarsigra, heldur erum við að pakka liðum saman með frábærri sóknarknattspyrnu. Sama hvernig síðustu leikirnir á þessu tímabili og sama hvernig okkar erkifjendum gengur, þá getum við verið bjartsýn fyrir næsta tímabil. Því hefði ég varla trúað fyrir nokkrum mánuðum.

Birmingham, sem Liverpool gerir nánast alltaf jafntefli við í leiðinlegum leikjum mætti á Anfield í dag og voru teknir í netta kennslustund í 90 mínútur.

Kenny stillti þessu upp svona:

Reina
Flannagan, Carragher, Skrtel, Robinson
Lucas, Meireles, Maxi, Spearing
Kuyt, Suarez.

Á bekknum: Gulacsi, Kyrgiakos, Coady, Poulsen, Shelvey, Cole, Ngog.

Dalglish hélt tryggð sinni við ungu bakverðina og Maxi kom inn fyrir Carroll.

Það þarf svo sem ekki að eyða neitt alltof mörgum orðum í þennan leik. Liverpool voru betra liðið allan tímann. Fyrir utan einhverjar 5 slappar mínútur í kjölfar fyrsta marksins þá var bara eitt lið á vellinum.

Maxi Rodriguez skoraði fyrsta markið eftir að Ben Foster hafði varið skot frá Jay Spearing. Dirk Kuyt bætti svo við marki númer tvö eftir að Suarez hafði komist inn fyrir vörnina og Foster varið frá honum. Gott mark hjá Kuyt, sem tók þetta á seiglunni.

Seinni hálfleikurinn byrjaði svo rólega og ég hafði á tilfinningunni að okkar menn væru bara hættir. En þegar að hálfleikurinn var hálfnaður skoraði Maxi sitt annað mark eftir frábæran undirbúning frá Suarez og stuttu seinna fullkomnaði hann þrennuna með sínu besta marki.

Þegar að stutt var eftir þá skoraði svo Joe Cole fimmta markið.

Maður leiksins: Allt Liverpool liðið lék vel í dag. Bakverðirnir ungu voru fínir, sem var ánægjulegt. Á miðjunni átti Lucas enn einn stórleikinn og Spearing og Meireles voru líka góðir. Frammi áttu Suarez og Kuyt fínan dag. En Maxi Rodriguez var minn maður leiksins. Þegar þú skorar þrennu, þá ertu maður leiksins.

Virkilega góður sigur og gott að jarða þessa Birmingham grýlu með stæl. Fótboltinn sem okkar menn spiluðu á köflum í dag var frábær. Það er svo sannarlega skemmtilegra að vera Liverpool stuðningsmaður í dag en það var í byrjun árs. Munurinn er gríðarlegur.

Liverpool hefur oft sýnt það áður og undirstrikaði í dag að leikurinn er aldrei búinn fyrir dómarinn flautar af. Jafntefli í hrikalega erfiðum leik fyrir okkar menn þar sem þrír lykilmenn þurftu að yfirgefa völlinn í stað unglinga og hreint út sagt ótrúlegur Fergie tími í restina sem var að mestu tilkominn var vegna meiðsla Jamie Carragher.

King (sem er æðra en Sir) Kenny Dalglish stillti upp sama byrjunarliði í dag og hann gerði á mánudaginn er við snýttum Man City. Ekki margt við það að athuga en það vakti óneitanlega athygli að með því var Aurelio tvisvar í byrjunarliði Liverpool í röð sem hefur líklega aldrei gerst áður og eins þá var hinn 18 ára Flanagan ennþá á sínum stað í hægri bakverðinum.

Liðið var semsagt svona:

Bekkur: Gulacsi, Cole, Kyrgiakos, Shelvey, Ngog, Maxi, Robinson

Fyrri hálfleikur byrjaði ágætlega hjá okkar mönnum og gaf fyrirheit um að Arsenal yrði í basli með Andy Carroll í loftinu. Hvorugt lið náði þó að ógna neitt alvarlega fyrr en Koscielny skallaði í þverslánna á Liverpool markinu eftir kortersleik eftir slæmt úthlaup hjá Reina og takmarkaða dekkningu hjá Carragher.

Fimm mínútum seinna var komið að föstum liðum eins og venjulega er Aurelio haltraði útaf og mjög líklega í síðasta skipti sem leikmaður Liverpool. Fyrir hann kom arftaki hans hinn 17 ára Jack Robinson og það merkilega við innkomu hans var að Aurelio er svo gott sem þegar gleymdur.

Reyndar skipti Arsenal um gír seinustu 20.mínútur hálfleiksins og sýndi hvað eftir annað hæfni sína í reitarbolta en voru þó ekkert að ógna marki okkar manna neitt gríðarlega. Þeir reyndu mikið að fara upp kantana og oft á tíðum var maður með hjartað í buxunum yfir viðureign Walcott og Aurelio/Robinson en eins og áður segir þá hvarf það stress smátt og smátt og á endanum var Walcott bara tekinn útaf. Hneigðu þig Jack Robinson.

Annars var fátt markvert annað að frétta úr fyrri hálfleik, Spearing hefði alveg getað fengið víti er hann var felldur inni í teig Arsenal og þeir vildu á móti fá víti hinumegin þegar skotið var í hendina á Dirk Kuyt. Eins skoraði Van Persie frábært mark en var dæmdur rangstæður.

Okkar menn voru fegnir að komast með 0-0 í hálfleik og náðu aðeins að endurskipuleggja leik sinn í upphafi seinni hálfleiks. Arsenal var þó meira með boltann og héldu honum gríðarlega vel en sköpuðu sér ekki svo ýkja mikið og Flanagan og Robinson gerðu nákvæmlega ekkert af sér í að verjast þeim líkt og þeir hefðu ekki gert annað undanfarin ár en að spila í EPL.

Suarez átti reyndar besta færið í upphafi seinni hálfleiks er hann slapp laus fyrir framan vítateig Arsenal eftir gott samspil við Dirk Kuyt en skot hans var varið af guðmávitahvaðhannheitir í marki Arsenal. Stuttu seinna lenti Andy Carroll mjög illa og missteig sig að því er mér sýndist áður en ég leit undan. Hann þurfti að yfirgefa völlinn í smá tíma og var augljóslega ekki í 100% standi þegar hann kom inná aftur.

Tæplega fimm mínútum eftir að Carroll lá á vellinum lenti Carragher í samstuði og steinlá eftir. Afar óvenjulegt og óþægilegt að sjá Carra liggja svona eftir og þurfa súrefni en hann fór útaf eftir þó nokkra stund á vellinum og Kyrgiakos kom inná hans stað sem þýddi að vörnin hjá okkur var Flanagan – Skrtel – Kyrgiakos og Robinson…á Emirates. (Carragher var sestur upp inni í búningsklefa eftir leik og var farinn að rífa kjaft).

Arsenal hélt áfram að halda boltanum og stuttu eftir að Carragher fór útaf var Carroll skipt útaf fyrir Shelvey. Suarez sem átti einn sinn daprasta dag í dag í búningi Liverpool fékk fínt færi á 75.míns sem markmaður Arsenal varði vel. Tíu mínútum seinna átti Van Persie besta færi leiksins þegar hann slapp í gegn inni í teig okkar manna en Reina varði glæsilega. (ATH: Suarez var ekkert að taka neinn Torres hjá CFC leik samt)

Þegar þrjár mínútur voru eftir af venjulegum leiktíma átti Suarez síðan besta færi okkar manna eftir enn einn samleikinn við Kuyt en skaut bæði yfir og framhjá og meiddi líklega stuðningsmann Arsenal aftast í stúkunni fyrir aftan markið og truflaði hann við lestur góðrar bókar sem ég ímynda mér að heimamenn geri á Emirates.

Uppbótartíminn var síðan þannig í þessum leik að það hefði allt eins verið hægt að sleppa fyrstu 90.mínútum leiksins. Þegar uppbótartíminn var að renna út datt Van Persie Fabregas í teignum eftir snertingu frá aumingja Jay Spearing sem hafði verið mjög góður í leiknum og víti dæmt. Robin Van Persie skilaði henni af öryggi í netið og sendi Reina í rangt horn og allt leit út fyrir viðbjóðslegan sigur Arsenal eftir frábæra baráttu Liverpool sem þurfti að takast á við mörg áföll í þessum leik og rugla leikskipulaginu ítrekað.

Lucas Leiva sem var gríðarlega öflugur að vanda í þessum leik var ekkert búinn að tapa þessum leik og brunaði upp og fékk dæmda aukaspyrnu á vítateigslínu Arsenal og það var mjög nálægt því að vera víti í það skiptið.

Suarez tók aukaspyrnuna og hún fór í vegginn og þaðan til Lucas sem náði boltanum niður vinstramegin við mark Arsenal rétt áður en uppáhaldsleikmaður minn í Arsenal, Eboue ruddi hann niður. Víti.

Dirk Kuyt klikkar ekki á vítum og skilaði þessu inn í síðustu spyrnu leiksins. Niðurstaðan 1-1 í erfiðum leik sem lofar ágætu fyrir okkar menn enda margir ungir leikmann inná í dag sem stóðu sig vel.

Robinson var gríðarlega flottur eftir að hann kom inná og Flanagan hefur verið frábær í báðum leikjunum sem hann hefur spilað og nokkuð ljóst að þeir eru alveg með pung í að spila á þessu leveli. Spearing er að stinga upp í fjölmarga stuðningsmenn þessa dagana með öflugum leik og svo var gaman að sjá Jonjo Shelvey koma aftur inn í liðið og merkilegt að hann er valinn á tímapunkti sem þessum með menn eins og Cole og Maxi á bekknum og Jovanovic og Poulsen í stúkunni.

Verst er að við eyðilögðum líklega titilvonir Arsenal í dag en þeir voru svosem alveg búnir að klára það sjálfir fyrir leik. Gaman samt að sjá hvað Wenger tók þessu fagmannlega eftir leik og verðskuldaði alveg örugglega “PISS OFF” frá Dalglish sem fer ekki að hlusta á væl í blessuðum frakkanum eftir leik. Rangur maður til að rífa kjaft við Mr. Wenger.

Núna er bara að vona að Carroll og Carragher séu ekki mikið meiddir sem og auðvitað Aurelio þó ég bindi nákvæmlega engar vonir við hann.

Okkar menn gerðu út um Evrópuvonir sínar í dag með grútlélegu 2-1 tapi á útivelli gegn W.B.A.

Dalglish var án Gerrard og Aurelio vegna meiðsla í dag og stillti upp þessu liði:

BEKKUR: Gulacsi, Kyrgiakos (inn f. Johnson), Wilson (inn f. Agger), Poulsen, Maxi, Joe Cole (inn f. Kuyt), Ngog.

Fyrri hálfleikur var drepleiðinlegur. Kuyt skallaði að marki á 3. mínútu en Scott Carson varði frá honum, Kuyt fékk frákastið og skaut í slána úr þröngu færi. Í kjölfarið fór Peter Odemwingie, langbesti maður vallarins, að valda okkar mönnum vandræðum og ekki minnkuðu vandræðin þegar fyrst Johnson og svo Agger þurftu að fara út af um miðjan hálfleikinn vegna meiðsla. Inn komu Wilson í bakvörðinn, en hann stóð sig vel, og Kyrgiakos sem var því miður ástæða tapsins í dag en hann réði ekkert við Odemwingie.

Staðan í hálfleik 0-0 en um miðjan seinni hálfleik komumst við yfir: Meireles tók hornspyrnu frá hægri beint á kollinn á Skrtel sem skallaði óverjandi í markið. W.B.A. jöfnuðu svo um tíu mínútum síðar þegar Kyrgiakos lét Odemwingie snúa á sig inná vítateignum, felldi hann aftan frá og gaf vítið. Chris Brunt skoraði úr því og allt leit út fyrir jafntefli í bragðdaufum leik þegar langur bolti fram lenti á milli þeirra Kyrgiakos og Odemwingie á 88. mínútu. Kyrgiakos datt um fæturna á sjálfum sér svo Odemwingie var kominn einn í gegn, reyndi að leika á Pepe Reina sem sparkaði undan honum fótunum og Brunt skoraði aftur úr vítinu. Okkar menn pressuðu mikið í uppbótartíma og Suarez átti tvö færi til að jafna en allt kom fyrir ekki og heimamenn unnu sanngjarnan sigur í jöfnum leik þar sem eingívi Odemwingie og Kyrgiakos réði úrslitum, því miður.

Ekki það að við höfum átt neitt skilið úr þessum leik. Um síðustu helgi skrifaði SSteinn færslu þar sem hann velti fyrir sér möguleikum Liverpool á að ná 5. eða 4. sætinu í deildinni með alls konar útreikningum. Ég tjáði mig lítið um þá færslu, vildi ekki vera neikvæði Nonninn sem eyðileggur allt fyrir öllum, enda hafði skoðun mín margoft komið fram á síðustu vikum: við förum ekki ofar og ekki neðar en þetta 6. sæti sem við erum í. Sitjum þar sem fastast.

Það er nefnilega þannig að þótt Man City eða Tottenham fari að tapa stigum hægri-vinstri þá er Liverpool-liðið í dag ekki nógu gott til að brúa þetta stigabil í nokkrum leikjum. Í dag voru Gerrard og Aurelio meiddir og svo misstum við Johnson og Agger út í fyrri hálfleik og þá var það bara búið, sóknarþunginn enginn og breiddin ekki nógu góð til að geta keppt við West Bromwich fucking Albion. Með fullri virðingu fyrir því liði og miðlungsþjálfara þess.

Þannig er bara staðan í dag. Við erum í 6. sæti og verðum þar, erum í raun bara að spila þessa síðustu deildarleiki til að leggja mat á leikmannahópinn. Matið í dag? Reina góður þegar reyndi á hann. Carra, Skrtel og Wilson sennilega bestu menn liðsins og stigu hvergi feilspor en því miður ekki hægt að segja það sama um Kyrgiakos sem er augljóslega of hægur til að ráða við sóknarmenn af einhverju kalíberi. Miðjan okkar eins og hún leggur sig ætti að skeina sér eftir þennan leik – Lucas, Meireles og Spearing gerðu nákvæmlega ekki neitt. Kuyt og Carroll gátu ekkert í dag – þó vart hægt að kenna Carroll um sína frammistöðu því slakur dómari leiksins lagði hann í einelti allan leikinn og dró úr honum tennurnar með gulu spjaldi og alvarlegu tiltali fyrir tvö mjög saklaus atvik í fyrri hálfleik. Suarez var úti að aka í fyrri hálfleik en góður þegar leið á seinni hálfleikinn.

Þetta var bara mjög slakt. Hættum nú einhverjum töflureikningi, leggjum spenning fyrir þessari deildarkeppni til hliðar og förum að horfa á framtíðina. Hverjir af þessum leikmönnum geta verið öruggir um framtíð sína hjá Liverpool eftir næsta sumar? Miðað við frammistöðuna í dag? Ekki margir.

Næsti leikur er um næstu helgi gegn Manchester City. Við munum læra aðeins meira um liðið okkar þá.

Okkar menn gerðu í dag góða ferð norður í land og unnu Sunderland 0-2 á útivelli.

Kenny Dalglish hafði úr næstum fullu liði að velja – aðeins Gerrard og Kelly fjarverandi úr okkar sterkasta liði, auk Shelvey og Aurelio – og stillti því upp sterku liði í dag:

Bekkur: Gulacsi, Kyrgiakos, Wilson, Poulsen, Maxi (inn f. Meireles), Cole (inn f. Suarez), Ngog (inn f. Carroll).

Fyrsti hálftíminn eða svo fór í mikla baráttu. Sunderland-mönnum gekk betur að láta boltann ganga sín á milli og miðjan okkar virtist eiga erfitt með að ná fótfestu á leiknum. Lítið markvert gerðist þó, Sunderland átti þarna sinn besta leikkafla en náði aldrei að ógna marki Liverpool og það átti ekkert eftir að breytast í þessum leik.

Eftir rúmlega hálftíma leik gerði svo miðvörður Sunderland, Mensah, mistök er hann datt og missti boltann frá sér. Spearing var í pressunni, hirti boltann af honum og keyrði með hann inn á teiginn. Mensah hljóp aftan að honum og fellti hann við vítateigslínuna. Dómarinn dæmdi aukaspyrnu en línuvörðurinn færði brotið inn í teig og Kuyt skoraði örugglega úr vítinu. Mensah fékk gult spjald fyrir brotið en menn eru enn að rífast á Twitter og víðar um hvort þetta var víti eða ekki. Við þá sem vilja meina að Liverpool hafi verið að fá eitthvað gefins á þessum velli í dag vil ég bara segja eitt: strandbolti. Haldið svo kjafti.

Eftir þetta datt allur botn úr leik heimamanna og þeir fundu þann botn aldrei aftur. Okkar menn smullu í betri gír, miðjan fór að finna sig og þegar flautað var til hálfleiks vorum við að mínu mati komnir með góð tök á baráttunni í þessum leik.

Seinni hálfleikurinn var opnari, Sunderland reyndu án árangurs að ógna marki Liverpool en vörnin okkar stóð vaktina prýðilega og Reina þurfti nánast ekkert að gera. Suarez var allt í öllu hjá okkar mönnum og var síógnandi og Carroll óx ásmegin þegar leið á en sá síðarnefndi lét bjarga góðum skalla frá sér á marklínu eftir um klukkutíma leik. Var grátlega nálægt því að skora fyrsta mark sitt fyrir félagið þar en það sást í þessum leik að Carroll er enn að spila sig í leikform þannig að ég hef engar áhyggjur af honum.

Það var svo á 72. mínútu að leikurinn kláraðist. Kuyt tók innkast hægra megin við hornfána, kastaði á Suarez sem lagði hann aftur á Kuyt og hljóp svo á bak við bakvörðinn. Kuyt sá hlaupið, lagði boltann inn fyrir á Suarez sem tók strikið með fram endalínunni inn á teiginn og negldi svo óvænt upp í markhornið fjær, óverjandi fyrir markvörð Sunderland. Staðan orðin 2-0 fyrir Liverpool. Game over.

Nokkrum mínútum síðar var Mensah svo rekinn út af fyrir að toga Suarez niður þegar hann var að sleppa í gegn (Bramble hafði áður fengið gult fyrir svipað brot á Carroll, þeir réðu ekkert við framlínuna okkar í dag) en Suarez skaut naumlega yfir úr aukaspyrnunni. Þarna var leikurinn samt endanlega búinn og okkar menn lönduðu þessu í rólegheitum.

Þetta var góður sigur og nú erum við bara fjórum stigum á eftir Tottenham í 5. sætinu en þeir eiga þó leik til góða. Það er einhver veik von þarna en til að eiga séns þurfum við að vinna þá þegar þeir koma á Anfield í byrjun maí og vona að þeir tapi stigum í 2-3 öðrum leikjum. Annars var ég ánægður með liðið í dag, bjóst við meiri þreytu eftir Evrópuleikinn en þetta var bara nokkuð vandræðalaust í dag, eftir fyrsta hálftímann. Kannski var vítið vafasamt og ég er viss um að Steve Bruce mun væla eins og stunginn grís í fjölmiðlum en sigurinn var engu að síður sanngjarn.

MAÐUR LEIKSINS: Luis Suarez. Þvílík byrjun á Liverpool-ferlinum hjá honum. Hann var (enn og aftur) óstöðvandi í dag. Vörnin okkar öll fær svo varaverðlaunin í dag því ég átti von á að þeir myndu lenda í vandræðum með sóknarlínu Sunderland en menn stóðu vaktina allir sem einn og þetta var bara allan tímann öruggt hjá þeim.

Næst: landsleikjahlé og hálfur mánuður í næsta deildarleik. Við spiluðum bara tvo deildarleiki í mars og unnum þá 3-1 (United) og 2-0 (Sunderland). Fullkominn mánuður í deildinni.

Lið sem hefur leik með …

- Jamie Carragher í hægri bakverði
- Tæknitröllin Skrtel og Kyrgiakos í miðvörðum
- Skapandi miðjumenn einsog Spearing, Poulsen og Lucas á miðjunni
- Að ógleymdum Dirk Kuyt einum uppi á topp

.. .er ekki að fara gera nokkurn skapaðan hlut af viti ef það hrærir þessu öllu saman í einn og sama leikinn. Sama hver mótherjinn er og í raun óljóst hvort áhorfendur annað hvort hreinlega drepist úr leiðindum við að horfa á liðið spila eða lánið leiki við þá og þeir einfaldlega sofni.

Dalglish stillti liði Liverpool í alvörunni nokkurn veginn svona upp fyrstu 60 mínútur leiksins

Það þarf ekki að koma neitt á óvart að liðið var það hægasta sem spilað hefur fótbolta í Liverpool-búning, og þá eru meðtalin öll firmamót og hópakeppnir sem hafa innihaldið lið í Liverpool-búningum. Eins þarf ekkert að koma á óvart að í fyrri hálfleik var gerð tilraun til að bæta met Arsenal frá því á þriðjudaginn og ná ekki einu skoti á markið enda fór markmaður Braga heim á 20 mínútu, nennti þessu ekki lengur.

Þeir leikmenn sem voru á bekknum í þessum leik eru flestir mun meira ógnandi en þeir sem voru inná og þurfa flestir að hugsa sinn gang mjög vel fyrst þeir fengu ekki að byrja þennan leik þrátt fyrir að úrvalið væri ekki betra en þetta.

Bekkurinn var svona: Gulacsi, Pacheco, Carroll, Wilson, Ngog, Maxi, Flanagan.

Af þessum þurfa Pacheco, Ngog og Maxi að íhuga hvort þetta sé sportið fyrir þá fyrst þeim var ekki treyst í þetta verkefni. Carroll er auðvitað að stíga upp úr meiðslum og væri annars í liðinu, Wilson má síðan alveg vera smá svekktur líka en er líklegur til að brjóta sér leið inn í liðið á næstu tveimur árum og Flanagan verður kominn í þetta lið innan skamms, sérstaklega ef það er eins lélegt og liðið var í fyrri hálfleik. Milan Jovanovic sem var ekki einu sinni í hóp er svo líklega farinn að æfa handbolta bara.

En ef við rennum yfir það sem gerðist í fyrri hálfleik þá punktaði ég fyrst hjá mér að hinn stórglæsilegi Braga-völlur var alls ekki fullur þrátt fyrir að taka aðeins 30 þúsund manns og ég var hissa á þessu alveg þar til ég sá byrjunarlið Liverpool, en margir virðast hafa fundið sér eitthvað annað að gera eftir að það var gert opinbert.

Við vorum samt ekkert í neinu veseni í leiknum fyrsta korterið enda gerðist nákvæmlega ekki neitt í leiknum þar til Kyrgiakos sýndi hraðann sem hann býr yfir og braut klaufalega á Brasilíumanninum Mossaro sem var við það að komast í gegn. Ömurleg tækling hjá Kyrgiakos og Alan skoraði af öryggi úr vítinu.

Okkar menn vöknuðu heldur betur við markið og gerðu … nákvæmlega ekkert öðruvísi og raunar gerðist mest lítið í leiknum þar til Mossoro gerðist aftur ágengur við mark okkar manna, lét verja hjá sér þar sem boltinn barst til Silvia sem hamraði hann í þverslánna. Vorum afar heppnir að lenda ekki 2-0 undir þarna og líklega bjargaði þetta skot því að ég sofnaði ekki yfir fyrri hálfleiknum.

Seinni hálfleikur var nákvæmlega eins fyrsta korterið þar til Dalglish fékk hugljómun og gerði það sem allir sem á þennan leik horfðu voru búnir að öskra á: tók arfaslakan Poulsen útaf og setti Andy Carroll inná.

Eftir það var kominn smá vottur af ógn inná í okkar lið en við náðum ekki að nýta okkur það og ógnuðum marki Braga skammarlega lítið. Braga-liðið er alls ekkert sérstakt og þessar 90 mínútur voru lítið annað en endursýning á þeirri hörmung sem við sáum gegn Spörtu Prag.

Dalglish er bara alls ekki að skora hátt hjá mér í þessari keppni það sem af er, hann er með heigulslega uppstillingu á liðinu og aldrei meira en í þessum leik. Við náum ekki að ógna marki hjá miðlungsliðum (at best) í Evrópu. Hann hefur ekki úr mjög sterkum hópi að velja en þessi hópur er ekki svona lélegur og það verður einhver að fara segja honum að það má alveg skipta þremur varamönnum inná í Evrópudeildinni rétt eins og í ensku deildinni. Að hafa ekki skipt neitt meira inná í þessum leik er fyrir mér merki um að hann var nokkuð sáttur við 1-0 tap og það er bara ekki eðlilegt á móti Braga.

Frekar held ég að það sé málið að henda þessum 30ára+ sleðum í varaliðið og leggja meira traust á þessa ungu leikmenn sem hafa verið frábærir undanfarið. Pacheco sem var á bekknum allann tímann hefði t.d. bara engan veginn getað skemmt neitt fyrir í þessum leik.

Mér er alveg sama hvort úrslitin séu þess eðlis að við getum snúið þessu við á Anfield, það er á mörkum þess að vera hægt að horfa á svona leiðinlega leiki og algjör óþarfi að gefa svona færi á okkur.

Dalglish var ekkert að hrósa liðinu fyrir fyrri hálfleikinn.

Dalglish aðeins til varnar þá hafa þeir sem fengið hafa sénsinn í þessari keppni ekki verið að sýna nokkurn skapaðan hlut og eiga fæstir mikla framtíð fyrir sér hjá félaginu. En liðsuppstillingin eins og hún var í kvöld með hægt lið, leikmenn út úr stöðu og þar fram eftir götunum og það er ekki að fara gera neitt nema nákvæmlega þetta snoozefest sem við vorum að horfa á.

Minnst lélegur í dag: Vel ekki mann leiksins en Andy Carroll var minnst lélegur því hann breytti klárlega gangi leiksins og er mjög spennandi leikmaður.

Okkar menn tóku á móti erkifjendunum í Manchester United á Anfield í dag í Úrvalsdeildinni og það var ljóst fyrir leikinn að við skulduðum þeim eitt slæmt tap eftir dómarasirkusinn í bikarnum á Old Trafford fyrir tæpum tveimur mánuðum. Sá leikur var fyrsti leikur Kenny Dalglish en endurkoma hans var eyðilögð eins og við munum flest eftir.

Það var því með extra mikilli ánægju að maður horfði á okkar menn vinna öruggan 3-1 sigur í opnum og skemmtilegum leik eins og þessir leikir gerast best.

Dalglish stillti upp eftirfarandi liði í dag:

Bekkur: Gulacsi, Kyrgiakos (inn f. Aurelio á 24. mín.), Poulsen, Spearing, Cole (inn f. Suarez á 88. mín.), Ngog, Carroll (inn f. Meireles á 73. mín.).

Leikurinn byrjaði vel og var opinn í báða enda en okkar menn þó sterkari. Aurelio greyið entist í rétt 24 mínútur þetta skiptið og fór út af með tognun í læri. Kyrgiakos kom inn og Carra fór í hægri bakvörð, Johnson yfir til vinstri, en það kom ekkert að sök í þessum leik.

Fljótlega eftir það komust okkar menn yfir. Berbatov hafði átt langskot í stöngina en annars höfðu United-menn ekkert ógnað af viti en okkar menn gátu verið búnir að skora áður en Luis Suarez fékk boltann utarlega, vinstra megin í teignum. Þar lék hann á Smalling og klobbaði Rafael, lék framhjá Carrick og inná markteiginn, sneri þar líka á Brown og lagði boltann í klofið á Van der Sar, framhjá Evra og meðfram marklínunni þar sem Kuyt ýtti honum yfir marklínuna. Stórkostlegur einleikur hjá Suarez og gott mark hjá Kuyt, en þeir voru heldur betur ekki hættir í þessum leik.

Fimm mínútum síðar kom annað markið. Brown skallaði háan bolta frá og út úr teig United þar sem Nani var óvaldaður og virtist ætla að skalla áfram frá marki. Hann hitti boltann hins vegar óskiljanlega illa og sendi hann í staðinn beint inná markteiginn þar sem óvaldaður Kuyt skallaði hann óverjandi framhjá Van der Sar. Staðan orðin 2-0 fyrir Liverpool og það miklu meira en verðskuldað!

Undir lok hálfleiksins sauð svo upp úr. Carragher tæklaði Nani úti við hliðarlínuna hægra megin, fór með sólann hátt á lofti í sköflung Nani og í kjölfarið kom til ryskinga á milli fleiri leikmanna í báðum liðum. Phil Dowd, ágætur dómari leiksins, hefði getað rekið Carra út af en ákvað að gefa honum gult spjald og skipaði fyrirliðunum Gerrard og Evra að róa sína menn. Van der Sar hélt þó áfram að rífast og uppskar gult spjald fyrir það.

Nani fór út af meiddur eftir tæklinguna en það er ómögulegt að meta hversu illa hann var meiddur því annars vegar stórsá á leggnum og hann fór hágrátandi út af en hins vegar var hann nógu heill heilsu til að stökkva á fætur og æða í dómarann strax eftir tæklinguna til að sýna dómaranum sárið og rífa kjaft við Liverpool-menn. Þegar menn öskra úlfur, úlfur ákveðið oft eins og Nani er iðinn við að gera er erfitt að meta hvað er leikaraskapur og hvað ekki.

Eftir þetta var mönnum áfram heitt í hamsi, boltinn barst yfir á hina hliðarlínuna þar sem Maxi sparkaði í Rafael sem hljóp framhjá honum og stakk sér í tveggja fóta sólatæklingu á Lucas. Lucas náði að hoppa upp úr tæklingunni án snertingar og aftur sauð upp úr á milli margra leikmanna beggja liða. Á endanum fékk Rafael gult spjald fyrir tæklinguna og Skrtel fyrir að koma aðvífandi og hrinda honum.

Að vissu leyti skil ég ákvarðanir Phil Dowd að gefa bæði Carra og Rafael gul spjöld fyrir tæklingar sem hefðu í raun átt að verðskulda rautt spjald. Hann var augljóslega að reyna að róa mannskapinn og hleypa þessu ekki upp í vitleysu og mér fannst hann taka ágætlega á þessu, þó auðvitað sé hægt að segja að þetta hafi bara átt að vera tvö rauð og ekkert rugl. Það hallaði þó á hvorugt liðið í þessu, hann róaði menn bara niður og ekkert meira við því að segja.

Í upphafi síðari hálfleiks pressuðu United-menn stíft. Hernandez kom inná fyrir Nani og fór í framlínuna með Berbatov á meðan Rooney færði sig út til vinstri og pressaði stíft á Carra sem var á gulu spjaldi. Þetta skapaði mikið óöryggi í vörn okkar og okkar mönnum gekk illa að halda boltanum. Giggs skaut yfir utarlega úr teignum og svo aftur yfir úr aukaspyrnu á stórhættulegum stað en nokkrum andartökum eftir það innsigluðu okkar menn sigurinn. Þá fengum við aukaspyrnu hægra megin við vítateigslínuna. Luis Suarez tók spyrnuna og hún var föst, neðarlega í nærhornið þar sem Van der Sar varði en hélt boltanum ekki og Kuyt, nema hver, fylgdi á eftir og skoraði í tómt markið. Staðan orðin 3-0, Kúturinn kominn með þrennu og leikurinn búinn!

Eftir þetta tóku okkar menn aftur völd á vellinum, stýrðu spilinu og léku sér aðeins. Suarez hélt áfram að stríða vörn United og við hefðum getað bætt við þessi þrjú mörk en Suarez, Gerrard og Maxi klúðruðu allir góðum skotfærum. Andy Carroll kom inná við mikinn fögnuð viðstaddra og kom sér ágætlega inn í leikinn þótt það vantaði klárlega mikið upp á snerpuna hjá honum. Það kemur í næstu leikjum.

Í uppbótartíma skoruðu United-menn svo sárabótarmark. Berbatov gaf fyrir frá hægri og Hernandez skallaði í fjærhornið. Lokatölur 3-1 og það hefði hæglega getað verið meira!

MAÐUR LEIKSINS: Vörnin stóð sig vel í dag og Reina þurfti lítið að gera. Á miðjunni áttu Meireles, Gerrard og Lucas stórleik, Lucas þeirra bestur sennilega, en Maxi komst lítið inn í leikinn. Luis Suarez var hins vegar svo góður að maður bara slefaði – lagði upp tvö mörk með stórkostlegum hætti og var óviðráðanlegur í allan dag. Hann er núna búinn að skora eitt mark og leggja upp þrjú önnur í fyrstu fjórum deildarleikjum sínum með Liverpool og það er bara byrjunin. Þvílíkur leikmaður!

Maður leiksins er samt klárlega meistari Dirk Kuyt! Þegar menn skora þrennu gegn Manchester United – eitthvað sem gerist ekki á hverjum degi – eru menn þyngdar sinnar virði í gulli og hreinlega leikmaður mánaðarins. Kuyt hefur verið að leika í framlínunni í síðustu leikjum hjá Dalglish og er búinn að skora fimm mörk sem framherji á þessu ári. Þið sem furðuðuð ykkur á því hvernig hann gat skorað svona mikið hjá Feyenoord, hérna er svarið. Öll mörkin í dag voru af u.þ.b. eins metra færi en það er merki um góðan markaref að vera alltaf á réttum stað til að klára sóknirnar. Ian Rush hefði verið stoltur af þessari frammistöðu í dag svo að Kuyt getur klárlega borið höfuðið hátt!

Að vissu leyti er deildin búin núna. Við endum í þessu sjötta sæti, náum ekki ofar en það enda of langt í liðin fyrir ofan og því er spurning um að setja ekki bara allt kapp á Evrópudeildina úr þessu. Fram undan eru tveir leikir gegn Braga í 16-liða úrslitum þeirrar keppni. Suarez fær því tveggja vikna frí fram að næsta deildarleik og á meðan getum við gert ráð fyrir að sjá Carroll spila sig meira og meira inn í leikjunum gegn Braga.

En í dag borguðum við stóra skuld og getum gengið með miklum létti út úr bankanum. Það var löngu fallinn gjalddagi á þetta skuldabréf og í dag borguðum við í reiðufé.

Segið það með mér: Liverpool ÞRJÚ, Manchester United eitt! Húrra!

Það var hellirigning í London í dag þegar okkar menn heimsóttu neðsta lið Úrvalsdeildarinnar, West Ham. Við getum þó engan veginn kennt regninu um leik dagsins en okkar menn voru einfaldlega grútlélegir og töpuðu 3-1 fyrir botnliðinu. Það var verðskuldað.

Kenny Dalglish hafði alla heila í dag nema Daniel Agger og Andy Carroll og stillti því upp nánast sínu sterkasta liði (á pappírnum):

BEKKUR: Gulacsi, Kyrgiakos, Poulsen, Spearing, Maxi, Cole (inn f. Kelly á 40. mín.), Ngog (inn f. Meireles á 48. mín.).

Fyrri hálfleikurinn var sá lélegasti síðan Dalglish tók við. West Ham-menn voru baráttuglaðir en okkar menn algjörlega týndir á nær öllum sviðum knattspyrnunnar og vorum í hálfleik verðskuldað undir, 2-0. Fyrst skoraði Scott Parker eitt af fallegri mörkum vetrarins með laglegu utanfótarskoti fyrir utan vítateiginn eftir að hafa fíflað miðjuna okkar með tveimur þríhyrningum. Parker, Hitzlsperger, Noble og O’Neil á miðju West Ham voru svo mikið betri en miðjumenn okkar í dag að það er ekki fyndið.

Svo undir lok hálfleiksins bætti Demba Ba við öðru marki með skalla eftir að hafa unnið skallaeinvígi við Danny Wilson, skallað boltann út á kantinn og svo verið á undan Wilson inn í teiginn til að taka fyrirgjöfina. Þetta mark verður því miður að skrifast á Wilson sem er stórefnilegur en átti hrikalega slappan leik í dag.

Staðan í hálfleik var sem sagt 2-0 og ekki bætti úr skák að Martin Kelly tognaði á nára undir lok hálfleiksins. Joe Cole kom inná fyrir hann og í upphafi seinni hálfleiks kom David Ngog inná fyrir grútlélegan Raúl Meireles sem hafði meiðst á ökkla, þannig að seinni hálfleikinn spiluðum við eiginlega svona:

Það breytti þó litlu þótt Dalglish bætti í sóknina með skiptingum sínum. Seinni hálfleikurinn var skárri en sá fyrri en bara af því að West Ham-menn þreyttust og freistuðu þess að halda forskotinu, sem gekk ágætlega. Okkar menn ógnuðu lítið sem ekki neitt, spilamennskan var með öllu fjarverandi og það var ekki fyrr en innan við tíu mínútur voru eftir að Suarez náði loks að skapa sér pláss í teignum. Hann sneri laglega á Tomkins eftir að Ngog hafði unnið vonlausan skallabolta, lék inn á markteiginn og gaf fyrir á fjær þar sem Glen Johnson ýtti boltanum yfir línuna. 2-1 og menn eygðu einhverja von.

Sú von var samt engin því liðið skapaði sér ekki neitt af viti eftir þetta. Avram Grant tók Demba Ba útaf fyrir Carlton Cole og hann innsiglaði sigurinn í uppbótartíma með því að niðurlægja Skrtel, hirða af honum boltann, skilja hann eftir á rassgatinu og skora framhjá Reina. Lokatölur 3-1 fyrir West Ham.

Deildin er fyrir vikið orðin nokkuð skýr: 4. sætið er endanlega farið, við þurfum ekkert að vera að reikna einhverja stærðfræði yfir möguleikum okkar þar. Við náum ekki Chelsea eða Tottenham að stigum, hvað þá báðum þessum liðum. Ekki séns. Eins eru liðin fyrir neðan okkur ekki nógu góð til að fara upp fyrir okkur fyrir vorið, þannig að ég er nánast reiðubúinn að veðja aleigunni á að við endum í þessu 6. sæti í vor. Ef Arsenal vinnur Birmingham í úrslitaleik deildarbikarsins seinna í dag og fer svo í Meistaradeildina í vor færist Evrópudeildarsæti deildarbikarsins yfir á deildina, sem þýðir að ef Arsenal vinnur bikar í dag komumst við í Evrópudeildina í 6. sæti í vor.

Það er bara þannig. 6. sæti og Evrópudeildin næsta vetur. Hvorki meira, né minna.

MAÐUR LEIKSINS: Enginn. Það var enginn góður í dag. Liðið lék hörmulega og fékk það sem það átti skilið. Ef ég yrði að tína einhvern til myndi ég sennilega nefna Ngog sem mér fannst koma með kraft og baráttu inn í seinni hálfleikinn sem vantaði hjá nær öllum öðrum leikmönnum liðsins, og svo kannski getum við ekki sakað Suarez jafn mikið og aðra þar sem þjónustan við hann var nákvæmlega engin. Ngog og Suarez náðu þó að skapa eitt mark í dag.

Lélegustu menn vallarins voru Steven Gerrard, sem gerði nákvæmlega ekkert af viti, Raúl Meireles sem var augljóslega ekki klár í þennan leik einhverra hluta vegna, Danny Wilson og Martin Skrtel sem voru afleitir í öftustu víglínu og Joe Cole sem heldur áfram að þéna 125 þús. pund á viku fyrir að gera minna fyrir þetta lið en meðal leigubílstjóri í Liverpool-borg.

Talandi um leikmenn, þá hafa leikirnir gegn Wigan og núna West Ham komið okkur aðeins niður á jörðina eftir sterka byrjun Dalglish í deildinni. Þetta lið var allt of gott til að vera í botnbaráttu undir stjórn Hodgson en staðan í dag er nærri því sú sama og hjá Benítez fyrir ári síðan. Við enduðum það tímabil í 7. sæti en erum í 6. sæti núna. Aston Villa enduðu fyrir ofan okkur í fyrra en hrundu í ár, að öðru leyti eru sömu fimm liðin fyrir ofan okkur í ár og í fyrra: Manchester United, Arsenal, Chelsea, Manchester City og Tottenham.

Við getum því áætlað að við séum nokkurn veginn á réttum stað í deildinni akkúrat núna. Við erum í dag með sjötta besta liðið í ensku Úrvalsdeildinni. Spurningin er bara hvernig við getum breytt því og orðið eitt af fimm bestu liðunum á næsta ári?

Að mínu mati getum við núna nokkuð örugglega skipt leikmönnum liðsins niður í fjóra hópa fyrir sumarið:

Lykilmenn (verða ekki seldir): Reina, Carra, Johnson, Kelly, Wilson, Meireles, Gerrard, Shelvey, Carroll, Suarez.

Aðalliðsmenn (ekki ómissandi, getum fengið betri leikmenn, en liggur ekki á að selja nema fyrir rétt verð): Jones, Gulacsi, Agger, Kyrgiakos, Ayala, Spearing, Lucas, Kuyt.

Aðrir liðsmenn (þurfa að gera betur til að sannfæra okkur eða Dalglish): Skrtel, Aurelio, Insúa, Aquilani, Pacheco, Maxi, Ngog, Eccleston.

Leikmenn sem þarf að selja strax í gær: Konchesky, Poulsen, Joe Cole (ef einhver vill taka hann), Jovanovic.

Fyrsti hópurinn inniheldur máttarstólpa liðsins, fyrirliðana og unga leikmenn sem eru nýkomnir og ekkert á förum. Við eigum að berjast með kjafti og klóm fyrir að halda í þá leikmenn. Í öðrum hópnum eru leikmenn sem spila reglulega fyrir aðalliðið og eru ekki endilega stórt vandamál en þó alveg falir fyrir rétt verð og ef betri leikmaður er fáanlegur í staðinn. Þriðji hópurinn inniheldur leikmenn sem þurfa að gera betur til að sannfæra áður en tímabilið er úti, annars mega þeir fara líka. Fjórði hópurinn inniheldur svo mistök sem þarf að leiðrétta sem allra, allra fyrst.

Ég setti Insúa og Aquilani í þriðja hópinn af því að þeir eru að öllum líkindum á förum í sumar. Við fáum pening fyrir þá ef við seljum en annars myndi ég hiklaust setja þá í annan hópinn ef þeir yrðu kyrrir í sumar. Það veltur á Dalglish og við vitum ekki hvaða skoðun hann hefur á Insúa og Aquilani. Í þriðja hópnum eru svo aðallega menn eins og Skrtel, Aurelio og Ngog sem hafa valdið vonbrigðum í vetur og eiga á hættu að vera látnir fara strax í sumar. Fjórði hópurinn er svo arfleifð Roy Hodgson.

Fyrir mér mætti því t.a.m. selja Konchesky, Poulsen, Cole, Aquilani, Insúa (að því gefnu að þeir séu að fara, ekki af því að ég vill missa þá tvo) og svo t.d. Skrtel, Ngog úr þriðja hópnum og Ayala úr öðrum hópnum til að búa til pláss og fá pening til að styrkja liðið allasvakalega í sumar. Þetta eru 8 leikmenn sem myndu fara og mynda pláss fyrir sér betri menn.

Allavega, þetta eru allt kannski pælingar fyrir seinni tíma en eftir síðustu fjóra leiki í deild og Evrópu finnast mér línurnar í leikmannamálum vera að skýrast nokkuð augljóslega.

Næsti leikur er um næstu helgi gegn Manchester United á Anfield, sennilega síðasti deildarleikurinn sem skiptir okkur einhverju verulegu máli þetta tímabilið. Eftir það má svo setja allt kapp á að vinna Evrópudeildina, mín vegna.

Okkar menn gerðu í dag 1-1 jafntefli á Anfield gegn Wigan Athletic í 27. umferð Úrvalsdeildarinnar. Leikurinn var jafn og frekar daufur á báða bóga og á endanum var jafnteflið sennilega bara sanngjörn niðurstaða.

Kenny Dalglish var án Steven Gerrard og Daniel Agger í dag og stillti því upp þessu liði:

BEKKUR: Gulacsi, Kyrgiakos, Wilson, Poulsen, Pacheco, Jovanovic (inn f. Kuyt) og Ngog (inn f. Meireles).

Fyrri hálfleikur var kaflaskiptur. Liðin byrjuðu nokkuð jafnt og okkar mönnum gekk illa að ná stjórn á leiknum en um miðbik hálfleiksins var eins og liðið hrykki í gírinn og næði að pressa stöðugt á mark gestanna. Það skilaði sér í fyrsta marki leiksins þegar Aurelio gaf fyrir frá vinstri, varnarmaður Wigan skallaði boltann út í teiginn þar sem Meireles hitti boltann viðstöðulaust í bláhornið. 1-0 fyrir Liverpool.

Fljótlega eftir markið lék Suarez vel inn í teiginn, sólaði varnarmann Wigan upp úr skónum og skaut flottu skoti frá vinstri að fjærhorninu hægra megin en boltinn fór í stöngina. Eftir þetta fjaraði undan leik okkar manna og Wigan komust aftur inn í leikinn en staðan í hálfleik var þó enn 1-0.

Fyrir utan þessar tuttugu eða svo mínútur um miðjan fyrri hálfleik var enginn rythmi og kraftur í liði okkar manna í dag og spilamennskan fjaraði endanlega út þegar Meireles fór útaf með tognun í læri eftir um 55 mínútur. Botninn datt algjörlega úr spili okkar manna sem virtust kraftlausir í dag, einhverra hluta vegna, og það var því bara sanngjarnt þegar Wigan-menn jöfnuðu, þótt markið reyndist ólöglegt. Fyrirgjöfin kom frá hægri kanti eftir aukaspyrnu og inná teignum skallaði Wigan-maðurinn Alcaraz boltann áfram inn á fjærstöngina þar sem Gohouri var rangstæður en stökk á boltann og potaði honum inn fyrir stöngina. Markið átti aldrei að standa en var þó bara það sem sofandaháttur okkar manna verðskuldaði.

Við þetta hrökk liðið aðeins aftur í gang og reyndi síðasta hálftímann að pressa Wigan og ná sigurmarkinu, án þess þó að ná að skapa sér nægilega mörg færi. Það helsta kom þegar Aurelio og Maxi spreyttu sig á sitt hvorri aukaspyrnunni en skutu báðir vel yfir markið og svo átti Caldwell, miðvörður Wigan að vera rekinn út af með sitt annað gula spjald fyrir að toga Suarez niður þegar hann var við það að sleppa í gegn en arfaslakur dómari leiksins, Kevin “Friend” þorði ekki að setja á hann seinna gula spjaldið. Suarez skaut svo í slána úr aukaspyrnunni.

Lokatölur urðu því 1-1. Hrikalega pirrandi að missa tvö stig á heimavelli gegn liði sem við eigum að vinna en þótt jöfnunarmark Wigan hafi verið ólöglegt og þeir hefðu átt að spila síðustu tuttugu mínúturnar manni færri er erfitt að segja að þetta hafi verið annað en sanngjörn úrslit, svo daufir voru okkar menn í dag.

Í raun má segja að þessi leikur hafi verið þörf áminning til eigendanna: það er engin breidd í þessum leikmannahóp og þegar menn hitta á leik þar sem liðið er þreytulegt og spilar ekki af sama krafti og í síðustu leikjum, sem leiknir hafa verið nokkuð þétt, er nauðsynlegt að geta sett menn af einhverju kalíberi inn ferska. Í dag gátum við sett David Ngog, sem virðist hafa farið langt aftur sem knattspyrnumanni síðustu 2-3 mánuðina, og algjörlega vonlausan Milan Jovanovic inná og spilamennska liðsins datt niður um eitt plan í stað þess að hressast eins og maður vill helst að gerist með tilkomu varamanna.

Í stuttu máli, þá eru þarna ennþá leikmenn sem þurfa að hverfa á braut í sumar, og er ég þá að tala um menn eins og Jovanovic, Poulsen og jafnvel Aurelio og Maxi líka. Það ætti í öllu falli að banna Maxi að skjóta meira á markið þetta tímabilið enda hefur hann ekki hitt markrammann síðan hann skoraði gegn Aston Villa þann 6. desember tvöþúsundogtíu (í fyrra, sem sagt). David Ngog gæti hæglega verið á þessum lista en hann er ungur og getur enn bætt sig en hröð afturför hans frá því í haust er mikið áhyggjuefni.

Í þeirra stað þurfa að koma betri leikmenn og fleiri þannig að þjálfari liðsins hafi úr fleiri gæðaleikmönnum að velja þegar hann velur í byrjunarlið, og ekki síður þegar leikurinn er ekki að ganga upp og hann þarf að geta kallað á góða leikmenn til að breyta gangi leiksins. Það var aldrei líklegt til að gerast í dag án Gerrard, Agger og Carroll og eftir að Meireles fór út af var bara einn maður eftir sem virtist geta gert eitthvað úr engu…

MAÐUR LEIKSINS: Luis Suarez. Langhættulegasti maður okkar í dag og gífurlega óheppinn að hafa ekki skorað í dag. Í fyrsta lagi var ljóst frá fyrstu mínútu að dómari leiksins ætlaði að taka nýliðann fyrir, kenna útlendingnum aðeins á enska knattspyrnu og Suarez fékk ekkert framan af leik. Svo eins og fyrr sagði skaut hann tvisvar í tréverkið þegar hann átti skilið að skora og loks þegar hann virtist vera sloppinn í gegn mátti varnarmaður Wigan rífa hann niður, ræna hann kláru tækifæri einn gegn markmanni, án þess að vera refsað sérstaklega fyrir.

Engu að síður þá var frammistaða Suarez í dag ljósi punkturinn og ég hef engar áhyggjur af honum þótt hann hafi verið óheppinn í dag. Hann þarf bara betri samherja í sóknarlínuna.

Í dag er 6.febrúar. Fyrir nákvæmlega mánuði þá vorum við á Dauðavaktinni og biðum eftir því að Liverpool myndi reka Roy Hodgson. Daginn áður hafði Liverpool tapað 3-1 fyrir Blackburn í einhverjum allra ömurlegasta leik, sem ég hef séð Liverpool spila. 31 dag seinna förum við á Stamford Bridge og vinnum okkar fjórða sigur í röð. Ef einhver hefur efast um að það væri rétt að láta Roy Hodgson fara, þá eru þeir aðilar löngu þagnaðir.

Kenny Dalglish stillti liðinu svona upp í byrjun. Carra kom inn fyrir Kyrgiakos og Maxi kom inn fyrir Aurelio – en annars var þetta sama uppstilling og gegn Stoke.

Hjá Chelsea byrjaði Ferando Torres sinn fyrsta leik fyrir Chelsea.

Leikurinn byrjaði nokkuð rólega, en þegar stutt var liðið virtist Maxi ekki hafa fattað að Torres var að spila með hinu liðinu og gaf honum boltann, sem endaði með skoti frá Torres. Þetta var nokkurn veginn eina framlag Torres-ar í þessum leik.

Liverpool var annars betra liðið. Chelsea stillti upp með Essien, Mikel og Lampard á miðjunni, en samt þá voru Liverpool menn mun betri á miðjunni. Chelsea náði ekkert að skapa af viti og Liverpool fékk besta færi fyrri hálfleiks þegar að Gerrard gaf fyrir á Maxi, sem einhvern veginn tókst að skjóta boltanum í slá þrátt fyrir að hafa verið fyrir framan opið mark af um 50 cm færi. Mark, sem mun sennilega rata í einhverjar Youtube klippur í framtíðinni. Fyrri hálfleiknum lauk svo á furðulegu atviki þegar að Cech og Ivanovic lentu næstum því í slagsmálum þegar að Cech var ósáttur við varnarvinnu serbans.

Í seinni hálfleik var þetta það sama – Liverpool var áfram sterkara liðið ef eitthvað var. Þegar um 20 mínútur voru eftir kom svo eina markið í leiknum. Gerrard gaf boltann fyrir á Kuyt, sem var umkringdur af þeim vinunum Cech og Ivanovic, sem tókst saman að klúðra því að hreinsa þannig að boltinn barst á markamaskínuna **Raul Meireles**, sem að smellti boltanum í markið.

Eftir þetta þá drógu Liverpool menn sig aftar á völlinn. Aurelio kom inn fyrir Maxi og Poulsen kom inn fyrir Meireles. Chelsea sóttu auðvitað meira en þrátt fyrir það sköpuðu þeir ekki merkileg færi. Fernando Torres hafði verið tekinn útaf stuttu fyrir markið. Hann náði rétt að klára klukkutíma inná. Hann og Drogba gátu nákvæmlega ekki blautan skít í dag. Hvorugur skapaði sér neitt færi. Torres sást varla í leiknum nema þegar að myndatökumenn voru sérstaklega að leita að honum og hann var álíka fýldur og hann hefur verið síðustu mánuði hjá Liverpool.

Þegar að tvær mínútur voru komnar fram yfir kom mesta hættan í leiknum þegar að það kom hár bolti inná teiginn og Glen Johnson braut klaufalega á Ivanovis (sem var ekki á leiðinni að ná boltanum) en sem betur fer þá dæmdi dómarinn ekkert. Afskaplega glæfralegt hjá Johnson.

En niðurstaðan var 0-1 sigur hjá Liverpool og hann var fullkomlega verðskuldaður í dag. Ég hef ekki verið jafn stressaður fyrir Liverpool leik í marga, marga mánuði – og þetta var einn ánægjulegasti sigur Liverpool, sem ég hef upplifað síðustu árin. Við þurftum á þessu að halda.

**Maður leiksins**: Vörnin á hrós skilið fyrir daginn í dag. Reina varði þegar að þess þurfti og Carra átti frábæra endurkomu inní liðið. Hann gaf Torres og Drogba aldrei sjens í dag. Johnson og Kelly stóðu sig líka vel. Frammi var svo Dirk Kuyt algjörlega frábær í sínu hlutverki. Hann barðist á við 3 menn í framlínunni í dag.

Á miðjunni voru svo okkar menn mun sterkari aðilinn. Gerrard og Meireles voru góðir, en maður leiksins var að mínu mati **Lucas Leiva**. Þessi 23 ára gamli Brassi er að mínu mati búinn að vera okkar besti leikmaður á þessu tímabili. Hann hefur fengið ótrúlega gagnrýni á sínum ferli hjá Liverpool, en í sínu nýja hlutverki sem aftasti miðjumaður hefur hann einfaldlega verið frábær. Og í stærstu leikjunum þá hefur hann spilað enn betur en vanalega. Babu valdi hann mann leiksins í fyrri leiknum gegn Chelsea og ég ætla að endurtaka þann leik. Frábær leikur hjá Lucas Leiva og nú held ég að menn hljóti að hætta að efast um þá staðreynd að Lucas er einfaldlega virkilega góður leikmaður.

Og svo hljótum við að gefa þjálfarateyminu þeim Dalglish og Clarke stóran plús fyrir leik dagsins. Það að fara á Stamford Bridge og vera betri aðilinn og vinna Chelsea er ekki auðvelt verk og sérstaklega með alla þessa Torres dramatík líka. Þeir pökkuðu Ancelotti saman í dag.

Næsti leikur í deildinni er núna heimaleikur gegn Wigan og þar gætum við unnið fimmta leikinn í deildinni í röð (og hugsanlega haldið hreinu í fimmta leiknum í röð) áður en við spilum báða leikina við Sparta Prag í Evrópudeildinni.

Eftir þennan leik erum við 6 stigum á eftir Chelsea og Tottenham, sem eiga bæði leik til góða. Við erum komnir uppí 6. sæti í deildinni, sem ég held að sé besta staða vetrarins (leiðréttið mig ef það er ekki rétt). Meistaradeildin er enn mjög fjarlægur möguleiki, en okkar menn geta ekkert gert nema að halda áfram á sömu braut.

Það er ótrúlegt hvað getur breyst á 31 dag í fótbolta. En það er svo sannarlega gaman að vera Liverpool aðdáandi í dag.

**YNWA**

Eftir alla geðveikina um helgina þá fengu okkar menn að spila fótbolta aftur. Í kvöld voru það Stoke sem mættu á Anfield og pökkuðu þar í vörn, en Liverpool náði að vinna góðan sigur 2-0.

Dalglish kom mikið á óvart í upphafi með því að stilla liðinu svona upp:

Á bekknum voru: Gulacsi, Carra, Poulsen, Shelvey, Suarez, Maxi, Ngog

Eflaust var tilgangurinn með þessu hjá Dalglish að fá inn fleiri háa menn inní liðið – mér persónulega leið allavegana betur þegar að ég sá að Kyrgiakos var inná.

Liverpool var betra liðið í kvöld frá fyrstu mínútu. Stoke mættu á Anfield með það að markmiði að pakka í vörn. John Carew var einn frammi og allir aðrir voru 30 metrum fyrir aftan hann.

Liverpool liðið var kannski full rólegt fyrir minn smekk í fyrri hálfleiknum, en það var margt jákvætt. Háar kýlingar fram virðast vera að mestu horfnar og boltinn var leikinn á milli manna í liðinu og menn virtust hafa þolinmæði til að halda því spili áfram í umtalsverðan tíma – í stað þess að grípa til einhverra kýlinga. Okkar menn fengu nokkur færi í fyrri hálfleiknum og Glen Johnson fékk það besta þegar Begovic varði ótrúlega vel frá honum.

Seinni hálfleikurinn byrjaði svo á því, sem við þurftum – marki. Liverpool fékk aukaspyrnu, sem að Gerrard tók inná teig á Kyrgiakos, sem gerði vel í því að vera ekki fyrir Raul Meireles, sem kom og negldi boltanum í netið. Þessi marki var gríðarlega vel fagnað af öllum leikmönnum Liverpool – greinilega mikilvægt eftir allt dramað síðustu daga.

Þegar um hálftími var eftir þá kom Luis Suarez inná. Hann virtist stressaður í byrjun, en þegar um 10 mínútur voru eftir komst hann einn inn fyrir vörn Stoke, sólaði Begovic og sendi boltann í netið þrátt fyrir tilraunir Stoke varnarmanns til að hreinsa. Mark í sínum fyrsta leik fyrir Suarez, sannkölluð draumabyrjun. Stuttu eftir þetta fékk Stoke sitt eina færi í leiknum en Reina varði frábærlega.

Luis Suarez skoraði í fyrsta leik sínum með Liverpool!

**Maður leiksins**: Stoke sótti ekki í þessum leik, þannig að það reyndi ekkert sérstaklega á varnarmennina þrjá, en þeir leystu þó öll sín verkefni vel og Reina varði eina skiptið, sem hann þurfti. Á miðjunni voru Meireles, Lucas og Gerrard fínir – og þeir áttu algerlega miðjuna gegn Stoke. Á köntunum fannst mér Glen Johnson vera ágætur, en lítið kom útúr Martin Kelly. Frammi var svo Kuyt í mjög vanþakklátu hlutverki, sem eini framherjinn. Mér fannst hann þó leysa það frábærlega og ég átta mig ekki alveg á því af hverju menn voru að gagnrýna hann svona mikið.

Það var enginn, sem skaraði í raun framúr í dag. Liðið nokkuð jafnt. Ég ætla því bara að tilnefna Luis Suarez sem mann dagsins fyrir að ná að skora mark í sínum fyrsta leik fyrir Liverpool og kemst þar í hóp með mönnum einsog Abel Xavier. Það er ekki slæm byrjun.

Þrír sigurleikir í röð hjá Liverpool og við erum núna bara 2 stigum frá 6. sætinu. Markatalan í þessum leikjum er 6-0. Það er frábært. Næst mæta svo okkar menn í plastfánahafið á Stamford Bridge á sunnudaginn. Það verður fróðlegt.

Eftir flotta frammistöðu á Moulineux um helgina voru okkar menn aftur á ferð í kvöld, þegar frestaður leikur gegn Fulham fór fram.

Kenny er greinilega að vinna með eina elstu brelluna í bókinni, þá að þegar mikið rót hefur verið á liði og úrslit gegn þeim þá er manni bent á að velja 13 – 15 menn til að treysta fyrir því verki að koma liðinu í rétta átt, og breyta byrjunarliðinu sem allra, allra minnst.

Liðið í kvöld var svona skipað

Bekkurinn: Gulacsi, Cole, Pacheco, Aurelio, Ngog, Wilson og Shelvey.

Lucas tekinn úr liðinu með smávægilega tognun framan á læri og ákveðið að setja Gerrard á miðjuna með Poulsen, fyrir aftan Meireles.

Byrjunin lofaði ágætu, markmaður Fulham þurfti að taka á honum stóra sínum og mark var dæmt af Torres vegna rangstöðu sem klárlega var hægt að ræða réttmætið á. En eftir 15 mínútur datt stöðugleikinn úr leiknum okkar, Fulham komust inn í leikinn sem fór niður á ansi lágt tempó, nákvæmlega eins og gestirnir vildu. Þó komu ágætis samleikskaflar úti á vellinum inn á milli, og Johnson karlinn var ekki langt frá því að skora með góðu skoti en alltof oft klikkaði síðasta sendingin þegar við vorum komin inn á sóknarþriðjunginn og í raun lítið markvert í gangi. Í raun fengu svo Fulham besta færi fyrri hálfleiksins en Dembele skaut beint á vel staðsettan Reina. Staðan í hálfleik 0-0.

Síðari hálfleikurinn byrjaði á svipuðum nótum, en á 52.mínútu kom sigurmarkið. Það gáfu leikmenn Fulham okkur frá A – Ö, alveg klárlega með samviskubit eftir viðskiptin milli liðanna í sumar. Fyrst átti Dempsey fáránlega sendingu til baka sem Torres át. Hann skaut í stöngina með viðkomu í varnarmanni og boltinn datt inn í markteig þar sem markmaðurinn og varnarmenn þvældust hver fyrir öðrum, með þeim endalokum að John Pantsil setti boltann í eigið net undir pressu frá Raul Meireles. 1-0 eftir ein mögnuðustu gjöf sem við höfum fengið á Anfield lengi!

Ekki dugði þetta til að kveikja í liðinu. Það sem eftir lifði leiks drógum við okkur stöðugt aftar á völlinn þar til síðustu 10 mínúturnar að Fulham var einfaldlega í stöðugri pressu sem við áttum erfitt með að vinna okkur úr. Minnst 8 og oft 9 fyrir aftan boltann, sem var svo dúndrað fram til að geta varist næstu sókn. Meireles bjargaði á línu og Reina varði vel úr dauðafæri, það sagði í raun allt að þegar að lokaflautið gall sneri Dalglish sér að bekknum og strauk svitann af enninu, sýnilega mikið létt.

Við skulum ekkert vera að búa til neitt. Þetta var döpur frammistaða liðsins, seinni hálfleikurinn í raun arfaslakur og á pari við margt af því verra sem við höfum séð á heimavellinum í vetur. Munurinn núna var þó að við náðum ágætum sóknum inn á milli og menn voru að berjast varnarlega. Á tímabilinu hefur bæði oftast vantað þegar við höfum ekki náð að leika vel. Fáir leikmenn geta verið glaðir. Kelly, Kuyt, Maxi og Torres fannst mér örþreyttir eftir 15 mínútur, Skrtel var shaky í meira lagi, Poulsen var ekki í takt við leikinn (söknuðum Lucas Leiva SVAKALEGA í kvöld fannst mér) og Steven Gerrard sýndi mér enn einu sinni að þessi staða aftarlega í miðjuþríhyrningnum er ekki hans. Ég varð fyrir gríðarlegum vonbrigðum með leik hans í kvöld, og hann hlýtur að vera mér þar sammála!

Mér fannst því fjórir leikmenn komast vel frá leiknum, Johnson var sprækur og mesta hættan skapaðist í kringum hann, Agger var alltaf að reyna að koma spili í gang og Meireles var maðurinn á bakvið öll bestu sóknartilþrifin okkar. Ég ákvað samt að velja Pepe Reina mann leiksins. Hann var með flottar vörslur í leiknum og í kvöld fannst mér hann vera “calming influence” (með róandi nærveru?) í vörninni sem var frekar tæp.

Svo er ekki hægt annað en að biðja eigendur félagsins, fallega um það að í leiknum eftir viku, gegn Stoke á Anfield fáum við að sjá nýja leikmenn. Sóknarþunginn verður að aukast, ég er svo sammála Kuyt þegar hann lýsir því að það vanti kraft (power) í sóknarlínu liðsins. Maxi, Kuyt og Shelvey eru fínir fótboltamenn, en við þurfum grimmari, fljótari og áræðnari leikmenn til að stúta svona leikjum eins og þessum. Það verður að vera komið fyrir næsta leik.

En að lokum verðum við að vera glöð. Sigurinn í kvöld lyfti liðinu upp í 7.sæti og nú gerir maður sér alvöru vonir að neðri hluti töflunnar hafi verið kvaddur endanlega. Nú er komið að því að horfa uppávið en ekki niður. Þrátt fyrir ósannfærandi frammistöðu skilaði stigasöfnun kvöldsins því og þess vegna fer maður sáttur að sofa í kvöld!!!

Það er nú bara þannig að það er svo misjafnlega skemmtilegt að skrifa leikskýrslur, en það er einn af toppunum auðvitað að fá heimaleikinn gegn Everton.

Eftir þessar 90 mínútur er maður samt alveg á sveiflunni, er að velta skýrslunni verulega fyrir mér og hendi mér því bara af stað.

Byrjum á liðinu sem kom okkur mörgum á óvart:

**Bekkur:** Gulacsi, Kyrgiakos, Cole, Aurelio, Shelvey, Pacheco, Babel.

Jovanovic átti við meiðsli að stríða en Poulsen og Konchesky voru teknir alveg út úr hópnum, Maxi kom inn og stóra fréttin var auðvitað sú að Jay Spearing lék í byrjunarliði í fyrsta sinn í deildarleik á Anfield. Ég held að við höfum fá spáð því. Mér fannst þetta blanda af þeirri hugmyndafræði að rótera lítið til að ná meiri stöðugleika en líka að fá inn meira Scouse-hjarta.

YNWA hljómaði á fullum styrk fyrir leik og í kjölfarið fylgdu að mínu mati langbestu 45 mínútur vetrarins. Aggressívur fótbolti um allan völl, spilað eftir jörðinni og fullt af færum. Torres skaut í stöng eftir frábæra vinnu og Howard varði vel áður en ísinn var loksins brotinn. Glen Johnson, sem átti flottan leik í vinstri bak í dag, sendi þá á fjærstöng þar sem Kuyt skallaði en Howard varði til Hollendingsins sem átti gott skot sem Howard varði aftur og nú út í teig þar sem Raul Meireles1-0 og liðið í blússandi gír.

Sem hélt áfram fram að hálfleik. Við vorum að sjá lið sem var óhrætt við að sækja á Evrtonlið sem virtist lítið ráða við verkefnið og afskaplega þakklátt þegar lokaflaut fyrri hálfleiksins barst þeim til eyrna.

En svo snerist heimurinn á hvolf. Agger kom ekki inn á völlinn eftir hlé og ég sagði sessunautnum mínum að nú gætum við séð aðra útgáfu af fótboltaleik. En mig óraði ekki fyrir því að Everton hefði jafnað eftir 40 sekúndur. Everton fékk horn sem átti reyndar sennilega ekki að vera, og enn einu sinni í vetur klikkaði vörn okkar í föstum leikatriðum ILLILEGA. Skrtel vissi ekkert hvað hann átti að gera með sinn mann, enginn var á fjærsvæðinu, Reina var í bullinu og Distin skallaði í gegnum klof Reina, aleinn og án okkar manns í nálægð. 1-1 og ég heimta það að þjálfarateymið fari að skoða hvernig við verjumst föstum leikatriðum. Mikið var gert úr veikleikum “zonal marking” en það er undantekningalítið mikil hætta á ferðum þegar við verjumst núna. Hryllilegt.

Ekki dugði þetta til að hrista upp í okkur og Everton tóku öll völd á vellinum um stund. Martin Kelly hafði átt frábæran fyrri hálfleik en lenti á 52.mínútu í vandræðum sem bæði Lucas og Kyrgiakos hugðust hjálpa honum við með þeim afleiðingum að Jermaine Beckford fékk að vera einn inn í teignum, fékk sendingu í gegnum þá félagana sem hann afgreiddi örugglega í netið. Staðan orðin 1-2 og leikurinn kominn á haus!

Lítið gekk upp hjá okkur og ég var skíthræddur að horfa upp á liðið okkar tapa boltanum trekk í trekk og sjá sjálfstraust þeirra bláu aukast.

En á 68.mínútu fengum við víti þegar Tim Howard braut klaufalega á Maxi innan teigs. Góður dómari leiksins leyfði Skrtel að fá séns á að skora en dæmdi svo þegar Slóvakinn hreinsaði upp í Kop. Á punktinn fór Dirk Kuyt sem skorar ALLTAF gegn Everton og honum urðu engin mistök á, sendi Howard í vitlaust horn og staðan orðin jöfn, 2-2.

Þær 20 mínútur sem lifðu af leiknum voru fullar af látum og djöflagangi en minna um skapandi fótbolta. Við þó komnir aftur í gang og virtumst líklegir til að ná færum en gestirnir alltaf hættulegir í föstu leikatriðunum. Að lokum fór það svo að úrslitin stóðu óhreyfð og fyrsta stig Kenny komið í hús.

Fyrri hálfleikur dagsins var frábær og hvernig stóð á því að við vorum bara 1-0 yfir eftir þær 45 mínútur. Lucas og Spearing unnu vel saman og Meireles skapaði mikið. Torres sívinnandi og Maxi og Kuyt duglegir. Agger stjórnaði spilinu vel úr vörninni og allt var rósrautt og fínt. Hins vegar breyttist eitthvað í hálfleik. Agger er auðvitað langbesti varnarmaðurinn okkar og eini hafsentinn sem kann að spila með jörðinni en um leið og við fengum á okkur fyrra markið fór sjálfstraustið úr liðinu og þeir sem léku vel í fyrri hálfleik misstu móðinn um stund. Þegar staðan var svo aftur orðin jöfn var betra flæði í gangi þó við næðum aldrei upp sömu pressu og í fyrri hlutanum.

Úrslitin hjá Kenny lagast enn ekki nægilega mikið en þetta var í heildina fín frammistaða. Vandinn er að við þurfum að halda einbeitingu í fleiri mínútur en við gerum nú til að landa fyrsta sigrinum. Það og betri varnarleik.

Ég segi það enn og aftur að Skrtel á ekki að spila fyrir liðið okkar og ég neita að trúa öðru en að við verðum búin að fá nýjan hafsent í næsta leik. Einhvern öflugan varnarmann sem getur spilað á jörðinni. Það er möst núna! Bakverðirnir voru báðir fínir og tilraunin með Spearing virkaði ágætlega, hann er allavega betri en Poulsen. Meireles var sprækur og Maxi, Kuyt og Torres á réttri leið. Ég auglýsi þó eftir betri frammistöðu Reina, fyrra markið átti hann allavega að hluta, við þurfum hann í toppgírnum.

Mjög erfitt að velja mann leiksins, þetta var team effort en að lokum ætla ég að sætta mig við Raul Meireles fyrst og fremst fyrir frábæran fyrri hálfleik. Var eilítið svekktur að sjá hann tekinn útaf, en það var þó verulega farið að draga af honum og Shelvey kom fínt inn.

Framundan er vika í viðbót á æfingasvæðinu og svo útileikur gegn Úlfunum. Vonandi bætist í leikmannahópinn í þessari viku og æfingarnar verði árangursríkar.

Við þurfum að fara að fá sigur

Í kvöld léku okkar menn fyrsta deildarleik sinn undir stjórn Kenny Dalglish á útivelli gegn Blackpool. Eftir jafnan og spennandi fyrri hálfleik fór Liverpool-lestin út af sporinu í þeim seinni og niðurstaðan varð, því miður, verðskuldað **2-1** tap fyrir heimamönnum.

Dalglish kom nokkuð á óvart með liðsvali sínu í kvöld:

**Bekkur:** Gulacsi, Kyrgiakos, Wilson, Konchesky, Shelvey (inn f. Kuyt), Maxi, Ngog (inn f. Poulsen).

Okkar menn byrjuðu af krafti, pressuðu nýliðana ofarlega og leikurinn var varla tveggja mínútna gamall þegar við náðum forystunni. Johnson lenti í vandræðum og missti boltann vinstra megin en Poulsen vann hann jafnharðan aftur fyrir framan eigin vítateig, kom honum fram á Meireles sem spilaði honum snöggt út á hægri vænginn þar sem Kelly kom á fluginu upp hliðarlínuna. Hann tók eina snertingu og sendi svo boltann innfyrir á **Torres** sem keyrði inn á teiginn og dúndraði upp í þaknetið við nærhornið. Frábært mark og margir mánuðir síðan maður sá Liverpool sækja svona hratt upp völlinn í skyndisókn. Það liðu svona fjórar sekúndur frá því að Poulsen vann boltann við eigin vítateig og þangað til Torres var kominn inn í hinn vítateiginn. Frábært mark.

Þetta virtist gefa okkar mönnum kraft og þeir pressuðu áfram á fyrstu mínútunum og maður leyfði sér að vera vongóður um öruggan sigur, en heimamenn héldu haus og létu ekki kafsigla sig. Þeir þéttu vörnina og unnu sig smám saman inn í leikinn og þegar þeirra tækifæri kom þurfti ekki að spyrja þá tvisvar. Á elleftu mínútu reyndu Torres og Meireles snöggt spil á miðjunni en sending Torres aftur á Meireles var of kraftmikil og fór framhjá honum. Vaughan fékk boltann, gaf hann fram á **Gary Taylor-Fletcher** sem komst framhjá Agger, inní teiginn og lagði boltann þar framhjá Reina. Staðan orðin 1-1 og við þetta var allur vindur úr okkar mönnum. Sjálfstraustið greinilega brothætt og menn bara hættu að hafa trú á hlutunum og misstu alla yfirsýn yfir leikinn. Botninn datt úr leik okkar manna.

Það sem eftir lifði fyrri hálfleiks var leikurinn opinn og spennandi. Blackpool-liðinu gekk betur að halda boltanum innan sinna raða en bæði lið voru að pressa og sækja á mörgum mönnum og allt útlit fyrir spennandi leik. Staðan í hálfleik var 1-1 en þótt síðari hálfleikur hæfist á sama opna, jafna spilinu fór fljótlega að koma í ljós hvernig þetta myndi enda. Hjá Blackpool er nefnilega leikmaður sem heitir Charlie Adam og hann átti í síðari hálfleik í kvöld frammistöðu sem minnti mig hreinlega á Xabi Alonso upp á sitt besta. Hann bara tók völdin í leiknum, stýrði spili sinna manna svo að þeir Poulsen, Meireles og Lucas voru að elta skuggann á honum allan seinni hálfleikinn.

Eftir um klukkutíma leik kom svo sigurmarkið. Meireles missti boltann á miðjunni, Adam dældi honum beint út á vinstri vænginn þar sem Vaughan tók við honum, gaf fyrir inná teiginn og beint á kollinn á **DJ Campbell** sem var aleinn í svona fimm metra gjá á milli Agger og Johnson á fjærstönginni okkar. Campbell þakkaði fyrir sig og skallaði boltann í netið, óverjandi fyrir Reina. Staðan orðin 2-1. Eftir þetta reyndu okkar menn að sækja. Seldu sig dýrt, Dalglish setti Shelvey og Ngog inná en allt kom fyrir ekki og á endanum voru Blackpool bara með of mikla stjórn á spilinu, of mikið með boltann og skipulagðari svo að þeir voru nær því að bæta við ef eitthvað var. Lokatölur urðu 2-1, mikil vonbrigði fyrir Púllara og ekki síst Dalglish.

Í gærmorgun skrifaði ég pistil hér inn þar sem ég varaði menn við of mikilli bjartsýni í kjölfar komu Dalglish. Ég skrifaði þann pistil ekki af því að ég hef ekki tröllatrú á King Kenny, og ég skrifaði hann ekki af því að ég er Skröggur Fúlegg sem vill ekki leyfa mönnum að njóta góðra frétta. Ég skrifaði hann af því að mér fannst menn hættulega bjartsýnir, af því að mér fannst sumir stuðningsmenn hafa glatað raunsæinu með komu Dalglish. Ég vildi benda mönnum á að þrátt fyrir að það væri kominn margfalt betri stjóri en Roy Hodgson þá væru enn vandamál til staðar sem yrði að taka á. Því miður minntu þessi vandamál á sig í kvöld.

Þessi vandamál heita einfaldlega leikmenn Liverpool veturinn 2010/11.

Það þarf engan sérfræðing til að sjá hvaðan þetta vandamál kemur, og það er líka alveg óþarfi af mönnum að ætla að rífast um hvort þetta vandamál sé Rafa Benítez, Hicks og Gillett, Christian Purslow eða Roy Hodgson að kenna. Þetta er þeim öllum að kenna. Á árunum 2007-2010 grófu Hicks og Gillett kerfisbundið undan liðinu með því að selja leikmenn, hirða gróðann til að borga skuldir og neyða Rafa til að sætta sig við ódýrari valkosti en þá sem hann vildi fá. Á sama tíma tók Rafa líka ýmsar áhættur á leikmannamarkaðnum – menn eins og Aquilani, Voronin, Keane, Dossena og Riera, og loks Jovanovic – sem borguðu sig ekki og reyndust liðinu mjög dýr mistök. Eftir að Rafa var rekinn sl. sumar tók Christian Purslow öll völd, sendi Insúa í burtu á láni og samdi við Joe Cole án þess að Hodgson fengi neinu um ráðið og svo þegar Hodgson loks fékk tækifæri til að setja sinn stimpil á liðið lét hann Aquilani fara á láni til að rýma fyrir lakari mönnum eins og Konchesky og Poulsen.

Hvað varð um Glen Johnson í vetur?

Og því erum við stödd hér í dag, með leikmannahóp sem er langt frá því að geta talist nógu góður fyrir lið með metnað í Úrvalsdeildinni. Skorturinn á breidd er algjör – í kvöld voru bara Gerrard (leikbann), Joe Cole og Carragher (meiðsli) fjarri en samt var bekkurinn okkar ekki upp á marga fiska. Þar að auki er svona helmingur þeirra leikmanna sem Dalglish stillti upp í byrjunarliði í kvöld langt því frá að vera nógu góður fyrir Liverpool. Ég er að tala um leikmenn eins og Jovanovic og Poulsen sem hafa aldrei verið nógu góðir fyrir þetta lið, og leikmenn eins og Kuyt, Johnson og Skrtel sem voru eitt sinn frábærir með þessu liði en eru langt frá því að vera mannsæmandi í dag.

Það er einfaldlega mikið verk framundan. Dalglish bíður ærinn starfi á æfingasvæðinu, hann tók sennilega of mikla sénsa með því að setja Johnson á vinstri vænginn og leyfa bæði Poulsen og Jovanovic að byrja í kvöld en hann verður samt ekki dæmdur of hart af þessu tapi. En hann þarf að taka á öllu sínu næstu vikurnar til að bæta þetta lið á æfingasvæðinu því þetta lið er úthugsað, útpælt, útskipulagt og yfirspilað af nærri því hverju einasta liði sem það mætir þessa dagana. Hvort sem það lið heitir Manchester United, Wolves, Blackburn, Tottenham, Newcastle eða Blackpool.

Það er þó ekki nóg að laga ringulreiðina sem ríkir innan hópsins á æfingasvæðinu. Þú getur klætt skítinn í skó og kennt honum að dansa ballett en það breytir því ekki að hann er og verður alltaf skítur. Það eru of margir leikmenn í þessu liði sem annað hvort hafa aldrei verið nógu góðir fyrir Liverpool eða eru búnir að glata öllu því sem gerði þá hæfa fyrir okkar frábæra félag.

Og þar koma eigendurnir inn. Ef það var eitthvað sem tapið í kvöld undirstrikaði þá var það að nú verða John W. Henry og félagar að standa við stóru orðin um metnað og áherslu á velgengni á vellinum. Þeir verða að taka upp veskið strax í janúar. Þetta lið okkar er í fallbaráttu og fram undan er risastór slagur gegn erkifjendum Everton á Anfield á sunnudag. Ég þori ekki að hugsa þá hugsun til enda að sá leikur tapist, en það er einfaldlega raunhæfur möguleiki eins og staðan á Liverpool FC er í dag.

Eigendurnir verða að kaupa. Comolli verður að taka af skarið. Það verður að bæta þennan leikmannahóp. Og á meðan eigendurnir og Comolli tala um framtíðarstefnu og að kaupa unga leikmenn til framtíðar verða þeir líka að hugsa um næstu fjóra mánuðina ef ekki á illa að fara. Við þurfum leikmann sem getur komið með smá yfirvegun, rökhugsun og spilastjórnun á miðjuna hjá okkur. Við þurfum leikstjórnanda. Einhvern sem getur tekið yfir leiki og stýrt þeim þegar aðrir eru undir pressu.

Einn **Charlie Adam** á diskinn minn, takk. Ef það er hægt að bjóða 10m punda í sautján ára strák hjá Southampton hlýtur að vera hægt að borga helminginn af þeirri upphæð í leikmann sem hefur núna tvisvar í vetur verið betri en allir miðjumenn Liverpool til samans.

Henry og Comolli, yfir til ykkar.

Okkar menn fóru á Old Trafford í þrjiðju umferð ensku bikarkeppninnar og duttu þar út á móti Manchester United og Howard Webb í fyrsta leik Kenny Dalglish sem stjóra Liverpool árið 2011.

Dalglish, sem á sama tíma í gær var á leið í flugvél frá Dubai, hafði eingöngu gærkvöldið og morguninn til þess að tala við sína menn og því var varla hægt að búast við kraftaverkum frá honum alveg strax. Hann stillti þessu svona upp í byrjun:

Á bekknum: Gulacsi, Kyrgiakos, Wilson, Shelvey, Poulsen, Ngog, Babel.

Það var augljóst að Dalglish fór aftur í gamla Rafa leikkerfið, þar sem að Gerrard var frammi með Torres – allir spiluðu í sínum bestu stöðum.

Það voru ekki liðnar nema 30 sekúndur af leiknum þegar að hinn magnaði Howard Webb ákvað að eyðileggja daginn. Berbatov fékk boltann inní teig og Agger mætti honum þar. Ef að Agger snerti Berbatov, þá sást sú snerting varla í sjónvarpinu, en það hindraði Berbatov ekki frá því að fleygja sér í jörðina og fiska víti, sem að Webb færði United mönnum auðvitað. Glórulaus dómur hjá Webb – dómur, nokkuð sem hann hefði aldrei gert hefði atvikið verið hinum megin á vellinum. Giggs skoraði úr vítinu.

Liverpool liðið lék vel í fyrri hálfleiknum. Okkar menn voru svipað mikið með boltann og United, en það var ansi margt, sem mér fannst benda til þess að þetta lið væri á réttri leið. Þetta var allavegana miklu betra en við höfum séð í síðustu leikjum. En á 30. mínútu komst Webb aftur í sviðsljósið þegar hann vísaði Steven Gerrard útaf með beint rautt. Gerrard fór í tæklingu á móti Carrick, var sekúndubroti of seinn, og fór í Carrick. Eflaust var þetta rétt samkvæmt reglubókinni, en að mínu mati hefði aldrei átt að vera meira en gult spjald og tiltal til Gerrard. Að reka hann útaf fyrir þetta brot eftir hálftíma í þessum leik var að mínu mati fáránlegt. Carrick og Gerrard eru báðir að fara í boltann og Carrick er sekúndubroti of fljótur. Það má segja að þetta hafi verið klaufalegt hjá Gerrard, en dómurinn var alltof strangur að mínu mati.

Allavegana, okkar menn héldu þetta ágætlega út fyrri hálfleikinn manni færri.

Í seinni hálfleiknum varð þó fljótt ljóst að það er ekki auðvelt að spila manni færri og marki undir gegn United á Old Trafford. United menn tóku völdin strax í byrjun. Dalglish skipti nokkuð fljótt inná Babel fyrir Maxi (og seinna Shelvey fyrir Meireles og Ngog fyrir Torres). Skiptingarnar voru hugrakkar og það var gott að sjá skiptingu fyrir 85. mínútu – en því miður þá gerðu þær ekki gagn. Shelvey náði sér aldrei á strik og Liverpool menn töpuðu miðjunni og United tóku völdin. Þeir áttu nokkrar hættulegar sóknir, en náðu ekki að skora fleiri mörk.

Aurelio átti besta færið okkar í seinni hálfleik, þegar hann skaut úr aukaspyrnu, en Kuszczszszszszak varði vel.

**Maður leiksins** Pepe Reina var besti maður liðsins í seinni hálfleik og í einni og sömu sókninni varði hann að ég held 5 sinnum frá United mönnum.

Í raun ekki mikið. Það var alltaf gríðarlega erfitt að fara á Old Trafford sólahring eftir þjálfaraskipti – og gefins víti og rautt spjald hjálpaði ekki, en það var margt jákvætt. Þetta var ekki sama liðið og mætti gegn Blacburn, það er alveg víst.

Dalglish valdi að mínu mati rétt lið og rétta leikaðferð – og hann sýndi svo að hann var óhræddur við að breyta hlutunum – þar með talið að taka út okkar stærstu stjörnu þegar hann var orðinn þreyttur.
Ég hef ekki séð neinn einasta Liverpool stuðningsmann halda því fram að allt sé í himnalagi núna þegar að Dalglish er kominn. Það eru bara aðdáendur annarra liða, sem láta einsog það sé okkar skoðun. Ég held að allir Liverpool stuðningsmenn geri sér grein fyrir að hlutirnir myndu ekki breytast á einni nóttu. En ég er allavegana margfalt bjartsýnni eftir leikinn í dag en ég var eftir síðasta leik.

Núna er liðið dottið útúr öllum keppnum nema EL, en ef menn horfa á frammistöðuna í dag, þá geta menn verið jákvæðir. Næsti leikur er gegn Blackpool á útivelli áður en að Everton mæta á Anfield um næstu helgi. Þar hafa menn tækifæri til að sýna að það býr miklu meira í þessum leikmönnum en þeir sýndu undir stjórn Roy Hodgson.

Verðskuldaður sigur. Okkar menn voru ekki einu sinni að flýta sér í lokin, þrátt fyrir að vera undir. Segir mér aðeins eitt: leikmennirnir hafa gefist upp á þjálfaranum. Það var augljóst í kvöld. Það leyndi sér ekki að áhorfendur á Anfield hafa gefist upp líka.

Bless, Roy Hodgson og takk fyrir lítið sem ekkert. Ef NESV reka þig ekki eftir þennan leik verður allt vitlaust í þeirra garð. Þeir hljóta að finna sig knúna til aðgerða eftir þessi ömurlegheit.

**Byrjunarlið:** Jones, Kelly, Skrtel, Wilson, Aurelio, Cole, Poulsen, Shelvey, Jovanovic, Babel, Eccleston.

**Skiptingar:** Kuyt, Pacheco og Kyrgiakos inn fyrir Skrtel, Eccleston og Jovanovic.

**Umsögn:** Þetta var leiðinlegasti fótboltaleikur sem ég hef séð. Liverpool hefur oft leikið verr, en sennilega aldrei verið jafn leiðinlegt.

**Meginmál:** Þar með lýkur einum leiðinlegasta Evrópuriðli allra tíma. Í þessum riðli voru leiknir tólf leikir; átta þeirra enduðu með jafntefli, fjórir með sigri/tapi. Liverpool átti tvo af sigurleikjunum, fjóra af jafnteflisleikjunum, engan af tapleikjunum, og vinna því riðilinn. Fyrsta sæti í riðlinum, nota ungu strákana helling í þessum leikjum, tapa ekki leik, allt jákvætt. Spilamennska liðsins í þessum leikjum og sérstaklega í kvöld, drepleiðinleg.

**Maður leiksins:** Fabio Aurelio. Og Gummi Ben fyrir að segja ekki upp störfum undir lok leiksins. Hann var farinn að örvænta en hélt þetta út að lokum. Kudos, Gummi.

**Niðurlag:** Joe Cole, Christian Poulsen og Ryan Babel voru ekki menn leiksins. Látum það nægja.

**Næst:** Fulham á laugardaginn. Þeir hafa sett met í deildinni með tíu jafnteflum í fyrstu sautján deildarleikjum sínum. Ég veit hvernig ég spái þeim leik.

Jæja.

Ætla alveg að viðurkenna það að mig langaði mest að segja bara no comment, svo svekktur var ég, en here goes.

Fyrst byrjunarliðið sem var það sama og síðast utan þess að Torres kom inn fyrir Babel og því útlitið þetta:

Bekkurinn: Jones, Kelly, Aurelio, Poulsen, Cole, Babel og Jovanovic.

Fyrri hálfleikur var dapur. Mjög dapur. Newcastle skoraði rangstöðumark þegar Skrtel var látinn dekka Carroll og réð ekkert við það, eina sem við gerðum var skot Meireles sem hrökk af okkar manni og Enrique bjargaði á línu. Hálfleiksstaða 1-0 fyrir heimamenn.

Í upphafi seinni hálfleiks kom lífsmark í Liverpool, jöfnuðum 1-1 með góðu skoti frá Dirk Kuyt og síðan átti Torres að koma okkur yfir rétt á eftir en klúðraði dauðafæri. En eftir að majónesstjórinn hjá Newcastle ákvað að breyta um brag og fá hraðskreiðan gaur með Carroll og byrja að dúndra aftur upp í loft féllum við í sömu gildruna og áður síðustu 30 mínútur á útivöllum nú í vetur. Bara leggjast aftar og láta bombardera okkur.

Sem er ekki gáfulegt þegar varnarliðið okkar lekur mörkum. Mark nr. 2 kom upp úr því að LUCAS VAR LÁTINN sjá um Carroll og í framhaldinu kiksaði lélegasti varnarmaður í okkar sögu síðan Torben Piechnik fór heim til Danmerkur og hleypti ógeðinu í Newcastleliðinu í dauðafæri sem hann nýtti. Í uppbótartíma ákvað svo Lucas að leyfa Carroll að skora þriðja markið, því okkur líður svo vel með mínusmarkatölu.

Mér fannst þessi frammistaða léleg og ömurleg síðasta hálftímann. Allan tímann féllum við í gildruna og spiluðum háloftafótbolta án þess að ráða nokkuð við það. Við vorum meira með boltann og áttum fleiri skot en sú tölfræði segir ekkert. Þetta var enn einn óásættanlegi útileikur félagsins okkar, það er ekki einu sinni nóg að horfa bara á ömurlegan árangur Hodgson eða benda á bara deildarleiki, þetta var eins hjá félaginu á síðustu leiktíð og klárlega orðið sálrænt.

En jafn glaður og ég var með Hodgson á mánudaginn var ég ósáttur í dag. Uppleggið í leiknum var örugglega að falla aðeins frá hápressunni og það leyfði Newcastle að bombardera okkur og nýta sína styrkleika. Að mínu mati var morgunljóst að við áttum að skipta N’Gog út í hálfleik fyrir Cole og fara að hápressa. En það var ekki gert.

Svo skiptingarnar. Biðum með þær þrátt fyrir að ljóst væri frá 60.mínútu að við værum að missa tökin og Joe Cole var látinn hita upp frá 30.mínútu en kom aldrei inná.

Frammistaða allra leikmanna var undir pari og ég geri engum þann greiða að velja hann mann leiksins. Mér fannst Kyrgiakos vera að berjast og Meireles skástur með boltann, Kuyt gerði gott mark en allir voru að leika undir getu, þessir þrír líka!

Veturinn varð aftur dimmur í dag og sennilega er þetta bara rússibaninn mikli.

En mikið djö**** tekur hann á!!!

Okkar menn gerðu ágætis jafntefli í miklum varnarleik í kvöld í Búkarest. Hinn leikur riðilsins fór einnig jafntefli og því er ljóst að okkar menn eru komnir áfram í næstu umferð með sigri í riðlinum, þar sem eina liðið sem getur náð okkur að stigum í lokaumferðinni er Steua og við erum með betri innbyrðis viðureignir gegn þeim. Mission: Accomplished.

Hodgson stillti upp eftirfarandi liði í kvöld:

**Bekkur:** Jones, Skrtel, Flanagan, Robinson, Lucas (inn f. Pacheco), Eccleston (inn f. Jovanovic), Ngog (inn f. Cole).

Þetta var tíðindalítill leikur fyrir okkar menn. Liðið lék aftarlega og varðist löngum stundum í þessum leik, Steua-menn meira með boltann og reyndu að sækja en með litlum árangri. **Milan Jovanovic** kom okkar mönnum yfir um miðjan fyrri hálfleik með góðum skalla eftir fína fyrirgjöf Ryan Babel utan af kanti og nokkrum mínútum síðar átti Babel að fá aðra stoðsendingu þegar hann spilaði Joe Cole innfyrir en Cole klúðraði því mjög klaufalega.

Í síðari hálfleik héldu Steua-menn áfram að pressa og fengu loks jöfnunarmark þegar Pepe Reina missti auðveldan skallabolta á milli fóta sér og innfyrir marklínuna, en þó er það honum til varnar að einn sóknarmaður Steua stóð beint fyrir framan hann og byrgði honum sýn. Samt klaufalegt hjá honum. Lokatölur 1-1.

**MAÐUR LEIKSINS:** Joe Cole og Dani Pacheco voru afgerandi slakastir hjá okkur í kvöld, því miður. Cole vantar leikæfingu og allt það en hann bara verður að fara að sýna meira en þetta með Liverpool, á meðan Pacheco hefur valdið miklum pirringi meðal stuðningsmanna undanfarið en við bara höfum ekki rétt á að æsa okkur yfir því að hann fái enga sénsa þegar hann nýtir þá jafn illa og í kvöld og gegn Northampton í september.

Vörnin var ágæt fyrir utan stök atriði og Pepe stóð sig vel utan jöfnunarmarksins. Á miðjunni voru Shelvey og Poulsen mjög góðir og stýrðu öllu af öryggi á meðan Jovanovic var ógnandi vinstra megin og skoraði gott mark sem tryggir honum vonandi fleiri spilamínútur með liðinu. Frammi var svo Ryan Babel okkar besti maður í kvöld, lagði upp markið og hefði átt að fá aðra stoðsendingu eins og áður sagði. Kannski á Ryan séns í þetta lið þrátt fyrir allt, sjáum hvernig hann fylgir þessu eftir.

Næsti leikur er gegn Aston Villa á Anfield í Úrvalsdeildinni á mánudag og svo spilum við eftir tvær vikur lokaumferð Evrópudeildarinnar gegn Utrecht á Anfield. Sá leikur er aðeins formsatriði þar sem okkar menn eru þegar öruggir áfram, en auðvitað viljum við sjá sigur í þeim leik.

Okkar menn fóru til London og spiluðu þar við Tottenham og töpuðu 2-1 í dag.

Hodgson stillti þessu upp svona í byrjun:

Bekkur: Jones, Shelvey, Kyrgiakos, Aurelio, Babel, Poulsen, Jovanovic.

Ngog fór svo útaf meiddur og Aurelio kom inn fyrir hann og svo kom Kyrgiakos inn fyrir meiddan Carragher.

Fyrri hálfleikurinn var frábær skemmtun – liðin skiptust á því að sækja allan tímann og bæði lið fengu tækifæri til að skora. Þegar að stutt var til hálfleiks kom eina markið, sem að **Martin Skrtel** skoraði eftir baráttu í teignum.

Stuttu seinna höfðu okkar menn svo tækifæri til að bæta við þegar að Maxi komst einn inn fyrir eftir frábæra sendingu frá Torres, en hann náði á einhvern óskiljanlegan hátt að klúðra því færi. Fyrri hálfleikurinn var án efa það besta, sem að okkar menn hafa sýnt á útivelli og við hefðum klárlega átt að vera 0-2 yfir í hálfleik.

Seinni hálfleikurinn var áfram góður og Torres fékk fljótlega tækifæri til að koma okkur í 0-2 þegar hann komst einn inn fyrir.

Tottenham náði þó á næstu mínútum yfirhöndinni og á 60. mínútu fengu þeir dæmda vítaspyrnu frá Martin Atkinson, sem var þó tóm vitleysa. Boltinn fór í NGog fyrir utan teig, en Atkinson, sem dæmdi ÖLL vafaatriði Tottenham í hag, dæmdi víti. Jermaine Defoe skaut þó framhjá og Liverpool enn yfir.

Aðeins fimm mínútum seinna komst Modric inn fyrir vörn Liverpool, gaf boltann fyrir þar sem að Skrtel skoraði sjálfsmark. 1-1.

Stuttu seinna átti Liverpool svo að fá vítaspyrnu þegar að brotið var á Kuyt, en Atkinson var samkvæmur sjálfum sér og dæmdi Tottenham í hag.

Á síðustu mínútunum jókst pressan svo hjá Tottenham. Mínútu fyrir leikslok var mark hjá Defoe réttilega dæmt af vegna rangstöðu. En á 92 mínútu kom sigurmark Tottenham. Hár bolti kom inn fyrir vörnina, sem að Kyrgiakos mistókst að skalla – hann barst svo til Lennon, sem að var á undan Konchesky og skoraði örugglega.

Þetta var besta frammistaða okkar manna á útivelli í vetur, en niðurstaðan er því miður ekkert stig. Við hefðum auðvitað getað klárað leikinn með því að klára okkar færi – en svona fór þetta.

**Maður leiksins**: Mér fannst liðið spila vel í þessum leik. Mér fannst þó **Meireles** vera bestur á miðjunni hjá Liverpool. Hjá Tottenham átti Martin Atkinson stjörnuleik.

Okkar menn sitja núna eftir í lok nóvember í 10.sæti með 19 stig eftir 15 leiki. Það er alveg hræðilegur árangur og núna erum við heilum 7 stigum á eftir liðinu í 4.sæti.

Leikirnir í desember eiga allir að vinnast. Villa (H), Newcastle (Ú), Fulham (H), Blackpool (Ú) og Wolves (H). Svo byrjar janúar líka með ekkert alltof erfiðu prógrammi: Bolton (H), Blackburn (Ú), Everton (H) og Wolves (Ú).

En þessi árangur hingað til er ömurlegur og einn góður útileikur gegn Tottenham breytir því ekki. Sigur í dag hefði gefið manni von að nýju, en tap í dag, þrátt fyrir góðan leik, veldur því að staðan bara versnar.

Liverpool tapaði í kvöld fyrir Stoke City, 2-0 á Britannia Stadium í ensku Úrvalsdeildinni. Liðið er því núna í 11. sæti eftir 13 umferðir, hefur unnið aðeins fjóra af þessum þrettán leikjum en tapað fimm og markatalan er í -4. Ef ykkur varð ekki of óglatt við að lesa þessar tvær setningar getið þið klárað að lesa leikskýrsluna, annars myndi ég ráðleggja ykkur að gera eitthvað annað en að lesa áfram.

Liðið sem hóf leikinn leit svona út:

**BEKKUR:** Jones, Kelly, Jovanovic, Shelvey, Poulsen, Ngog (inn f. Meireles) og Babel (inn f. Maxi).

Við getum verið sammála um að þetta lið er með talsvert meiri hæfileika en lið Stoke City í dag. Með fullri virðingu fyrir þeim.

Til að byrja með verðum við að hrósa Stoke City. Þeir spila einsleita, leiðinlega og þunglamalega knattspyrnu en það sem þeir gera gera þeir mjög vel. Það er klikkuð stemning á heimavelli þeirra sem mér skilst að sé háværasti völlur Englands í desibelum talið, þeir eru með ákveðin vopn – innköstin hjá Delap, föst leikatriði, líkamlegur styrkur og mikil grimmd/barátta – sem þeir nýta ákaflega vel. Þeir eru duglegir að meiða andstæðingana óvart, alls konar svona óvart olnbogaskot eða óvart traðk á fótum sem bæði pirra andstæðingana og eyðileggja einbeitningu þeirra.

Allt þetta gera Stoke-menn gríðarlega vel og þetta þýðir að toppliðin verða alltaf að vera sérstaklega vel undirbúin fyrir heimsókn á Britannia Stadium ef ekki á að fara illa. Á þessu tímabili hafa Manchester United og Tottenham náð að mæta þangað vel undirbúin og sigra á þessum velli, og West Ham náðu jafntefli þar. Hina fjóra heimaleiki sína hafa þeir unnið. Fjórir sigrar í sjö heimaleikjum og tvö töp þýða að þetta er erfitt lið heim að sækja en betri liðin eiga að geta farið þangað og sótt eitt eða fleiri stig með réttum undirbúningi.

Því miður var Liverpool-liðið í dag ekki nálægt því að vera rétt undirbúið. Af einhverjum óskiljanlegum ástæðum var ákveðið að okkar menn ætluðu í dag að reyna að yfirStoke-a Stoke því liðið varðist aftarlega, beitti háum boltum á framherjann og lagði mikla áherslu á föst leikatriði. Því miður er ekkert lið betra en Stoke í þessum atriðum, hvað þá á þeirra heimavelli, og þar að auki höfðu þeir annað stórt atriði umfram okkar menn í þessum leik: grimmdina, baráttuna, hungrið.

Það er einfaldlega eitthvað meira að en taktíkin hjá Liverpool. Það eitt og sér að sjá liðið hanga í vörn gegn liðum eins og Stoke, Wigan, Blackpool, Bolton, Sunderland og svo endalaust framvegis er ömurlegt út af fyrir sig en í síðustu tveimur leikjum höfum við líka séð algjöran skort á hungri og baráttugleði. Menn voru varla að reyna, Stoke-liðið var svo miklu grimmara og svo langt á undan í alla bolta að það var lyginni líkast.

Það er alveg sama hvað menn segja í viðtölum milli leikja, eða hversu skært menn brosa á risavöxnum skopparaboltum á æfingum fyrir ljósmyndara. Inná vellinum lýgur knattspyrnumaðurinn aldrei og þetta Liverpool-lið er í dag ekki að reyna. Ekki fyrir hvor aðra, ekki fyrir aðdáendur, ekki fyrir sjálfa sig og alveg örugglega ekki fyrir þjálfarann sinn.

Það er eitthvað mikið að.

Fjórir sigrar í röð lyftu brúnum manna og sumir leyfðu sér að vona að liðið væri jafnvel búið að snúa hlutunum varanlega sér í hag. Ef við skoðum þessa fjóra sigra er hins vegar auðvelt að sjá hversu miklir draumórar það eru:

* Sannfærandi sigur gegn Blackburn sem voru án beggja miðvarða sinna.
* Heppnissigur gegn Bolton þar sem jafntefli hefði verið sanngjörn úrslit og þeir hæglega getað unnið.
* Evrópusigur gegn Napoli þar sem fyrirliðinn breytti tapi í sigur með einstaklingsframtaki í seinni hálfleik.
* Stemningssigur gegn Chelsea þar sem liðið var frábært í fyrri hálfleik og varðist vel í seinni hálfleik.

Allt í allt þá hefur liðið spilað pressubolta í þrjá hálfleika gegn Blackburn og Chelsea og svo síðasta hálftímann eða svo gegn Napoli. Napoli-pressan var af illri nauðsyn, liðið var að tapa, en fyrir utan hina þrjá hálfleikana hefur liðið nánast alltaf legið í vörn og spilað löngum boltum fram.

Þrettán leikir. Fjórir sigrar, fimm töp, markatala í mínus. Ellefta sæti. Þetta væri ágætt gengi ef við værum að tala um minna lið. Eitthvað lið eins og, til dæmis, Fulham. En við erum ekki að tala um Fulham. Við erum að tala um Liverpool og það er sama hvað menn segja um fyrri stjóra eða fyrri eigendur, Liverpool er í dag með betra lið en svo að vera í ellefta sæti með markatölu í mínus eftir þrettán leiki.

Það er of margt að. Og hvert einasta atriði sem vantar upp á bendir í sömu átt: á manninn sem ég hef forðast að nefna með nafni í þessari leikskýrslu.

Það er kominn tími á breytingar.

**MAÐUR LEIKSINS:** Eiður Smári.

Það er alveg hreint ákaflega hressandi að slútta helginni á mjög góðum sigri á hinu mjög vel keypta Chelsea liði sem hefur byrjað mótið gríðarlega vel, öfugt við okkar menn. Það er jafnvel ennþá meira hressandi að hinn “daufi” og “pirraði” Fernando Torres sjái um að klára þá með tveimur frábærum mörkum svo ekki sé talað um að maður leiksins er líklega hástökkvari tímabilsins í vinsældum meðal stuðningsmanna Liverpool, Lucas Leiva.

Það væri síðan hræsni að hrósa ekki Roy Hodgson fyrir þennan sigur því hans leikskipulag gekk mjög vel upp í dag og baráttan í liðinu, sérstaklega í fyrri hálfleik var gríðarleg. Hann er búinn að gera vel síðan við skitum á okkur gegn Everton og þessi sigur á Chelsea var alveg hreint risastór miðað við það sem á undan hefur gengið í ár.

Ég sem einn mesti gagnrýnandi Hodgson skal glaður taka það strax fram að meðan Hodgson er að fá liðið til að sýna baráttu eins og í dag og gott spil á köflum svo ekki sé talað um að safna stigum þá má hann stýra Liverpool áfram. Mér líkar ekki að við stillum upp sem litla liðið á Anfield eins og við gerðum svolítið í dag og vill sjá það breytast undir stjórn NESV en ætla alls ekki að gagnrýna að þetta sé gert í dag gegn Chelsea enda þó nokkur munur á leikmannahópum liðana eins og staðan er núna.

En þá að leiknum sjálfum.

Liðsuppstilling Hodgson kom þó nokkuð á óvart fyrir leik þó það hafi að mestu komið til vegna meiðsla eða veikinda. Johnson sem spilaði heilan leik á fimmtudaginn tognaði fyrir þennan leik, Kyrgiakos var veikur, eitthvað sem ég hreinlega hélt að myndi ekki gerast og Joe Cole var meiddur. Á hinn bóginn var Dirk Kuyt kominn aftur og boy o boy var hann kominn aftur.

4-4-2 í dag með Kuyt upp á topp og mjög þétta miðju.

Bekkurinn Hansen, Wilson, Spearing, Poulsen, Shelvey, Ngog, Jovanovic.

Fyrri hálfleikur byrjaði alveg dæmalaust rólega og lítið sem ekkert merkilegt gerðist fyrstu tíu mínúturnar. Það er fínt mál ef þú hefur Fernando Torres í þínu liði því hann getur fuðrað upp á örskotstund. Það gerði hann á 11.mínútu þegar Dirk Kuyt tók við góðri sendingu frá Skrtel, sneri sér og sendi algjörlega frábæra sendingu yfir vörn Chelsea og beint í lappirnar á Torres sem tók frábærlega á móti boltanum brunaði að marki og lagði boltann af öryggi framhjá Cech í marki Chelsea, eða Hjálmari eins og Gaupi kallaði hann í leiknum. Æðislegur ávani hjá Torres að skora alltaf gegn Chelsea og þetta var 4 markið hans gegn þeim í 4 leikjum.

Eftir þetta kom mjög mikið sjálfstraust í okkar menn sem stjórnuðu miðjunni gjörsamlega án þess þó að liðin væru að skapa sér mörg teljandi færi. Lucas, Meireles og Gerrard voru gjörsamlega út um allt og ef Chelsea hætti sér nálægt vallarhelmingi Liverpool var þeim mætt af gríðarlegum krafti. Chelsea saknaði klárlega Lampard og Essien í dag en það tekur ekki neitt frá okkar miðjumönnum sem áttu allir mjög góðan dag. Eins þarf nú að taka fram að við spiluðum allann tímann án C. Poulsen!!

En það helsta sem ég punktaði hjá mér í fyrri var að Yuri Zhirkov var heppinn að fá ekki dæmt á sig víti þegar hann fékk boltann klaufalega í hendina innan teigs og eins var John Terry mjög heppinn að fá ekki gult þegar hann fór harkalega aftan í Torres sem lá eftir ásamt reyndar Terry og Alex sem varð einnig fyrir Terry hraðlestinni.

Fyrri hálfleikur hefði síðan ekkert getað endað mikið betur, Lucas og Meireles pressuðu miðjumenn Chelsea frábærlega og Meireles vann boltann og sendi á Torres sem var úti við vítateigshornið, tók Ivanovic á þó ég sé ekki alveg viss um að hann hafi vitað af honum, sá að fjærhornið var ekki að gera neitt sérstakt og klíndi því boltanum af fádæma öryggi þangað. Stórkoslegt mark hjá okkar mönnum og gríðarlega gott dæmi um að pressan og baráttan var að skila árangri.

Það heyrðist síðan ekki þegar Howard Webb flautaði til leikhlés enda Torres lagið í “spilun” á Anfield og volume takkinn var skrúfaður í botn.

Í hálfleik virðist Ancelotti hafa áttað sig á að hann væri í alvörunni mættur á Anfield og Liverpool er ennþá alveg á lífi og sýndi hann okkur þá virðingu að setja sinn langbesta sóknarmann inná. Það var reyndar eitthvað talað um að Drogba hafi verið veikur í vikunni en hver á svosem að trúa því? Hann var pottþétt að leika það enda skíthræddur við Anfield og auðvitað þekktur fyrir áhuga sinn á leiklist.

Fyrstu 20-25 mínútur seinni hálfieiks voru þó alveg djöfululega erfiðar fyrir okkar menn, liðið datt allt of aftarlega og bauð Chelsea í heimsókn, eitthvað sem eiginlega bara má ekki. Chelsea fékk á þessum kafla eitthvað af föstum leikatriðum á hættulegum stöðum en við stóðum það af okkur sem betur fer, þó ljóst væri á 70.mínútu að margir leikmanna Liverpool væru orðnir eins og undirritaður eftir 10.mínútur á hlaupabretti.

Á 65.mínútu getur samt verið að Pepe Reina sem ekkert hafði þurft að gera í leiknum hafi blásið mesta vindinn úr gestunum. Það gerði hann með heimsklassa markvörslu eftir skot frá Malouda sem skaut af stuttu færi eftir að Drogba hafði sent fyrir markið.

Í kjölfarið fóru okkar menn aftur að komast yfir miðju og á 73.mínútu var Dirk Kuyt gríðarlega nálægt því að kála leiknum endanlega eftir fyrstu hornspyrnu okkar manna í leiknum. Kuyt fékk boltann eftir klafs í teignum og náði fínu skoti að marki sem Peter “Hjálmar” Cech varði stórglæsilega í horn.

Eftir þetta veit ég ekki alveg hvað gerðist í leiknum enda ákaflega stressaður og ekki var Gaupi að hjálpa mikið til ef maður leit af skjánum enda svona lýsandi sem talar um hornspyrnu á hættulegum stað, Gaupi samt flottur :)

Síðasta markverða sem gerðist í leiknum var svo þegar Pepe Reina staðfesti endanlega að Chelsea var ekkert að fara skora í þessum leik. Anelka var í dauðafæri og náði föstu skoti sem Reina náði einhvernvegin að verja undir sig og þaðan í þverslánna. Þaðan barst boltinn til Drogba sem missti hann aftur til Reina.

2-0 sigur staðreynd og guð minn góður hvað við máttum alveg með slíkum tölum úr þessum leik.

Eftir svona leiki er ekki hægt annað en að hrósa flest öllum okkar leikmönnum enda sigur á besta liði Englands eins og staðan er í dag og það án þess að fá á sig mark.

Reina gerði sitt og rúmlega það þegar á þurfti að halda og Carragher sem er miðvörður og spilaði miðvörð var að spila einn sinn besta leik gegn Chelsea síðan 2005 (hefur reyndar ekki alltaf átt góðan dag gegn þeim). Skrtel var mjög óöruggur á köflum og vissi EKKERT hvað hann átti að gera við boltann þegar hann var með hann en varnarlega var hann flottur í dag og Chelsea átti varla skot á markið. Konchesky var einnig óöruggur á köflum í byrjun en átti þó líklega sinn besta leik til þessa í Liverpool búningi og stóð sig vel í dag. Hinumegin var loksins kominn Martin Kelly og sá lagði heldur betur allt í þennan leik. Chelsea lagði greinilega upp með að sækja á hann og fékk hann því að kljást við Cole, Zhirkov og Malouda í dag en þeir voru ekkert að ná að gera lítið úr honum og ljóst að þetta var risastór leikur fyrir Kelly sem fær pottþétt meiri spilatíma í vetur haldist hann heill.

Miðjan hjá okkur var síðan bara frábær í dag, sérstaklega hvað baráttu varðar og í fyrri hálfleik réðu þeir alveg ferðinni. Í byrjun seinni hálfleiks gáfu þeir aðeins eftir en náðu sér aftur á strik í restina. Gerrard sem klárlega er í góðu standi þessa dagana sýndi strax að hann ætlaði að stjórna þessum leik og gerði það lengstum. Meireles sem titlaður var hægri kantmaður var einnig mjög öflugur í dag þó hann hafi ekki mikið verið á kantinum. Lucas var síðan út um allt í þessum leik og ég held að það sé engin spurning um að þetta var hans besti leikur í ár og hann er mjög fljótt að vinna stóran hluta stuðningsmanna á sitt band. Minn maður leiksins.

Maxi var síðan fínn líka og hafði líklega átt að fá víti í restina, alveg ljóst að þetta er ekki eins lélegur leikmaður og margir vildu meina í upphafi tímabilsins. Ég sakna þó rosalega manna sem geta tekið menn almennilega á og komið sér upp kantana, en í dag er ekki tíminn til að spá í það.

Dirk Kuyt átti svo frábæra innkomu og sendingin hans í fyrra markinu var snilld. Sá reyndar ekki mjög mikið meira frá honum sóknarlega í leiknum en hann var eins og vanalega að vinna gríðarlega vel og gaf sig allann í leikinn. Torres kláraði síðan einfaldlega leikinn. Við vorum ekkert að finna hann trekk í trekk og þetta leikskipulag er líklega ekki líklegt til að virka gegn öllum liðum, en það gekk upp í dag og Torres sannaði enn eina ferðina að það má ekki gefa honum svo mikið sem fermeter í pláss.

Snilldar sigur, langt síðan maður fékk að finna þessa tilfinningu síðast, þ.e. góðan sigur gegn einu af toppliðunum. Útlltið er í dag alls ekki eins hrikalega dökkt og fyrir nokkrum vikum síðan, Liverpool á sínu versta tímabili í langan tíma er komið á bls.1 á stigatöflunni og takið eftir…við erum með jafn mörg stig og hið “frábæra” lið Tottenham sem hefur skemmt sér ákaflega vel á okkar kostnað sl. ár.

Enda þetta á því að segja að með þessum sigri og mikilli breytingu á liðinu síðan við lékum gegn Everton hefur Roy Hodgson keypt sér meiri tíma fyrir mér, það eru næg verkefni framundan og ég er langt í frá sannfærður ennþá en þetta er orðið töluvert skárra. Stjóri Chelsea er engu að síður svalari, það verður að viðurkennast!

Babú

Okkar menn heimsóttu Bolton Wanderers í dag og náðu loksins, loksins, LOKSINS að innbyrða útisigur í Úrvalsdeildinni. Lokatölur urðu 0-1 í jöfnum og spennandi leik.

Roy Hodgson stillti upp óbreyttu liði frá því í sigurleiknum gegn Blackburn:

**BEKKUR:** Hansen, Kelly, Poulsen (inn f. Meireles), Spearing, Shelvey, Jovanovic, Ngog (inn f. Cole).

Þetta var ekkert sérstaklega frábær frammistaða en menn voru þó að reyna að gera rétta hluti. Liðið byrjaði á sömu hápressunni og virkaði svo vel gegn Blackburn og gekk ágætlega að halda boltanum og stjórna leiknum framan af en bitleysi uppi við vítateig Bolton háði liðinu. Leikurinn jafnaðist svo þegar leið á hálfleikinn og eftir baráttuhálfleik var staðan í hléi markalaus.

Liðið byrjaði seinni hálfleik svo skelfilega illa að mínu mati. Botninn datt alveg úr spili liðsins, varnarmennirnir fóru í háu boltana upp á Torres sem var að spila við hæsta miðvörð deildarinnar, Zat Knight, þannig að hann gat lítið gert og miðjumennirnir þrír týndust algjörlega. Á þessum tíma óttaðist maður hreinlega að Bolton væru að fara að landa þessu en sem betur fer náði liðið aðeins að rétta úr kútnum og spila sóknarbolta aftur upp úr miðjum seinni hálfleik.

Það er kannski ósanngjarnt að leggja það á einn leikmann, en það verður samt að segjast að sóknarleikurinn fór í gang aftur eftir að Joe Cole meiddist á læri og þurfti að fara út af um hálftíma fyrir leikslok. Í hans stað kom inná David N’gog og Hodgson fór í 4-4-2 leikkerfi með Maxi vinstra megin og Meireles hægra megin. Í kjölfarið fór liðið að opna vörn heimamanna nokkrum sinnum og vantaði bara herslumuninn, á meðan heimamenn ógnuðu hinum megin líka og greinilegt að bæði lið voru að reyna að ná í öll stigin.

Það fór svo, fjórum mínútum fyrir leikslok, að okkar menn náðu sigurmarkinu. Meireles renndi boltanum í opið svæði á Torres sem sneri baki í markið. Torres sá gott hlaup **Maxi Rodriguez** inn fyrir vörnina og lagði boltann frábærlega innfyrir á hann með hælspyrnu. Rodriguez var undir pressu frá varnarmanni Bolton en náði að gera það sem þeir Gerrard, Torres, N’gog og Cole höfðu ekki getað fram að því í leiknum – hann potaði boltanum framhjá Jussi Jaaskelainen í marki Bolton. Lokatölur 1-0 í miklum baráttuleik sem var ekki neitt sérstaklega vel leikinn en hefði getað farið hvernig sem er, svo það var mjög jákvætt að ná að sigra.

**MAÐUR LEIKSINS:** Sóknin hjá okkur var ekki góð í dag. Torres, Gerrard, Cole og Rodriguez voru að reyna en það vantaði alltaf aðeins betri lokasendingu eða örlítið meira sjálfstraust til að klára hlutina alla leið. Í raun átti enginn þeirra neitt sérstaklega góðan dag nema þá kannski helst Rodriguez sem vann mjög vel á hægri kantinum auk þess að skora sigurmarkið.

Á miðjunni voru Meireles og Lucas góðir og þá fannst mér Lucas ívið betri, en þó týndust þeir báðir framan af seinni hálfleik. En samt, ég sá lítið annað í dag en enn eina staðfestinguna á því að Lucas, Meireles og Gerrard eiga að vera þríeykið okkar á miðjum vellinum og að Poulsen á ekki að koma nálægt þessu byrjunarliði. Bakverðirnir voru slakir, varnar- og sóknarlega og nær allar sóknir Bolton-manna komu þegar þeir spiluðu upp völlinn framhjá Carra og Konchesky í bakvörðunum. Sem betur fer fyrir þá voru þrír bestu menn okkar í dag á milli Bolton-manna og marksins en þeir **Skrtel**, **Kyrgiakos** og **Reina** gerðu allt rétt í dag og héldu verðskuldað hreinu marki.

Það er nokkuð ljóst að Martin Skrtel er fastamaður í byrjunarliði hjá Roy Hodgson og um Reina þarf ekki að fjölyrða, hann er einn besti markvörður í heimi í dag. En frammistaða Sotirios Kyrgiakos síðustu vikurnar hlýtur að vera það jákvæðasta við þetta tímabil það sem af er og ég er hreint ekki svo viss um að Carragher eigi sjálfkrafa að fara aftur í miðja vörnina þegar Glen Johnson kemur inn heill. Hvort það þýðir að Hodgson hafi Johnson á bekknum og noti Carra áfram í bakverði (ég vona ekki) eða hvort það þýði að Carra missi stöðu sína í byrjunarliðinu þá er staðan bara sú að Carra er að verða 33ja ára, má muna fífil sinn fegurri og Grikkinn hárprúði er einfaldlega að spila betur en varafyrirliðinn í dag.

Hver er svo framtíðin? Eftir átta leiki hafði liðið náð sér í sex stig en hefur svo náð sér í sex stig til viðbótar í síðustu tveimur leikjum. Eftir sigurinn í dag er liðið komið upp í 12. sæti Úrvalsdeildarinnar:

Við erum með 12 stig í 12. sæti, þremur stigum frá fallsvæðinu en líka bara þremur stigum frá Tottenham í 5. sæti deildarinnar. Eftir að hafa rétt úr kútnum og unnið tvo leiki í röð er þessi deild skyndilega galopin fyrir Liverpool FC og alveg eins líklegt að blanda sér í toppbaráttuna eins og að halda áfram í fallbaráttu.

Stóra spurningin er að sjálfsögðu, er Roy Hodgson rétti maðurinn til að leiða þetta lið áfram upp töfluna? Eftir tapleikinn gegn Everton voru stuðningsmenn Liverpool nær einróma sammála um að hans tími væri þegar liðinn og hann hefur haldið áfram að gera smávægileg (en pirrandi) glappaskot í fjölmiðlum síðan þá. Á hinn bóginn komu fyrirliðinn og varafyrirliðinn fram fyrir skjöldu í síðustu viku og ítrekuðu stuðning leikmanna við Hodgson og báðu um tíma og þolinmæði á meðan liðið leiðrétti ástandið.

Tímann hafa þeir fengið og svarað áskoruninni, heldur betur. Ágætis frammistaða og jafntefli hjá „B-liðinu“ í Napolí var undanfari mjög góðrar frammistöðu og sigurs gegn Blackburn, og í dag náði liðið baráttusigri á útivelli gegn Bolton.

Fyrir mitt leyti hef ég ekki enn séð nóg til að sannfærast um að Hodgson sé rétti maðurinn til framtíðar, fjarri því, en á meðan hann er að gera réttu hlutina og bæta sig og liðið get ég lítið kvartað. Í dag stillti hann upp, annan leikinn í röð, mjög jákvæðu liði og lét það spila hátt uppi á vellinum og pressa andstæðingana. Frammistaðan var ekki frábær en það er ekki hægt að saka hann um það. Ef eitthvað er getum við farið að draga ályktanir um ákveðna leikmenn fljótlega – ég myndi t.a.m. ekki gráta það ef Joe Cole væri meiddur og myndi missa af Chelsea-leiknum – en Hodgson hefur svarað gagnrýninni með jákvæðri spilamennsku, uppstillingum til sigurs og tveimur sigurleikjum í röð.

Ég held mig enn við mína skoðun. Roy Hodgson er sennilega ekki maðurinn fyrir Liverpool FC. En megi hann halda áfram að afsanna þau orð mín sem allra lengst. Og hvað leikmennina varðar þá er ljóst að það þarf að kaupa smá gæði í þetta lið strax í janúar, en allar sögusagnir um að leikmenn styðji ekki við bakið á Hodgson eða að leikmennirnir séu ekki ánægðir hjá Liverpool? Ég stórefast um þær þegar ég sé svona myndir…

Mér sýnist liðið standa heilshugar í þessari baráttu þessa dagana. Þeir börðust í dag, spiluðu sóknarbolta, pressuðu andstæðingana og unnu 0-1 sigur á erfiðum útivelli. Á meðan Hodgson og strákarnir hans halda uppteknum hætti mun ég þegja.

YNWA

Jæja, þetta var allt annað. Okkar menn tóku í dag á móti Blackburn Rovers í miklum fallslag og höfðu **2-1 sigur** eftir mjög góða frammistöðu.

Roy Hodgson stillti upp eftirfarandi liði í dag:

**BEKKUR:** Jones, Kelly, Poulsen, Shelvey (inn f. Meireles), Babel, Jovanovic, Ngog (inn f. Cole).

Fyrri hálfleikur byrjaði vel. Liðið virtist vel stemmt í þennan leik, pressaði gestina stíft út um allan völl og lék flottan bolta allt frá byrjun. Um miðjan fyrri hálfleik datt tölfræðin upp á skjáinn, þá var staðan orðin 6-1 fyrir Liverpool í hornspyrnum og liðið búið að vera með boltann 72% tímans. Blackburn-menn vissu varla hvaðan á sig stóð veðrið og átti varla markskot í fyrri hálfleik. Okkar menn pressuðu og stjórnuðu leiknum af miklu öryggi.

Það eina sem vantaði voru marktækifærin. Torres og Maxi splúndruðu vörn gestanna eftir um kortér, Maxi gaf svo fyrir á Cole en Robinson varði gott skot hans og svo þurfti Meireles að teygja sig í frákastið og setti það rétt framhjá fyrir opnu marki. Þá átti Kyrgiakos góðan skalla eftir hornspyrnu Gerrard en Robinson varði aftur vel. Cole átti líka skalla seint í fyrri hálfleik en hann náði ekki alveg að markinu. Þrátt fyrir alla yfirburðina á vellinum voru færin ekki fleiri og staðan 0-0 í hálfleik.

Okkar menn komust svo yfir strax í upphafi seinni hálfleiks. Gerrard tók enn eina hornspyrnuna og **Kyrgiakos** reis upp einn og óvaldaður í teignum og skallaði boltann í markið. 1-0. Adam var þó ekki lengi í paradís því nokkrum mínútum síðar lét Skrtel plata sig illa vinstra megin, Benjani lagði boltann fyrir á vin okkar Diouf sem skaut að marki, Konchesky bjargaði á marklínu en það heppnaðist ekki betur en svo að hann skaut í **Carragher** og inn. Enn eitt sjálfsmarkið hjá varnartröllinu.

Fimm mínútum síðar komust okkar menn svo aftur yfir. Meireles og Cole léku upp vinstri vænginn, Cole lagði boltann fyrir hægri fótinn og gaf frábæra sendingu inn á fjærstöngina þar sem **Torres** mætti fyrstur manna og skaut boltanum í netið. Staðan 2-1 og það reyndust lokatölur leiksins. Okkar menn héldu áfram að pressa og stýrðu leiknum nær allan tímann en voru þó aðeins stressaðir á síðasta kortérinu og gáfu miðjuna aðeins eftir, en Blackburn-menn náðu ekki að skapa sér nein færi úr því og því fór sem fór.

**MAÐUR LEIKSINS:** Það eru margir tilnefndir í dag. Liðið lék mjög vel í heild sinni og nærri því allir leikmennirnir í fantaformi. Skrtel var aðeins óöruggur í seinni hálfleik eftir að Benjani kom inná og sótti á hann og það sást að Torres vantar ennþá smá snerpu, þótt hann hafi gert vel í markinu. Aðrir voru frábærir í dag. Ég gæti sennilega útnefnt alla miðjuna hjá okkur því þeir Lucas, Meireles og Gerrard voru allir frábærir og ég sé ekki hvernig Poulsen á að komast inn í liðið þegar þeir spila svona vel. Þá var Maxi Rodriguez frábær á hægri kantinum í dag og sást klárlega hvað hann og Joe Cole eru miklu hættulegri þegar þeir fá að spila framar á vellinum og pressa andstæðingana.

Minn maður leiksins er þó klárlega Grikkinn öflugi, **Kyrgiakos**. Hann steig ekki feilspor í vörninni, leiddi baráttu sinna manna út um víðan völl og var einn hættulegasti maður liðsins auk þess að skora öflugt mark, annar deildarleikurinn í röð sem hann skorar. Ég sé hreinlega ekki hvernig hægt er að taka hann út úr liðinu fyrir Glen Johnson ef hann heldur áfram að spila svona.

Að lokum er ekki hægt annað en að hrósa Roy Hodgson. Hann hefur verið gagnrýndur svo mikið undanfarið að ég hef aldrei séð annað eins hjá knattspyrnustjóra Liverpool. Liðið hefur líka verið að leika fáránlega neikvæðan og hugmyndasnauðan bolta undir hans stjórn og þau þrjú skipti sem þeir hafa komist yfir á Anfield í vetur (gegn Arsenal, Northampton og Sunderland) hefur liðið lagst aftur í varnarmúrinn um leið og þeir komast yfir.

Það gerðist þó ekki í dag. Hodgson virtist hafa (loksins) áttað sig á því hvað þarf til að vinna leiki á Anfield og hann tók handbremsuna af liðinu. Menn pressuðu út um allan völl, keyrðu á Blackburn-liðið og gáfu ekki tommu eftir. Ég tók sérstaklega eftir því hvað þetta skilaði ótrúlega mörgum unnum boltum á vallarhelmingi gestanna en slíkt hefur varla sést hingað til undir stjórn Hodgson.

Vonandi er þetta það sem koma skal. Eftir sigurinn í dag er liðið enn í fallsæti en nær pakkanum fyrir ofan og sigur í næsta leik gæti hleypt liðinu upp í miðja deild. Sá leikur er á útivelli gegn Bolton og Hodgson þarf að sýna það að hann hafi trú á liðinu sínu með því að láta það leika jafn grimman bolta í þeim leik. Vonandi sá hann muninn á leikaðferðum í dag og dettur ekki í það að liggja í vörn í þeim leik. En í dag hrósum við Hodgson fyrir að gera hlutina hárrétt og vonandi geta Liverpool-stuðningsmenn andað aðeins léttar næstu dagana. Þetta var miklu betra og ef liðið heldur áfram að leika svona undir stjórn Hodgson mun sigurleikjunum eflaust halda áfram að fjölga.

Ítalía var viðkomustaður okkar ástkæra liðs eftir hremmingarnar um helgina og ljóst var að margir lykilmenn voru hvíldir í dag, Gerrard, Torres, Meireles og Lucas voru eftir að æfa sóknarleik væntanlega!!!

Lið kvöldsins var þannig skipað:

Bekkur: Jones, Kyrgiakos, Aurelio, Wilson, Maxi, Cole, Eccleston.

Skulum bara klára fyrri hálfleik. Rólegur með afbrigðum að flestu leyti held ég að ég geti leyft mér að segja!

Napoli var ekki að pressa hátt og við fengum því tíma á boltann lengstum, nokkuð sem þýddi að lítil hættumerki voru á okkur varnarlega en að sama skapi rólegt sóknarlega. N’Gog átti erfitt með að halda boltanum uppi á topp og Jova og Babel áttu í erfiðleikum. Miðjutríóið, Passing-Poulsen með Spearing eru náttúrulega 80% varnarmenn en Jonjo Shelvey var klárlega sá sem mest vildi skapa og langaði mest í mark.

En AFAR bragðdaufur fyrri takk fyrir mig.

Hægt og rólega náðum við aðeins betri tökum á leiknum, samhliða því að heimamenn virtust ekki alveg þora að koma á okkur á fullri ferð og eftir um klukkutíma leik fannst mér við vera komnir með leikinn betur í okkar hendur en flesta fyrr í vetur. Það kannski segir meira um veturinn að við vorum náttúrulega afar viðkvæmir og aldrei var maður eitthvað himinlifandi.

Á 69.mínútu áttum við svo að skora. Jovanovic átti flotta sendingu innfyrir vörnina og þar komst Babel í dauðafæri en kláraði það afar illa, lét markmanninn verja frá sér og kórónaði þar enn eina frammistöðuna sem maður getur svekkt sig á hjá honum. Ég nenni samt ekki að orðlengja það af tillitsemi við þá sem hafa gaman af honum og hans efnilegheitum.

Eftir þetta fjaraði leikurinn að mestu út – þó var N’Gog nærri því búinn að setja flott mark eftir hreyfingu þar sem maður sá glefsur af getu hans að snúa af sér varnarmenn en Napolimenn komust fyrir skot hans og það endaði í horni. Leikurinn kláraðist 0-0 og úrslitin algerlega ásættanleg á velli sem virkaði á mann sem heimavígi, mikill hávaði og hasar á pöllunum.

Ég ákvað þegar ég settist niður að skrifa þessa skýrslu að reyna að útiloka annað en að lýsa þessum 90 mínútum sem ég sá. Leikskipulag RH kom ekki á óvart, liðið varðist aftarlega og reyndi að loka svæðum. Tókst það allan leikinn utan þess að Konchesky bjargaði á línu upp úr horni í uppbótartíma fyrri hálfleiks, auðvitað jákvætt. Varnarlega stóðu menn sig vel, Kelly, Skrtel, Carragher, Kyrgiakos og Konchesky létu ekki teygja á sér og stóðu vörnina vel. Aurelio fékk 30 mínútur og sýndi lítið. Synd væri nú að segja að vel gengi þeim að senda knöttinn frá sér samt! Carra fór meiddur útaf í hálfleik skv. fréttum BBC en ekkert er enn komið um það officialt!

Sóknartilburðirnir voru litlir lengstum en þó má segja að þegar leið á leikinn kom aðeins meira sjálfstraust og ef eitthvað lið átti skilið að skora vorum það við. Poulsen og Spearing léku sín hlutverk, þversendingar og til baka, en lítil sköpun. Jovanovic tarfast áfram og átti lykilsendingu sem slakur Babel átti að klára en Jova er ekki silkifótboltamaður og við þurfum betri mann. Cole kom inná fyrir Babel en gerði lítið þær rúmu 10 mínútur sem hann fékk. N’Gog er efnilegur senter og hefði getað stolið fyrirsögnum morgundagsins en eins og svo oft áður, varð það svona “næstum” moment. En vonandi rætist úr honum og hann breytist úr góðum senter í klassa senter.

En bestur í dag fannst mér ungur miðjumaður, sem varð síðasti leikmaðurinn sem Benitez keypti, Jonjo Shelvey. Þessi strákur er leikmaður eins og ég vill sjá. Hann vill stanslaust fá boltann og um leið og hann er búinn að senda hann frá sér tekur hann hlaup til að komast í hann aftur. “Pass and move” var lykilsetningin í gullöldinni okkar og hann virkar á mig nær tilbúinn að vera með í öllum leikjum. Klárlega bjartasti punkturinn í kvöld og ástæða þess að ég leyfi mér að brosa eilítið.

Hins vegar er evrópufótbolti og enska deildin ólíkt. Við fengum meiri tíma og vorum pressaðir lægra en við erum að upplifa á Englandi og leikur kvöldsins segir okkur lítið um slaginn gegn Blackburn. Og hann segir enn minna það að Hodgson hafi eitthvað unnið sér inn traust til framtíðar!

Ásættanleg úrslit en leikurinn fær 5,5 í einkunn frá mér. Næst er það Blackburn á Anfield á sunnudaginn.

Þar er sigur krafa!!!

Roy Hodgson.

Átta leikir. Einn sigur. Þrjú jafntefli. Fjögur töp. Næstneðstir í deildinni. Lið sem liggur aftarlega á vellinum. Lið sem sækir á fáum mönnum. Lið sem dælir háum boltum yfir miðjuna og upp á framherjann í skallaeinvígi. Upp á Fernando Torres, ekki Emile Heskey eða Bobby Zamora. Lið sem virðist skorta allt hungur og sjálfstraust. Lið sem spilar maður-á-mann vörn svo illa að jafnvel gagnrýnendur svæðisvarnar eru farnir að grátbiðja um hana aftur. Lið sem er svo týnt inná knattspyrnuvellinum að Pepe Reina er að henda – HENDA! – boltanum á andstæðinga og í innköst. Þá er fokið í flest skjól.

Roy Hodgson. Bregst illa við á blaðamannafundum þegar menn spyrja hvort hann þurfi að endurhugsa taktíkina hjá sér. Segist hafa spilað sama boltann í 35 ár með góðum árangri. Er alveg blindur á þá staðreynd að góður árangur hjá Fulham og Udinese er ekki það sama og góður árangur hjá Liverpool.

Roy Hodgson. Fengi þolinmæði ef liðið væri um miðja deild og hann gæti sagst vera í uppbyggingarstarfi. Því miður er það ekki staðan. Liðið er í næstneðsta sæti og hefur varla átt góða sóknarlotu í allan vetur. Aðeins sigrar gegn lakari liðum í Evrópudeild bjarga þessu tímabili frá því að vera 100% hörmung hingað til. Aðeins langskot Torres í eina deildarsigrinum, heima gegn W.B.A., bjarga þessu liði frá því að vera verðskuldað í neðsta sæti deildarinnar.

Næstu fimm leikir liðsins líta svona út:

* Napoli (úti)
* Blackburn (heima)
* Bolton (úti)
* Napoli (heima)
* Chelsea (heima)

Roy Hodgson. Finnst ykkur liðið líklegt til að vinna einhvern af þessum leikjum undir hans stjórn?

Ekki ég. Fyrir mér er þetta bara spurningin um hvenær nýju eigendurnir verða búnir að sjá nóg til að taka ákvörðun.

Ég? Ég er búinn að sjá nóg. Nú er bara að bíða…

Klukkan er tíu. Ég ætlaði að skrifa þessa leikskýrslu eftir tvo tíma, þegar ég væri búinn að horfa á leikinn í óbeinni og drekka í mig alla spennuna sem myndi eflaust fylgja auðveldum heimasigri á liði sem er 69 deildarsætum neðar en Liverpool í dag. Gældi í laumi við þá tilhugsun að Ngog myndi bæta hressilega við markatöluna sína í kvöld.

69 deildarsæti. Það er, eins og fullorðið fólk veit, frekar dónaleg tala. Fyrir Liverpool reyndist hún sérstaklega dónaleg í kvöld.

“Ég myndi sleppa því að horfa á þennan leik.” -Einar Örn í SMSi.

Einar vissi að ég ætlaði að horfa á allan leikinn í óbeinni en ákvað af mannúðarástæðum að bjarga mér frá því. Takk, Einar. Þú ert sennilega eini Púllarinn sem stóð sig vel í kvöld.

Þannig að, nei, ég hef ekki séð þennan helvítis leik. Var rétt búinn að sjá Jovanovic koma okkar mönnum yfir á 9. mínútu þegar ég fékk símskeytið. Fyrir þá sem vilja kvelja sig er hægt að lesa leikskýrslu BBC hér. Ég horfi kannski á mörkin á netinu í kvöld eða á morgun, þegar ég er búinn að kyngja ælunni.

Hvað er eiginlega að gerast með liðið okkar? Staðan er að verða nokkuð skýr, eftir vatnaskilin í sumar og bjartsýnina í kjölfarið á því. Ég man glöggt eftir því þegar menn eins og Joe Cole og Martin Skrtel (auk fleiri, eflaust) töluðu í sumar um að það væri vel hægt að vinna titilinn með þessu liði. Voru þeir að fíflast í okkur?

Það eru búnar fimm umferðir í Úrvalsdeildinni. Við vissum að þetta yrði fáránlegt prógramm og í raun er erfitt að dæma Hodgson eftir þessa fimm leiki. Við vorum nálægt því að vinna Arsenal og nálægt því að sleppa með óverðskuldað jafntefli frá Old Trafford. Þá vorum við heppin að vinna W.B.A. á heimavelli og sleppa með jafntefli frá Birmingham úti. Man City tóku okkur ósmurt í óæðri endann. Fimm stig eftir fimm leiki, stigi frá fallsæti og aðeins fjögur mörk skoruð í þessum fimm leikjum. Chelsea hafa skorað 21, Manchester United 14.

Í Evrópu hafa hlutirnir verið eðlilegri. Fimm leikir, fimm sigrar. Mótherjarnir ekki eins sterkir og við eigum að venjast í Evrópu en samt, sigrar eru sigrar og einhverra hluta vegna hefur maðurinn sem átti að gjörþekkja enska knattspyrnu en vera óreyndur í Evrópukeppnum með ensk lið staðið sig miklu betur í Evrópukeppninni.

Og svo kemur leikurinn í kvöld. Ég renndi yfir lýsinguna á BBC og ummælin á þessari síðu. Liðið okkar bitlaust, ekkert að skapa, ekkert að gerast, lenda undir í framlengingu og bjarga á marklínu til að sleppa naumlega inn í vítaspyrnukeppni sem tapast svo. Hodgson skiptir ekki leikmönnum fyrr en á 90. mínútu. Hann notar varamennina jafnan svo seint að menn er farið að dreyma um að fá 70. mínútu-skiptingar Rafa aftur, eitthvað sem ég hélt að myndi aldrei gerast.

Hvað var planið í vetur? Ætluðu menn sér titilbaráttu? Eða bikar? Langaði menn á Wembley? Hodgson virtist langa, hann stillti upp frekar reyndu liði í kvöld. Þetta voru engir kjúklingar sem töpuðu fyrir Northampton. Pacheco og Kelly þeir einu í byrjunarliðinu undir tvítugu. Samt tapaðist leikurinn.

Gefum Matta, stuðningsmanni Liverpool og virkum lesanda þessarar síðu, orðið:

Eftir að hafa horft á alla leiki Liverpool á þessari leiktíð hef ég komist að einfaldri niðurstöðu. Knattspyrnustjórinn Roy Hodgson er auli sem á ekkert erindi hjá Liverpool liðinu. Liðsval, uppstilling, taktík og ummæli fyrir og eftir leiki sannfæra mig um að hann var á réttri hillu hjá Fulham.

Einhverjir vilja sennilega gefa honum séns en ég er búinn að sjá nóg.”

Eftir ellefu leiki get ég ómögulega verið ósammála þessari staðhæfingu. Svo virðist sem Roy Hodgson hafi ekkert erindi í starfið. Það eina sem ég er ósammála Matta í er að ég er ekki búinn að sjá nóg. Það er ekki stíll Liverpool að reka stjóra eftir nokkra slæma leiki. Hann fær tíma til að byggja upp sitt lið. En það styttist í því, á endanum verða menn að fara að sjá einhverjar framfarir. Þess í stað virðist liðið renna æ hraðar aftur á bak.

Ég vona að efasemdir mínar um Roy Hodgson hverfi fljótlega og að þetta reynist aðeins hafa verið erfiður aðlögunartími í upphafi stjórnar hans. Það krefst þess enginn að hann berjist um titil í vetur en raunsætt mat segir okkur samt að fjögur mörk í fimm deildarleikjum, fallbarátta (eins og staðan er í dag) og tap á heimavelli gegn Northampton í deildarbikarnum er langt því frá að vera Liverpool sæmandi.

Vonandi fer þetta að ganga betur hjá kallinum. Ég er hins vegar ekki bjartsýnn.

Fokking Northampton…

Fyrir mót var ljóst að leikjaprógramm Liverpool til að byrja með yrði eins og vanalega svívirðilegt í uppphafi móts. Í dag var komið að erfiðasta leiknum í því prógrammi, United á útivelli og ljóst að liðið var sannarlega ekki búið að fylla mann miklu sjálfstrausti í leikjunum áður og ekki gerðu þeir mikið til að laga það í dag.

Fyrir leikinn var hent Meireles í djúpu laugina fyrir framan Poulsen og Gerrard á miðjunni, Joe Cole kom úr banni og fór á vinstri kantinn og Torres var upp á topp.

Bekkur: Jones, Agger, Jovanovic, Kyrgiakos, Babel, Lucas, Ngog.

Það er óhætt að segja að fyrri hálfleikurinn hafi verið hrein hörmung hjá okkar mönnum og ég hef áhyggjur af þeim sem halda öðru fram. Liðið bara lagði rútunni mjög aftarlega á sínum vallarhelmingi og bauð United mönnum í heimsókn. Torres var einn upp á topp og sá ekki mikið af boltanum nema rétt á meðan Carragher eða Reina bombaði fram á Vidic eða Evans. Við sáum ekki einu sinni skot frá Liverpool manni fyrr en á 25.mín er Johnson átti skot vel framhjá.

En þegar við virtumst nú ætla að halda þetta út fram að hálfleik án þess að leyfa United að ógna markinu að ráði tókst okkur sýna hvernig ekki á að verjast horni sem endaði með marki frá manni leiksins, Dimitar Berbatov. Torres af öllum mönnum var með vonlausa dekkningu á hann, vitlausu megin og varð því að gefa honum auðan skalla að marki. Konchesky var með stöngina en hélt líklega að hann væri í marki í hornum og stóð því bara fyrir aftan Reina í miðju markinu. Hvorugur náði að komast fyrir boltann sem maðurinn á stönginni átti allann tímann að eiga og fullkomnaði þetta sannarlega ömurlegan fyrri hálfleik hjá Konchesky. Enn eitt skiptið var eins og við nennum ekki að spila fyrri hálfleik og það var svo augljóst að Hodgson var að reyna að sækja stigið að það var sársaukafullt á að horfa.

Okkar menn komu mun grimmari út í seinni hálfleik og fóru að draga sig mun meira fram á völlinn. Það stóð þó ekki lengi yfir og fljótlega var United aftur komið með undirtökin og var Nani rétt búinn að skora er hann bombaði í stöngina í eitt skiptið.

Fimm mínútum seinna var Nani aftur á ferðinni enda líklega gaman hjá honum í dag með Konchesky á eftir sér, hann sendi fyrir á Berbatov sem náði að taka boltann á sig og síðan smellhitta hann langt yfir getu með bakfallsspyrnu í slánna og inn. Frábært mark hjá Berba og í takt við Liverpool undanfarið að svona komi gegn okkur.

Þetta virðist þó loksins hafa komið okkar mönnum í skilning um að við værum í raun ekki Fulham heldur Liverpool og frammistaðan fyrstu 60.mín með öllu óásættanleg og það sem líklega skellfdi Hodgson mest að nú þyrftum við að sækja.

Torres sem ekki hafði sést fékk víti eftir að hafa fíflað Evans innan teigs og Gerrard skoraði af öryggi. Stuttu seinna var Torres kominn í gegn en var kippt niður af John O´Shea rétt fyrir utan teig. Reglurnar þegar kemur að svona brotum eru alls ekki flóknar en Howard Webb sem oft hefur verið talinn með þegar leikmannahópur United er lesinn upp þorði ekki að dæma víti og svo rautt á innan við fimm mínútum á Old Trafford enda myndi það gera Ferguson reiðan og það má víst ekki. Þetta var klárt rautt og klár hagnaður fyrir United, það var ekki Webb að þakka að Gerrard afgreiddi þessa aukaspyrnu listavel og jafnaði metin 2-2.

En þar með virtist Hodgson vera orðinn himinlifandi með stöðuna og liðið gjörsamlega pakkaði rútunni aftur og bauð United í heimsókn. Pressan jókst og jókst þar til á endanum að O´Shea sem ætti að vera upp í stúku kom með sendingu fyrir á fokkings Dimitar Berbatov sem skallaði í netið, þriðja mark hans í þessum leik, annað skallamarkið hans og þriðja markið eftir fyrirgjöf. Hvar er Hyypia þegar við þurrfum hann?

Þetta varð niðurstaðan, hundlélegur leikur hjá okkar mönnum og gríðarlega leiðinleg frammistaða fyrir utan tíu mínútna kafla þar sem Gerrard og Torres hrukku í gang. Sá kafli reyndar átti að duga og því endalaust pirrandi að tapa þessum leik.

Núna höfum við spilað þessa erfiðu byrjun tímabilsins og eins og margir óttuðust var þetta ekkert minna en martröð, 5 stig eftir fimm leiki, einn góður hálfleikur gegn Arsenal og varnarsinnaðara lið heldur en Houllier bauð uppá.

Þetta þarf svo sannarlega að fara lagast og þetta lið og stjórinn þarf að fara átta sig á því að hann er ekki að stýra Fulham og stig á útivelli er aldrei æðislega ánægjuleg úrslit.

Eins verð ég að segja að ég sakna þess að stjóri Liverpool nenni ekki að detta í´ða með Fergie eftir leik, svarar honum fullum hálsi og vinnur leikina gegn honum.

Ég verð pirraðari með hverjum leik en lifi í voninni að framundan séu nokkrir sigurleikir í röð. Til þess að svo verði þarf að taka liðið úr handbremsu.

Eins og menn gátu lesið í athugasemd minni við upphitun Steina var ég ekkert yfir mig spenntur yfir Europa League þetta árið og var því frekar rólegur þegar ég settist niður í kvöld til að fylgjast með fyrsta leiknum í riðlakeppni hennar.

Ég held bara svei mér að eftir kvöldið sé áhuginn töluvert meiri.

Dembum okkur af stað og byrjum á byrjunarliði RH:

**BEKKUR:** Jones, Johnson, Lucas, Carragher, Pacheco, Shelvey, Eccleston.

Enn og aftur lak rétt lið á netið daginn fyrir leik, nokkuð sem pirrar mig talsvert, en skipti þó ekki öllu máli í kvöld. Í liðinu var verið að spila nýjum Púlurum í takt við búninginn (Meireles – Konchesky – Cole), leyfa yngri mönnum (Spearing – Kelly – N’Gog) og “squad-players” (Kyrgiakos – Babel – Maxi) að minna á sig. Reina fyrirliðinn og Agger þeir einu sem mikla reynslu höfðu í liðinu.

Fjörið byrjaði eftir 27 sekúndur þegar varnarmaður gestanna gerði sig sekan um mistök sem hleyptu Joe Cole einum í gegn. Hann kláraði það með miklum stæl, setti boltann stöngin inn í fjærhorn og þarf ekki lengur að hafa áhyggjur af fyrsta marki sínu fyrir Liverpool Football Club. Það er komið og staðan strax orðin 1-0. Fljótasta Evrópumark í sögu klúbbsins, svona fyrir þá sem vilja halda utan um slíka tölfræði!

Stuttu seinna fékk Kyrgiakos skallafæri upp úr horni og Spearing átti hörkuskot, manni sýndist leikurinn bara að verða slátrun. En á 13.mínútu urðu mistök á miðjunni til þess að Steua vann boltann tiltölulega hátt á vellinum, Spearing náði ekki að loka á sendingu innfyrir þar sem Tanase stakk varnarmennina af og setti hann snyrtilega yfir Reina. Þar með orðið 1-1.

Það sem eftir lifði fyrri hálfleiks voru gestirnir á köflum sprækari. Playmakerinn þeirra, Bogdan Stancu, var allt í öllu á vellinum en þeir náðu þó ekki að skapa almennileg færi. Ekkert frekar en við sem vorum frekar ragir og jafnt í hálfleik.

Það var alveg ljóst strax í byrjun seinni hálfleiks að stjórinn vildi fá liðið ofar á völlinn og í pressu. Við sóttum af krafti, unnum boltann framarlega og sjálfstraustið jókst.

Við brutum svo ísinn á 54.mínútu. Maxi tók horn frá hægri og smápeðið Sotiris Kyrgiakos var rifinn niður (eða…..) í teignum. Þvílíkt sem það munar nú að hafa “Duffieldinn” inná í hornum og aukaspyrnum – töluvert meiri ógnun en Carragher vinur minn! Dómarinn benti á punktinn, þangað mætti ekki Cole, heldur David N´Gog sem var ansi svalur á punktinum þar sem hann setti markmanninn í rangt horn og kom okkur í 2-1.

Nú hikuðu menn ekki og héldu áfram. Raul Meireles komst stöðugt meir inn í leikinn, Cole var á fullri ferð um allan völl og bakverðirnir overlöppuðu kantmennina hægri vinstri. Þó gekk illa að skora og það var ekki fyrr en brasilíski snillingurinn Lucas Leiva, þá nýkominn inná sem varamaður fyrir ansi dapran Ryan Babel, klíndi boltann óverjandi í markið af 25 metrum á 81.mínútu og tók gamalkunnugt Luis Garcia style fagn og saug þumalinn. Staðan orðin 3-1 og game over.

Samt ekki alveg því David N’Gogsetti mark sitt nr. 6 í vetur í uppbótartímanum með neglu úr teignum eftir klafs. Öruggur 4-1 sigur staðreynd og rúmlega 25 þúsund áhorfendur fóru flestir glaðir heim.

Þessi leikur nýttist klúbbnum vel held ég. Konchesky og Meireles kláruðu 90 mínútur og það skiptir máli. Konchesky er ekki áberandi en gerir fá mistök og það sást greinilega að Meireles er flinkur fótboltamaður sem á alla möguleika á að bæta liðið okkar töluvert. Þess utan sýndi Kyrgiakos klárlega að hann nýtist okkur í vetur – ekki síst með ógnun í set-piece atriðum og mun fá mínútur og Maxi átti skástu frammistöðu sína í langan tíma. Vonandi bara heldur hann áfram að batna.

Ég var ánægður með Martin Kelly í bakverðinum, framtíðarleikmaður þar á ferð, en Jay Spearing sannfærði mig ekki þó hann hafi bætt sig þegar á leikinn leið. N’Gog sýndi enn að hann er góður að klára færi en er enn slakur að halda boltanum og spila sína menn uppi. Ég var þó afar glaður þegar ég sá að Hodgson hætti við að skipta honum útaf og gaf honum fleiri mínútur á kostnað vonbrigða kvöldsins, Ryan Babel.

Ég ætla að leyfa mér að pirra mig á Babel karlanganum sem var að mínu mati slakasti leikmaður liðsins í kvöld. Hann komst aldrei framhjá bakverðinum sínum, var slakur í pressunni og skilaði litlu sem engu sóknarlega. Ég sé ekki að hann verði áfram í okkar frábæra liði mikið lengur og mér finnst beinlínis út í hött að biðja um að hann fái að spila eitthvað í næsta leik. Menn eiga ekki að fá að spila í treyjunni heilögu sem spila ekki betur en þetta og tilgangslaust að “spila honum í form” takk!

Skiptingarnar fannst mér koma alltof seint og bara hægt að dæma Lucas, sem kom sterkt inná og setti flott mark sem gladdi góðvin hans Steven Gerrard mikið í stúkunni. Vel gert hjá Brassanum sem örugglega verður gagnrýndur samt, þó ekki væri nema bara fyrir brosið og fagnið!

Pacheco og Eccleston komu áræðnir inná en fengu fáranlega lítinn tíma í þessum leik til að sýna sig.

Að lokum val á manni leiksins. Þar ákvað ég að velja Joe Cole sem sýndi svakalega yfirferð, skoraði mark og var mikil ógn allan tímann. Mikið vona ég að hann haldi áfram að skína! Meireles varð í öðru sæti og ég er mjög spenntur að sjá hann í framhaldinu…

Europa League verður vonandi vettvangur fleiri svona leikja þar sem við fáum að sjá aðra leikmenn en oftast spreyta sig.

Næst er það OT á sunnudaginn kl. 12:00. Það er ekki raunhæft að biðja um sigur en mikið langar mig samt!

Okkar menn fóru til Birmingham í dag og gerðu enn einu sinni jafntefli við Birmingham.

Roy stillti liðinu svona upp í byrjun:

Fyrri hálfleikurinn var, einsog aðrir fyrri hálfleikir á þessu tímabili, verulega slappur. Torres átti reyndar að fá vítaspyrnu þegar hann var felldur í teig Birmingham manna, en ekkert var dæmt. Fyrir utan það, þá áttu Birmingham miklu fleiri hættuleg færi og við máttum þakka Pepe Reina fyrir það að leikurinn var markalaus í hálfleik.

Seinni hálfleikurinn byrjaði ekki mikið betur og Birmingham héldu áfram að vera sterkara liðið. Þegar leið á hálfleikinn náðu okkar menn þó undirtökunum, en það skilaði litlu af sér.

Einsog í síðasta leik þá náðu Poulsen og Lucas alls ekki saman á miðjunni. Meireles kom á endanum inn fyrir Lucas og hann lofaði góðu. Sérstaklega fannst mér Poulsen slappur í þessum leik.

Konchesky átti ágætis fyrsta leik áður en hann fór meiddur af velli, en í hinni bakvarðarstöðunni var Glen Johnson á köflum alveg hræðilegur. Missti boltann hvað eftir annað.

Torres og Gerrard fengu svo sem litla þjónustu frammi, en þeir gerðu líka lítið úr því sem þeir fengu. Á köntunum voru svo Milan og Maxi afleitir.

**Maður leiksins**: Það kemur bara einn til greina: **Pepe Reina**. Hann hélt okkur inní þessum leik.

Er jafntefli á þessum útivelli verstu úrslit í heimi? Nei.

En núna hefur Liverpool liðið spilað 4 leiki í deildinni án þess að sýna í raun almennilegt spil, fyrir utan ágætis baráttu í seinni hálfleik gegn Arsenal. Þessir leikir hafa í raun bara verið algjörlega beint framhald á þeirri spilamennsku, sem okkar menn sýndu undir stjórn Rafael Benitez á síðasta tímabili. Þannig að væntingar sumra um að leikmenn myndu spila betur þegar þeir losnuðu undan stirðleika Benitez hafa ekki ræst.

Aðallega er sóknarleikurinn hreint afleitur hjá liðinu. Joe Cole kemur vonandi inní liðið í næsta leik og kannski að það bæti einhverju við liðið.

Það er allavegana fátt, sem hægt er að gleðjast yfir í spili okkar manna og næst í deildinni er það svo heimsókn á Old Trafford.