Helsta fréttin í Englandi núna er hugmynd Ian Ayre fyrir hönd Bandarískra eigenda Liverpool að liðið fái að semja um sjónvarpsútsendingaréttinn frá leikjum sinna liða sjálf. Þá er verið að tala um sjónvarpsréttinn utan Englands en samningur um þann sjónvarpsrétt rennur út á næsta ári og fyrirséð er að næsti samningur verði í fyrsta skipti stærri en samningurinn sem gerður er fyrir sjónvarpsréttinn í Englandi. Það er samið um þetta í sitthvoru lagi og skiptast tekjur af sjónvarpsréttinum erlendis jafnt milli allra liða í deildinni. Eigendur Liverpool eru öfugt við forvera sína sl. áratugi að átta sig betur og betur á hversu stórt vörumerki þeir eru með í höndunum og vilja eðlilega (upp að vissu marki) fullnýta þá möguleika sem félagið hefur og auðvitað gera liðið samkeppnishæft við þau allra stærstu.

Ayre er að horfa á fyrirkomulagið á Spáni þar sem hann sér lið eins og Barcelona og Real Madríd sjá um sína sjónvarpssamninga sjálf og þau græða á tá of fingri meðan lið eins og Manchester og Liverpool, sem ég efast ekkert um að séu engu minna þekkt ef ekki þekktari lið heldur en þau Spænsku á heimsvísu þurfa að deila sjónvarpstekjum jafnt milli 18 annarra liða.

Eða eins og Ayre segir:    

“Is it right that international rights are shared equally between all the clubs?

“At some point we definitely feel there has to be some re-balance on that, because what we are actually doing is disadvantaging ourselves against other big European clubs.

“If Real Madrid or Barcelona or other big European clubs can truly realise their international media value potential, where does that leave Liverpool and Manchester United? If they just get bigger and generate more, then all the players will start drifting that way, won’t they?

Mjög góður punktur hjá Ayre og flott að sjá okkar menn stefna hátt. Þeir horfa á Barcelona og Real sem keppinauta og vilja fá að keppa við þessi lið á jafnréttisgrundvelli. Ekkert nema eðlilegt að vekja athygli á þessu og kanna þá möguleika sem Liverpool hefur til að afla meiri tekna, það er auðvitað mikið til hans starf og hann er talinn vera mjög góður í sínu starfi.

En hérna hætti ég að láta eins og mér lítist á einhvern hátt vel á þessa hugmynd, satt að segja finnst mér eins og ég hafi verið að lesa pistil eftir ungan sjálfstæðismann frá 2006 og slíkt gerði maður aðeins ef maður var að leita að góðu gríni. Ég vill ekki halda því fram að spænska módelið sé gallað…það er meingallað. Þetta getur ekki annað en stuðlað að því að þau ríku verði ríkari og möguleikar annarra liða en þeirra sem eru á toppnum um þessar mundir eru sama og engar nema til komi moldríkur maður með temmilega mikla athyglissýki og nógu mikinn áhuga á live útgáfunni af Football Manager (með svindlinu). Einokun Barca og Real er mjög óvinsæl á Spáni og þrátt fyrir að þessi lið nái að lokka til sín alla bestu bitana á markaðnum og spili frábæran fótbolta oft á tíðum er deildin á Spáni orðin minna spennandi en sú skoska og ég trúi ekki að forsvarsmenn ensku deilarinnar vilji fara sömu leið. Nógu illa er fjármunum skipt þar í landi nú þegar.

Núna þurfa liðin ekki að skipta tekjum á milli sín á neinn hátt nema sjónvarpstekjum sem koma utan Englands og helmingi sjónvarpstekna innanlands. Sjónvarpstekjum innanlands er skipt þannig að helmingur skiptist jafnt milli allra liða og helmingur eftir fjölda útsendinga og stöðu í deildinni. Þannig fá stóru liðin mun meira í sinn hlut, United fékk t.d. helmingi meira en Blackpool á síðasta ári. Tekjur af sjónvarpsrétti utanlands er skipt jafnt á milli allra liðanna.

Það er ljóst að margir andstæðinga Liverpool muni koma til með að snúa út úr þessari tillögu og saka Liverpool menn um að vera gráðuga eða eins og einn sagði við mig:

Ok, nýju eigendurnir vilja s.s reyna fá easy money því þeir tíma ekki peningum í að koma liðinu á sama stall og Che,City og United. Það hefði verið virkilega gaman að sjá almenn viðbrögð ef fyrri eigendur Liverpool hefðu komið með þessa “tillögu”.

Þetta er ekkert sem Liverpool var einum að detta í hug og eins og staðan er núna er þetta augljóslega ekki að virka ensku liðunum í hag og þau eru að gefa Barca og Real forskot sem þau þyrftu ekki að gefa þeim. Eigendur Liverpool hafa aldrei ætlað sér að fara í keppni við eigendur City eða Chelsea og sjá þetta kannski sem eina af þeim leiðum sem þeir geta farið til að brúa bilið milli félaganna fjárhagslega, þeir ætla sér að láta félagið standa undir sér og láta þann pening sem það aflar renna aftur í starfsemina, það er broslegt að sjá ummæli eins og þau sem ég vitna í enda komin frá Arsenal manni.

Almenn viðbrögð Liverpool manna væru líklega svipuð og þau eru núna, misjöfn eftir því hvern þú spyrð en það kannski sýnir hversu snjallir þessar fyrirmyndir græðginnar voru að þeim datt þetta ekki einu sinni í hug.

Það verður fróðlegt að sjá hvert þessi umræða fer enda stórt mál hér á ferð. Ayre virðist alls ekki njóta stuðnings með þessa tillögu og ekki einu sinni frá Chelsea og United sem bæði hafa gefið frá sér neikvæð fyrstu viðbrögð þó ég vilji sjá eigendur þeirra félaga tjá sig um þetta. Ef ég skil þetta rétt þarf samþykki 2/3 liðanna í deildinni til að samþykkja að breyta fyrirkomulaginu og ég yrði mjög hissa ef það samþykki fengist.

Ég get a.m.k. ekki séð þessa tillögu vera í anda Liverpool FC eða stuðningsmanna liðsins, græðgivæðingin hefur náð alveg nógu langt innan fótboltans og frekar vill maður sjá spánverjana taka upp enska fyrirkomulagið heldur en öfugt. Þetta fyrirkomulag gæti til lengri tíma drepið niður deildirnar eins og við þekkjum þær í dag enda ekkert gaman að fylgjast með deild sem annaðhvort Celtic eða Rangers / Barca eða Real (o.s.frv.) vinnur. Súper deild með svona NBA fyrirkomulagi gæti þessvegna fæðst út frá þessari þróun með stærstu liðum Evrópu og þeim sem eiga nógu ríka eigendur er slíkt væri stofnað.

Endilega deilið ykkar skoðun á þessu, eftir að þið hafið hlustað á podcastið frá því í gærkvöldi.

Núna í ágúst kemur út bók á Englandi sem inniheldur allt sem þú þarft að vita um félagið okkar Liverpool Football Club. Bókin, sem kemur til með að heita Liverpool: The Complete Record, er verk Akureyringsins Arngríms Baldurssonar og Reykvíkingsins Guðmundar Magnússonar. Þeir hafa lengi starfað fyrir Liverpool klúbbinn á Íslandi og lagt gjörva hönd á margt.

Fyrir sjö árum stofnsettu þeir vefsíðuna LFChistory.net. Þar hafa þeir, og nokkrir aðrir áhugasamir félagar þeirra á Englandi, safnað saman tölfræði um alla aðalliðsleiki Liverpool og leikmenn félagsins frá stofnun þess árið 1892. Er um einstakan gagnagrunn að ræða sem vart á sinn líkan í víðri veröld þó einstaka aðilar eigi miklar skrár um leiki félagins í fórum sínum.

Á hinni opinberu vefsíðu Liverpool, Liverpoolfc.tv, er að finna upplýsingarnar sem safnað hefur verið saman á LFChistory.net en þar á bæ föluðust menn eftir tölfræðinni hjá Arngrími og Guðmundi og gerður var samningur um afnot af henni fyrir tveimur árum.

Á liðnu hausti gerðist það svo að fulltrúar bókaútgáfunnar deCoubertin Books settu sig í samband við Arngrím og Guðmund um að fá afnot af gagnagrunninum til útgáfu á bók. Þeir félagar slógu til og nú er bókin að verða að veruleika. Árið 1990 kom út bók, eftir Brian Pead, sem heitir Liverpool: Complete Record en alla tíð síðan hefur bók af þessu tagi ekki komið út um Liverpool. Óhætt er að segja að útkoma þessarar bókar sé tímamótaviðburður fyrir alla þá sem hafa áhuga á sögu Liverpool Football Club. Að minnsta kosti finnst mér að svo sé og það án allar hlutdrægni. Þess má til gamans geta að deCoubertin Books hefur gefið út samskonar bók um Everton Football Club.

Við hvetjum alla til að kaupa sér eintak af bókinni í forsölu hérna á netinu. Bókin mun verða seld í Jóa Útherja, en þá þurfa menn að bíða fram í ágúst. Það er auðvitað miklu sniðgra að drífa sig bara í að panta bókina strax!

Er ekki réttast að leyfa þessari snilld að lifa fram að upphitun a la SSteinn sem ætti að detta inn á morgun?

Þar sem bréfið er á lokuðum hluta vefsíðu The Times (þarft áskrift til að lesa) birti ég það hér í fullri heild. Þetta er langt en skyldulesning:

Thanks for getting in touch again. I’m writing to you not out of any mission to clear my name – if I felt I had anything to apologise for I would have done so, without hesitation, a long, long time ago. I’m sending this to you, in good faith, because my family, particularly the younger members, are continually being wounded by the combination of hearsay, mistruth and malicious gossip regarding my decision to sell the club, and the process that led the sale.

I’m writing because it’s 5 years this week since the miracle of Istanbul – my greatest moment as a fan and as Chairman of Liverpool Football Club – but which now feels light years away from happening again. But above all I’m writing to you because I care deeply about the club, the team and the fans. I hope against hope that Messrs Gillett and Hicks will see this letter, or some portion of it, and do the right thing. In holding on and holding out, they risk damaging a sporting institution of global renown and if they have any conscience or nobility they will stand aside and allow new owners to take over the club for its future benefit and that of its lifeblood – the club’s fans.

One of the principles that unites us as Liverpudlians, gives us pride and informs our sense of identity is the philosophy of doing things The Liverpool Way. On the pitch this evolved from Shankly’s fearless attacking football into a simple but wonderful game of pass and move, founded on hard work and a team spirit that relied upon everybody fighting for each other. Off the pitch things were not so different. We would put our faith in the manager and support him to the fullest extent we were able. Since the day I accepted the honour of becoming Chairman of Liverpool F.C to the day I stood aside, that has been my guiding principle; back the manager, invest in his vision and ensure that the heartbeat of the club – the methods and ethics that we hold so dear – are preserved and continue in The Liverpool Way.

When I asked Rick Parry to join the club as Chief Executive, I knew that he too cherished these ideals. While we were both very eager for success and both dearly longed to help guide the club back towards the good times, we equally knew that there was a correct way, a Liverpool way of doing things. And one thing we would never countenance was any notion of borrowing against the club to create a phony wealth for some “jam today” spending splurge. I can say with certainty that our housekeeping was immaculate. I have always acted with the very best interests of the club at heart, and if I’ve made mistakes – which I know I have, and not solely with regard to Gillett and Hicks – then they have been honest mistakes.

To give a proper context to the situation we find ourselves in now, it’s important to trace things back to their roots. I became the majority shareholder of LFC in 1991, and underwrote a new share issue in 1994. Pre Euro 96, football was incredibly unfashionable. There was nobody else on the scene in Liverpool who was even remotely interested in taking on the financial challenge of LFC. I became involved for one reason – for the love of the club. But in the wake of Euro 96 with the influx of more and more overseas superstars on superstar wages, I was aware the game was changing beyond all recognition and deeply worried, too, about my ability to continue underwriting the financial side.

I was from the ever-decreasing pool of old-school club owners, the locally-based, locally wealthy supporter like Jack Walker who stuck his money in out of his passion for the club. If we’d have done it as an ‘investment’ we’d have come unstuck pretty quickly. Back then, football was a mug’s game when it came to the finances. You did it because you loved you club – although, unlike the Chairmen of other clubs, I would never entertain the idea of a stand or a stadium being named after myself. That wouldn’t be Liverpool, and it wouldn’t be me.

If loyalty is a weakness then I’m loyal to a fault. I stuck to my guns in terms of backing the people I trusted, and it began to work. Under Gerard Houllier we began seeing the results of a long-term strategy. The Academy, the new training facilities at Melwood, investment in the squad all required serious money – much more money than the club could ever generate in those pre-Champions League, pre silly-money years. It’s easy to overlook the fact that we only qualified for the Champions League for the first time in 2001, and only really started making money in Europe thereafter. But 2001 was a year we’ll all remember with great affection – the year we finally began our concerted fight back. Rick and myself felt satisfied that the time, the patience and the investment was finally amounting to the targets we aspired to: winning the League again, and re-establishing Liverpool F.C as a force in Europe.

I’d pinpoint 2002-2003 as pivotal in what led to my ultimate decision to stand aside if the club was ever going to truly progress – and if we could find the right calibre of investment, and curator. At the end of a terrific 2001-2002 where we made a bold and realistic scrap of the Premier League title chase and came agonisingly close in the Champions League, I backed Gerard in a significant summer of signings. The £20 million we spent was a huge outlay in those pre-Abramovich times, and it was done in the knowledge that we couldn’t repeat the spend again without significant progress – a proper go at the Champions’ League and, chief among our goals, the return of the League Title to Anfield. Very regrettably, 2002-03 failed to deliver our aspirations, and the players we invested in were unable to make a difference.

Rick was always vocal about planning for success, and after much soul-searching from everybody close to the club we bowed to the inevitable. We began to accept that the only way we could continue to compete was by building a new stadium. Anybody who cares to dredge the archive will find myself on record as finding the decision difficult to come to terms with; but looking back now, the thing I was finding most difficult, was the transformation of the game I loved. Football clubs were beginning to be seen as a source of profit rather than a source of pride; they were as much financial institutions as they were sporting legacies. The Abramovich era was upon us, and I knew that I could never compete.

The search for suitable custodians began in earnest. I don’t really care whether the supporters like me or approve of me – but it’s important that they believe me. I would never lie, never – and I have nothing to hide. We looked long and hard for the right person or institution, we followed up every lead. We WANTED that fantasy investor to come forward – the infinitely wealthy, Liverpool-loving individual or family with the wherewithal to transform our dreams into reality. And so sincere was our commitment to finding that person or company, that we invested huge sums and massive amounts of time investigating potential investors, only to conclude that they were not the right people for Liverpool. It would have been easier, I assure you, just to take the money, cross our fingers tight and hope things worked out – but we dug deep into every file and asked all the tough questions, knowing the answers might scupper any deal.

To give just one example, we responded to overtures from Thailand – the figures discussed were so enormous we were obliged to take a closer look. We had just persuaded Rafa to join the club as manager and were eager to back him in the transfer market. No matter how dizzying their wealth though, we would never simply rush into a relationship with an unsuitable partner, and so it transpired with Thailand. After looking closely at the deal we withdraw from the proposition, and did so for all the honourable reasons you’d expect from our club. So it was ironic that Manchester City was subsequently sold to the same entity, without so much as a murmur of disapproval from their fan base. When it suits them, football fans can turn a blind eye to the things they’d rather not have to acknowledge. We did acknowledge it though – we confronted the reality that the Thai offer was unethical, made our decision to withdraw and carried on the search. Rick’s remark about selling the family silver has been used repeatedly against ourselves and the board – but it was said in all seriousness, with all sincerity. Several years down the line, I do sometimes wonder if we took the process too seriously. Do the majority of fans just want owners, whoever they are, who’ll buy all the best players, come what may? Speaking for myself, I could never square that outlook and that legacy with our own unique football club.

Around that time, by the way, I experienced my first real backlash from the fans. It started with a few letters in The Echo and quickly grew into a campaign aimed at forcing me to sell. There’s an irony there somewhere that, in holding on and giving prospective new owners the third degree I was somehow seen as deliberately holding the club back! It was loud minority giving me stick, but this growing ill-feeling was certainly a factor I took into account. Our search for funding took us to the U.S where we spent time with the hugely impressive Robert Kraft.

Both Rick and myself were disappointed that the Kraft family decided not to take their interest any further – Robert is a good man, and would have been a fitting custodian for LFC. Around the same time we met George Gillett for the first time, liked him very much as a man and were struck by his sheer passion for the club he owned, the Montreal Canadiens. There was a cultural similarity between the Canadiens and LFC, in that Montreal is perhaps the most un-Canadian of Canada’s major cities; the fans see themselves as separate (and perhaps superior) to the rest of the country. They are devoted to their team, which gives them a sense of pride and identity. Importantly, too, all the fans we spoke to on the street and around the stadium had nothing but affection and praise for their owner, George Gillett. Sadly George was unable to follow up his very real interest with the necessary funding to take our club forward.

We have been accused of failing to capitalise on the Istanbul Effect – in fact our talks with Dubai International Capital stemmed directly from winning the Champions League in 2005, with Sameer Al Ansari from DIC introducing himself to Rick Parry in Istanbul and making it known that he was an ardent Liverpool supporter. Rick wasted no time in following up this lead, and having laid out our needs (significant investment for players; a new stadium;) we spent the next year working out a deal with DIC. On 1st December 2006 we informed DIC that they were our preferred option – and that the deal would have to be completed by 31st December 2006, for 2 reasons.

Firstly, so that Rafa could take advantage of the January transfer window, and secondly the timeline of non-negotiable targets we had to hit if we were to start the new stadium on time. Several things happened (or didn’t happen) that gave cause for concern. Our being made aware that DIC had devised a 7-year exit strategy was one such issue, along with a suggestion they intended to raise £300 million in working capital (i.e debt), secured against the club. But by far biggest reality check came when we got down to the practicalities of planning a schedule of works on the new stadium. Under strict terms we had negotiated with the various agencies, local and European, with whom we had to deal over grants, planning permissions etc, we were on course to complete the stadium in time for the 2009/10 season, but we had to keep resolutely to the timetable. Therefore (also in December 2006), the club put it to DIC that it was essential we placed an immediate order for the steel required for the new ground’s infrastructure. The steel was going cost in the region of £12 million. Deadlines passed before and after Christmas. New Year 2007 came and still no steel, and quite frankly (and, I think, justifiably) we began to have misgivings.

At this juncture – January 2007 – George Gillett returned with a new proposal. We asked to hear more, and George introduced his partnership with the Hicks family. On 30th January 2007 (the day we played West Ham away) we put the Gillett/Hicks proposal to the board, and they voted in favour. . I was conscious of the fact I’d agreed a deal with DIC, and telephoned Sameer Al Ansari to tell him that the board preferred Gillett and Hicks’s offer, and I wanted 48 hours to think things through. DIC representatives confronted me prior to the game and put it to me that I had to sign off on their offer immediately or the deal would be withdrawn. I told them I wouldn’t be held to ransom – and they withdrew the offer. With hindsight, we may have had a lucky escape there as Dubai is not the buoyant market it was in 2007.

We moved ahead with Gillett and Hicks with all due speed (even now I can not accept that we were hasty) – and here is an element of the process I accept we could have handled better. We had looked into George Gillett’s affairs in detail, and he came up to scratch. To a great extent, we took Tom Hicks on trust, on George’s say-so. There was still the very real business of obtaining approval of the shareholders, however. I was the 51% majority stakeholder, but I was obliged to -and I wanted to – obtain a mandate from Liverpool’s shareholders great and small. Gillett and Hicks produced a very substantial offer document containing all the key assurances re debt, the stadium, investment in the squad and respect for Liverpool F.C’s unique culture, traditions and legacy. It was impressive stuff – and it did the trick. For the motion to be carried we needed around 90% in favour. Over 1700 shareholders voted and the result was 100% in favour of accepting Gillett & Hicks’s offer.

So many times I have had people ask me, and write to me, and quiz the people who are close to me:

“Wouldn’t a simple Google search have told you all you needed to know about Tom Hicks?”

I could be flippant and tell you I don’t know what Google is (I have never used a computer in my life). I could point out that internet searches are as likely to mislead as to inform. But the truth is that we went way beyond Google in our check-ups. We retained Price Waterhouse Coopers to advise us on the fabric of the deal, and they received assurances from Rothschilds, one of the most respected and respectable names in global finance, who vouched for both Tom Hicks and George Gillett. Indeed, Rothschilds – who were representing Gillett and Hicks – telephoned a non-executive director of LFC, Keith Clayton, to assure him that both were good for the money. Could we have done more? Probably – though under those circumstances, in that time-frame, probably not. We did our due diligence on Messrs Gillett and Hicks and if we’re guilty of anything it is that, after four years searching, we may have been too keen, too ready to hear the good news that George and Tom had passed their tests.

The Google question, along with any suggestion that the shareholders and I preferred the Gillett/Hicks bid because it promised to net us more money, is a source of anger to me. Internet culture is inexact and gossip-driven… to suggest anyone at our football club would run a financial health-check via a search engine is just silly. Don’t forget that everyone was delighted with their takeover at the time. Significant shareholders like Granada and Steve Morgan were insistent the board of LFC should accept the G&H offer, and left me in no doubt about my legal duty to accept the offer. George and Tom were carried shoulder high through the city centre on the afternoon of the Barcelona game in March 2007 – it wasn’t just me who was taken in. And as for the extra money I netted from the G&H deal – you really don’t know me if you think that was a factor. Ultimately, the deal we signed up to was laid it in unambiguous terms in the share offer document. That is a matter of fact. But at the end of the day you can carry out any number of checks with infinite degrees of scrutiny and certainty, but I doubt there’s any procedure available that will legislate for a guy you’ve come to trust looking you in the eye, telling you one thing and doing the exact opposite.

As I’ve already said, I feel no duty to justify myself and in writing to you now there is much I’ve withheld out of decency, more than duty. There’s also the very real possibility that, in speaking out, I might derail the process that many believe I can positively effect. But it has been hard for me, sitting mute on the sidelines as the club I love suffers one blow after another. Since resigning from the board I have not set foot inside Anfield – and it hurts. I hugely regret selling the club to George Gillett and Tom Hicks. I believe that, at best, they have bitten off much more than they can chew. Giving them that benefit of the doubt – that they started off with grand ideals that they were never realistically going to achieve – I call upon them now to stand back, accept their limitations as joint owners of Liverpool Football Club, acknowledge their role in the club‘s current demise, and stand aside, with dignity, to allow someone else to take up the challenge. Don’t punish the club’s supporters any more – God knows they’ve taken enough. Take an offer, be realistic over the price, make it possible. Let the club go. It is a sign of strength, not weakness, to concede for the greater good.

Yours faithfully,

David Moores

Nákvæmlega! :-)

Eins og allir stuðningsmenn Liverpool hef ég ekkert verið neitt himinlifandi með byrjunina á þessu tímabili okkar, 8 leikir og þrjú töp og öll gegn liðum sem flokkast sem topp 10 lið.  Það er því kannski skiljanlegt að einhverjir byrji með hinn æðisgengna söng um að tímabilið sé búið, punktur basta, það varla tekur því að spila rest.

Það auðvitað  tekur því varla að benda á að þetta er að sjálfsögðu ekki raunin enda 30 leikir eftir ennþá. En það sem mér finnst svolítið merkilegt er að fyrir Chelsea leikinn þá vorum við í raun með stigi meira heldur en á sama tíma í fyrra, höfum unnið þessi smærri lið þó nokkuð sannfærandi og ekki ennþá gert eitt einasta jafntefli. Það er auðvitað ekki mikið að marka það að bera þetta svona saman en eftir slæma byrjun þar sem liðið var enganvegin búið að slípast þá getur það varla talist heimsendir að tapa gegn Chelsea á Stamford Bridge eftir nokkuð jafnan leik sem hefði einfaldlega með smá heppni (og t.d. víti í fyrri hálfleik) getað endað með útisigri. Chelsea tapar varla heimaleik og það var næstum því tilefni til hátíðarhalda er við unnum þá þarna í fyrra, svo sjaldgæft var að þetta lið tapaði heima (fyrir utan að við áttum í basli þarna löngu fyrir tíð Romans).

Þannig að mínu mati er fásinna að tala um að tímabilið sé búið þó við höfum tapað úti á Stamford Bridge og séum nú þegar sex stigum á eftir þeim bláu. Ofan á þetta má líka benda á að það er alls ekki eins og hin toppliðin hafi farið hnökralaust í gegnum byrjun mótsins. United tapaði eftirminnilega gegn vinum mínum í Burnley, fengu heilmikla hjálp frá dómaranum til að vinna nágranna sína í City (voru þó mikið betri) og voru hreint út sagt STÁLheppnir að merja út jafntefli gegn Sunderland. Chelsea hefur verið að vinna sína leiki með mörkum í blálokin og vissulega sýnt mikla meistaraheppni en þeir taka svo líka upp á því að tapa fyrir liði eins og Wigan. Eins má benda á að þetta lið er skipað frekar gömlum leikmönnum sem ættu að þreytast aðeins og jafnvel detta í meiðsli (voða lítið um það hjá Chelsea núna) þegar liður á tímabilið ásamt því að þeir missa slatta af sínum hóp í Afríkukeppnina í janúar. Arsenal er að spila mjög flottann bolta og virka til alls líklegir en ég á eftir að sjá þá halda út yfir heilt tímabil, og það með ekki sterkari miðju varnarlega en þetta, svo ekki sé talað um vörn og mark  (ekki útilokað samt). Man City er síðan alveg óskrifað blað líkt og Tottenham, þeir ljósbláu eru mjög nærri því að vera alvöru topplið og virðast vera að slípast vel saman á meðan ég spái því að Spurs komi til með að eiga sitt besta ár í marga áratugi og brjóti sér jafnvel leið inn í topp 4. Til þess þurfa þeir reyndar að hafa Modric heilan.

Þannig að þó að Liverpool hafi verið að hiksta á við sauðdrukkinn kvennmann á jólaballi í byrjun móts þá má ekki gleyma því að keppinautarnir eru alveg að því líka og eru síður en svo alveg gallalausir. Klisjan um að mótið verði sterkara í ár virðist actually eiga nokkuð vel við í ár þar sem mun fleiri lið virðast eiga möguleika á að taka þessi “stærri” lið á góðum degi. Þar að auki má alveg merkja smá breytingu á leikskipulagi Liverpool og liðið virðist vera að reyna að halda áfram sóknarleiknum sem endað var á síðasta tímabil og t.a.m. er liðið að klára leiki mun meira afgerandi en fyrir bara nokkrum árum.

Þetta lið á alveg fáránlega mikið inni samt og við vitum það vel. Vörnin á eftir að ná betur saman þegar á tímabilið líður, Carra og Skrtel hafa ekki verið upp á sitt besta og má það kannski að einhverju leiti skýra af því í kringum þá eru nýjir menn. Insúa í vinstri bak sem sækir látlaust, Johnson hægramegin og hann hefur sótt meira á þessu tímabili heldur en allir hægri kanntmenn Liverpool síðan Gerrard var á kanntinum. Síðan er hinn óumdeildi Braselíumaður Lucas tiltölulega nýr á miðjunni. Þetta eru allt góðir leikmenn og hafa spilað vel þegar á heildina er litið en svona breytingar koma niður á varnarleiknum og hafa alltaf gert það. Svo má ekki gleyma því að Agger er við það að koma ferskur til baka og hann er rétt rúmlega mjög góður liðsstyrkur, sérstaklega fyrir sóknarleik Liverpool, fáránlega eins og það nú hljómar miðað við að hann er miðvörður. Lucas og Mascherano fara síðan að fá gríðarlega samkeppni eftir þetta HELVÍTIS FOKKINGS landsleikjahlé þegar Aquialani kemur aftur úr meiðslum, ekki að hann fari að styrkja varnarleikinn mikið.

Þannig að ég sé ekki ástæðu til að tapa gleðinni alveg strax þó að á móti blási í augnablikinu.

…

Það sem ég er hinsvegar alveg að missa þolinmæðina á eru þessir ullarhattar sem “eiga” klúbbinn okkar, þeir Tom & Jerry. Þeir geta bara ekki rekið við án þess úr verði frétt og eins virðast þeir ennþá eiga í brasi með að tala saman.

Áður en ég byrja þetta rant tek ég fram að ég hef nú lítið skammast mín fyrir það í gegnum tíðina að þegar kemur að fótbolta þá hef ég alltaf verið fordómafullur gagnvart bandaríkjamönnum. Þessa þjóð vil ég bara ekki sjá tengjast knattspyrnu á nokkurn hátt og hafa þeir félagarnir ekkert hjálpað til við að breyta þessari skoðun minni. Fótbolti er fínn eins og hann er einfaldur og ennþá þannig að allir sem á hann horfa geta farið út á völl og spilað nánast sama leik og sem betur fer er hann enn ekki svo yfirkaffærður í markaðssetningu að leikmenn þurfi að bíða út á vellinum eins og bjánar til að bíða eftir að auglýsingahléið klárist líkt og t.a.m. er oft raunin í Amerískum Fótbolta.

Þar er ég svo kominn að öðrum punkti í þessum fordómum mínum, þjóð sem er svo afskaplega vitlaus að kalla leik sem gengur út á að kasta egglaga knött sama nafni og allur heimurinn kallar íþrótt sem gengur út á að sparka hringlara knött er ekki hátt skrifuð hjá mér. Ég hugsa þetta allavega eins og bretarnir og væri til í að slá alla þá sem tala um soccer.

Þetta ætti að útskýra þetta aðeins

En eins og líklega flestir hafa tekið vel eftir þá er enn einu sinni verið talað um að einhver moldríkur arabi í beinan ætlegg við Ali Baba ætli að kaupa hlut í klúbbnum eða kaupa hann bara jafnvel allann, þ.e.a.s F6 fyrirtæki í eigu Prince Faisal al-Fahd bin Abdullah bin Saud (frændi SSteins) meðlims í konungsfjölskyldunni í Saudi Arabíu.  Gillett hefur undanferið verið í viðskiptum við þennan mann og er talinn vera tilbúinn að skoða það að selja honum einhvern hlut í Liverpool.

Fréttir af þessu eru hinsvegar mjög óljósar og mismunandi, ef ég stikla á stóru yfir það helsta þá hefur prinsinn s.s:

- ekki áhuga á skuldum Liverpool og vill að Tom & Jerry sjái um þær sjálfir.

- bara rætt við Gillett, ekki Hicks

- áhuga á að kaupa allt frá litlum hluta upp í allan hlut Gillet (og jafnvel Hicks).

- að hann eigi von á Gillett til Saudi Arabíu í næstu viku til að funda um þessi mál.

Að vanda er bara best að trúa ekki aukateknu orði í þessu samhengi, spá sem minnst í þessu og vona það besta. Það besta í þessu tilviki er orðið hjá mér að losna við þennan jólasvein frá klúbbnum með A pósti og manni er nánast sama hver kaupir í staðinn, hann verður líklega ekki verri og svona alveg án þekkingar á fótbolta. Það myndi allavega alls ekki skemma fyrir ef við fengjum í alvörunni prins og helst þyrfti hann að mæta á Anfield á hvítum hesti. En þar sem Prinsinn var á Anfield með Gillett um daginn er óhætt að draga þá ályktun að eitthvað aðeins meira sé í gangi nú heldur en vanalega.

…

Þessar fréttir hafa auðvitað sett Gillett heilmikið í fréttir og auðvitað lesum við meira um eigendur Liverpool heldur en leikmenn sem er einmitt alls ekkert pirrandi.

Reyndar hafa félagarnir í Spirit of Shankly lengi verið með herferð gegn könunum og fara ekki leynt með að vilja losna við þá. Um daginn birtu þeir grein sem vakið hefur töluverða athygli þar sem meðlimur SOS á að hafa átt stuttan fund með Gillett er hann kom til Liverpool borgar í vikunni.

Ég trúi þessu viðtali nú mjög mátulega en ef þetta átti sér stað þá geri  ég fastlega ráð fyrir og vona að hann hafi verið fullur þegar þessi fundur átti sér stað. Þetta er allavega ekki mjög trúverðugt dæmi en nokkuð áhugavert þar sem SOS standa alveg við þetta og ég hélt að þetta væru nokkuð stór og serious samtök.

Um skuldir klúbbsins:

Gillett:

“The club had £40-80m debt when we bought it, but no earnings.” “The debt on the club today is very sound”.

Þetta stangast auðvitað gríðarlega á við allar fréttir sem segja að skuldir klúbbsins séu mjög miklar og allt of mikill partur af kökunni fari í það að borga upp lánið sem þeir tóku til að kaupa klúbbinn!!!  Nýji Rick Parry var reyndar í ágætu viðtali á Echo um daginn þar sem hann fór yfir þetta og reyndi að draga úr áhyggjum aðdáenda af skuldum klúbbsins. En hvað sem fjármálunum líður þá held ég nú að skludir klúbbsins séu vel rúmlega 40-80m núna og enn hefur ekki svo mikið sem skófla farið ofan í jörðina til að byggja völlinn sem byrja átti á innan við 60 dögum eftir að kanarnir keyptu klúbbinn.

.

Nýr völlur

Talandi um nýja völlinn þá hafði Gillett þetta að segja samkvæmt SOS um það brotna loforð sitt um að hafa ekki byrjað á vellinum 60 dögum eftir að þeir keyptu klúbbinn eins og þeir lofuðu á sínum tíma:

George Gillett:

“Whether you see the value is a different issue. Where have we lied? Where’s the lie, for Christ’s sake? In those 60 days, what happened to the world? I didn’t say that. Hicks was the one who said. 60 days? Bulls**t. That was not me. It’s wrong. I have never talked about that. I think that what happened was that Hicks was convinced we were going to start to move dirt on the foundations within a 60-day period. In the period of time, the world credit market collapsed and he had big egg on his face, not living up to what we said. I don’t talk about absolute dates when we’re talking about credit markets.”

Þetta hljómar eins og Liverpool spjall milli mín og Baldvins vinar míns á svona ellefta bjór! En hvort sem þetta er satt hjá SOS eða ekki þá hafði Gilli (ekki Tommi) þetta að segja í sínu fyrsta blaðaviðtali:

Tommi & Jenni

Og þetta er ennþá að koma í bakið á þeim + mjög margt annað.

Annars þá er þessi grein ansi áhugaverð hjá Spirit of Shankly og ég mæli með að menn lesi þetta alveg niður hafi þeir áhuga.

Ég nenni ekki að velta mér mikið meira upp úr þessu og held nú að þessi tali af meira viti.

Það sem ég vil fara losna við úr fjölmiðlum á bretlandi er nafnið George Gillett og Tom Hicks, ég fer að fá útbrot við að heyra á þá minnst.

Vonandi dreifir þetta huganum frá Stoke leiknum í gær.

Uppfært (Aggi): Núna eru komninr 399 meðlimir á kop.is á fésbókinni! Jahá!

Mig langar að byrja á að fjalla um fallbaráttuna í Premier League. Það eru tvær umferðir eftir, 6 stig í pottinum, eitt lið er fallið en hin tvö fallsætin eru óráðin ennþá. Ótrúleg úrslit helgarinnar hafa sett gríðarlega spennu á botninn og ljóst er að síðustu tvær umferðirnar verða magnaðar.

Um helgina var mikil dramantík á botninum þar sem Sunderland bjargaði sér frá falli í ótrúlegum leik.
Fulham komu svo til baka gegn Man. City í fáránlegum leik og hrepptu öll stigin.

Botninn lítur svona út eftir helgina:

Bolton – 33 stig…
Reading – 33 stig…
Birmingham – 32 stig…
Fulham – 30 stig…
Derby – 11 stig…

Um næstu helgi leika þessi lið eftirfarandi leiki:
Fulham – Birmingham…
Reading – Tottenham…
Bolton – Sunderland…

Ræða þetta eitthvað?

Mér þykir oftar en ekki frábær skemmtun að horfa á þessa fallslagi því það er bókstaflega allt undir. Þetta er ekki falleg knattspyrna en þvílík barátta, dramantík og læti. Þessir leikir fara sjaldan eins og menn spá fyrir um og ef fólk nennir ekki að horfa á 90 mínútur af þessum leikjum þá bendi ég þeim á að uppbótartíminn er frábær skemmtun og háspenna lífshætta, jafnvel þótt maður haldi ekki með þessum liðum. Þetta verða oft eins og bikarleikir og að mínu mati er þetta svo stór og fallegur partur af enska boltanum, þessir brútal fallslagir þar sem allt er gert til að sigra, algjörlega enskt.

Eins og ég sagði áðan þá er ekki möguleiki að spá í þetta en ég ætla að reyna. Ef spáin reynist rétt þá fer ég fram á hvorki meira né minna en dans við SStein. Derby eru náttúrlega fallnir en mín tilfinning er sú að Birmingham og Reading fylgi þeim niður í 1. deild. Fulham eru með byr í seglum eftir magnaðan útisigur um helgina svo ég held að þeir nái að bjarga sér og Bolton eru að mínu mati besta liðið þarna og ég hef litla trú á að þeir falli.

Yfir í annað. Er ég sá eini sem er kominn með nóg af þessu skollans tuði í Ferguson? Það er ótrúlegt hvað hann er harðorður og kemst upp með mikið þegar kemur að gagnrýni hans til dómara. Það var kjánalegt að sjá til United manna í gær eftir leik í slagsmálum við vallarstarfsmenn Stamford Bridge og í kjölfarið heyra viðtalið við Ferguson þar sem hann fer í saumana á því þegar hann var 11 ára og fékk ekki dæmt víti í frímínútum í grunnskólanum sínum, þetta er orðið svo lúið þetta væl. Hann virðist ekki mega tapa stigum þá verður hann brjálaður út í dómarana og sá hefur ekki verið að spara það í viðtölum eftir leiki. Svo verður það athyglivert að sjá hvernig FA mun taka á þessum sandkassaleik leikmanna United eftir leik. Ótrúlegt, ég myndi allavega skammast mín ef ég myndi sjá leikmenn Liverpool í svona rugli eftir tapleik. En jæja jæja.

Ég fór svo aftur að hugsa um mitt lið og datt í draumaheima. Mér finnst við hæfi að enda þessa færslu á tveimur skemmtilegum video-um sem ég fann á youtube. Annað þeirra sýnir
samleik og snilli tveggja leikmanna í Liverpool sem hafa skorað samtals 51 mark á tímabilinu. Hitt sýnir að karlmannleg ást er hluti af þessu líka.

Menn geta horft á þetta og látið sig dreyma um góð úrslit á miðvikudagskvöldið, þangað til, lifið heil.

Greinin heitir [3 games when Wenger myths were exposed](http://www.mirror.co.uk/sport/columnists/reade/2008/04/12/3-games-when-wenger-myths-were-exposed-89520-20380458/) og ég mæli með því að ALLIR lesi hana frá byrjun til enda. Ég ætla samt að leyfa mér að koma með nokkur kvót úr greininni.

>Wenger has clearly needed to dip into his £60million war chest but refused to on the grounds it might upset the balance of a team of kids who were developing together. Another myth. Most aren’t kids anymore. The average age of the starting line-up at Anfield was 25.

>The Frenchman’s real moment of truth will come tomorrow if he fails to beat Manchester United, meaning his trophy haul these past four years comprises one FA Cup. Benitez can match his FA Cup over the same period, throw in a European Cup and possibly add a second one next month. So how come Wenger is perceived in this country as one of the great managers of modern times yet Benitez is consistently derided?

>The Spaniard recently masterminded wins home and away against Italian league leaders Inter Milan. Wenger beat their ageing Milan rivals (who lie 20 points behind them) in the San Siro but failed to do so at the Emirates. Yet whose achievement had English football in raptures? Wenger’s of course.

>The Arsenal boss rested five first-team regulars against Liverpool last Saturday to keep them fresh for Europe. It cost them the points which probably cost him the title but no one said a peep. When Benitez did that earlier in the season he was slaughtered for being a Tinkerman.

>Liverpool clawed their way back into Wednesday’s game via Sami Hyypia’s free header at a corner, yet no one pointed out the deficiencies of Wenger’s man-to-man marking system. Whenever Liverpool concede from a set-piece, Benitez is savaged for employing zonal marking.

og einnig:

>Maybe, now the blood is drenching the boardroom carpets, they will realise civil war has been raging at Anfield all season, and Benitez has been caught in the middle. His mental health publicly questioned, judgments undermined, spending ridiculed and forward planning sabotaged. They even admitted to actively seeking his replacement.

>Yet his reserve side has just walked the northern section of the Premier Reserve League league, he stands on the brink of a Champions League Final and qualification for next season’s competition. I’m sure his many critics will dismiss it as a fluke. Just like his two La Liga titles and UEFA Cup wins were at Sevilla Valencia.

Útstrikun og leiðrétting mín.

Ég endurtek að ég mæli með því að menn lesi alla greinina.