Að bera saman þessa viku og sömu viku fyrir ári síðan er eins og að bera saman Braga Brynjars og Ögmund Jónasson sem almenna gleðigjafa.
Fótbolti er ein flóknasta einfalda íþrótt sem til er og fyrir ári síðan var þetta orðið hreint ansi snúið því umræða um liðið, einstaka leikmenn og leikkerfi hreinlega vék fyrir umræðu um eitthvað sem var að gerast innan herbúða félagsins. Raunar hafði þetta verið svona lengi og náði hápunkti fyrir einu ári síðan. Sjóndeildarhringur venjulegs knattspyrnuáhugamanns víkkaði heldur betur og við fórum að lesa okkur til um grautleiðinlega hluti eins og fjármál félagsins og lögfræði.
Stuðningsmenn Liverpool eiga helst ekki að vita nafnið á stjórnarmönnum félagsins í þeim skilningi að þeir skili sínu og þurfi ekki að vera í fréttum og það er enginn sem setur þeirra nafn aftan á búninga eða kaupir varning tengdan félaginu með þeirra nafni. Þetta er partur af hinu svokallaða “The Liverpool Way” og má svo sannarlega komast aftur inn í kerfið hjá félaginu.
Persónulega var ég farinn að lesa allt of mikið af fréttum um eitthvað annað en leiki eða leikmenn félagsins og fékk meira að segja áhuga á hinu frábæra bloggi Arsenal-mannsins Swiss Ramble (og fleiri í hans dúr) sem tekur fjármál félaga gríðarlega ítarlega og vel í gegn. Þ.e.a.s. ég var farinn að lesa mig til um fjárhag hinna ýmsu liða í Evrópu.
Bara með því að velja 0kt 2010 hérna til hliðar og fletta fram í byrjun mánaðar sést vel hvað við vorum að tala um þá:
3. okt 2010 kom síðasta fréttin þá vikuna sem fjallaði eitthvað um liðið þó hún hafi aðallega einblínt á þjálfarann og liðið sem afrekaði það þrekvirki að tapa á Anfield fyrir Blackpool í deildarleik, stuttu eftir tap gegn Northampton Town á sama velli. Sama dag kom könnun hér inn þar sem spurt var hvort reka ætti Hodgson strax (4 mánuðum eftir að hann tók við) og rúmlega 1.300 manns sögðu já.
5. okt var stutt í gjalddaga á lánum RBS til þeirra Gillett og Hicks og stuðningsmenn liðsins sendu frá sér kveðju á YouTube og báðu þá félaga óvinsamlegast að hypja sig.
Um kvöldið 5. okt kom síðan ein magnaðasta frétt sögunnar inn á opinberu heimasíðuna sem var þó á sama tíma fullkomlega eðlileg og viðeigandi sem endir á þeim 44 mánuðum sem Hicks og Gillett „áttu“ félagið. Stjórn félagsins hafði samþykkt sölu eftir margra mánaða leit en tekið var fram í sömu frétt að „eigendurnir“ hefðu gert allt sem þeir gætu til að koma í veg fyrir söluna. Eins og ég segi ótrúlegt … en samt einhvern veginn ekki.
Strax þá vissum við að þetta var ljóstýran sem við höfðum svo lengi beðið eftir að sjá glitta í eftir langa göngu í myrkrinu með hinum ýmsu hyllingum sem m.a. birtust okkur í hetjum eins og Pizzakóngnum Yaya Kirdi og eins greifunum sem eiga Dubai-þrælabúðirnar paradísina.
Allir tóku mjög vel í söluna þrátt fyrir óvissu og ummæli frá 6. okt lýsa mjög vel þeim mánuðum sem á undan höfðu gengið:
105. Ragnar says:
06.10.2010 at 14:15
Guð minn almáttugur hvað ég var búinn að sakna þess að sjá jákvæð komment og broskalla á þessari síðu !
Eins og fréttatilkynningin gaf til kynna var salan á félaginu ekki alveg frágengin þrátt fyrir að meirihluti réttkjörinnar stjórnar hafi samþykkt hana. Á meðan við biðum eftir því að Lord Grabiner, besti leikmaður Liverpool árið 2010 (og einn af mínum uppáhaldsleikmönnum í sögu félagsins) útskýrði fyrir Texas-kúrekanum hvað fælist í því að meirihluti stjórnar ritar firmað gátum við dundað okkur við að lesa stuðningsyfirlýsingar til handa Könunum frá álíka snjöllum viðskiptamanni, Harry “wheeling and dealing” Redknapp:
The outspoken Redknapp summarized, “It’s not often you’ll hear a manager stick up for a chairman or chairmen but I’d love to know what the two Americans have done that is so wrong.”
“I have utmost sympathy for the Reds’ owners, George Gillett and Tom Hicks.”
(Dave Norrish hjá The Telegraph svaraði honum reyndar afar vel: “Perhaps we should give Harry the benefit of the doubt though. After all, if anyone’s the expert on football clubs and administration…”)
8. nokt fórum við að stressa okkur á gjalddaga lánana hjá RBS og veltum fyrir okkur hvort við þyrftum að taka á okkur -9 stig til að losna við H&G (sem var samþykkt einróma að gera ef til þess kæmi).
Næsta vika fór öll í að lesa allar fréttir tengdar dómsmálinu ásamt því að margir reyndu að lesa sér til um (líklega) nýja eigendur félagsins sem biðu í London eftir að fá lyklana. Lánin voru á gjalddaga 15. okt og þá var kveðinn upp sá dómur að salan á félaginu hefði verið lögleg.
Eftirleikinn þekkjum við og munum vel eftir og á tíma voru stuðningsmenn svo sáttir að Christian Purslow heyrði meira að segja nafnið sitt sungið.
Næsta frétt um eitthvað tengt fótbolta hér á Kop.is, þ.e. leikmönnum liðsins og tuðrusparkinu inni á vellinum kom ekki fyrr en 16.okt … daginn fyrir einn af stærstu leikjum ársins, úti gegn Everton.
17. okt var okkur síðan aftur skellt illa niður á jörðina er nýjir eigendur Liverpool sáu liðið sitt spila sinn besta leik að mati þáverandi stjóra félagsins … í einungis 2-0 tapi í ömurlegum leik gegn Everton. Til að setja hlutina í samhengi er ekki úr vegi að benda á að núna á sama tíma og sama velli vorum við að vinna Everton 0-2 og það ekki í næstum því okkar besta leik á árinu.
Þannig að það liðu 13 dagar milli fótboltatengdra frétta á þessari síðu sem þó var uppfærð nánast á hverjum klukkutíma þrátt fyrir það (með ummælum). Til að toppa þetta voru fótboltatengdu fréttirnar annars vegar um tap gegn Blackpool og svo … eftir laaaanga bið … tap gegn Everton.
Er ekki ágætt að setja hlutina í dag aðeins í samhengi við þetta?
Það er vel hægt að skilja pirring og óþolinmæði margra sem gera mjög miklar kröfur á liðið. Eitt ár kann að virðast langur tími og er það ef maður fylgist eins náið og ítarlega með Liverpool eins og við gerum flest sem hingað sækjum. Mörg okkar skoða fréttir sem eru á einhvern hátt tengdar liðinu á innan við klukkutíma fresti … allt árið um kring.
Nýjir eigendur tóku það engu að síður gríðarlega skýrt fram strax í upphafi að þeir ætluðu að byggja upp samkeppnishæft lið og vörumerki á nokkrum árum, ekki fara all in á fyrsta tímabili. Það eitt að við séum að velta fyrir okkur hvort einhver af þeim 7 (SJÖ) nýju leikmönnum sem við keyptum (flesta á mjög góðan pening) frá því í janúar sé góður eða ekki er ótrúlega mikil og jákvæð þróun frá því sem við vorum að velta fyrir okkur á sama tíma í fyrra og mjög augljóst merki þess að þeir eru þegar komnir af stað með uppbygginguna á félaginu og rétt rúmlega það.
Langflestar breytingar sem orðið hafa á félaginu innan sem utan vallar eru gríðarlega jákvæðar og ef vel er að gáð má sjá það þarf ekki meira til en sigur í næsta leik til þess að við förum að blanda okkur í baráttuna um efsta sætið í deildinni á meðan við vorum á sama tíma í fyrra nær því að vera aðeins tapi í næsta leik frá því að blanda okkur fyrir alvöru í „baráttuna“ um neðsta sætið.
Þetta er engin tölfræði, engir útursnúningar eða neitt í þá áttina, þetta kalla ég að horfa aðeins á heildarmyndina og ímynda mér að glasið sé frekar hálffult heldur en hálf tómt. Á sama tíma í fyrra var ég reyndar búinn að hella niður svo við klárum þessar myndlíkingar með glasið.
Varðandi þessa sjö leikmenn sem við höfum fengið síðan í janúar þá er um að ræða:
- Efnilegasta sóknarmann deildarinnar á síðasta tímabili (Carroll)
- Einn efnilegasta miðjumann Englendinga (Henderson)
- Einn besta leikmann deildarinnar í fyrra (Adam)
- Einn besta vinstri bakvörð deildarinnar og það í stað Konchesky (Enrique)
- Einn besta og áreiðanlegasta kantmann deildarinnar (Downing)
- Eldfljótan, baráttuglaðan og reyndan sóknarmann í stað Ngog (Bellamy)
- Eitt mesta efni S-Ameríku og landsliðsmann meistara Úrúgvæ sem 4. kost í stað Kyrgiakos (Coates)
- og einn besta og skemmtilegasta leikmann í fótboltanum í dag (Suarez).
Á móti höfum við selt 2-3 mjög góða leikmenn og aragrúa af ekki mjög góðum leikmönnum og eigum í dag bara leikmenn sem virkilega vilja spila fyrir Liverpool FC.
Það er álíka heilsusamlegt að afskrifa einhvern af þessum nýju leikmönnum eftir 6-7 leiki eins og það er að bísnast yfir leikmönnum sem við höfðum ekki tök á að fá. Einhverja hefur maður séð gráta leikmenn sem við þó reyndum að fá en vildu greinilega ekki nógu mikið spila með Liverpool. Það hefst ekkert upp úr því að væla yfir þessu núna enda verður þessu ekki breytt.
Eðlilega eru ekki allir sammála um leikmannakaup liðsins, menn hafa mismunandi skoðanir og flestir ef ekki allir mun minna vit á því sem er best fyrir félagið heldur en þeir sem vinna hjá því daglega bara við það að bæta það. Síða sem þessi er þó auðvitað gott svið til að útvarpa sínum skoðunum og rökræða hlutina enda væri ekkert gaman af þessu ef allir væru alltaf sammála. Þó finnst mér stundum að menn fari aðeins fram úr sér og gleymi fulllengi að fylla á „glasið“. Sérstaklega á þeim tímum þegar gengið er bara hreint ekki sem verst og andinn í kringum félagið ekki sem verstur. Ef um væri að ræða börn væri líklega talað um dekraða og freka krakkaandskota.
Menn sem t.d. ekki fagna mörkum í leik gegn Everton eiga að láta leggja sig inn á Heilsubælinu í Gervahverfi sem allra fyrst og panta tíma hjá einhverjum af karakterum Júlíusar Brjánssonar. Ég vil ekki vita af svona vitleysingum að horfa á og „styðja“ liðið eins og staðan er í dag. Hvað þá fólk sem gerir sér þó ferð á veitingahús eða bari til að horfa á leikinn til þess eins að kvarta yfir Everton-sigri.
Ég hvet menn, ef þeir hafa náð sér nógu vel andlega eftir síðasta ár, til að nota #$%# landsleikjahléð aðeins til að kíkja á hvað var að gerast fyrir nákvæmlega ári síðan og setja það í samhengi við stöðuna í dag. Félagið hefur tekið engu minna skref en Neil Armstrong tók á honum Mána gamla árið 1969 og það sem er mest gaman er að maður skynjar það að við séum bara rétt að byrja okkar ferðalag. Hugsanlega má segja að þetta tímabil verði endirinn á upphafi þeirrar enduruppbyggingar sem nýjir eigendur hófu fyrir ári síðan. Við erum allavega í það minnsta farin að blóta landsleikjahelgunum aftur, öfugt við árið í fyrra er maður leit á þetta sem helgi þar sem við a.m.k. töpuðum ekki.
Með því að líta aðeins til baka og bera saman stöðuna á félaginu núna og þá finnst mér við vera komin mun lengra en liðinu og eigendum þess er gefið kredit fyrir. Ég vona það allavega og hvað sem öllu líður þá höfum við lítið talað um annað en fótbolta (leiki, leikmenn og leikkerfi) undanfarna mánuði á meðan pennar eins og Swiss Ramble mæta afgangi.
Það eitt er frábært.
* Comolli er ánægður með innkaupin, þeir leikmenn sem við keyptum voru yfirleitt í topp 2 sætum yfir óskaða leikmenn í hverri stöðu. Hins vegar segir hann réttilega að hægt verði að dæma kaup þeirra í maí því þá komi í ljós hvort innkaupin virkuðu.






Að mínu mati hefur verið gert glæpsamlega lítið úr árangri Dalglish sem stjóra Blackburn. Jack Walker, sem varð ríkur á stáliðnaði, keypti félagið 1991 og liðið endaði í 19. sæti 1. deildar það ár. Í október árið eftir tók Dalglish við og kom liðinu upp um deild eftir sigur á Leicester City í úrslitum umspilsins á Wembley. Þetta var í fyrsta skipti síðan árið 1986 sem Blackburn komst í efstu deild. Sumarið 1992 kom hann öllum á óvart og keypti Alan Shearer frá Southampton á 3,5mp. sem var metfé þá. Hann var einnig búinn að semja munnlega við Roy Keane sem kom engum á óvart og sveik Dlalgish og fór rakleitt til helvítis við litla kátínu frá Dalglish eins og lesa má um í einum af mörgum áhugaverðum köflum í ævisögu þess írska. Það fór mjög í taugarnar á Dalglish hvað það var erfitt að fá stór nöfn til Blackburn en hann náði þó að skila liðinu í 4. sæti fyrsta árið í Úrvalsdeild.
Blackburn spilaði 4-4-2 með góða kantmenn sem dældu boltanum inn í teiginn á þá Sutton og Shearer, sem hættu ekki að skora á meðan kempur eins og Flowers, David Batty, Tim Sherwood og Colin Hendry sáu um að hindra andstæðinga í því að skora. Þetta gekk svo vel að í síðasta leik ársins 1996 þurfti Blackburn að sigra sinn leik til að sigra deildina. United var að spila á Upton Park og varð að vinna ef þeir ætluðu sér að verja titilinn og treysta á að Blackburn tapaði sínum leik. Eini gallinn var að Blackburn var á Anfield þennan dag og okkar menn voru líklega ekki búnir að frétta af því að með sigri gætu þeir veitt United titilinn á silfurfati og þeir unnu því leikinn 2-1.


Ferill Suarez var hinsvegar ekki langur í heimalandinu eins og venjan er hjá þeim leikmönnum frá Suður Ameríku sem virkilega geta eitthvað í fótbolta. Hann komst 17 ára í liðið hjá Nacional sem er staðsett í höfuðborginni Montevido og er langbesta lið Uruguay með 42 meistaratitla í gegnum tíðina. Einn þeirra kom árið 2006 er Suarez var leikmaður hjá þeim en þessi 18 ára leikmaður skoraði 12 mörk í 29 leikjum.




Eins og ég segi, tvær fréttir sem sýna svo ekki verður um villst að öll vandamál Liverpool FC leystust á einu bretti með brottrekstri Rafa Benítez. Þeir sem fögnuðu brotthvarfi hans í síðustu viku voru alveg á réttri hillu því nú er allt orðið dásamlegt í klúbbnum og eina leiðin er upp. Til hamingju með lífið!