05. september, 2006
Ef það er eitthvað sérstaklega fyndið við alla vitleysuna í kringum Chelsea þá er það án efa þegar Jose Mourinho tók uppá því að kalla Chelsea “fjölskyldu”. Það var hálf mafíósalegt að Portúgalinn skyldi taka upp þetta orð.
Ef Chelsea er fjölskylda, þá er það ljóst af atburðunum í kringum William Gallas að það lýðst engin óhlýðni innan “fjölskyldunnar”. Þeir, sem una sér ekki vel þar og vilja fara að heiman eru dregnir niður í svaðið með ásökunum, sem ekkert annað lið myndi birta um sína fyrrum leikmenn.
Samkvæmt Chelsea þá á Gallas að hafa hótað því að skora sjálfsmark í undanúrslitaleiknum í bikarnum gegn Liverpool. Gallas endaði á því að spila þann leik og man ég ekki annað en að hann hafi leikið ágætlega. Hann á einnig að hafa hótað svipuðu gegn Manchester City. Chelsea heldur svo fram að Gallas mótiverist aðeins af peningum, en ekki því að vilja spila einu sinni í sinni uppáhaldsstöðu.
En allavegana, þetta var svo sem ekki aðalatriðið. Það, sem mér datt fyrst í hug þegar Mourinho byrjaði að tala um “Chelsea fjölskylduna” var það hvernig sú “fjölskylda” tekst á við eiturlyfjavanda eins fjölskyldumeðlims. Ég vona að það séu ekki margar “fjölskyldur”, sem taka svona á vanda síns fólks. Flestir geta vonandi treyst á betri stuðning frá “fjölskyldu” sinni. Þetta sýnir væntanlegum leikmönnum Chelsea líka það að Chelsea kann að vera fínt lið þegar allt gengur þér í hag. En þegar eitthvað bjátar á, eða ef þú gagnrýnir fjölskyldufeðurna, þá áttu ekki von á góðu.
En það er svosem ágæt skemmtun að horfa á barnalega baráttu á milli Chelsea og Arsenal. Meðan menn hafa áhyggjur af málefnum utan vallar, þá er hætt við að úrslitin inná vellinum verði ekki jafn góð.
