21. mars, 2006
Váááá!!!!!! þetta var nú meira burstið. Ég man ekki í fljótu bragði hvenær við unnum síðast stærra en þetta, var það um árið gegn Stoke í Karmellubikarnum eða gegn Crystal Palace 1989 þegar við unnum 9-0? Það hlýtur einver að koma með það í kommentunum hins vegar ætla ég að byrja á basic-inu.
Byrjunarliðið í dag:
Reina
Finnan - Carragher - Hyypiä - Traore
Gerrard - Alonso - Sissoko - Riise
Garcia
Crouch
Varamenn: Dudek, Morientes, Kewell, Cisse og Kromkamp.
Ég var rétt að átta mig á byrjunarliðinu þegar það kom sending fyrir markið, Sissoko skallaði boltann einhvern veginn aftur fyrir sig (klafs) og þar var Hyppia mættur og skallaði í gegnum klofið á Taylor 1-0 eftir 1. mínútu.
Fínt mark og gaman að sjá Finnan skora loksins. Síðan var ég að gleðja mig yfir því að sjá Sissoko inná og einnig Riise þegar Gerrard átti góða sendingu fyrir markið, boltinn skoppaði einu sinni á markteigshorninu og þar var Crouch mættur og skollaði í Taylor og inní markið. Greyið Taylor og hann átti eftir að eiga vondan dag! 2-0 eftir 5 mínútur.
Ótrúleg byrjun og í raun var leikurinn búinn eftir þessar fimm fyrstu mínútur. Það skein ekki bjartsýnin út úr andliti Steve Bruce! Leikurinn datt aðeins niður og lítið var um færi næstu tuttugu mínúturnar eftir þessa byrjun. Í kringum 20 mínútu lenti Traore í samstuði og virtist meiðast á hnénu. Hann reyndi að spila áfram en varð að fara út af á 22. mín. og kom þá Kewell inná. Riise færði sig í bakvörðin og Kewell á kantinn. Síðan 7 mínútum fyrir leikhlé kom fallegt mark þegar Garcia tók 2 varnarmenn Birmingham á æddi að markinu, stakk boltanum fallega inná Crouch sem kláraði færið innanfótar smekklega í netið, 3-0 eftir 38 mínútur.
Þegar þetta mark kom var alveg ljóst að við myndum fara áfram í undanúrslitinn og bara spurning hvort við myndum halda áfram að sækja að krafti og skora fleiri mörk… og það gerðist svo sannarlega!
Í hálfleik var staðan 3-0!
Engar skiptingar voru gerða í hálfleiknum hjá okkur og byrjaði seinni hálfleikurinn eins og sá fyrri endaði, við góðir og Birmingham slakir. Reyndar spilar enginn betur en andstæðingurinn leyfir…
Ég átti von á því að Rafa myndi taka Gerrard fljótlega út af þar sem leikurinn var gott sem unnin en þess í stað fór Crouch útaf og Morientes kom inná á 56. mínútu og stuttu síðar kom ótrúlega falleg samspil sem endaði með marki (eins og Bjarni Fel. sagði ávallt um Liverpool liðið fyrir 1990 búmm búmm búmm og mark!). Það kom sending á Garcia sem hleypti honum í gegnum klofið á sér og varnarmanninum. Gerrard var þá á auðum sjó fyrir framan markið en lagði boltann fallega og óeigingjarnt á Morientes sem lagði knöttinn auðveldlega í markið, 4-0 eftir 59 mínútur.
Stórglæsilegt mark! Ekki löngu síðar unnum við boltann, Gerrard tók hann niður og leggur hann fyrir Riise sem smell hitti knöttinn af 30 metra færi og Taylor sá aldrei boltann, 5-0 eftir 70 mínútur.
Á þessum tímapunkti tók Rafa Gerrard útaf og kom Cisse inná. Mörkin komu á látlaust og þar sem vörnin var út á þekju hjá andstæðingunum hlaut að koma eitt sjálfsmark. Kewell tók varnarmannin á hjá vítateignum og gaf fasta sendingu fyrir markið og varamaðurinn Tebily setti vinstri tánna í boltann og endaði hann örugglega í markinu, 6-0 eftir 77 mínútur.
Þarna var ég farinn að hálfvorkenna Steve Bruce (eiga Chelsea og manchester united
framundan í deildinni) þar sem enginn gat nákvæmlega neitt hjá þeim nema kannski Forssell sem átit líka eina færið þeirra í leiknum. En til að kóróna þennan leik og þá markaþurrð sem hefur hrjáð okkur á árinu hlaut Cisse að skora og enn og aftur skoruðu allir framherjarnir okkar í leiknum. Cisse gerði áhlaup að varnarmanni Birmingham frá hægri kantinum og lét skotið vaða, jarðarbolti fór beint á Taylor sem missti hann undir sig og inní netið. ÚFF hann sefur ekki vel í nótt! 7-0 eftir 89 mínútur.
Þegar ég sá boltann fara í netið fagnaði ég ekki einu sinni, ég vorkenndi Birmingham og Maik Taylor! Stuttu síðar var flautað til leiksloka og töluðu dönsku þulirnir um að vel gæti farið svo að Steve Bruce segi af sér bráðlega (eða verði rekinn).
Fyrir mér vorum við að spila 4-2-3-1 eða með þá fjóra aftast (sömu og vanalega) og síðan með Sissoko og Alonso fyrir framan þá. Síðan voru þeir Gerrard, Garcia og Kewell fljótandi fyrir aftan Crouch og skiptu oft um stöður. Við sköpuðum okkur ekkert miklu fleiri færi í leiknum en kannski 11 stk. en við loksins nýttum þau vel (enda mörg hver algjör dauðafæri) og ótrúlegt að sjá framherjana skora svona auðveldlega eftir harðlífið fyrr skömmu síðan. Það áttu allir þátt í þessum sigri og spiluðu allir vel. Það reyndi svo sem ekki mikið á vörnina og Reina en þeir voru ávallt vakandi og töpuðu aldrei einbeitingunni. Alonso og Sissoko unnu boltann ótrúlega oft auðveldlega af miðjumönnum Birmingham og voru ótrúlega duglegir og skynsamir. Gerrard, Garcia og Kewell voru duglegir að skapa færinn og Crouch kláraði sín færi vel. Þeir Cisse og Morientes skoruðu báðir og það er jú þeirra starf hjá Liverpool. Gott mál.
Við höfum núna skorað 15 mörk í síðustu 3 leikjum. Áður höfðum við skorað 6 mörk í 11 leikjum!
Maður leiksins: Úff hvernig er hægt að taka einn leikmann út eftir svona leik? Liðið allt var mjög gott og auðveldara að taka einhver út sem mér fannst ekki nógu góður en ég vel Peter Crouch þar sem hann skoraði 2 góð mörk og stóð sig vel í leiknum. Hann hefur nú skorað í 3 leikjum í röð og vonandi heldur þetta áfram svona.
Magnað...
