08. mars, 2006
Leikdagur og spennan magnast ...
Jæja, í kvöld lýkur 16-liða úrslitum Meistaradeildarinnar með fjórum leikjum (fyrir utan Inter og Ajax, sem mætast í næstu viku) og þar á meðal er heimaleikur okkar manna gegn Benfica.
Í gær fóru þrír leikir fram og þrjú líklegri liðin komust áfram; Barcelona lagði Chelsea, Juventus lagði Werder Bremen eftir hroðaleg klaufamistök markvarðar Bremen á lokamínútunum, og Villareal komst áfram á mörkum á útivelli eftir tvö jafntefli gegn Glasgow Rangers.
Einar Örn var sérlegur fulltrúi Liverpool Bloggsins (og íslenskra Barca-aðdáenda) á Nou Camp í gær, og virtist bara mjög sáttur við gærdaginn þegar ég heyrði í honum símleiðis í morgun. Hann sat við hliðarlínuna fyrir miðjum velli, en var þó í góðri stöðu til að sjá glæsimark Ronaldinho sem gerði út um vonir Chelsea. Þeir fengu svo gefins jöfnunarmark sem skipti engu máli, en voru engu að síður úr leik. Í þetta sinn vann betra liðið, ólíkt því í fyrra.
Annars fannst mér merkilegt að sjá hvernig Chelsea-menn nálgðust þennan leik. Enn einu sinni létu lykilmenn eins og Frank Lampard, Arjen Robben og Didier Drogba sig hverfa þegar mest á reyndi og maður hlýtur að spyrja sig hvort að Joe Cole sé eini leikmaður Chelsea sem sé fær um að stíga skrefið fram á við þegar mikið liggur undir? Þetta er allavega að verða leiður ávani hjá þeim bláu að lykilmennirnir þeirra skuli koxa svona í stórleikjunum.
Mourinho kaus að byrja leikinn með 4-4-2 og hafa Arjen Robben sem framherja, sem voru mistök að mínu mati. Á meðan Robben reyndi en ekkert gekk í stöðu sem hann ekki þekkir sátu Hernan Crespo - þeirra hættulegasti framherji og reyndasti í Meistaradeild - og Eiður Smári Guðjohnsen - þeirra besti sendingarmaður - á bekknum. Svo þegar til kastanna kom og þeir voru 1-0 undir og þurftu að skora þessi tvö mörk … setti Mourinho Robert Huth í framlínuna. Robert Huth.
Ég sagði, Robert Huth!
Þetta gerðu þeir líka í fyrra á Anfield gegn okkur, þegar þeir voru 1-0 undir og þurftu nauðsynlega að skora mark til að detta ekki úr keppni. Þá afsakaði Mourinho sig með því að hann þyrfti tíma og peninga til að bæta meiri breidd í sóknina hjá sér en nú, ári síðar og mörgum milljónum punda varið í leikmenn á borð við Essien, Del Horno, Wright-Phillips og Crespo sem snúinn er aftur, þá var hann samt í þeirri stöðu að geta bara sett Robert Huth inná? Roman Abramovich hlýtur að hafa spurt sig í gær, í hvað eru peningarnir hans eiginlega að fara ef þeir hafa ekki fleiri valkosti en þetta í sókninni?
Heimir Karlsson sagði í umræðum um þennan leik við Guðna Bergs og Heimi Guðjóns á SÝN í gær að José Mourinho hefði að sínu mati fallið á “prófinu” í þessum leik í gær, rétt eins og hann féll á “prófinu” á Anfield í fyrra. Ég tek heilshugar undir þetta mat Heimis; nafni hans í gær gerði það líka en Guðni Bergsson neitaði að gagnrýna Mourinho. Að mínu mati er kominn tími til að breska pressan hætti að horfa á Mourinho með stjörnur í augum og fari að líta hann gagnrýnum augum: hann er frábær þjálfari en langt því frá að vera sá besti á Englandi, hvað þá í Evrópu. Ég er handviss um að Arsene Wenger, Alex Ferguson og Rafa Benítez hefðu allir, með þann leikmannahóp í höndunum sem Mourinho hefur, staðið sig betur í að valda Barca erfiðleikum í gær en Mourinho gerði. Og hana nú!
Annað sem einkennir þetta Chelsea-lið virðist vera þessi skortur á getu þeirra til að lyfta leik sínum á hærra plan - spila “upp fyrir sig” eins og það er kallað - þegar þess er virkilega þörf. Þegar manchester united
unnu Evrópukeppnina fyrir sjö árum síðan unnu þeir t.d. Juventus á útivelli, og skoruðu tvö mörk í uppbótartíma gegn Bayern München þegar allt virtist tapað í úrslitaleiknum, og unnu hann. Í fyrra unnu okkar menn Juventus, Chelsea og AC Milan - eftir að hafa verið þremur mörkum undir - en þetta eru allt lið sem voru betri en Liverpool í fyrra. Samt unnu okkar menn. Hvernig gat það gerst? Jú, í Liverpool-liðinu býr karakter og getan til að “spila upp fyrir sig.”
Svo eigum við líka svo frábæran stjóra. Og frááábæra áhorfendur …
Talandi um þá, það er ljóst að Einar Örn og allir hinir Púllararnir sem eru svo heppnir að leggja leið sína á Anfield í kvöld munu þurfa að gera sitt til að sigur vinnist. Við þurfum innilega á því að halda að Anfield skarti sínu allra besta, voldugasta og hávaðasamasta. Ef það næst er ég nokkuð viss um að leikmenn Benfica munu upplifa það sama og leikmenn Juventus, Chelsea, Leverkusen og Olympiakos upplifðu í fyrra; þeir verða stjarfir í upphafi leiks og ráða ekki við pressuna, og okkar menn munu í kjölfarið ganga á lagið og gera það sem þeir gera best - framkalla stórleik þegar þess er virkilega þörf!
Ég er orðinn verulega spenntur fyrir kvöldinu. Eins og fyrirliðinn sagði á blaðamannafundi í gær hentar okkar mönnum vel að vera að berjast fyrir lífi sínu í leikjum:
“We deserved the title last year for the way we came back and this is our biggest test so for in this year’s competition. We’ve got the belief and confidence to get the result we need.”
I know it sounds strange to take something positive from a negative result, but when we were in the dressing room after the game in Portugal, none of us was thinking we’ve blown it.
There is just something about this team, this group of players and our fans which almost relishes being up against it.”
Nákvæmlega. Og þess vegna hlakka ég svona mikið til leiksins í kvöld!
Að lokum: á meðan menn telja niður mínúturnar að leik er ekki úr vegi að lesa upphitunarpistil Paul Tomkins af .tv: “LET THE MAGIC ENSUE!” Já, þetta verður sannkallað töfrakvöld á Anfield, það er ég viss um!
