01. febrúar, 2006
Vonbrigði. Aulaskapur. Kæruleysi. Klúður.
Dettur mönnum einhver fleiri góð orð í hug eftir leiki kvöldsins? Við skulum kíkja á það sem gerðist í Úrvalsdeildinni í kvöld:
- Chelsea gerðu óvænt jafntefli gegn Aston Villa.
- manchester united
töpuðu óvænt gegn Blackburn.
- Arsenal töpuðu óvænt gegn West Ham.
- Bolton náðu aðeins jafntefli gegn Portsmouth.
- Í gær töpuðu Tottenham gegn Fulham.
Og hvernig brugðust okkar menn við þessu gullna tækifæri til að tryggja stöðu okkar meðal þriggja efstu, setja Arsenal, Tottenham og Bolton leeeengst fyrir aftan okkur, og fara upp að hlið United og minnka forskotið á Chelsea? Jú, við gerðum 1-1 jafntefli við Birmingham, á Anfield.
Rafa stillti upp eftirfarandi liði:
Reina
Finnan - Hyypiä - Agger - Riise
García - Gerrard - Hamann - Kewell
Crouch - Morientes
BEKKUR: Carson, Carragher, Warnock, Alonso, Fowler.
Okkar menn voru með svo mikla yfirburði í þessum leik að það er ekki einu sinni fyndið. Við vorum þegar með öll völd á vellinum þegar Damien Johnson lét reka sig útaf fyrir ljóta tæklingu á nýliðanum Daniel Agger á 28. mínútu, en eftir það vorum við í meira og minna í sókn í 90 mínútur. Framan af var þó lítið um færi, en við hefðum þó átt að vera komnir yfir í fyrri hálfleik eftir að Agger, Kewell, Crouch, García og Gerrard höfðu allir átt góð færi. Í síðari hálfleik sóttum við að The Kop og færðum okkur upp á skaftið, og pressan skilaði sér á endanum í góðu marki.
Þeir García, Morientes og Gerrard prjónuðu sig í gegnu vörn Birmingham og á endanum átti Morientes góða sendingu út á Gerrard sem skaut í fjærhornið af stuttu færi, með viðkomu í varnarmanni. Smá heppni en forystan fyllilega verðskulduð.
Eftir þetta pressuðu okkar menn áfram og virtust ákveðnir í að ná öðru markinu, og þá sérstaklega eftir að Peter Crouch vék fyrir Robbie Fowler strax eftir að Gerrard kom okkur yfir. Það var ljóst að hér átti að vinna þrjú eða fjögur-núll sigur og helst átti Fowler að skora. Þessi æsingur kom okkur þó í koll, því á 87. mínútu fengu Birmingham dauðafæri, en Pepe Reina varði boltann í horn frá Emile Heskey úr dauðafæri. Jermaine Pennant tók hornið og gaf fyrir, Heskey skallaði að markinu en beint á Xabi Alonso … sem rak kassann í boltann og sendi hann beint framhjá Reina og í eigið mark!
Einstaklega klaufalegt mark og einstaklega lélegt að fá þessa sókn á sig til að byrja með. Við tók um sex mínútna kafli þar sem okkar menn fengu svo mörg dauðafæri að ég missti tölu á þeim, og í lok viðbótartíma barst boltinn svo til Robbie Fowler í teignum sem átti stórglæsilega hjólhestarspyrnu í netið, óverjandi, en því miður var hann rangstæður og markið gilti ekki. Svo nálægt drauma-endurkomunni, en samt svo fjarlægt …
Það er alveg ljóst að það er í hæsta máta óviðunandi að menn geri sig seka um svona einbeitningarleysi - sem kostaði okkur tvö stig í dag og gullið tækifæri til að styrkja stöðu okkar verulega í toppbaráttunni - og ef menn ætla sér eitthvað að ná að pressa á Chelsea í vor eða á næsta tímabili, þá mega svona hlutir bara ekki gerast. Bara alls ekki!
MAÐUR LEIKSINS: Liðið lék bara nokkuð vel í dag, þrátt fyrir að nokkrir lykilmenn hafi verið hvíldir. Daniel Agger stóð sig vel í sínum fyrsta leik og Fowler reyndi allt hvað hann gat að skora fyrir okkur, en allt kom fyrir ekki. Að mínu mati var þó Harry Kewell okkar besti maður í kvöld, hann var síógnandi og sívinnandi.
Næsti leikur: Chelsea, á útivelli. Hefði verið ómetanlegt að vinna tvö stig á þá í kvöld, þar sem hætt er við að við töpum á sunnudag, en það gekk því miður ekki eftir. Svekkjandi.