Til er fótboltamáltæki sem segir að það sé ávísun á styrk liðs að geta unnið leiki þrátt fyrir að leika illa. Ef við trúum þessu máltæki, þá sannaðist í dag hversu yfirgengilega sterkt Liverpool-liðið er í dag, því við gátum nákvæmlega ekki neitt í 93 mínútur og unnum samt erfiðan útileik í bikarkeppninni, 2-1 gegn Portsmouth, og erum því komnir í næstu umferð.

Þegar ég segi “gátum nákvæmlega ekki neitt,” þá meina ég að okkar menn voru ömurlegir í þessum leik. Eða, í það minnsta svona sóknarlega. Það sem reddaði málunum var að Portsmouth-liðið var ekki mikið betra og þrátt fyrir að berjast grimmilega fyrir hverjum lausum bolta þá voru þeir einfaldlega ekki að spila nógu góða knattspyrnu til að geta valdið manni áhyggjum. Sem betur fer.

Rafa hvíldi Steve Finnan, Peter Crouch og Harry Kewell í dag og stillti upp eftirfarandi liði:

BEKKUR: Carson, Traoré, Finnan, Kewell, Crouch.

Sem sagt, enginn Daniel Agger í liðinu í dag, því miður. Það verður að líða aðeins lengri tími áður en maður sér hann spila í rauðu treyjunni. Í síðari hálfleik kom Steve Finnan inná fyrir Stevie Gerrard fyrirliða, Peter Crouch kom inná fyrir Fernando Morientes og loks vék Djibril Cissé, sem spilaði seinni hálfleikinn á kantinum í 4-5-1 kerfi, fyrir Harry Kewell.

Það er voðalega auðvelt að fjalla um gang leiksins. Í fyrri hálfleik gerðist nákvæmlega ekki neitt markvert fyrir utan mörkin tvö sem okkar menn skoruðu. Portsmouth-menn voru grófir og héldu hamagangnum uppi allan leikinn, og okkar menn virtust bara utanveltu og ekki með á nótunum. Upp úr miðjum hálfleik fengum við þó vítaspyrnu, algjörlega gegn gangi leiksins og í raun bara heppni meira en eitthvað annað, þegar boltinn hrökk í teignum í hönd Stefanovic fyrirliða Portsmouth. Steven Gerrard tók spyrnuna og skoraði auðveldlega, 1-0 fyrir okkur.

Fimm mínútum síðar fékk John Arne Riise boltann á vinstri kantinum. Hann lék honum hratt upp að vítateig Portsmouth-manna og lét svo bylmingsskot vaða á fjærstöngina, þar sem hann hafnaði í netinu niðri í horninu, óverjandi fyrir Dean Kiely. 2-0 fyrir Liverpool og leikurinn búinn, eða svona því sem næst.

Í síðari hálfleik skoruðu Portsmouth-menn snemma, en það var Sean Davis sem skallaði fyrirgjöf Gary O’Neil í markið eftir að sá síðarnefndi hafði sent aukaspyrnu utan af kanti inní teig. Í kjölfarið á þessu marki reyndu Portsmouth-menn ákaft að sækja og búa til eitthvað spil sem gæti gefið af sér jöfnunarmark en ekkert gekk hjá þeim.

Þá er það frammistaða okkar leikmanna. Maður les nú kannski ekki of mikið í einn leik, og ég vona innilega að liðið eigi ekki eftir að eiga fleiri svona slaka leiki á árinu 2006, en ef ég ætlaði að lesa of mikið í einn leik myndi ég sennilega túlka þessa frammistöðu á eftirfarandi hátt:

Pepe Reina hirti boltann einu sinni úr netinu, bjargaði tvisvar ágætlega og hafði annars lítið að gera. Jan Kromkamp spilaði sinn fyrsta fulla leik fyrir félagið og stóð sig ágætlega. Stephen Warnock á hinum endanum var hræðilegur í dag og virtist ekkert geta gert af viti. Var tvisvar nærri því búinn að gefa þeim mark á silfurfati. Verður að gera betur ef hann á ekki að vera seldur í sumar. Carra og Hyypiä spiluðu eins og þeir eru vanir í vörninni og gáfu engan bilbug á sér.

Gerrard, Alonso, Sissoko og Riise komust eiginlega aldrei í takt við leikinn á miðjunni. Slakur leikur hjá þeim öllum, í rauninni, en Riise sleppur þó með gagnrýni þar sem hann gerði það sem til var ætlast af honum og skoraði sigurmarkið. Frammi voru Cissé og Morientes í algjöru óstuði, fátt ef nokkuð sem þeir reyndu gekk upp og þeir eyddu leiknum meira í að pirra sig á hvor öðrum en að ógna marki Portsmouth.

MAÐUR LEIKSINS: Sami Hyypiä, bara af því að hann var með Vincent Péricard í vasanum allan leikinn. Daniel Agger á erfitt verkefni fyrir höndum að koma öðrum hvorum miðverðinum okkar út úr liðinu, svo mikið er víst.