25. nóvember, 2005
Það segir sína sögu að maður sem lék allan sinn (alltof stutta) feril á Englandi fyrir manchester united
skuli komast upp með að vera kallaður “fimmti Bítillinn.” Í raun segir það allt sem segja þarf um þann gríðarmikla missi sem enska knattspyrnan - og fótboltaunnendur almennt, urðu fyrir í dag þegar George Best lést, 59 ára gamall.
Fyrir um ári síðan lést Emlyn Hughes, fyrirliði gullaldarliðs Liverpool, og það fráfall var syrgt af öllum unnendum enskrar knattspyrnu. Og nú ári síðar verður það sama gert fyrir Best, sem þrátt fyrir að hafa leikið fyrir manchester united
og verið kenndur við Bítlana (þvílík ósvífni!) þá verður það að segjast, sem Liverpool-aðdáandi, að Best er einn besti leikmaður sem ég hef séð á velli. Ég var vitaskuld ekki fæddur þegar hann lék á stóra sviðinu með United, en hef eins og flestir knattspyrnuunnendur séð ótal svipmyndir frá ferli hans, og hann var ótrúlega góður.
Það sorglegasta við þetta allt saman er það hversu illa fór fyrir honum að lokum. Hann hætti að spila 27/28 ára, týndi sér alveg í alkóhólisma og peningavandræðum og lést svo í dag, 59 ára, lítandi út eins og sjötugur maður. Það er langur vegur frá hinum unga og stórglæsilega Best sem heillaði Bretlandseyjarnar á sjöunda áratugnum.
Það er svo ótrúlegt að enn þann dag í dag er til fólk sem viðurkennir ekki alkóhólisma sem sjúkdóm, fólk sem talar illa um menn eins og Best og segja að hann hafi verið heimskur að drekka frá sér allt vit og sóa þeim hæfileikum sem hann hafði. Auðvitað er það kjaftæði, þetta er sjúkdómur og hann gerir ekki upp á milli manna frekar en heilaæxlið sem felldi Emlyn Hughes.
Það verður pottþétt haldin mínútuþögn á öllum völlum Englands á morgun og er það vel. Einn besti leikmaðurinn í sögu ensku knattspyrnunnar er fallinn frá og þótt hann hafi verið United-maður finnst mér við hæfi að við Púllararnir vottum honum líka virðingu.
George Best - R.I.P.