11. mars, 2005
Sá í fréttunum í dag að eftir tapleikinn gegn Birmingham um daginn varð Rafa þreyttur á að bíða eftir að Hamann skrifaði undir nýjan samning við Liverpool, og dró samningstilboðið til baka. Hamann fékk í kjölfarið þau skilaboð að svona seinháttur yrði ekki liðinn, næstu umræður um framlengingu myndu ekki eiga sér í stað fyrr en í fyrsta lagi í apríl og að í millitíðinni yrði hann að gjöra svo vel og sýna í verki hversu mjög hann vill vera áfram. Hamann brást við með því að eiga frábæran leik gegn Leverkusen á miðvikudag og mun vonandi halda því áfram.
Ég hef svo sem ekki mikið að segja um þetta, utan þessarar einu, einföldu setningar sem brennur á mér: Þetta eru hárrétt viðbrögð hjá Rafa … en af hverju í ósköpunum gerir hann þetta ekki líka við Stevie Gerrard???
Það sitja greinilega ekki allir jafnt til borðs, því miður. Ekki furða þótt Stevie telji sig vera yfir klúbbinn hafinn, þegar hann fær svona sérstaka drottningarmeðferð. Það eina rétta í stöðunni væri að heimta það að hann annað hvort skuldbindi sig með yfirlýsingu núna strax, eða þá að hann verði settur á sölulista um leið og tímabilinu lýkur. Það væri það eina rétta.
Þá langar mig að benda fólki á enn eina frábæru greinina eftir Paul Tomkins, sem er einfaldlega besti Liverpool-penninn á netinu í dag: Why Liverpool Will Win The Champions League!
Tomkins gerir tímabilinu okkar hingað til frábær skil í þessari grein og setur síðan fram sínar ástæður fyrir því af hverju við gætum farið lengra í Meistaradeildinni. Hann dregur upp samanburði við Liverpool-liðið vorið ‘88, sem tapaði óvænt fyrir Wimbledon í úrslitaleik FA Bikarkeppninnar, og svo Arsenal-liðsins í fyrra sem tapaði óvænt seinni leiknum gegn Chelsea á Highbury í 8-liða úrslitum Meistaradeildarinnar. Í báðum tilfellum þoldi það lið sem var talið miklu, miklu, miklu, miiiklu líklegra til að sigra ekki álagið og hrundi undir þunga væntinganna. Tomkins vill meina að í ár geti það verið okkur í vil að fá lið eins og Chelsea eða Juventus, sem voru ólíklegri aðilinn í sínum einvígjum í 16-liða úrslitum (gegn Barca og Real Madríd) en myndu skyndilega standa í þeim sporum að það byggjust allir við sigri þeirra.
Eftir að hafa lesið þessa grein líst mér hreint ekkert svo illa á að fá Chelsea í 8-liða úrslitum. Í fyrra höfðu þeir þegar tapað fyrir Arsenal í bikarkeppninni og báðum deildarleikjunum, og Arsenal-liðið var að spila svo vel að menn töldu gjörsamlega óhugsandi að Chelsea myndu vinna þá á Higbury. Sem var einmitt það sem gerðist.
Í ár eru Chelsea þegar búnir að vinna okkur þrisvar. Þeir eru líka búnir að eyða einhverjum 250m punda síðustu 20 mánuðina í leikmenn, Abramovitsj situr uppí stúku og heimtar sigur í Úrvals- og Meistaradeild fyrir snúð sinn og við vitum sem er að ef við drægjumst gegn þeim myndi fjölmiðlaumfjöllunin sennilega snúast um það hversu illa við myndum tapa fyrir þeim. Þetta eru einu tvö ensku liðin eftir og því yrði öll athyglin á Bretlandseyjum á þessu stóra einvígi, og það myndu hreinlega allir afskrifa okkur, þ.m.t. stór hluti Liverpool-aðdáenda.
Sem myndi einmitt setja okkur í svo góða stöðu. Við gætum tapað 2-0 á Anfield og 4-0 á Stamford Bridge án þess að valda vonbrigðum. Það væri einfaldlega ekki búist við neinu öðru af okkur en að steinliggja fyrir Maureen & The Golden Boys.
En ímyndið ykkur á móti hversu mikil pressa yrði á þeim bláklæddu frá London að sigra þessa rimmu. Ímyndið ykkur hjartsláttinn hjá þeim þegar þeir gengju undir “This Is Anfield”-merkið og út á snarbrjálaðan heimavöll okkar, vitandi að það heimta allir að þeir sigri.
Ég sé þá fyrir mér lamast undan slíkum þrýstingi, rétt eins og Arsenal lömuðust í fyrra. En þið?