Förum bara beint í þetta.

Liðið var eftirfarandi.

Bekkur: Cavalieri, Hyypia, Aurelio, Benayoun, Lucas, Riera (’75 fyrir Babel), Ngog.

Fyrri hálfleikur:
Það byrjaði nokkuð fjörlega á Anfield í dag, liðin þreifuðu fyrir sér og bláliðar vildu fá vítaspyrnu eftir 4. mínútna leik þegar að Piennar krækti fót saman við Arbeloa en að mínu mati aldrei vítaspyrna. Á 12. mínútnu þá algjörlega drapst ég úr hlátri, ég átti ekki til aukatekið orð. Þetta skemmtiefni var í boði Carragher sem fékk boltann inn í teig Everton, tók mann á með skemmtilegum snúning og hamraði boltann í hliðarnetið, seigur kallinn. Liverpool tók öll völd á vellinum eftir þetta og Everton náði varla að halda boltanum í meira en 3-4 sendingar. Það var svo á 27. mínútu sem að Everton fengu hornspyrnu. Boltinn barst á Tim Cahill sem var óvaldaður (sem fyrr) og hann skallaði boltann á kollvikin á Lescott sem kom gestunum í 0-1. Ótrúlega slök varnarvinna. Everton fengu sjálfstraust eftir markið og fóru að halda bolta betur, en það varði í c.a. 5 mínútur. Restin af fyrri hálfleik var eign Liverpool og vantaði herslumuninn að komast undir vörn Everton. Í hálfleik fékk svo Carragher gult spjald fyrir orðaskipti við Steve Bennet dómara en þeir voru að ræða hversu lengi Tim Howard tafði rétt fyrir leikhlé.

Síðari hálfleikur:
Hann hófst rólega sá síðari en það var ekki langt liðið af honum þegar að Torres bjó til stórkostlegt mark fyrir Gerrard. Það atvikaðist þannig að á ’54. mínútu fékk Torres boltann rétt fyrir framan miðjuhringinn, tók boltann á ristina, þaðan á kassann og flikkaði boltanum inn fyrir vörnina með hælnum og hver annar en Stevie G hamraði boltann undir Howard í markinu. Eftir markið tók Liverpool 100% völd á vellinum og Everton kveiktu varðeld í teignum sínum. Það leið ekki á löngu þar til Gerrard fékk annað tækifæri eftir frábæran undirbúning en skotið var örlítið erfitt og Howard varði frábærlega í markinu. Þegar um tíu mínútur voru eftir brunuðu Everton upp völlinn en öllum að óvörum klúðruðu þeir því tækifæri og fengu gagnsókn á sig. Gerrard óð upp kantinn sendi fyrir á Kuyt sem var í algjöru dauðafæri en Hollendingurinn skaut jafn fast að markinu og fóstur hefði gert, þvílíkt klúður, ef þú ætlar þér að vera byrjunarliðsmaður fyrir Liverpool þá klárar þú svona færi takk fyrir pent. Á sömu mínútu fékk svo Torres ágætt færi eftir undirbúning Gerrard en boltinn rataði ekki í netið að þessu sinni. Örfáum andartökum síðar átti Dossena gott skot að marki Everton en Howard varði sem fyrr vel, Dossena var búinn að vera með allt niðrum sig framan af þannig þetta kom skemmtilega á óvart. Gerrard fékk eitt skallafæri en kláraði það illa og leikurinn fjaraði út, 1-1 jafntefli niðurstaða og verður að teljast vonbrigði.

Maður leiksins:
Ekki flókið val að mínu mati, það var einn leikmaður sem bar af og það var fyrirliðinn Steven Gerrard.
Vörnin var allt í lagi, ekkert brjálað að gera hjá þeim. Xabi og Masch skiluðu svo sem sínum hlutverkum allt í lagi en þeir hafa oft verið betri. Kantarnir voru vonbrigði. Babel og Kuyt sköpuðu lítið sem ekkert á köntunum og bakverðirnir komu með mjög slakar fyrirgjafir. Það kom mér því ekkert á óvart að markið kom í gegnum miðjan völlinn og hvað þá að Gerrard og Torres áttu það skuldlaust.

Everton sköpuðu sér ekki neitt fyrir utan þessa einu hornspyrnu en stundum er það nóg. Liverpool liðið á bara að klára svona leiki og það er orðið augljóst að eitthvað vantar til að það verði að veruleika. Possession segir ekki neitt, menn þurfa að skapa eitthvað og það er ekki hægt að horfa framhjá því að Liverpool þarf að kaupa hægri kantmann fyrir næsta sumar. Ég hef varið Dirk Kuyt framan af vetri því hann var að spila ágætlega og skora mörk, leikur hans hefur hins vegar dottið niður á mjög lágt plan undanfarið og það skapast lítið sem ekkert í kringum hann í 90 mínútur. Svo velti ég því fyrir mér hvort að varamenn Liverpool séu svona rosalega slakir, ein skipting, er það eðlilegt í stöðunni 1-1 á heimavelli? Það finnst mér ekki.
Að gera tvö jafntefli við Everton á heimavelli verða að teljast gríðarleg vonbrigði, gríðarleg og liðið verður að fara að rífa sig upp af rassgatinu sem fyrst.

Næsti leikur er á miðvikudagskvöldið klukkan 19:45 á móti Wigan á útivelli, þar kemur ekkert annað til greina en 3 stig.

Ég hef lokið máli mínu í bili.

Mynd var fengin af vef BBC.

0-2 útisigur hafðist á Preston og ánægjulegt að vera komnir í 4. umferðina. Eftir leikinn er ég nokkuð sáttur en áhyggjuefnin eru tvenn. Annars vegar skelfileg nýting færa hjá Robbie Keane og hins vegar meiðsli Xabi Alonso sem vonandi eru ekki alvarleg. En kíkjum betur á þetta.

Liðið var eftirfarandi.

Bekkur: Reina – Torres (Keane ’73) – Aurelio (Mascherano ’83) – Skrtel – El Zhar – Ngog – Lucas (Alonso ’46).

Fyrri hálfleikur:
Leikurinn byrjaði eins maður bjóst við. Preston menn mættu kolvitlausir til leiks og börðust um hvern bolta eins og þessar fyrstu mínútur leiksins væru þeirra síðustu inn á knattspyrnuvelli. Fljótt urðu þeir þreyttir á því og Liverpool fór að halda boltanum betur og fengu meiri frið. Fyrsta alvöru tækifærið fékk Robbie Keane en hann hitti ekki boltann í dauðafæri eftir frábæran undirbúning Riera. En fyrsta mark leiksins kom á 25. mínútu þegar að Riera náði valdi á boltanum hægra megin í teignum, tók skemmtilegar hreyfingar og hamraði boltann loks upp í bláhornið, stórkostleg afgreiðsla hjá Spánverjanum sem virðist vera að hitna í markaskorun. Liverpool tók öll völd á vellinum eftir markið og fleiri færi litu dagsins ljós. Babel var næstur en hann hitti ekki boltann í fínu færi. Keane var næstur í röðinni og fékk dauðafæri eftir frábæra sendingu Alonso en Keane klúðraði sannkölluðu dauðafæri einn á móti markmanni. Enn og aftur fékk Keane sannkallað dauðafæri eftir magnaðann undirbúning Gerrard en Keane sem fyrr klúðraði þessu færinu mjög klaufalega. Mínútu síðar óð Gerrard í gegnum vörnina lagði boltann fyrir á Keane sem var einn fyrir framan markið, en á einhvern óskiljanlegan hátt ákvað Keane að senda boltann á Riera sem var dekkaður af varnarmönnum og að lokum barst boltinn til Alonso sem fórnaði sér fyrir málstaðinn og meiddist eilítið á ökkla að mér sýndist. En sjálfstraust Keane algjörlega í lágmarki, maðurinn á náttúrlega bara að hamra þessum boltum inn.

Síðari hálfleikur:
Ein breyting var gerð á liðið Liverpool, Alonso fór útaf meiddur og Lucas kom inn. En sá síðari hófst eins og sá fyrri endaði. Liverpool pressaði og pressaði og Mascherano og Gerrard voru mjög nálægt því að skora með langskotum. Preston tókst svo að setja boltann í net gestanna en brotið var á Carragher inn í teignum og dómarinn var búinn að flauta aukaspyrnu réttilega áður en þeim tókst að skora. Preston óx ásmegin eftir því sem leið á en það var Liverpool sem gerði út um leikinn á 90. mínútu þegar að Gerrard slapp inn fyrir og hafði hálfan völlinn og mikinn tíma til að ákveða hvað hann ætlaði að gera. Hann þurfti nú ekki að velta vöngum yfir því lengi því að Fernando Torres kom á mikilli siglingu vinstra megin við Gerrard, fékk boltann einn fyrir auðu marki og þakkaði pent fyrir sig og kláraði leikinn. Örugglega eitt allra auðveldasta mark Torres fyrir klúbbinn en mjög mikilvægt að fá hann í gang í markaskorun.

Maður leiksins:
Ég varð fyrir miklum vonbrigðum með Robbie Keane í þessum leik, hann fékk 4 sannkölluð dauðafæri en náði ekki að klára neitt af þeim. Ég var hundfúll með hann í dag sem og Ryan Babel. Flestir aðrir léku vel. Xabi Alonso var bestur í fyrri hálfleik og hann einfaldlega má ekki vera alvarlega meiddur. Insúa var fínn ásamt Hyypia en ég ætla að velja Albert Riera sem mann leiksins. Hann skoraði stórkostlegt mark og var sífellt ógnandi á báðum köntunum, að mínu mati okkar hættulegasti maður fram á við í dag.

En eftir daginn í dag er ég í heildina sáttur, maður er alltaf ánægður með sigra, en við vonum að sjálfsögðu að Alonso og Mascherano séu ekkert alvarlega slasaðir.

Næsti leikur er á móti Stoke City á Brittania Stadium á laugardaginn 10. janúar.

Mynd var fengin af vef BBC.