Helvítis landsleikjahlé. Ef þið hatið landsleikjahléð jafn mikið og ég er hægt að gera margt verra í dag til að drepa tímann en að lesa þessar tvær greinar í Sports Illustrated:

Jonathan Wilson um Steven Gerrard.

Góð grein frá manninum sem skrifaði Inverting the Pyramid, bók um taktík sem ég mæli með. Wilson fjallar í greininni um hæfileika Gerrard og hvernig hann gæti hreinlega hafa verið uppi á vitlausum tíma, upp á það að nýta hæfileika sína til fulls.

Persónulega er ég á þeirri skoðun að það er engin tilviljun að Gerrard lék sinn besta fótbolta með Xabi Alonso fyrir aftan sig. Með Alonso auk varnartengiliðs (Sissoko, Hamann, Mascherano, Lucas) fyrir aftan sig gat Gerrard virkað eins og vopn, frekar en áhald. Það var ekki hans hlutverk að stýra tempóinu eða vinna of mikla varnarvinnu heldur átti hann að koma sér í stöður til að geta valdið skaða og treysta því að Alonso myndi finna hann. Sem gerðist iðulega. Hvort sem hann lék í holunni fyrir aftan Fowler, Crouch, Bellamy og svo loks Torres var hann með bestu leikmönnum í heimi í þessari rullu, og það er engin tilviljun að spilamennska Gerrard virðist hafa dottið niður um eitt stig við brottför Alonso í fyrra.

Kannski er það hugsunin með kaupunum á Meireles. Hann er enginn Alonso, en hann er samt svipaður leikmaður og gæti verið lykillinn að því að „frelsa“ Gerrard á nýjan leik í vetur. Vonum það.

Seinni greinin er svo stórgóð grein Sid Lowe um Rafa Benítez. Lowe reynir að útskýra hvers vegna Benítez er svona umdeildur karakter (bæði hjá Valencia og Liverpool voru menn fegnir að losna við hann, en í dag myndu Valencia-menn gefa allt fyrir að fara aftur í tímann og laga þau mistök að láta hann sleppa frá sér).

Lowe er hvorki með eða á móti Benítez heldur lítur hlutlaust á málið og kemst að mínu mati að nokkurn veginn réttri niðurstöðu; Benítez var hvorki gallalaus dýrðlingur sem varð fyrir barðinu á óprúttnum þrjótum né bjáni sem átti ekkert erindi í þjálfarastöðu. Sannleikurinn er þar einhvers staðar á milli:

“Ultimately, it was the simplest skill of all that proved the hardest. The tragedy of Benítez’s time at Liverpool was that he just couldn’t talk to key members of his squad, he couldn’t relate to them, communicate to them, motivate them. He couldn’t do the same with the owners and administrators of his club. And, for all the good things, that inability ultimately cost him his job. In the end, he probably had to go. Yes, he had become a problem. But he wasn’t the only problem. And he wasn’t only a problem.”

Gæti ekki orðað það betur sjálfur.