Klukkan er tíu. Ég ætlaði að skrifa þessa leikskýrslu eftir tvo tíma, þegar ég væri búinn að horfa á leikinn í óbeinni og drekka í mig alla spennuna sem myndi eflaust fylgja auðveldum heimasigri á liði sem er 69 deildarsætum neðar en Liverpool í dag. Gældi í laumi við þá tilhugsun að Ngog myndi bæta hressilega við markatöluna sína í kvöld.

69 deildarsæti. Það er, eins og fullorðið fólk veit, frekar dónaleg tala. Fyrir Liverpool reyndist hún sérstaklega dónaleg í kvöld.

“Ég myndi sleppa því að horfa á þennan leik.” -Einar Örn í SMSi.

Einar vissi að ég ætlaði að horfa á allan leikinn í óbeinni en ákvað af mannúðarástæðum að bjarga mér frá því. Takk, Einar. Þú ert sennilega eini Púllarinn sem stóð sig vel í kvöld.

Þannig að, nei, ég hef ekki séð þennan helvítis leik. Var rétt búinn að sjá Jovanovic koma okkar mönnum yfir á 9. mínútu þegar ég fékk símskeytið. Fyrir þá sem vilja kvelja sig er hægt að lesa leikskýrslu BBC hér. Ég horfi kannski á mörkin á netinu í kvöld eða á morgun, þegar ég er búinn að kyngja ælunni.

Hvað er eiginlega að gerast með liðið okkar? Staðan er að verða nokkuð skýr, eftir vatnaskilin í sumar og bjartsýnina í kjölfarið á því. Ég man glöggt eftir því þegar menn eins og Joe Cole og Martin Skrtel (auk fleiri, eflaust) töluðu í sumar um að það væri vel hægt að vinna titilinn með þessu liði. Voru þeir að fíflast í okkur?

Það eru búnar fimm umferðir í Úrvalsdeildinni. Við vissum að þetta yrði fáránlegt prógramm og í raun er erfitt að dæma Hodgson eftir þessa fimm leiki. Við vorum nálægt því að vinna Arsenal og nálægt því að sleppa með óverðskuldað jafntefli frá Old Trafford. Þá vorum við heppin að vinna W.B.A. á heimavelli og sleppa með jafntefli frá Birmingham úti. Man City tóku okkur ósmurt í óæðri endann. Fimm stig eftir fimm leiki, stigi frá fallsæti og aðeins fjögur mörk skoruð í þessum fimm leikjum. Chelsea hafa skorað 21, Manchester United 14.

Í Evrópu hafa hlutirnir verið eðlilegri. Fimm leikir, fimm sigrar. Mótherjarnir ekki eins sterkir og við eigum að venjast í Evrópu en samt, sigrar eru sigrar og einhverra hluta vegna hefur maðurinn sem átti að gjörþekkja enska knattspyrnu en vera óreyndur í Evrópukeppnum með ensk lið staðið sig miklu betur í Evrópukeppninni.

Og svo kemur leikurinn í kvöld. Ég renndi yfir lýsinguna á BBC og ummælin á þessari síðu. Liðið okkar bitlaust, ekkert að skapa, ekkert að gerast, lenda undir í framlengingu og bjarga á marklínu til að sleppa naumlega inn í vítaspyrnukeppni sem tapast svo. Hodgson skiptir ekki leikmönnum fyrr en á 90. mínútu. Hann notar varamennina jafnan svo seint að menn er farið að dreyma um að fá 70. mínútu-skiptingar Rafa aftur, eitthvað sem ég hélt að myndi aldrei gerast.

Hvað var planið í vetur? Ætluðu menn sér titilbaráttu? Eða bikar? Langaði menn á Wembley? Hodgson virtist langa, hann stillti upp frekar reyndu liði í kvöld. Þetta voru engir kjúklingar sem töpuðu fyrir Northampton. Pacheco og Kelly þeir einu í byrjunarliðinu undir tvítugu. Samt tapaðist leikurinn.

Gefum Matta, stuðningsmanni Liverpool og virkum lesanda þessarar síðu, orðið:

Eftir að hafa horft á alla leiki Liverpool á þessari leiktíð hef ég komist að einfaldri niðurstöðu. Knattspyrnustjórinn Roy Hodgson er auli sem á ekkert erindi hjá Liverpool liðinu. Liðsval, uppstilling, taktík og ummæli fyrir og eftir leiki sannfæra mig um að hann var á réttri hillu hjá Fulham.

Einhverjir vilja sennilega gefa honum séns en ég er búinn að sjá nóg.”

Eftir ellefu leiki get ég ómögulega verið ósammála þessari staðhæfingu. Svo virðist sem Roy Hodgson hafi ekkert erindi í starfið. Það eina sem ég er ósammála Matta í er að ég er ekki búinn að sjá nóg. Það er ekki stíll Liverpool að reka stjóra eftir nokkra slæma leiki. Hann fær tíma til að byggja upp sitt lið. En það styttist í því, á endanum verða menn að fara að sjá einhverjar framfarir. Þess í stað virðist liðið renna æ hraðar aftur á bak.

Ég vona að efasemdir mínar um Roy Hodgson hverfi fljótlega og að þetta reynist aðeins hafa verið erfiður aðlögunartími í upphafi stjórnar hans. Það krefst þess enginn að hann berjist um titil í vetur en raunsætt mat segir okkur samt að fjögur mörk í fimm deildarleikjum, fallbarátta (eins og staðan er í dag) og tap á heimavelli gegn Northampton í deildarbikarnum er langt því frá að vera Liverpool sæmandi.

Vonandi fer þetta að ganga betur hjá kallinum. Ég er hins vegar ekki bjartsýnn.

Fokking Northampton…

Fyrir mót var ljóst að leikjaprógramm Liverpool til að byrja með yrði eins og vanalega svívirðilegt í uppphafi móts. Í dag var komið að erfiðasta leiknum í því prógrammi, United á útivelli og ljóst að liðið var sannarlega ekki búið að fylla mann miklu sjálfstrausti í leikjunum áður og ekki gerðu þeir mikið til að laga það í dag.

Fyrir leikinn var hent Meireles í djúpu laugina fyrir framan Poulsen og Gerrard á miðjunni, Joe Cole kom úr banni og fór á vinstri kantinn og Torres var upp á topp.

Bekkur: Jones, Agger, Jovanovic, Kyrgiakos, Babel, Lucas, Ngog.

Það er óhætt að segja að fyrri hálfleikurinn hafi verið hrein hörmung hjá okkar mönnum og ég hef áhyggjur af þeim sem halda öðru fram. Liðið bara lagði rútunni mjög aftarlega á sínum vallarhelmingi og bauð United mönnum í heimsókn. Torres var einn upp á topp og sá ekki mikið af boltanum nema rétt á meðan Carragher eða Reina bombaði fram á Vidic eða Evans. Við sáum ekki einu sinni skot frá Liverpool manni fyrr en á 25.mín er Johnson átti skot vel framhjá.

En þegar við virtumst nú ætla að halda þetta út fram að hálfleik án þess að leyfa United að ógna markinu að ráði tókst okkur sýna hvernig ekki á að verjast horni sem endaði með marki frá manni leiksins, Dimitar Berbatov. Torres af öllum mönnum var með vonlausa dekkningu á hann, vitlausu megin og varð því að gefa honum auðan skalla að marki. Konchesky var með stöngina en hélt líklega að hann væri í marki í hornum og stóð því bara fyrir aftan Reina í miðju markinu. Hvorugur náði að komast fyrir boltann sem maðurinn á stönginni átti allann tímann að eiga og fullkomnaði þetta sannarlega ömurlegan fyrri hálfleik hjá Konchesky. Enn eitt skiptið var eins og við nennum ekki að spila fyrri hálfleik og það var svo augljóst að Hodgson var að reyna að sækja stigið að það var sársaukafullt á að horfa.

Okkar menn komu mun grimmari út í seinni hálfleik og fóru að draga sig mun meira fram á völlinn. Það stóð þó ekki lengi yfir og fljótlega var United aftur komið með undirtökin og var Nani rétt búinn að skora er hann bombaði í stöngina í eitt skiptið.

Fimm mínútum seinna var Nani aftur á ferðinni enda líklega gaman hjá honum í dag með Konchesky á eftir sér, hann sendi fyrir á Berbatov sem náði að taka boltann á sig og síðan smellhitta hann langt yfir getu með bakfallsspyrnu í slánna og inn. Frábært mark hjá Berba og í takt við Liverpool undanfarið að svona komi gegn okkur.

Þetta virðist þó loksins hafa komið okkar mönnum í skilning um að við værum í raun ekki Fulham heldur Liverpool og frammistaðan fyrstu 60.mín með öllu óásættanleg og það sem líklega skellfdi Hodgson mest að nú þyrftum við að sækja.

Torres sem ekki hafði sést fékk víti eftir að hafa fíflað Evans innan teigs og Gerrard skoraði af öryggi. Stuttu seinna var Torres kominn í gegn en var kippt niður af John O´Shea rétt fyrir utan teig. Reglurnar þegar kemur að svona brotum eru alls ekki flóknar en Howard Webb sem oft hefur verið talinn með þegar leikmannahópur United er lesinn upp þorði ekki að dæma víti og svo rautt á innan við fimm mínútum á Old Trafford enda myndi það gera Ferguson reiðan og það má víst ekki. Þetta var klárt rautt og klár hagnaður fyrir United, það var ekki Webb að þakka að Gerrard afgreiddi þessa aukaspyrnu listavel og jafnaði metin 2-2.

En þar með virtist Hodgson vera orðinn himinlifandi með stöðuna og liðið gjörsamlega pakkaði rútunni aftur og bauð United í heimsókn. Pressan jókst og jókst þar til á endanum að O´Shea sem ætti að vera upp í stúku kom með sendingu fyrir á fokkings Dimitar Berbatov sem skallaði í netið, þriðja mark hans í þessum leik, annað skallamarkið hans og þriðja markið eftir fyrirgjöf. Hvar er Hyypia þegar við þurrfum hann?

Þetta varð niðurstaðan, hundlélegur leikur hjá okkar mönnum og gríðarlega leiðinleg frammistaða fyrir utan tíu mínútna kafla þar sem Gerrard og Torres hrukku í gang. Sá kafli reyndar átti að duga og því endalaust pirrandi að tapa þessum leik.

Núna höfum við spilað þessa erfiðu byrjun tímabilsins og eins og margir óttuðust var þetta ekkert minna en martröð, 5 stig eftir fimm leiki, einn góður hálfleikur gegn Arsenal og varnarsinnaðara lið heldur en Houllier bauð uppá.

Þetta þarf svo sannarlega að fara lagast og þetta lið og stjórinn þarf að fara átta sig á því að hann er ekki að stýra Fulham og stig á útivelli er aldrei æðislega ánægjuleg úrslit.

Eins verð ég að segja að ég sakna þess að stjóri Liverpool nenni ekki að detta í´ða með Fergie eftir leik, svarar honum fullum hálsi og vinnur leikina gegn honum.

Ég verð pirraðari með hverjum leik en lifi í voninni að framundan séu nokkrir sigurleikir í röð. Til þess að svo verði þarf að taka liðið úr handbremsu.

Eins og menn gátu lesið í athugasemd minni við upphitun Steina var ég ekkert yfir mig spenntur yfir Europa League þetta árið og var því frekar rólegur þegar ég settist niður í kvöld til að fylgjast með fyrsta leiknum í riðlakeppni hennar.

Ég held bara svei mér að eftir kvöldið sé áhuginn töluvert meiri.

Dembum okkur af stað og byrjum á byrjunarliði RH:

**BEKKUR:** Jones, Johnson, Lucas, Carragher, Pacheco, Shelvey, Eccleston.

Enn og aftur lak rétt lið á netið daginn fyrir leik, nokkuð sem pirrar mig talsvert, en skipti þó ekki öllu máli í kvöld. Í liðinu var verið að spila nýjum Púlurum í takt við búninginn (Meireles – Konchesky – Cole), leyfa yngri mönnum (Spearing – Kelly – N’Gog) og “squad-players” (Kyrgiakos – Babel – Maxi) að minna á sig. Reina fyrirliðinn og Agger þeir einu sem mikla reynslu höfðu í liðinu.

Fjörið byrjaði eftir 27 sekúndur þegar varnarmaður gestanna gerði sig sekan um mistök sem hleyptu Joe Cole einum í gegn. Hann kláraði það með miklum stæl, setti boltann stöngin inn í fjærhorn og þarf ekki lengur að hafa áhyggjur af fyrsta marki sínu fyrir Liverpool Football Club. Það er komið og staðan strax orðin 1-0. Fljótasta Evrópumark í sögu klúbbsins, svona fyrir þá sem vilja halda utan um slíka tölfræði!

Stuttu seinna fékk Kyrgiakos skallafæri upp úr horni og Spearing átti hörkuskot, manni sýndist leikurinn bara að verða slátrun. En á 13.mínútu urðu mistök á miðjunni til þess að Steua vann boltann tiltölulega hátt á vellinum, Spearing náði ekki að loka á sendingu innfyrir þar sem Tanase stakk varnarmennina af og setti hann snyrtilega yfir Reina. Þar með orðið 1-1.

Það sem eftir lifði fyrri hálfleiks voru gestirnir á köflum sprækari. Playmakerinn þeirra, Bogdan Stancu, var allt í öllu á vellinum en þeir náðu þó ekki að skapa almennileg færi. Ekkert frekar en við sem vorum frekar ragir og jafnt í hálfleik.

Það var alveg ljóst strax í byrjun seinni hálfleiks að stjórinn vildi fá liðið ofar á völlinn og í pressu. Við sóttum af krafti, unnum boltann framarlega og sjálfstraustið jókst.

Við brutum svo ísinn á 54.mínútu. Maxi tók horn frá hægri og smápeðið Sotiris Kyrgiakos var rifinn niður (eða…..) í teignum. Þvílíkt sem það munar nú að hafa “Duffieldinn” inná í hornum og aukaspyrnum – töluvert meiri ógnun en Carragher vinur minn! Dómarinn benti á punktinn, þangað mætti ekki Cole, heldur David N´Gog sem var ansi svalur á punktinum þar sem hann setti markmanninn í rangt horn og kom okkur í 2-1.

Nú hikuðu menn ekki og héldu áfram. Raul Meireles komst stöðugt meir inn í leikinn, Cole var á fullri ferð um allan völl og bakverðirnir overlöppuðu kantmennina hægri vinstri. Þó gekk illa að skora og það var ekki fyrr en brasilíski snillingurinn Lucas Leiva, þá nýkominn inná sem varamaður fyrir ansi dapran Ryan Babel, klíndi boltann óverjandi í markið af 25 metrum á 81.mínútu og tók gamalkunnugt Luis Garcia style fagn og saug þumalinn. Staðan orðin 3-1 og game over.

Samt ekki alveg því David N’Gogsetti mark sitt nr. 6 í vetur í uppbótartímanum með neglu úr teignum eftir klafs. Öruggur 4-1 sigur staðreynd og rúmlega 25 þúsund áhorfendur fóru flestir glaðir heim.

Þessi leikur nýttist klúbbnum vel held ég. Konchesky og Meireles kláruðu 90 mínútur og það skiptir máli. Konchesky er ekki áberandi en gerir fá mistök og það sást greinilega að Meireles er flinkur fótboltamaður sem á alla möguleika á að bæta liðið okkar töluvert. Þess utan sýndi Kyrgiakos klárlega að hann nýtist okkur í vetur – ekki síst með ógnun í set-piece atriðum og mun fá mínútur og Maxi átti skástu frammistöðu sína í langan tíma. Vonandi bara heldur hann áfram að batna.

Ég var ánægður með Martin Kelly í bakverðinum, framtíðarleikmaður þar á ferð, en Jay Spearing sannfærði mig ekki þó hann hafi bætt sig þegar á leikinn leið. N’Gog sýndi enn að hann er góður að klára færi en er enn slakur að halda boltanum og spila sína menn uppi. Ég var þó afar glaður þegar ég sá að Hodgson hætti við að skipta honum útaf og gaf honum fleiri mínútur á kostnað vonbrigða kvöldsins, Ryan Babel.

Ég ætla að leyfa mér að pirra mig á Babel karlanganum sem var að mínu mati slakasti leikmaður liðsins í kvöld. Hann komst aldrei framhjá bakverðinum sínum, var slakur í pressunni og skilaði litlu sem engu sóknarlega. Ég sé ekki að hann verði áfram í okkar frábæra liði mikið lengur og mér finnst beinlínis út í hött að biðja um að hann fái að spila eitthvað í næsta leik. Menn eiga ekki að fá að spila í treyjunni heilögu sem spila ekki betur en þetta og tilgangslaust að “spila honum í form” takk!

Skiptingarnar fannst mér koma alltof seint og bara hægt að dæma Lucas, sem kom sterkt inná og setti flott mark sem gladdi góðvin hans Steven Gerrard mikið í stúkunni. Vel gert hjá Brassanum sem örugglega verður gagnrýndur samt, þó ekki væri nema bara fyrir brosið og fagnið!

Pacheco og Eccleston komu áræðnir inná en fengu fáranlega lítinn tíma í þessum leik til að sýna sig.

Að lokum val á manni leiksins. Þar ákvað ég að velja Joe Cole sem sýndi svakalega yfirferð, skoraði mark og var mikil ógn allan tímann. Mikið vona ég að hann haldi áfram að skína! Meireles varð í öðru sæti og ég er mjög spenntur að sjá hann í framhaldinu…

Europa League verður vonandi vettvangur fleiri svona leikja þar sem við fáum að sjá aðra leikmenn en oftast spreyta sig.

Næst er það OT á sunnudaginn kl. 12:00. Það er ekki raunhæft að biðja um sigur en mikið langar mig samt!

Okkar menn fóru til Birmingham í dag og gerðu enn einu sinni jafntefli við Birmingham.

Roy stillti liðinu svona upp í byrjun:

Fyrri hálfleikurinn var, einsog aðrir fyrri hálfleikir á þessu tímabili, verulega slappur. Torres átti reyndar að fá vítaspyrnu þegar hann var felldur í teig Birmingham manna, en ekkert var dæmt. Fyrir utan það, þá áttu Birmingham miklu fleiri hættuleg færi og við máttum þakka Pepe Reina fyrir það að leikurinn var markalaus í hálfleik.

Seinni hálfleikurinn byrjaði ekki mikið betur og Birmingham héldu áfram að vera sterkara liðið. Þegar leið á hálfleikinn náðu okkar menn þó undirtökunum, en það skilaði litlu af sér.

Einsog í síðasta leik þá náðu Poulsen og Lucas alls ekki saman á miðjunni. Meireles kom á endanum inn fyrir Lucas og hann lofaði góðu. Sérstaklega fannst mér Poulsen slappur í þessum leik.

Konchesky átti ágætis fyrsta leik áður en hann fór meiddur af velli, en í hinni bakvarðarstöðunni var Glen Johnson á köflum alveg hræðilegur. Missti boltann hvað eftir annað.

Torres og Gerrard fengu svo sem litla þjónustu frammi, en þeir gerðu líka lítið úr því sem þeir fengu. Á köntunum voru svo Milan og Maxi afleitir.

**Maður leiksins**: Það kemur bara einn til greina: **Pepe Reina**. Hann hélt okkur inní þessum leik.

Er jafntefli á þessum útivelli verstu úrslit í heimi? Nei.

En núna hefur Liverpool liðið spilað 4 leiki í deildinni án þess að sýna í raun almennilegt spil, fyrir utan ágætis baráttu í seinni hálfleik gegn Arsenal. Þessir leikir hafa í raun bara verið algjörlega beint framhald á þeirri spilamennsku, sem okkar menn sýndu undir stjórn Rafael Benitez á síðasta tímabili. Þannig að væntingar sumra um að leikmenn myndu spila betur þegar þeir losnuðu undan stirðleika Benitez hafa ekki ræst.

Aðallega er sóknarleikurinn hreint afleitur hjá liðinu. Joe Cole kemur vonandi inní liðið í næsta leik og kannski að það bæti einhverju við liðið.

Það er allavegana fátt, sem hægt er að gleðjast yfir í spili okkar manna og næst í deildinni er það svo heimsókn á Old Trafford.