Ojæja. Ég verð að viðurkenna að ég finn ekki sömu örvæntingu og ég hélt ég myndi finna við tapið í kvöld. Við töpuðum úrslitaleik Meistaradeildarinnar og það er ótrúlega svekkjandi, sérstaklega þar sem menn geta bara kennt sjálfum sér um, en eftir þennan leik getum við loksins litið til framtíðarinnar og leyft þætti þeirra Tom Hicks og George Gillett Jr. hjá félaginu að hefjast. Ég hef þegar tínt til fjóra eða fimm leikmenn sem munu yfirgefa liðið í sumar og þeir gætu orðið fleiri. Það mun mikið velta á því hverjir koma í staðinn.

Ég ætla að ljúka þessari ótrúlega óskipulögðu leikskýrslu á spádómi. Rafael Benítez mun fara aftur með þetta Liverpool-lið í úrslitaleik Meistaradeildarinnar á næstu þremur árum. 2008, 2009 eða 2010 munum við sjá Liverpool spila annan úrslitaleik og hver veit nema Milan-liðið verði enn og aftur mótherjarnir. Ég er í öllu falli sannfærður um að Steven Gerrard á eftir að lyfta Evrópubikarnum allavega einu sinni í viðbót.

Þessi orð skrifaði ég fyrir þremur árum, í leikskýrslu við tapleikinn í Aþenu. Þessi orð voru skrifuð af fullu raunsæi, það voru framundan spennandi tímar á Anfield og þótt leikurinn gegn AC Milan hafi tapast voru fyrstu þrjú tímabil Rafa, auk tilkomu nýrra og kraftmikilla eigenda hjá félaginu, nægilegar vísbendingar fyrir flesta stuðningsmenn Liverpool til að sannfærast um að nú væru að ganga í garð glæstir tímar hjá félaginu.

Áður en ég skrifaði þessa leikskýrslu hafði Rafa unnið Meistaradeildina vorið 2005, FA bikarkeppnina vorið 2006 og skilað liðinu aftur í úrslit Meistaradeildarinnar vorið 2007. Auk þess hafði hann unnið einn Góðgerðarskjöld og orðið Meistari meistaranna í Evrópu 2005, auk þess að fara með liðið í úrslit Heimsmeistarakeppni félagsliða og Deildarbikarsins enska. Þegar félagið skipti um hendur og þeir Tom Hicks & George Gillett eignuðust klúbbinn hafði Rafa átt þrjú frábær ár.

Nú, þremur árum síðar, sit ég við tölvuskjáinn algjörlega brjálaður yfir því hvernig þessi ótrúlega fögru fyrirheit, hvernig þessar björtustu vonir, reyndust vera hjómið eitt. Þetta snýst ekki um Rafa, hann gerði sín mistök á síðustu þremur árunum og hefði sennilega þurft að gjalda þeirra fyrr eða síðar.

Nei, þetta snýst ekki um það hvort Rafa átti að vera áfram eða víkja. Þetta snýst um það hvernig var staðið að brottrekstri hans og við hvaða aðstæður hann er látinn víkja.

Í dag er sviðna jörð að finna nær alls staðar sem maður lítur innan Liverpool FC. Á þremur árum hafa nýir eigendur náð að snúa félaginu upp í algjöran farsa. Rick Parry vann með þeim, svo á móti, svo aftur með þeim gegn Rafa svo að á endanum varð hann að víkja fyrir ári. Í hans stað kom Christian Purslow sem hefur reynst vera algjör já-maður fyrir Hicks & Gillett og hefur unnið statt og stöðugt í því í vetur að grafa undan Rafa, meðal annars með því að leka slæmum sögum í fjölmiðla og nú síðast með því að ljúga því að blaðamönnum í gær að það hafi verið lykilleikmenn innan liðsins sem fengu Rafa rekinn.

Kálum þeirri goðsögn núna strax: í vefspjalli á Times-vefsíðunni í dag sagði Tony Barrett að það væri ekkert til í því að leikmenn hefðu verið á bak við brottreksturinn. Síðar í dag staðfestu bæði Guillem Balague og Paul Tomkins frásögn Barrett, leikmenn heimtuðu ekki að Rafa yrði rekinn. Barrett er best tengdur allra blaðamanna inní klúbbinn, Balague er persónulegur vinur Rafa og þekkir því mjög vel innanbúðarmál og samskipti Rafa við leikmennina. Tomkins er svo nokkuð vel tengdur inn í klúbbinn líka. Það að þeir þrír þvertaki fyrir að leikmenn hafi komið nálægt þessu nægir mér.

Sagan um að leikmenn hafi heimtað brottreksturinn er upprunnin í frétt David Maddock í The Mirror í gær. Maddock er einn fárra blaðamanna sem er þekktur fyrir að hafa innherjaupplýsingar úr stjórn Liverpool (lesist: einn af stjórnarmeðlimunum sem Hicks & Gillett komu fyrir í klúbbnum hafa matað hann á upplýsingum sem eru klárlega þeirra hlið á málinu) og hann vísar ekki í neinar heimildir í frétt sinni. Líklegast verður að þykja, í ljósi neitana hinna þriggja sem þekkja betur en Maddock til innan klúbbsins, að hann hafi fengið þessa frétt frá einum af mönnum Hicks & Gillett sem hafi viljað beina sökinni fyrir brottrekstri Rafa annað en að sjálfum sér.

Sagan samkvæmt þeim er því einföld: það er allt í stakasta lagi hjá Liverpool FC, klúbbnum sem var skuldsettur upp í topp þrátt fyrir öll loforð um hið andstæða, klúbbnum sem hefur ekki enn hafið byggingu á nýjum velli þrátt fyrir að það hafi verið skilyrði fyrir sölu hans fyrir rúmum þremur árum, klúbbnum sem hefur eytt minna fé í leikmannakaup en þeir hafa fengið í leikmannasölum í síðustu fjórum leikmannagluggum, klúbbnum sem er svo illa staddur fjárhagslega að hann hafði ekki efni á að reka þjálfarann öðruvísi en að biðja hann um að sætta sig við talsvert minni starfslokagreiðslu en samningur hans kvað á um.

Það er ekkert af þessu þeim að kenna, Rafa var rekinn af því að lykilleikmenn liðsins heimtuðu það. Þvílíkt endemis kjaftæði.

Í stað þess að trúa svona lygum og óhróðri sem er runninn undan þeim Hicks & Gillett myndi ég benda mönnum á að lesa frásögn Tony Barrett í Times í dag þar sem hann rekur hvernig innanbúðarrifrildi á milli Rafa og stjórnarinnar/eigendanna og baktjaldapólitíkin urðu honum að falli. Barrett heldur því fram að Rafa hafi verið búinn að fá sig svo fullsaddan þann 20. janúar síðastliðinn að hann hafi ætlað að hætta þá og þegar en ákveðið að gefa tímabilinu séns lengur.

Einnig kemur fram í þessari grein að forráðamenn Liverpool hittu Mark Hughes í Lissabon í apríl, þegar liðið var enn í baráttu um titil í Evrópudeildinni og að berjast um Meistaradeildarsæti, með það fyrir augum að ræða við hann um stjórastöðuna. Man City-stjórann fyrrverandi og Man U/Chelsea-hetjuna Mark Hughes, sem hefur afrekað ekkert við hliðina á því sem Benítez hefur gert sem þjálfari. Er Hughes já-maðurinn sem þeir Purslow og Martin Broughton vilja fá í starfið?

Talandi um Broughton, þá mana ég hvern sem er til að lesa orð hans í yfirlýsingunni um brotthvarf Rafa á opinberu vefsíðunni í dag. Þar mælir Chelsea-aðdáandinn Broughton, sem hefur starfað fyrir Liverpool í hlutastarfi í réttan mánuð og hefur á þeim tíma m.a. tekist að blaðra um mögulega sölu Torres frá Liverpool við fréttamann Sky í lokahófi leikmanna Chelsea fyrir hálfum mánuði, sem lægði ekki beint öldurnar hjá klúbbnum sem borgar honum launin (Liverpool, nema hvað) en voru eflaust frábærar fréttir fyrir klúbbinn sem hann elskar (Chelsea).

Að sjá Chelsea-mann kveðja Rafa vitandi að Purslow hefur unnið að því í allan vetur að grafa undan valdi framkvæmdarstjórans, vitandi að Hicks & Gillett hafa síðan haustið 2007, þegar þeir ræddu við Klinsmann á bak við Rafa (og virðast hafa endurtekið leikinn með Mark Hughes í vor), reynt að losna við Spánverjann, er lítið annað en ógleðisvaldandi.

Þegar Gérard Houllier yfirgaf Liverpool fyrir sex árum var það gert í kyrrþey og með mestu virðingu sem klúbbur gæti sýnt; engar fréttir láku af athæfi stjórnarinnar fyrr en Houllier mætti á blaðamannafund á mánudagsmorgni og fékk að tilkynna sjálfur að hann myndi hætta. Hann fór svo út á grasið á Anfield í hinsta sinn sem stjóri Liverpool og lét mynda sig í bak og fyrir, brosandi og stoltur af tíma sínum hjá félaginu.

Á þeim tíma skrifaði ég um brotthvarf Houllier fullur bjartsýni vegna þess að mér fannst ástæðurnar fyrir brotthvarfi hans réttar. Þar að auki var ég spenntur því ég vissi að í sögu Liverpool hafði framkvæmdarstjóri knattspyrnuliðsins allt frá tíð Shankly verið mikilvægasti maður klúbbsins.

Bill Shankly, Bob Paisley, Joe Fagan, Kenny Dalglish, Graeme Souness, Roy Evans, Gérard Houllier. Leitin var hafin að næsta ‘mikilvægasta manni Liverpool’ og fundu menn verðugan einstakling í Rafa Benítez.

Í dag er öldin önnur. Eftir sex ár er Benítez rekinn fyrir flest annað en afrek sín á knattspyrnuvellinum. Hann er rekinn af því að, rétt eins og þeir Shankly, Paisley, Fagan, Dalglish, Souness, Evans og Houllier á undan honum, var hann of mikilvægur fyrir félagið. Of stórt númer. Of valdamikill. Því öfugt við eigendur og stjórn félagsins þegar hinir sjö voru við stjórnvölinn eru núna menn í stjórn félagsins sem vilja ekki að knattspyrnustjórinn ráði of miklu.

Eins og ég sagði í upphafi þessa pistils snýst þetta ekki um Rafa. Hans tími var sennilega kominn og það er að vissu leyti erfitt að mótmæla því að fá inn ferska strauma og nýjan mann í brúna. Ef salan á klúbbnum hefði gengið í gegn, alvöru menn keypt félagið og svo skipt Rafa út fyrir nýjan ‘mikilvægasta mann Liverpool’ hefði ég ekki sagt orð við því.

Það er hins vegar ekki staðan í dag. Rafa var rekinn af því að hann réði of miklu, af því að hann hafði of mikið vægi innan félagsins (og utan, meðal stuðningsmanna) og af því að hann var í þeirri einstöku aðstöðu að geta sagt nei við eigendurna í leikmannakaupum og -sölum, samkvæmt samningi sínum sem gerður var við félagið í fyrravor.

Matthías Ásgeirsson, Liverpool-stuðningsmaður sem tekur stundum þátt í umræðunum á þessari síðu, gerir þessu góð skil á bloggsíðu sinni í dag. Hann segir:

„Margir virðast ekki gera sér grein fyrir því hvað klúbburinn er í djúpum skít og að Benítez hafði hagsmunu félagsins í huga, ekki þessara andskotans “eigenda” sem eru að blóðsjúga Liverpool. Fólk virðist heldur ekki átta sig á því uppbyggingarstarfi sem hann hefur verið að vinna síðustu ár, það má búast við því að margir starfsmenn fylgi Benítez á nýjan stað. [..]

Ég sé satt að segja ekkert jákvætt í stöðunni. Held að klúbburinn stefni í meðalmennsku ef ekki koma til nýir fjársterkir eigendur sem eru tilbúnir að borga fáránlegt yfirverð. Benítez fékk ekki að eyða krónu síðustu tvö ár, sé ekki að nýr stjóri fái mikið fé til að kaupa leikmenn. Held þvert á móti að sterkir leikmenn verði seldir og peningarnir notaðir til að greiða niður skuldir.“

Það er nefnilega mergurinn málsins. Með brotthvarfi Rafa hverfur síðasti maðurinn sem gat sagt NEI við Purslow og eigendurna, ákveði þeir að selja menn eins og Torres, Gerrard eða Mascherano hæstbjóðanda og nota féð til að borga vextina af massífum skuldum félagsins (eins og hefur gerst sl. tvö ár). Þess í stað munu þeir ráða já-mann, einhvern sem er annað hvort þeim nógu hliðhollur (Klinsmann?) eða nógu mikið í mun að verða stjóri Liverpool (Hughes?) að þeir sætti sig við að fá skammtímasamning (mesta lagi eitt leiktímabil), nær engin völd utan þess að þjálfa og velja liðið (man einhver eftir þeim frasa? “Coaching and training the team”) og nær ekkert innlegg í framtíðaráformum félagsins.

Með þessum brottrekstri er því ekki aðeins verið að vísa Rafael Benítez á bug heldur eru Hicks & Gillett að innleiða nýja tegund knattspyrnustjórnunar hjá Liverpool: öld framkvæmdarstjórans er liðin og í staðinn kemur öld knattspyrnuþjálfarans. Við getum búist við því, eins lengi og þeir eiga liðið (og jafnvel lengur ef nýir eigendur óska þess) að það verði stjórnin og jafnvel svokallaður Íþróttastjóri sem taki ákvarðanir utan vallar og fyrir neðan þá sitji knattspyrnustjórinn og fái einungis að þjálfa leikmennina sem honum eru færðir og velja þá í liðið.

Einnig þekkt sem Real Madríd-líkanið. Eða Newcastle-líkanið. Eða Tottenham-líkanið. Þar sem þjálfarar eru látnir fara um leið og liðið á nokkra slæma leiki í röð og ekkert framhald er á þjálfaramálum innan félagsins, enginn stöðugleiki. Ef þið haldið að þetta sé rangt hjá mér skuluð þið spyrja ykkur, hvað gerðist þegar Tottenham sögðu loksins skilið við líkanið, ráku Íþróttastjórann sinn og réðu í fyrsta sinn í mörg ár alvöru Framkvæmdarstjóra, Harry Redknapp?

Fyrir þremur árum talaði ég í leikskýrslu við tapleikinn í Aþenu um að við ættum að fylkja liði og leyfa þætti Hicks & Gillett að hefjast. Nú þremur árum síðar er þeim þætti að ljúka og við getum gert upp árangurinn hér: klúbburinn er orðinn að gangandi sápuóperu þar sem öll rifrildi eru viðruð opinberlega, allir aðilar leka ljótum smáatriðum og neyðarlegum fréttum í fjölmiðla til að koma höggi á hina, búið er að skuldsetja félagið svo að það liggur við algjöru stórslysi, bygging nýja vallarins er ekki enn hafin, liðið er farið frá því að vera reglulega í undan- og úrslitum Meistaradeildar í að berjast um Evrópudeildarsæti við Everton og loks, til að kóróna allt saman, er hin stórkostlega hefð Framkvæmdarstjórans hjá Liverpool FC liðin undir lok.

Takk fyrir minningarnar, Rafa, og gangi þér vel í nýju starfi.

Þið hinir, hoppið uppí rassgatið á ykkur.