STUTTUR INNGANGUR
Hvað er eiginlega að gerast hjá Liverpool? Hvernig gat þetta lið, sem fyrir nákvæmlega ári síðan rústaði Real Madrid 5-0 í tveimur leikjum og Manchester United 4-1 á Old Trafford, hrunið svona gjörsamlega á fimmtíu og tveimur vikum? Það er erfitt að standa fyrir utan múrinn sem umlykur Anfield og Melwood þessa dagana og vita ekki nákvæmlega hvað er á seyði en ýmislegt hefur maður heyrt og annað þykist maður hafa séð út undan sér og þessi pistill er í raun tilraun mín til að skilja ástandið.
Fyrst, smá viðvörun: þessi pistill er ekki fyrir óþolinmóða. Ástandið hjá liðinu okkar í dag er ekki aðeins mjög slæmt heldur stórundarlegt og ég hef í nokkrar vikur ætlað mér að reyna að taka saman smá yfirlit yfir stöðuna til að reyna að komast til botns í því hvað er í gangi.
Þið hafið verið vöruð við. Þetta verður ekki stutt lesning. Fyrir þá sem eru forvitnir og vilja komast til botns í því hvað er í gangi í dag þá býð ég ykkur að lesa pistilinn og endilega koma með ykkar kenningar í ummælunum, ef þær eru einhverjar.
ÁSTANDIÐ Í DAG
Það er engin ástæða til að fegra eða sverta það hver staða liðsins er í dag. Tölurnar tala sínu máli; í fyrra tapaði liðið fimm leikjum allt tímabilið; gegn Middlesbrough og Tottenham í deildinni, Arsenal og Everton í bikar og Chelsea í Meistaradeildinni. Aðeins einn þessara leikja, Chelsea í CL, tapaðist heima. Liðið var frábært mestan hluta leiktíðarinnar og endaði í öðru sæti með 86 stig, stigafjölda sem hefði dugað til að vinna deildina á sex af síðustu tíu leiktíðum þar áður. Aðeins ótrúlegur endasprettur Manchester United í deildinni neitaði okkar mönnum um að vinna loksins titil.
Nú, ári síðar, er staðan önnur. Eftir að meirihluti íþróttafréttamanna í Englandi hafði spáð Liverpool titlinum á komandi tímabili hófst liðið strax handa við að valda vonbrigðum með því að tapa tveimur af fyrstu þremur deildarleikjunum, detta út úr báðum bikarkeppnunum snemma og klúðra riðlakeppni Meistaradeildarinnar. Eftir hvert áfallið á fætur öðru sitjum við því hér, í miðjum marsmánuði, og horfumst í augu við nöturlegar staðreyndirnar: liðið er úr leik í báðum bikarkeppnum, á í besta falli langsóttan séns á að ná 4. sætinu í Úrvalsdeildinni og stendur á barmi þess að falla út úr Evrópudeildinni líka eftir 1-0 tap fyrir Lille í fyrri leiknum.
Á síðustu leiktíð tapaði liðið fimm leikjum í öllum keppnum. Í ár hefur liðið tapað fimmtán. Og á enn erfiða leiki eftir. Eins og liðið er að spila í dag gætum við vel verið að tala um tuttugu tapleiki á einni leiktíð, eitthvað sem ætti ekki með nokkru móti að vera staðreynd hjá klúbbi eins og Liverpool FC.
Hverju er þá um að kenna? Hvernig í ósköpunum lentum við í þessari stöðu? Hvernig gat þetta lið, sem varð fyrir lágmarks leikmannabreytingum síðastliðið sumar, farið frá því að valda skjálftum um alla Evrópu (og á Old Trafford) í það að vera svo slæmt að Manchester United-aðdáendur eru hættir að stríða manni og farnir að sýna manni ósvikna vorkunn í staðinn. Hvernig gat þetta gerst? Hverju(m) er um að kenna?
Ég ætla að fara kerfisbundið yfir þetta, bæði bjóða fram mína skoðun á hverju atriði og reyna að varpa ljósi á hvað fór úrskeiðis.
Áður en ég byrja vil ég taka fram að ég er ekki og hef aldrei verið einhver sérstakur stuðningsmaður Rafael Benítez. Ég hef ávallt litið á sjálfan mig sem stuðningsmann Liverpool FC fyrst og fremst og þótt ég hafi margsinnis verið sakaður um hið andstæða þá myndi ég aldrei fórna hagsmunum Liverpool til að sjá einhvern uppáhalds stjóra eða leikmann fá sínu framgengt innan félagsins. Ég styð Rafa Benítez í hverjum einasta leik á meðan hann stýrir Liverpool en ef/þegar sá tími kemur að það sé rétt fyrir félagið að hann víki mun ég ekki hika við að viðra þá skoðun.
Ég vil biðja menn um að hafa þetta í huga þegar farið er yfir listann hér fyrir neðan. Ég er hvorki að reyna að víkja ábyrgð frá Benítez né fegra gjörðir hans, heldur einfaldlega að segja frá hlutunum eins og ég sé þá.
ÓHEPPNI
Ég vil taka þennan flokk fyrir einfaldlega til að koma honum frá. Það er sama hvað menn segja, það er staðreynd að Liverpool hefur verið óheppið á ýmsan hátt í vetur. Menn telja gjarnan til strandboltann margfræga í leiknum gegn Sunderland og þó liðið hafi verið grútlélegt í 85 mínútur í þeim leik eftir að fá á sig markið breytir það ekki þeirri staðreynd að fokking strandbolti skoraði mark hjá okkur. Það. Er. Óheppni. Dauðans. Þarf ekkert að ræða það meira.
En það er ekki eina óheppnin, og ef eitthvað er er strandboltinn aðeins vísir að stærri óheppni sem hefur elt okkur í vetur. Í fyrra vann Liverpool að ég held nokkuð margar vítaspyrnur, sennilega vel yfir meðaltali fyrir síðustu ár, og hlaut einnig þann heiður að vera það félag sem oftast í Úrvalsdeildinni sá andstæðingi vísað af velli með rautt spjald. Þar munaði mest um Xabi Alonso sem var svo oft fórnarlamb rauðspjaldatæklinga að það var farið að vera gangandi brandari á þessari síðu.
Í vetur er staðan hins vegar allt önnur. Xabi er horfinn á braut og með honum virðist hafa horfið samúð dómara í garð Liverpool. Það er langt því frá að ég kenni dómurum um gengi Liverpool í vetur en þeir hafa klárlega ekki hjálpað til. Í vetur er Liverpool búið að fá fæstar vítaspyrnur allra liða sér í hag í deildinni (aðeins tvær) og hefur verið meinað um einhverjar tólf aðrar sem endursýningar sýna að hefðu átt að vera klár víti skv. pistli Paul Tomkins á lokaðri síðu sinni.
Að sama skapi höfum við fengið fleiri rauð spjöld í deildinni í vetur heldur en á síðustu þremur leiktíðum á undan samfleytt. Auðvitað er hægt að tala um að sum rauð spjöldin í vetur séu réttlætanleg en ef við kíkjum á einstaka leiki – t.d. Everton-leikinn þar sem Pienaar og Fellaini sluppu með hroðatæklingar en Kyrgiakos var svo (réttilega) rekinn af velli fyrir að sýna takkana í tæklingu, þá er augljóst að dómgæslan hefur ekki verið okkur hliðholl í vetur.
Þriðja atriðið á eftir strandboltanum fræga og dómgæslu í óheppnispakka okkar í vetur eru svo meiðslin. Við vissum fyrir leiktíðina að hópurinn væri ekki eins breiður og hjá hinum toppliðunum og því byggðist mat flestra á mögulegum titilvæntingum Liverpool sennilega á þeirri von að lykilmenn liðsins gætu haldið sér tiltölulega heilum í vetur. Það hefur einfaldlega ekki ræst.
Fernando Torres og Steven Gerrard hafa, annað árið í röð, verið þrálátlega meiddir í vetur og auk þeirra höfum við saknað leikmanna eins og Glen Johnson, Daniel Agger, Alberto Aquilani, Fabio Aurelio, Albert Riera, Yossi Benayoun og nú síðast Martin Skrtel á leiðinlega löngum tímabilum í vetur. Það er einfaldlega staðreynd að Rafa Benítez hefur ekki getað stillt upp sínu sterkasta liði með alla leikmenn í leikformi í eitt einasta skipti í vetur.
Auðvitað er hægt að tala um æfingaprógramm og slíkt og alveg jafnt og með aukninguna á rauðum spjöldum hljóta meiðslavandræðin í vetur að vera ástæða fyrir þjálfarateymið að setjast niður og taka alvarlega naflaskoðun á æfingaprógrammið sitt fyrir næsta tímabil. Það er gífurleg óheppni að missa svona marga lykilmenn í meiðsli en kannski er þetta meira en bara óheppni. Kannski er þjálfaraprógrammið ekki rétt.
Og þá kemur að næsta þætti, þætti framkvæmdarstjórans. Ég ætla að biðja menn að anda rólega áður en þeir lesa þetta því eins og umræðurnar á síðunni hafa verið undanfarnar vikur verður það þáttur stjórans í þessu öllu saman sem á eftir að skipta álitum hvað mest.
RAFA BENÍTEZ
Rafael Benítez er frábær framkvæmdarstjóri. Ferilskrá hans talar sínu máli og um hana rífst enginn. Fyrir nákvæmlega ári síðan hefði ég sagt að hann væri hárréttur maður fyrir Liverpool því þá var hann búinn að stjórna liðinu í fimm ár og allan þann tíma hafði liðið verið að taka stórstígum framförum. Hann hafði unnið Evróputitil, búið til lið sem var efst í evrópskum styrkleikaflokki, lið sem meirihluti íþróttafréttamanna á Englandi taldi að væri að fara að vinna titilinn á þessum vetri.
Svo fór að halla undan fæti. Sumir vilja meina að hann hafi klúðrað þessu frá byrjun með því að stilla upp rangri taktík frá upphafi tímabils og frysta leikmenn eins og Babel og nota leikmenn eins og Lucas og Kuyt. Það er að mínu mati ekki réttmæt gagnrýni því hann hóf þetta tímabil á nákvæmlega þeirri taktík sem skilaði honum svo langt tímabilið á undan. Leikmannabreytingarnar voru líka í lágmarki – í stað Arbeloa var kominn Johnson, í stað Alonso var kominn Lucas og von var á Aquilani þar inn.
Þannig að nei, hann hóf tímabilið rétt hvað taktík og leikmenn varðar að mínu mati.
Sú umræða skiptir samt litlu máli því jafnvel þótt við gefum honum það að hann hafi gert allt rétt í upphafi og leiktíðin hafi byrjað illa vegna þess að leikmenn, heppni og dómarar brugðust liðinu, þá breytir það ekki þeirri staðreynd að hann getur ekki fengið neitt annað en algjöra falleinkunn fyrir þetta tímabil.
Ég viðraði strax í haust þá skoðun mína að einhverra hluta vegna væru leikmennirnir ekki að fúnkera í núverandi leikkerfi. Ég kallaði eftir breytingum hjá Benítez, sagði að hann þyrfti að sjá að það sem virkaði í fyrra væri ekki að virka núna, hverjar svo sem ástæðurnar væru, og hann yrði að reyna að finna eitthvað annað sem virkar.
Það var í október. Nú er mars, fimm mánuðum síðar, og hann er ennþá að spila nákvæmlega sömu taktíkina með sama mannskapnum. Það er engu líkara en að hann hafi frosið við hrunið hjá liðinu í haust og ákveðið að það væri best að rugla liðið ekkert í ríminu með því að reyna eitthvað nýtt.
Þess vegna, öðru fremur, erum við í þeirri stöðu sem liðið er í í dag. Rafa hefur haft 5-6 mánuði til að koma með eitthvað nýtt inn í þetta lið en það hefur ekkert gerst. Það sem gerist í staðinn er að leikmennirnir verða þreyttir á að berja höfðinu við steininn. Liðið er farið að hengja haus snemma í hverjum leik, rífast innbyrðis og svo berast áreiðanlegar fregnir af því að það sé ákveðinn hluti aðalliðsmanna Liverpool búinn að fá sig fullsaddan af Benítez.
Staðreyndin er einfaldlega sú að jafnvel þótt það sé ekki Benítez að kenna hvernig tímabilið hófst, hversu þunnskipaður hópurinn var, hvernig dómararnir hafa dæmt gegn okkur og hvernig jafnvel strandboltar hafa haft áhrif, þá er það honum að kenna að liðið er í dag að gera nákvæmlega sömu mistök og virðist hugmyndasnautt á sama hátt og það var fyrir hálfu ári síðan.
Hálft ár. Það eru næstum því eitt og hálft tímabil í íslenskri knattspyrnu. Ekki segja mér að það sé ekki hægt að breyta mörgu á þeim tíma. Það er enginn að segja að hann eigi að fara í 2-4-4 taktík með Torres, Ngog, Pacheco og Kuyt alla frammi en það er að mínu mati alveg klárt að Rafa Benítez hefur brugðist nær algjörlega í vetur.
Að því sögðu, þá kemur um gamla, góða umræðan: hvenær er nóg komið? Á að segja honum strax upp, á hann að fá að klára tímabilið eða á hann rétt á öðru tímabili til að rétta liðið við?
Mín skoðun er sú fyrst og fremst að það eigi ekki að segja honum upp strax. Ég sé ekki hvernig við getum fengið betri stjóra inn til að klára síðustu ellefu vikur tímabilsins og því sé alveg jafn gott að hann klári þær.
Það er svo sumarið sem vefst fyrir mér. Sumir, eins og Paul Tomkins, halda því fram að stjóri eigi alltaf að fá annað tímabil til að laga það sem fór aflaga, á meðan aðrir vilja helst reka eftir nokkra slæma leiki. Á sama tíma og maður reynir að ákveða hvort maður vill skipta um stjóra í sumar koma þær fréttir að eigendurnir hafi hreinlega ekki efni á að reka hann. Það er að mínu mati það versta sem gæti gerst, þ.e. að menn vilji skipta um stjóra en geti það ekki fjárhagsins vegna. Það er engan veginn uppbyggilegt umhverfi fyrir nokkurn mann að vinna í og ef það verður niðurstaðan í sumar tel ég nákvæmlega engar líkur á að næsta tímabil verði betra.
Mín skoðun er sú að ef Rafa fer í sumar mun ég ekki sjá eftir þeirri ákvörðun. Hann hefur brugðist í vetur og þarf að taka ábyrgð á því. Fari hins vegar svo að hann verði áfram vona ég að það sé af réttum ástæðum (þ.e. að eigendurnir styðji hann enn, ekki af því að þeir hafa ekki efni á að reka hann) og mun styðja hann áfram eins lengi og hann er stjóri Liverpool. Ég mun þá vona að hann afsanni hrakspárnar næsta tímabil, en um leið verður ljóst að hann fær engan veginn sömu þolinmæði frá aðdáendum ef liðið á annað svona tímabil og ég sé hæglega fyrir mér, verði hann áfram, að við verðum farnir að skrifa pistla á þessari síðu þar sem við grátbiðjum hann um að hætta áður en langt verður liðið á næsta tímabil.
Það er mitt álit á Benítez í hnotskurn: ég styð hann eins og alla sem gegna stjórastöðunni hjá Liverpool á meðan þeir gegna henni, en ég er líka á því að hann ber mikla ábyrgð á genginu í vetur. Ég styð það að hann fari í sumar að því gefnu að það sé einhver áætlun í gangi sem skili okkur betri stjóra og jákvæðara umhverfi í kringum klúbbinn því eins og staðan er í dag er umhverfið allt of neikvætt (meira um það síðar).
Það er hins vegar eitt sem er alveg ljóst í þessu: Rafa Benítez ber engan veginn einn ábyrgð á gengi liðsins. Rennum yfir næstu atriði.
LEIKMENNIRNIR
Meiðslin geta undanskilið ákveðna menn ábyrgð. Við höfum t.a.m. ekki fengið jafn mikið út úr Aquilani og Johnson og við ætluðumst til vegna þess að þeir hafa verið meira meiddir en gert var ráð fyrir.
Svo eru það ungu strákarnir sem eru oft gagnrýndir, svo sem Insúa, Ngog og Babel. Ég hef gagnrýnt Babel sjálfur, látið hina meira vera, en það er staðreynd að það er ekki hlutverk ungu strákanna að bera liðið uppi, en það hlutverk hafa þeir sumir haft allt of oft í vetur. Ef vörnin t.a.m. spilar öll illa dettur mér ekki í hug að skamma Insúa því hann er sá sem þarf umfram allt stöðugleika í kringum sig. Hann er ungur. Þeir eru ungir, og eiga að vera viðbót við kjarnann frekar en hluti af honum. Þannig að við skulum undanskilja þá frá þessari umræðu …
… alla nema einn. Lucas Leiva er ungur og í vetur hefur hann í fyrsta sinn verið hluti af kjarna liðsins, þ.e. leikmaður sem leikur nær alla leiki. Ansi margir eru á þeirri skoðun að Lucas sé ekki nógu góður til að spila fyrir Liverpool en ég er ósammála því. Reyndar þori ég að ganga svo langt að lýsa því yfir að hann hafi verið eitt af fáum björtum ljósum liðsins í vetur, því á meðan allir landsliðsfyrirliðarnir í kringum hann hafa verið með hugann annars staðar, fengið á sig óþörf rauð spjöld og/eða verið með hangandi haus hefur hann alltaf barist eins og ljón fyrir málstaðinn.
Lucas er ekki hinn fullkomni miðjumaður og ég er ekki sáttur við allt hjá honum. Hann átti að vera sókndjarfari, Benítez talaði um hæfileika hans til að skora og skapa mörk þegar hann kom til liðsins og hann getur bætt sig mikið í þeim efnum. Þá skortir hann oft styrkinn til að berjast við sum af miðjutröllunum í Úrvalsdeildinni. En hann hefur margt annað sem er frábært, t.a.m. er hann með frábæran leikskilning, góðar sendingar (skoðið prósenturnar hans, þær eru hærri en hjá öðrum miðjumönnum liðsins) og eins og ég hef nefnt virðist hann bara styrkjast við mótlæti sem er góður kostur að hafa undir þeirri pressu sem menn vinna við hjá Liverpool.
Þannig að slökum aðeins á hörkunni í garð Lucas. Hann er ekki vandamálið heldur.
Að mínu mati hafa leikmenn á borð við Carragher, Agger, Skrtel, Mascherano, Aurelio, Gerrard, Riera, Benayoun og Kuyt verið vandamálið í vetur.
Of margir af þessum þaulreyndu lykilmönnum liðsins hafa einfaldlega ekki verið svipur hjá sjón í vetur. Riera var misjafn en heilt yfir góður í fyrra en hefur varla verið með í ár. Dirk Kuyt hefur verið góður og haldið uppi markaskorun liðsins í fjarveru Torres eftir ármaót en hann var einfaldlega ekki með fyrstu 3-4 mánuði tímabilsins. Benayoun, Agger og Skrtel áttu einnig erfitt uppdráttar í haust og hafa líka verið í vandræðum með meiðsli, á meðan Mascherano virtist ekki mæta til leiks af fullum hug fyrr en HM-forkeppni Argentínu var búin í október.
Fabio Aurelio fær svo Harry Kewell-verðlaun vetrarins sem leikmaður sem við höfum ekki efni á að borga laun. Allt, allt, allt of mikið meiddur, því miður.
Þá eru tveir leikmenn eftir: Jamie Carragher og Steven Gerrard. Leikmenn sem hafa verið þessu liði nær allt undanfarin ár, leikmenn sem eru gangandi goðsagnir og við getum með sönnu sagt að án þeirra hefði Benítez ekki unnið einn einasta titil með þetta lið á fyrstu tveimur árunum.
Vandamálið er að í dag er ekki árið 2005 eða 2006 heldur árið 2010. Og árið 2010 finnst mér vera að koma æ betur í ljós að ef Liverpool-liðið á að geta haldið áfram að bæta sig, hver svo sem knattspyrnustjórinn verður, þá verða þessir tveir menn að víkja.
Hvað Carragher varðar þá hef ég haft þá skoðun í laumi talsvert lengi að hans tími sé liðinn undir lok. Hann er 32ja ára gamall, það er vitað mál að hann er ekki vel liðinn af samherjum sínum vegna meints hroka. Hann á það til að ganga of langt í gagnrýni á aðra leikmenn, frægasta dæmið varð í fyrra þegar hann át Arbeloa lifandi í leik gegn W.B.A. á útivelli og úr urðu stympingar þeirra á milli. Þar gekk Carra augljóslega allt of langt í skömmunum og fljótlega eftir það voru bæði Arbeloa og Alonso farnir, og vilja sumir meina að þeir hafi viljað yfirgefa Liverpool af því að þeir höfðu skoðanir og sáu að þeir myndu aldrei koma þeim á framfæri á meðan Carra og Gerrard réðu öllu í búningsklefanum.
Í vetur hefur aldurinn svo náð Carra líka. Hann er orðinn hægur og hefur dottið niður um svona tvo gæðaflokka í spilamennsku sinni. Það er engin tilviljun að liðið hafi farið að halda hreinu og leika betur þegar hann þurfti að fara í bakvörðinn, og svo fór það að fá aftur á sig mörk þegar hann fór á ný í miðvörðinn. Að mínu mati er kominn tími til að við tökum Carra úr byrjunarliðinu og gefum honum meiri Hyypiä-rullu á bekknum, eitthvað sem ég geri fastlega ráð fyrir að hann sætti sig aldrei við (hann er þegar byrjaður að hóta því í viðtölum vegna samningaviðræðna) og þá er kannski bara alveg eins best að selja hann fyrir 3-5m punda í sumar og nota þann pening í annan miðvörð með minna egó.
Um Gerrard þarf eiginlega ekki að fjölyrða, þótt undarlegt megi virðast. Hann er þrítugur núna í maí, er enn okkar besti maður en hann verður það ekki mikið lengur sökum aldurs. Hann nýtur hins vegar svo mikillar virðingar innan klúbbsins að menn vilja meina að Rafa hafi áður viljað selja hann hæstbjóðanda en ekki getað það því hann veit að það myndi kosta hann starfið að fara gegn Gerrard. Það var frægt hér fyrir rúmum áratug þegar Ruud Gullit tók Alan Shearer út úr byrjunarliði Newcastle og var sagt upp með það sama. Ég tel að Benítez sé í svipaðri stöðu, hann geti ekki með neinu móti tekið Gerrard út úr liðinu eða sýnt honum hver ræður … því það er ekki Benítez sem ræður heldur Gerrard. Fari Benítez gegn Gerrard mun það kosta hann starfið. Slíkt hefði verið óhugsandi hjá Shankly eða Dalglish, slíkt væri óhugsandi hjá Ferguson eða Wenger.
Gerrard er orðinn stærri en klúbburinn og það er aldrei hollt fyrir fótboltalið. Hann er þrítugur og slúðrið segir að Mourinho muni reyna allt til að fá hann til Internazionale í vor. Leyfum þeim það. Mjólkum einhverjar 25-30m punda út úr þeim fyrir Gerrard og notum peninginn í tvo leikmenn sem pirra sig ekki í sífellu út í samherja sína. Gerrard hefur verið einn af svona þremur verstu leikmönnum okkar í síðustu tveimur leikjum en hann er sá eini sem hefur sést skamma aðra reglulega fyrir mistök í þeim leikjum.
Gerrard og Carra hafa verið frábærir leikmenn fyrir Liverpool en ég er að komast meira og meira á þá skoðun að eina leiðin fyrir þetta lið að halda áfram að þróast er ef þeir hverfa á braut.
EIGENDURNIR
Þetta verður stutt: þeir hafa logið, þeir hafa rifist innanborðs, þeir hafa gert félagið að sápuóperu og aðhlægi, þeir ógna framtíð félagsins með lélegri stjórn sinni, þeir hafa svikið Benítez um að geta styrkt hópinn í þremur leikmannagluggum í röð núna og staðan er einfaldlega sú að við erum kannski best sett með Benítez áfram því ég sé ekki hvaða annar toppstjóri gæti mögulega haft áhuga á að stíga inn í þessa sápuóperu á meðan þessir tveir eigendur eru enn við stjórnvölinn.
Staðan er einföld: hvort sem Benítez verður áfram eða ekki verður næsti vetur áframhald á sama veseninu og við höfum horft upp á síðustu misserin ef Gillett & Hicks eiga klúbbinn áfram. Það sem þarf umfram allt annað að gerast í sumar er að þeir selji klúbbinn og að í staðinn komi inn menn sem hafa fjármagn til að hefja byggingu nýs vallar og leyfa knattspyrnustjóranum (Rafa eða öðrum) að styrkja liðið.
Menn sem tala ekki bara heldur framkvæma líka.
Mæli með frábærri grein eftir Rory Smith hjá Telegraph um eigendamálin og Benítez hjá Liverpool.
AÐDÁENDURNIR
Við erum hluti af vandamálinu. Auðvitað geta menn sagt hvað sem er án þess að það hafi áhrif fjarri liðinu en örvænting stuðningsmanna eftir Englandsmeistaratitli er orðin svo mikil að það er farið að smita frá sér inn á völlinn. Ég man eftir öðrum heimaleiknum í haust, gegn Aston Villa. Liðið tapaði fyrsta leiknum gegn Tottenham en rústaði svo Stoke í annarri umferð. Í þriðju umferðinni mættu Villa á Anfield og eftir að okkar menn höfðu verið í þungri sókn allan fyrri hálfleikinn skoruðu þeir fyrsta markið með heppnisaukaspyrnu.
Örvæntingin, pirringurinn og vonbrigðin í stúkunum var svo mikil að það var áþreifanlegt. Stemningin á vellinum var engin, menn voru farnir að púa á köflum og fórna höndum í hvert sinn sem liðið missti boltann.
Í þriðja leik. ÞRIÐJA LEIK!
Ekki það að ég hafi hugmynd um hvernig hægt er að laga þetta „vandamál“, þar sem örvænting okkar minnkar ekki beint með hverju árinu sem líður, en menn verða að muna að á meðan þeir eru á vellinum verða þeir að styðja liðið, og það er jafnvel enn mikilvægara að styðja liðið þegar illa gengur í stað þess að púa, dæsa og fórna höndum. Við erum ekki kallaðir gagnrýnendur, við erum kallaðir stuðningsmenn og á meðan menn geta sagt það sem þeim sýnist utan vallar finnst mér að það eigi að vera lágmarkskrafa að menn séu ekki að vinna gegn liðinu á Anfield á meðan á leik stendur. Það er nógu erfitt að vinna þennan titil án þess að hafa 45 þúsund manns á bakinu í hvert sinn sem sending nær ekki á samherja.
FJÖLMIÐLAR
Paul Tomkins fjallaði um það í góðum pistli um daginn að þótt það sé brjálæði að halda því fram að enskir fjölmiðlar séu á móti Liverpool (sammála því) þá sé það staðreynd að margir íþróttafréttamenn innan fjölmiðlasamtakanna ytra séu mjög mikið á móti Rafa Benítez (sammála því).
Vandamálið er náttúrulega þá það að á meðan Rafa Benítez er stjóri Liverpool er gagnrýni á hann og Liverpool sami hluturinn. Fyrir vikið hafa fjölmiðlar ytra svoleiðis hamast á liðinu í vetur að það er ekki furða þótt menn séu farnir að kalla þá hrægamma. Bíða eftir að hræið verði andvana svo þeir geti byrjað að éta. Núa saman höndunum í eftirvæntingu í hvert sinn sem Liverpool lenda undir – „nú fæ ég sko að skjóta á Benítez“.
Rétt eins og með aðdáendurna á Anfield þá er þetta ekki beint vandamál sem hægt er að laga með umræðum á íslenskri vefsíðu, en það er vert að benda á að þetta er enn eitt atriðið sem hefur unnið (ötullega, óþreytandi) gegn liðinu okkar í vetur.
Eina lausnin á þessu „vandamáli“ er náttúrulega það að skipta Benítez út fyrir stjóra sem blaðamönnunum líkar vel við, en svoleiðis vinnubrögð myndu aldrei ganga upp. Sá eini sem þeir gagnrýna aldrei og er nógu hæfur til að stýra Liverpool FC er að upptekinn við að stýra Manchester United. Þannig að jafnvel þótt skipt verði um bæði stjóra og eigendur í sumar getum við búist við að þetta „vandamál“ haldi áfram, því hver sem kemur inn mun alltaf eiga ákveðna fjölmiðlunga sem einfaldlega líkar illa við hann.
FRAMHALDIÐ
Eins og ég sagði í upphafi pistilsins erum við ellefu vikum frá því að þessu tímabili ljúki. Ég man ekki hvenær ég upplifði síðast tímabil með Liverpool þar sem ég óskaði þess að því lyki sem fyrst en það hefur gerst í vetur. Liðið hefur tapað fimmtán sinnum og ég hef séð þá alla og óttast að þeir geti orðið allt að tuttugu áður en yfir lýkur.
Liðið mun líklega ekki ná 4. sætinu (þótt kraftaverkin geti alltaf gerst) og er ekki beint líklegt til að vinna Evrópudeildina. Líklegt er því að við sitjum uppi í vor með lið sem vann engan titil, náði aðeins inn í Evrópudeildina fyrir næsta tímabil og er á botninum móralskt séð.
Með öðrum orðum, eins mikil vonbrigði og hægt var að hugsa sér í upphafi leiktíðar.
Augljós lausn er að losa sig við neikvæðnina í kringum liðið. Brottrekstur Rafa myndi losa okkur við mikið af þeirri neikvæðni en allt myndi þá velta á því hver kæmi inn í staðinn.
Þá er ljóst, hvort sem Rafa verður kyrr eða ekki, að það verða breytingar á leikmannahópnum í sumar. Menn sem ekki hafa staðið sig verða látnir fara (mér dettur Aurelio, Riera og sennilega Babel fyrst í hug, og hver veit hverjir fleiri) og jafnvel verður Rafa eða annar stjóri hugrakkur og ræðst í algjöra andlitslyftingu á liðinu (les: bless Carra og Gerrard).
Vandinn við leikmannasölur er hins vegar sá að það er nákvæmlega ekkert sem segir að knattspyrnustjórinn fái það fé til að styrkja hópinn aftur. Kannski lendum við í því að Gillett & Hicks fá frestun á lánunum sínum, eða tryggja sér auka fjárfestir til að rétta skútuna aðeins við, svo að leikmenn verða seldir og ódýrari kostir koma inn í staðinn og liðið minnkar enn og aftur um eitt skónúmer.
Það gæti alveg gerst: Rafa verður kyrr því það er of dýrt að reka hann, Gillett & Hicks halda félaginu en eiga enn ekkert fé til að styrkja liðið, svo að við seljum 3-5 leikmenn og kaupum 1-2 í staðinn og tölum svo um að nota ungu strákana meira.
Slíkt yrði að mínu mati skelfilegt. Ef það verður raunin, ef menn selja Riera og Babel og ætla að henda Pacheco út í djúpu laugina í þeirra stað, þá fyrst mun ég örvænta.
SUMARIÐ – HVAÐ ÞARF TIL?
Eins og ég sagði í yfirferðinni hér að ofan skiptir að mínu mati ekki höfuðmáli hvort skipt verður um knattspyrnustjóra eða ekki. Ef Benítez fer mun ég ekki sjá á eftir því vegna þess að hann hefur brugðist algjörlega og fær falleinkunn fyrir veturinn. Ef hann fer ekki mun ég ekki örvænta, svo lengi sem það sé á réttum forsendum.
Það eru þessar réttu forsendur sem skipta öllu máli að mínu mati: eigendamálin. Fyrst og fremst þarf að vera til staðar skipulag innan félagsins sem gerir knattspyrnustjóranum kleift að gera jákvæðar breytingar á leikmannahópnum. Hver sá sem sá stjóri er.
Þess vegna ætla ég að taka blaðsíðu úr bók þeirra sem hafa á þessari síðu gagnrýnt Rafa hvað harðast og enda þennan pistil á þeirra orðum, með mínu ívafi, því hvað svo sem verður um knattspyrnustjórann eða leikmennina þá eru tveir menn sem þurfa öllum öðrum fremur að yfirgefa félagið í sumar til að það geti enn á ný talist til fremstu liða í Englandi:
Burt með Gillett & Hicks – áfram Liverpool!
Samkvæmt 
