Prófa

0

Ef ég skil þig rétt þá telurðu lið almennt ná betri árangri með 4-2-3-1 heldur en flata miðju í 4-4-2 vegna þess að hlutverk leikmanna (miðjumanna) eru sérhæfðari og fyrir leikmenn er kerfið auðveldara í framkvæmd. Er þetta rétt skilið? Og jafnvel hafi liðið farið að spila betur þegar það fór að velja sér auðveldara kerfi? Ég get í sjálfu sér ekki mótmælt því.

En ég verð að vera ósammála þér með nokkur atriði.

Fyrirgjafir eru helsti markagjafinn í knattspyrnu. Fyrirgjafir þurfa ekki að koma frá endamörkum þótt þær séu að sumu leyti hættulegri þannig en mjög hættulegar fyrirgjafir geta komið hvaðan sem er af kantinum. Fyrirgjafir þurfa ekk endilega að vera á hausinn, spyrnufæri frá vítateig er oftar en ekki hættulegri heldur en skallakross og þá er auðvitað líka hægt að senda lágar fyrirgjafir sem bjóða líka upp á hættuna á sjálfsmarki. Gallinn við framkvæmdir fyrirgjafa í nútímafótbolta er að kantmennirnir vilja hanga of mikið á boltanum og þessvegna er allt orðið stopp í teignum þegar boltinn kemur loks fyrir sem verður mjög auðvelt að verjast. Tímasetningar og hraði er það sem gerir fyrirgjafir hættulegar, hvort sem er á haus eða löpp.

Það er rétt að þegar fyrirgjafir mistakast þá gefur það andstæðingnum færi á skyndisókn en að öllu jöfnu eru leikmenn andstæðinganna á svipuðum slóðum og sóknarliðsins, ef ekki þá eru einfaldlega fleiri sóknarmenn í teignum sem hlýtur að þýða að færið verði þeim mun betra.

Varðandi það að halda boltanum, þá man ég eftir tölum sem sýna að langflest mörk eru skoruð eftir fáar snertingar sóknarliðs. Mig minnir að innan við 5 snertingar innan liðs skapi 90% marka. Þannig að það að halda boltanum skapar ekki endilega mörk heldur kemur frekar í veg fyrir að hinir skori – gamla ítalska leiðin. Því fleiri snertingar, því meiri tími fyrir andstæðinginn til að koma sér til baka og stilla upp í sterkan varnarmúr.

Annað sem ég hef verið að aðhyllast upp á síðkastið er að Liverpool er ekkert að spila 4-2-3-1 heldur miklu frekar 4-5-1. Hlutverk kantmanna á borð við Kuyt og Aurelio er alls ekki sókndjarfara eða auðveldara heldur en hlutverk hefðbundins útherja (kantmanns) í 4-4-2. Sem þýðir að leikaðferðin er orðin ansi varnarsinnuð – sem ég er á móti því ég vil sjá flottan sóknarleik með leiknum leikmönnum – sem er ekki raunin í dag hjá Liverpool. Sem þýðir þá líka að kannski er leikmannahópurinn þannig samsettur hjá félaginu að það verður að spila tiltölulega varnarsinnaða taktík. En nú er ég kominn út fyrir pælinguna.

Já, bottom line-ið er þá kannski að fyrir slakari lið (erum við að viðurkenna að okkar sé þannig) þá hentar betur að spila 4-2-3-1 eða 4-5-1 því þá þarf ekki að skora eins mörg mörk til að vinna leiki?

Ég veit það ekki, ég er að mörgu leyti enn á þeirri skoðun að Steven Gerrard spili ekki ólíkt hlutverk og Kenny Dalglish gerði á sínum tíma. En það sem Dalglish og Rush höfðu fyrir aftan sig voru leikstjórnendur á borð við Souness, Whelan og McMahon. Og kannski er það pointið í þessu, að líkt og segir í greininni að þegar Zidane, Figo og Raul skiluðu sér ekki til baka þá þurfti að nota leikmann eins og Makelele til að stoppa andstæðingana. En hann var fullkomlega ófær um að skila boltanum frá sér. Og þá hugsar maður til Alonso, var hann ekki þessi box-to-box miðjumaður? Sem við höfum þá ekki lengur? Bara spekúlasjón…

http://www.knattspyrna.bloggar.is

0

Þjálfari: Pep Guardiola

Leikskipulag 4-2-3-1
*
Reina
* * * *
Maicon Sergio Ramos Gerard Pique Pilipp Lahm

                     *                     *
                   Xavi               Andrés Iniesta

        *                      *                           *
      Lionel Messi      Steven Gerrard       Arjen Robben

                               *
                  Fernando Torres

Bekkur:Peter Gulacsi, Daniel Agger,Davide Santon,Alberto Aquilani,Antonio Cassano,Pedro,Mesut Özil

0

Til að setja einhvern pakka undir tréð á móti mæli ég eindregið með skrifum Jonathan Wilson. Er þessa dagana að lesa bók hans ,,Inverting the pyramid” þar sem hann fer yfir þróun leiksipulags í knattspyrnu, frá því byrjað var að spila leikinn, og hefur til hliðsjónar (van)þróun leiksskilnings og leikskipulags enskra – frábær bók sem ég mæli með fyrir alla.

Sömuleiðis mæli ég með greinadálki hans á The Guardian, The question, þar sem reynir að varpa ljósi og útskýra ýmsa þætti í þróun leikskipulags í nútímaknattspyrnu.

Grein sem mig langar sérstaklega að mæla með sem innleg í hugleiðingar Ívars hér að ofan er greinin ‘Is the box-to-box midfielder dead?’ Og mun ég ræna og vitna óspart í þá grein í þessari athugasemd. Sjá hér: http://www.guardian.co.uk/sport/blog/2009/apr/22/where-have-box-to-box-midfielders-gone

Það eru nokkrir eiginleikar sem gera það að verkum að mér er almennt illa við 4-4-2[er ég þá ekki að tala um tígul 4-4-2]. Kerfið reynir mjög mikið á miðjumennina. Kerfið byggir sömuleiðis að miklu leyti á fyrirgjöfum. Að koma boltunum upp í hornin og gefa hann fyrir.

Almennt er mér illa við að byggja leikkerfi mikið upp úr fyrirgjöfum (þrátt fyrir að það fari náttúrlega mikið eftir því hvaða lið eiga í hlut). Mér finnst þær einfaldlega of erfiðar í framkvæmd og hættulegar ef þær mistakast.

Fyrst þarf að koma boltanum í hornin. Fyrirgjöfin sjálf þarf að vera hárnákvæm og sjaldnast er færið sem fyrirgjöfin skapar dauðafæri. Færið er oftar en ekki skallafæri – sem eru fyrir flesta leikmenn erfið færi.

Komi ekki mark úr fyrirgjöf endar hún oftas með því að hitt liðið vinnur boltann. Komi fyrirgjöfin of aftarlega getur varnarliðið hafið skyndisókn á meðan sóknarmennirnir sem voru komnir inn að markteig sitja á rassinum. Ef liðið nær hinsvegar skoti/skalla er færið oftast erfitt og possession glatast.

Lykilllinn að því að sigra knattspyrnuleik tel ég vera þann að halda boltanum innan liðsins og gera það eins framarlega á vallarhelmingi andstæðinga og kostur er. Svo ég leyfi mér að vitna í fyrrnefndan Wilson. ,,Goals don’t win games, you scores goals by winning games”.

Halda boltanum, halda boltanum, halda boltanum. Bíða eftir að opnist glufa. Sjálfur tel ég það bæði skapa betri færi auk þess sem það bíður ekki upp á samskonar skyndisóknir og leiksipulag sem byggist upp á fyrirgjöfum.

Hlutverk kantmannanna í 4-2-3-1 finnst mér vera mun auðveldara en hlutverk þeirra í 4-4-2. Þeir spila framar á vellinum og ekki jafn einangraðir út á kantinum. Þeir gegna stærra hlutverki í sóknarleiknum, eiga auðveldara með að hjálpa sóknarmönnunum/miðjmönnunum í spili en í 4-4-2. Þar sem þeir spila bæði framar á vellinum og nær miðju en í 4-4-2 eru fyrirgjafir þeirra styttri og auðveldari. Þeir eru sömuleiðis nær bakverðinum og eiga auðveldara með að taka þá á með því að sækja inn að marki.

Áhugaverð er ennfremur sú þróun í knattspyrnunni að ógnandi leikmenn eru sífellt að draga sig aftar á völlinn. Lið eru hætt að vera með tvo frammi. Tían spilar aftar nú en fyrir tíu árum, bakverðir eru að verða meiri ógn heldur en kantmenn og sum lið eru jafnvel farin að spila án framherja. (Arsenal í dag, United 07/08 o.fl.).

Einhverjir gætu talið þessa þróun varnarsinnaða – svo tel ég alls ekki vera. Enda sést það að þau lið sem beita þessari aðferð eru yfirburðalið í sínum deildum – sóknarlið sem standa helst frammi fyrir því vandamáli að brjóta varnarmúr andstæðinganna á bak aftur.

Einn angi þessarar sömu þróunar birtist í því að Liverpool (og alveg pottþétt mun fleiri lið) eru byrjuð að reka alla sína minn inn í box þegar andstæðingarnir fá auka-og hornspyrnur. Hugsunin á bak við þetta er síst byggð á hræðslu við föst leikatriði andstæðingana heldur frekar sú að vera enn hættulegri í föstum leikatriðum.

Ef Reina grípur boltann – dúndrar framm á Torres – er Torres algjörlega einn þangað til hinir ná að hlaupa fram og hjálpa honum – Torres verður auðveld bráð fyrir varnarmennina.

Ef hinsvegar allir eru inn í teig – Reina grípur boltann – kastar honum fram á Kuyt, Gerrard, Torres, Benayoun og hinir hlaupa fram vita varnarmennirnir tveir ekki sitt rjúkandi ráð.

My point is – það er erfiðara að verjast því þegar sóknarlið skilur eftir opin svæði heldur en þegar allir leikmenn þess eru komnir í sitt svæði.

En þetta var úturdúr. Annar galli sem mér finnst vera við 4-4-2 er sá að oft vill vera of mikið bil á milli einstakra leikmanna. Það er of langt í næsta mann. Kosturinn við hágæða lið sem spilar 4-4-2 er hinsvegar sá að bilið frá aftasta manni til hins fremst er mun styttra en í 4-2-3-1. Liðið sem heild er því þéttara.

En þar liggur líka að mínu mati kötturinn grafinn. 4-4-2 tel ég einungis vera á færi afburða knattspyrnuliða. Leikkerfið krefst mun meiri fjölhæfni af leikmönnum en 4-2-3-1.

Þar sem maður er nú einu sinni Liverpool-maður finnst mér áhugavert að reyna að mændfokka hugmyndir Rafa Benitez varðandi leiksipulag og hlutverk miðjumanna.

Eins og segir í greinninni er Rafa Benitez ,,probably the most Sacchian manager English football has known” Sem er líklegasta mesta understatement allra tíma. Rafa Benitez ídolíserar hugmyndafræði Arrigo Sacchi. Hugmyndafræðing sem aðhyllist þá hugmyndafræði að spila 4-4-2 fram í rauðann dauðann og gefur ekki mikið fyrir 4-3-2-1?

Sem vekur upp spurninguna af hverju er Rafa Benitez að spila 4-2-3-1 á meðan maður skyldi ætla að 4-4-2 hugnist honum betur?

Eftir að hafa lesið ævisögu Steven Gerrard fékk ég þá tilfinningu að Rafa Benitez hafi jafnvel viljað losa sig við hann og fá pening fyri hann á sínum tíma – en að sjálfsögðu ekki getað hent honum út nauðugum viljugum.

Ofangreindur pistill Jonathans Wilsons staðfesti þennan grun minn. Rafa Benitez vildi losa sig við Steven Gerrard. Fannst hann ekki henta í sitt leiksskipulag. Þegar útséð var hinsvegar með það að Steven Gerrard væri ekkert að fara frá Liverpool byrjar hann að laga móta liðið eftir því og kaupir menn eins og Sissoko og Mascherano. Menn sem eru geldir sóknarlega (og henta þar með ekki þeirri Sacchisku hugmyndafræði sem Rafa vinnur eftir) en eru nauðsynlegir Steven Gerrard.

Auk þess er vert að hafa í huga að Rafa Benitez byrjaði ekki að nota 4-2-3-1 að ráði fyrr en snemma árs 2008. Breyting sem allt bendir til að virðist hafa verið skyndiákvörðun. Liðið var búið að skíta upp á bak í þónokkurn tíma með 4-4-2. Xabi Alonso var að spila illa, Dirk Kuyt að spila vægast sagt mjög illa og liðið í heild að spila illa.

Eins og þruma úr heiðskíru lofti er sóknarmaðurinn Kuyt færður út á hægri kantinn og Xabi og Gerrard – er gefið skýrari og afmarkaðri hlutverk. Liðið byrjar að blómstra og Benitez hefur haldið tryggð við þetta kerfi síðan.

Annað atriði sem Jonathan Wilson bendir á eru þær breytingar sem urðu á knattspyrnunni eftir að rangstöðureglan var útþynnt. Lið er orðin teygðari – vörnin getur ekki spilað jafn framarlega – lið eru í auknum mæli farin að spila í fjórum ,,línum” í stað þriggja áður.

En ég held að niðurstaðan sem ég er búin að tala min inn á sé sú að ég hef ekkert á móti 4-4-2. Liðin sem spila slíkt kerfi þurfa hinsvegar að vera algjör yfirburðalið – gríðarlega þétt – með fjölhæfa menn í öllum stöðum.

Þið afsakið orðlengdina, og þið afsakið samhengisleysið. Ég held þetta sé komið nóg í bili.

ÞHS: Þetta er allt saman grín.

0

Skemmtileg úrslit á gamla klóinu bæta fyrir leik okkar manna í gær. Eða þannig.

Ég er ekki vanur að taka einstaka menn fyrir í ummælum um leiki. Ekki síðan ég var með Aurelio á heilanum um árið ;-) Ég ætla ekki að taka það upp aftur svo ég geri bara slétt við og segi pass.

Málið er auðvitað að liðið verður að fara að rífa sig upp úr þessum ömurlegheitum og mæta til leiks. Það er ekkert flóknara en það og þar er enginn maður undanskilinn.

Það er nú þannig.

YNWA

0

Liverpool þorir ekki að spila boltanum, Sú staðreynd að carragher gefur svona 40 langar sendingar í leiknum, Skrtel 30 og bakverðirnir 20 er svo ótrúlega sorgleg.

Fyrstu 40 mínúturnar í seinni hálfleik vara bara neglt fram, Reading mennirnir voru svo mikið líkamlega sterkari en Torres að þeir átu þessa bolta, Alla!

Er skrítið að miðjumennirnir okkar geti ekki neitt þegar að það eina sem þeir gera er að stara á boltann fyrir ofan hausinn á sér. Carragher og Skrel geta vara gefið 10 metra rúllubolta. En samt negla þeir fram í tíma og ótíma þegar það er enginn pressa.

Mig langar að æla.

0