Dembum okkur af stað í dapurlega lesningu.

Byrjunarliðið var eftirfarandi:

Á bekknum eru: Cavalieri – Voronin – Riera – Kyrgiakos – Babel – Spearing – Plessis.

Ljóst að reyna átti að koma Gerrard í “second striker” stöðuna sem oft hefur gefist vel í Evrópu og Brassarnir Aurelio og Lucas látnir reyna sig. Skulum bara orða það rólega þannig……. Það virkaði ekki!

Liðið hóf þennan leik varkárt, eins og yfirleitt á erfiðari útivöllum þessarar keppni, og satt að segja virtist ekki ætla að gera tilraun til að skora í fyrri hálfleik. Ítalirnir fengu smám saman sjálfstraustið og eftir um 25 mínútna leik var orðið ljóst að við værum í töluverðum vanda.

Enda fengum við á okkur tvö mörk á 8 mínútum, fyrst eftir að boltinn tapaðist illa á miðsvæðinu og Insua klikkaði alveg á rangstöðulínunni, og það seinna eftir háa fyrirgjöf frá hægri sem við lentum í miklum vandræðum með að hreinsa, uns boltinn féll vel fyrir fætur Fiorentinaleikmanns sem dúndraði honum í markteiginn þar sem Skrtel svaf og horfði á Jovetic skora. Reyndar gerði hann fyrra markið líka. 2-0 eftir 37 mínútur og ljóst að plan Rafa var s***fallið um sjálft sig.

Seinni hálfleikurinn hófst vel, en það tókst ekki að skora þrátt fyrir fín færi. Hittum yfirleitt ekki rammann eða lokasending klikkaði. Smám saman fjaraði lífið úr okkar mönnum, Ítalirnir lokuðu og unnu að lokum sanngjarnan sigur sem í bland við úrslit kvöldsins úr Ungverjalandi segja okkur að þarna er hörkuriðill í gangi, þar sem mikil barátta mun fara fram um sætin tvö milli Lyon, Fiorentina og okkar. Úrslit kvöldsins gætu hæglega hitt okkur illa í bakið.

Ég verð að fá útrás fyrir gamla plötu. Ég veit fátt leiðinlegra en að horfa á LFC í leikjum eins og í kvöld. Rafa gerir alltaf eins. Fer varkár inn í leikinn, fullt af varnarmönnum og sækir á 3 – 4 mönnum fyrst í stað. Oftast gengur það, en í kvöld gerðist ekkert nema það að Ítalirnir fengu sjálfstraust og punduðu okkur til baka.

Svo verður hann þrjóskur og breytir ekki neinu í hálfleik. Lætur áfram miðjuna rúlla, þó hún virkaði ekki. Með Insua í bakverðinum, þó hann hafi átt stinker og Kuyt/Benayoun látnir böðlast áfram án þess að skapa neitt, en senda 80% boltanna í átt að eigin marki. Við héldum víst boltanum 62% í kvöld, en til einskis.

Svo líður tíminn og lítið gerist. Þá kemur skipting þegar 20 mínútur eru eftir og síðan þegar 9 mínútur eru eftir. Engin þriðja skipting. Skildi þetta einhver? Það var að mínu mati hægt að taka alla útaf fyrir utan “big four”, þá Reina, Carra, Gerrard og Torres, en greinilega var það ekki á! Ekki það að Babel og Voronin voru arfar þegar þeir komu inná. En okkar frábæri stjóri, og ég meina það, sýndi í kvöld þá einu hlið á sér sem ég á erfitt með að skilja. Mér fannst hann þrjóskur (jafnvel hrokafullur?) í því að berja hausnum við stein og satt að segja held ég að svona leik ætti hann að horfa á sem oftast. Því í kvöld sá Fiorentina við honum. Frekar auðveldlega meira að segja.

Í svona leik finnst mér best að nota orðin “minnst lélegi” leikmaðurinn. Ekki það að slíkt skipti nokkru máli. Mér fannst Gerrard minnst slakur, en algerlega sama þó menn séu ekki samála.

Það er töluverð samkeppni um “mest lélega”, usual suspects munu örugglega koma upp, þetta var ekki leikur Lucasar, Kuyt, Benayoun eða Aurelio og ég er sannfærður að margir munu nýta það tækifærið í ummælum hér á eftir. Ég hrökk þó mest við að sjá Martin Skrtel eiga arfaleik og svo ná varla andanum í leikslok. Vona að Agger hafi komist vel í gegnum varaliðsleik kvöldsins, vill alveg fara að sjá hann.

En auðvitað má maður reikna með því að liðið eigi sína toppa og botna, ég er að vona að þessi botn leiði af sér topp á sunnudaginn gegn Chelsea. Hef alveg trú á okkar mönnum þar. Úrvalsdeildin er það sem blívur í bili elskurnar!