Undanfarnar vikur, eftir því sem jafnteflunum hefur fjölgað, hefur borið nokkuð á því að ummælum sem brjóta í bága við einfaldar reglur okkar hér á Kop.is hefur snarfjölgað. Vissulega helst svona lagað í hendur með gengi liðsins – það voru t.d. fáir hér inni með skítkast þegar liðið var með þriggja stiga forskot á toppi deildarinnar – en það er samt því miður svo að við í ritstjórn síðunnar þurfum reglulega að henda út ummælum sem brjóta þær reglur sem við biðjum fólk að virða.
Í gærkvöldi átti sér síðan stað ákveðið hámark á þessu tímabili hvað þetta varðar. Okkar menn misstu sigur niður í jafntefli á lokamínútunum, margt umdeilt átti sér stað í þeim leik, og fyrir vikið komu menn hér inn í fússi eftir að leik lauk og helltu úr skálum reiði sinnar. Þegar þetta er skrifað hafa meira en 140 ummæli verið skrifuð við leikskýrslu gærkvöldsins og eru þau öll í lagi, enda hefur umræðan farið að mestu vel fram, en þó þurfti ritstjórn síðunnar að henda út einhverjum tíu ummælum og banna einn einstakling eftir leikinn í gær.
Við höfum rætt þetta okkar á milli undanfarna daga og erum á þeirri skoðun að á síðunni ríki ákveðið ástand sem við þurfum að sporna við. Ekki einungis munum við halda áfram að taka óhæf ummæli út og/eða banna notendur sem svara ekki ítrekuðum tilmælum og ávítunum heldur ætlum við einnig að vera harðari hvað varðar það sem kalla má „þráðrán“.
„Þráðrán“ er í raun það sem gerist þegar pistill eða færsla er skrifuð hér inná síðuna um ákveðið málefni, en svo kemur annað hvort einn einstaklingur hópur einstaklinga inn í ummælakerfið við téðan þráð og fara að ræða um eitthvað allt annað. Það er að sjálfsögðu í lagi þótt menn nefni eitthvað utan umræðu stöku sinnum en þegar það er farið að gerast trekk í trekk að nærri því hver einasta færsla á síðunni endar í sömu, síendurteknu umræðunni sem sömu aðilar byrja á í ummælaþráðunum er um klárt „þráðrán“ að ræða. Þeir sem lesa ummælaþræðina á þessari síðu vita nákvæmlega um hvaða umræður, og hvaða ummælendur, ég er að tala. Það er gott og blessað að menn segi sitt álit á ákveðnum leikmönnum, framkvæmdarstjórum og slíku en við höfum ákveðið að sporna gegn því að hverri einustu færslu sé snúið upp á sömu umræðuna og því munum við framvegis einnig henda út ummælum sem virðast greinilega til þess hönnuð að „ræna“ umræðunni.
Af þessu tilefni er einnig tilvalið að benda mönnum á að gamlir þræðir á síðunni haldast opnir og fyrnast ekki, þannig að ef menn vilja halda áfram að ræða eitthvað sem var rætt í gær eða síðustu viku geta menn gert það í vikugömlum þræði. Það er óþarfi að „ræna“ nýjasta þræðinum við færslu sem fjallaði um eitthvað allt annað til að geta haldið áfram að ræða sama hlutinn aftur, og aftur, og aftur, og aftur …
Sem sagt, bara til að árétta þá munum við taka ritstjórn ummælaþráðanna á síðunni aðeins fastari tökum en venjulega. Eins og venjulega hvetjum við menn til að hafa samband við okkur með tölvupósti telji þeir að ummælum sínum hafi verið eytt út að ósekju. Það er talsvert betra að útkljá slíkt með tölvupósti en að reyna að kvarta yfir því í ummælaþræði, sérstaklega þar sem slík ummæli tengjast væntanlega viðkomandi þræði ekki mikið og verður því væntanlega einnig eytt út. Nýtið ykkur upplýsingarnar sem við gefum um ritstjórn hér til hliðar og sendið okkur tölvupóst ef þið hafið einhverjar athugasemdir, jákvæðar eða neikvæðar.
Fyrir hönd ritstjórnar,
Kristján Atli
Annars langar mig að halda aðeins áfram með hugleiðingu mína um Rafa Benítez og stefnu titilatlögu liðsins í vetur, sem ég hóf eiginlega í lok leikskýrslu minnar í gærkvöldi. Í dag hef ég lesið aragrúa greina frá Englandi þar sem menn annað hvort losa út pirringinn yfir ástandinu eða lýsa almennt frati á Benítez. Ég er enn á þeirri skoðun að við getum verið þakklát fyrir að hafa haft hann sem knattspyrnustjóra síðustu tæpu fimm árin og maður sér það greinilega á liðinu í dag að hann hefur unnið mikið og gott starf.
Hins vegar er erfitt í dag að mótmæla því sem ég las á einum staðnum að þó það sé honum að þakka að við erum komin svona nálægt toppnum í deildinni er það líka, að vissu leyti, honum að kenna að við virðumst ekki enn ná að yfirstíga síðustu hindrunina og sigla fram úr keppinautunum í toppbaráttunni.
Ég þarf ekkert að endurtaka það sem ég sagði í gær um jafnteflin og íhaldssemi í innáskiptingum, en í dag hefur annað angrað mig í þessu öllu og langar mig til að deila þeirri hugsun með ykkur.
Ég hef sagt það áður og ég segi það aftur að ég vil engan stjóra hafa frekar en Benítez þegar kemur að því að spila stórleiki. Það er einfaldlega enginn í Evrópu honum fremri þegar kemur að því að spila refskák í útsláttarkeppnum eða einstökum stórleikjum. Fyrir leikinn á sunnudaginn kemur gegn Chelsea hef ég fulla trú á honum, því ég veit að hann kann að gera hættur Chelsea-liðsins að engu og passa að við töpum slíkum leik ekki, og ef einhver er líklegur til að geta breytt jöfnum toppslag í sigur er það hann, sbr. þá tölfræði að hann hefur þrisvar á fjórum árum komið okkur í undanúrslit Meistaradeildarinnar og unnið bæði United og Chelsea í deildinni í vetur.
Vandamálið hjá Rafa er hins vegar það að hann virðist spila eins gegn minni liðum og hann spilar gegn toppliðunum. Gott dæmi um slíkt er leikurinn í gær. Þar byrjaði hann með Mascherano og Lucas á miðjunni og Gerrard í holunni fyrir framan þá. Þetta er að sjálfsögðu feykisterk miðja og það kom engum á óvart að sjá þá drottna yfir andstæðingum sínum á því svæði í gær. Hins vegar er það alveg spurning hvort það var þörf á því að spila heilum tveimur hershöfðingjum – Lucas og Mascherano – fyrir aftan sjálfan aðmírálinn – Gerrard – í svona leik. Ég hefði persónulega frekar viljað sjá slíka miðjuþrennu gegn liði eins og Chelsea eða United á útivelli, þar sem við þurfum á mjög sterkri miðju að halda, sérstaklega varnarlega.
Í gær hefði ég samt frekar viljað sjá hann byrja t.d. með Alonso og Gerrard á miðjunni, Benayoun og Riera á köntunum og svo annað hvort Babel eða Keane bara með Torres frammi. Eins vel og 4-2-3-1 kerfið hefur reynst okkur er það takmarkað að því leyti að það er bara pláss fyrir einn framherja í einu inná vellinum, og staðreyndin er einfaldlega sú að stundum þarf Rafa einfaldlega að taka hlekkina af liðinu, henda öllum fallbyssunum inná í einu og segja, „kaffærið þá, drengir!“
Eitt skýrasta dæmi vetrarins um þetta er sennilega heimaleikurinn gegn Hull City í desember s.l. Þá lentum við 0-2 undir eftir hörmulegt fyrsta kortérið en við það vöknuðu okkar menn ærlega og lögðu upp í allsherjar stórsókn gegn gestunum. Kortéri seinna var leikurinn orðinn jafn, 2-2, og stórsókn okkar manna þvílík að það var hálfgert kraftaverk að Hull-liðar hafi ekki farið inn í leikhléið einu eða fleiri mörkum undir.
Hvað gerðist svo? Jú, Rafa gerði breytingar í hálfleik. Ekki af því að við vorum enn að tapa, ekki af því að liðið var að leika illa, heldur af því að leikurinn var of opinn. Okkar menn voru ekki að stjórna leiknum og því höfðu Hull-menn náð að skora tvö mörk. Því gerði hann breytingar í hálfleik og hvað gerðist? Jú, Liverpool-liðið stjórnaði seinni hálfleiknum algjörlega og Hull-menn komust varla í færi, en það gerðu okkar menn heldur ekki og leikurinn fjaraði út í leiðinlegt 2-2 jafntefli. Eins og hann var að spilast fyrir leikhléð er ég 110% viss um að okkar menn hefðu unnið öruggan sigur ef þeir hefðu fengið að hefja seinni hálfleikinn eins og þeir enduðu þann fyrri, en það skipti Rafa meira máli að ná stjórn á vellinum og vinna 3-2 heldur en að halda áfram stórsókninni og vinna kannski 5-3, og því fór sem fór.
Þetta er að mínu mati Rafa í hnotskurn. Ég ber mikla virðingu fyrir honum og er enn á því að hann sé rétti maðurinn til að klára dæmið fyrir okkur, en til þess að það gerist er ég hræddur um að hann þurfi að breyta nálgun sinni að leikjum gegn minni liðum til að okkar menn geti unnið fleiri leiki. Það er einfaldlega of dýrt að hafa stjórnað gangi leiksins í níu heilum leikjum í vetur og gert jafntefli í þeim öllum. Þá vil ég frekar fá smá öngþveiti og fimm sigra og fjögur töp. Fimm sigrar og fjögur töp í þessum jafnteflisleikjum gæfu okkur sex stigum meira en jafnteflin hafa gefið. Vinni United leikinn sem þeir eiga inni eru þeir með fimm stiga forskot á okkur. Við gætum verið á toppnum með fimm leiki tapaða í deildinni ef Rafa bara spilaði ögn ævintýragjarnara á köflum.
Undanfarið, þegar ég á í hrókasamræðum um Liverpool, hef ég notað Barcelona-liðið í vetur sem góða samlíkingu. Fyrir 3-4 árum voru Barca með besta lið Evrópu og urðu Evrópumeistarar ári á eftir okkur, vorið 2006. Eftir það fór liðið að dala undir stjórn Rijkaard sem virtist festast um of í einhverri formúlu sem hafði eitt sinn virkað en gerði það ekki lengur. Hann reyndi að troða Thierry Henry inn í þessa formúlu sína, sem og Eiði Smára, Bojan Krkic og fleiri slíkum, en það gekk ekki. Þeir léku á köflum vel en ekki nógu vel til að sigra deildina heima fyrir, né Evrópu, og því varð Rijaard að víkja.
Sl. sumar tók Pep Guardiola við liðinu og gerði örfáar breytingar. Hann lét Ronaldinho og Deco fara og fékk Dani Alvés og Seydou Keita í staðinn. Á pappírnum má segja að það hafi hvorki veikt né styrkt liðið, en það sem Guardiola gerði í framhaldið varð til þess að Barca-liðið stökkbreyttist í sennilega langbesta knattspyrnulið plánetunnar þennan veturinn.
Það sem Guardiola gerði var einfalt: hann sleppti mannskapnum lausum. Hann gaf Henry, Eto’o og Messi skýrar rullur í sókninni og róterar svo skynsamlega mannskapnum fyrir aftan þá (þó aldrei Xavi og Puyol sem eru eins og þeirra Gerrard og Carra, spila alla leiki sem þeir geta). Árangurinn er augljós. Auðvitað er auðvelt að segja að þetta sé gott af því að hann er með svo marga góða leikmenn innanborðs en hann er með nánast sama mannskap og kostaði Rijkaard starfið. Rijkaard náði aldrei eins miklu úr þeim stórkostlega sóknarauði sem hann hafði til yfirráða – Guardiola hefur hins vegar tekist það, allavega enn um sinn.
Hjá Liverpool eru leikmennirnir Fernando Torres, Steven Gerrard, Dirk Kuyt, Albert Riera, Robbie Keane, Yossi Benayoun, Ryan Babel og Xabi Alonso. Þessir leikmenn geta auðvitað aldrei spilað allir í einu, og síst af öllu í tvísýnum stórleikjum þar sem refskákin skiptir öllu máli, en ef Rafa gæti hnoðað þessu saman í sóknarsveit sem gæti mætt liðum eins og Wigan, Fulham, Stoke, West Ham og Everton af fullum þunga ætti ekkert þessara liða að geta staðist okkur snúning.
Rafa er snillingur í útsláttarkeppni og hinni taktísku refskák sem einkennir stórleiki. Hann hefur náð frábærum árangri með takmörkuð fjárráð á fyrri árum og er enn gríðarlega vinsæll á meðal flestra stuðningsmanna Liverpool. En ef hann nær ekki að beisla þann gífurlega sóknarþunga sem býr í leikmannahópi hans, ef hann lærir ekki að Sleppa Dýrinu Lausu gegn lakari liðum í Úrvalsdeildinni gæti það hreinlega orðið honum að falli sem knattspyrnustjóri Liverpool.
Menn hafa farið fyrir minna.