Ég er einn þeirra sem hef undrað mig á því hvers vegna Agger hefur sitið síðustu 4 leiki Liverpool á bekknum, er hann ekki búinn að ná sér 100% eftir að hafa verið meiddur næstum allt síðasta tímabil? Er hann einfaldlega búinn að vera lélegur á æfingum eða fílar Rafa hann einfaldlega? Nema bara að Skrtel sé betri?

Continue reading →

Þegar Roman keypti Chelsea með öllum sínum stóru yfirlýsingum og risaleikmannakaupum blöskarði mér líkt og flestum öðrum og fannst afar ólíklegt að þetta yrði fótboltanum til framdráttar, eins ég taldi mér trú um að þetta væri ekki eitthvað sem ég vildi að “kæmi fyrir” mitt lið.

Síðan hafa Chelsea unnið tvo titla, einn bikar og verið í fremstu víglínu í flestum keppnum sem þeir hafa tekið þátt í, klúbbnum var bjargað frá fjárhagsvanda og fékk í staðin eitthver mestu gullár í sögu klúbbsins. Samt enn þann dag í dag vil ég telja mér trú um að þetta hefði ég ekki viljað hjá Liverpool, jú að sjálfsögðu hefði ég fagnað velgengni eins og vitlaus maður og haldið áfram að styðja mitt lið, en það væri samt eitthvað bilað, eins og eitthvað myndi vanta. Til að útskýra hvað ég er að meina þá tek ég sem dæmi að meistaratitill Evrópu með Liverpool hlítur að vera Gerrard meira virði heldur en að hafa “keypt” tvo englandsmeistaratitla með Chelsea. Ég hef aldrei borið virðingu fyrir Chelsea eftir að Roman keypti félagið og neita því staðfastlega að það sé bara öfund. Ég ber mun meiri virðingu t.d. fyrir Arsenal og þeirra stefnu og hell ég segi það bara blákallt, United líka. Þeir hafa þó komist þetta meira á eigin verðleikum….ásamt því að þeir voru “ljónheppnir” ef svo má segja með tímasetninguna á sinni gullöld hvað aukið flæði peninga inn í fótboltann varðar.

En þrátt fyrir þessa rosalegu innkomu Romans 2003 og þennan ógeðfellda uppgang United og fjárhagslegan styrk þeirra hefur enska deildin aldrei verið vinsælli og sterkari, það eru stjarnfræðilega mikið hærri upphæðir í boði og alltaf fleiri og fleiri lið að bætast á þennan svokallaða Rich owner´s list. Svo virðist sem allir vilji taka þátt í fjörinu og ullarhattar (stundum í bókstaflegri merkingu) frá bandaríkjunum og alveg til Tælands eru að kaupa ensk lið og leika sér með þau eins og maður gerði í Champ. þegar hann var hip og kúl. Tottenham (sem reyndar er stór klúbbur) er búið að kaupa leikmenn í bílförnum undanfarin ár án þess að hafa sínt nokkurn árangur í áratugi, með hjálp frá öflugu fjárfestingarfélagi. Newcastle búa svo vel að eiga ríkan aðdáanda og vilja vera með, Portsmouth hafa styrkt sig gríðarlega á fáum árum og meira að segja Aston Villa virðist geta eytt meiri pening heldur en okkar ástkæra Liverpool um þessar mundir, og þó erum við alveg jafn mikið búnir að taka þátt í þessu og komnir með nýja og “ríka” eigendur.

En ástæðan fyrir pistlinum og afhverju við vildum henda inn sér umræðu um eigendamál í enska boltanum eru hin vægast sagt mögnuðu kaup einhvers doktors frá Abu Dahbi á Manchester City og ekki síður gjörðir hans og yfirlýsingar á þessum örstutta tíma sem klúbburinn hefur verið í eigu kappans.  Þegar maður sér svona fréttir fær maður flestar sömu tilfinningar og maður fékk þegar Roman keypti Chelsea, gott ef þær eru ekki sterkari nú. Það er fyrir það fyrsta vægast sagt stórmagnað að á einni nóttu nái City…. Manchester City að yfirbjóða Chelsea og hrifsa til sín þeirra helsta takmark þetta sumarið. Ekki stoppuðu þeir þar heldur buðu líka í Berbatov og “neyddu” þannig United til að borga það verð sem Spurs vildi fá fyrir hann. Á sama tíma buðu þeir einnig í David Villa, einn heitasta bita sumarsins og Mario Gomez, sem ég eiginlega fatta ekki afhverju þeir fengu ekki, og þeir létu mann nánast trúa að þeir væru til í að kaupa þá alla fjóra. Allt þetta á 12 klukkutímum!! Maður er bara feginn að þeir keyptu ekki klúbbinn fyrr því að ekki eru þessir nýju vinir okkar hættir þarna, heldur “hóta” að kaupa Ronaldo, sko Cristiano Ronaldo, Fernando “minn” Torres og Cesc Fabregas sem er á sama stalli og hjá Arsenal og Torres og Ronaldo eru hjá sínum klúbbum.

City var nú orðið frekar stórt fyrir með mannréttindafrömuðinn Frank Sinatra í brúnni, en þetta er að mínu mati vægast sagt að fara illa úr böndunum með þessu útspili, þarna verður til á einni nóttu (og ekki einu sinni það) enn einn ofurklúbburinn sem kemst að öllum líkindum innan skamms á stall sem einn af stóru klúbbum enska boltans og líklega þess evrópska að auki á því einu að eiga moldríkan eiganda, hreint alls ekki á eigin verðleikum, sinni uppbyggingu eða góðri rekstrarstefnu í gengum árin.

Manni verður bara óglatt við að hugsa út í þetta, er þetta virkilega sú stefna sem við viljum í boltanum? Lið eins og Chelsea, Man City og QPR verði ríkustu lið heims á augabragði án þess að gera nokkurn skapaðan hlut, nema jú stefna í gjaldþrot!! Ef ég nota champ. aftur sem samlíkingu þá er þetta eins og svindla í þeim ágæta leik, og ég hef aldrei haft mikla ánægju út úr því að vinna með því að svindla. Kannski er ég að hugsa þetta vitlaust en ég er á því að lið eins og United, Arsenal og Liverpool hafi gert þetta aðeins meira á eigin verðleikum yfir nokkur ár!! Eða er alveg sama þróun í gangi hjá þessum liðum, bara mun hægari og ekki eins áberandi?

Það er allavega nokkuð ljóst að innan fárra ára þarf að grípa til einhverra aðgerða, þessi leikur auðjöfranna á ekki eftir að vara endalaust og fyrr eða síðar mun áhugi þeirra dvína og í kjölfarið einhver stórveldi hverfa af sviðinu. Rómantíkin í kringum fótboltan er allavega aðeins víkjandi og fyrir framan okkur er alltaf að verða meiri og meiri iðnaður, þetta snýst orðið meira um peninga heldur en fótbolta og titla og margir leikmenn virðast líta í dag á fótbolta sem vinnu, frekar en æskudraum sem þeir eru að lifa.

En þá er komið að vandamálinu og hinni áleitnu spurningu, hvað viljum við?

A – Viljum við að Liverpool dragist hægt og bítandi afturúr sökum þess að félagið neitar að eyða langt umfram getu og fái sína peninga til leikmannakaupa að mestu leiti út úr góðum og sjálfbærum rekstri félagsins. M.ö.o hafa áfram ríka en bara ekki nógu ríka eigendur til að geta keppt fjárhagslega við olíugreifana? En að sama skapi  halda þannig að eitthverju leiti í uppbyggingarstefnu klúbbsins og í raun þau gildi sem hann er byggður á!?

B – Eða viljum við að klúbburinn lifi í núinu og verði þáttakandi í þessum skrítna auðjöfraleik sem er í gangi, verði keyptur af, að því er virðist, NÁKVÆMLEGA eins fyrirtæki og keypti Man City, frændum þeirra hinu megin við sandhólinn í DIC. Eigendur þess ágæta félags hafa sannað í Dubai að það er hægt að byggja fáránlega mikið upp á skuggalega skömmum tíma og geta ekki litið annað en gríðarlega spennandi út fyrir þá sem samgleðjast liðum eins og Chelsea, QPR og Man City.

Fyrir mér eru þetta nokkuð strembnar spurningar, auðvitað vil ég að Liverpool verði algjörlega sjálfbært og nái samt að keppa við þessi nýríku lið, ásamt fyrri höfuðandstæðingum. Eins geri ég mér grein fyrir að það er harla ólíklegt og fyrst og fremst vil ég nú bara fagna því að Liverpool vinni titla! En á þessum tímapunkti, þegar við virðumst ekki vera þáttakandur í þessum ofur auðjörfaleik þá lítur ekki út fyrir að það sé eins gaman að vinna titla með þessum hætti, það bara getur ekki verið sama tilfinningin. Líklega væru margir Chelsea, City eða QPR aðdáendur til í að benda mér á að það sé ekkert minna gleðilegt að vinna með hjálp frá guðmávitahverslenskum auðjöfur…..og líklega myndi ég fara í þann pakka líka ef ég setti mig í þeirra spor!! Ég er bara einfaldlega of háður Liverpool til að geta komið með yfirlýsingar þess efnis að ég hætti að spá í  eða halda með liðinu ef þeir verða næsta olíufurstaævintýri, ég veit að það er ekki satt. En ég bara get eiginlega ekki óskað þess að liðið verði næsta Manchester City. Á sama tíma er  ég langt frá því að vera aðdáandi Gillett og Hicks, en sú andúð er  mikið til byggð á brotnum loforðum þeirra og stórbrotinni stjórnun þeirra á síðasta ári.

Besta í stöðunni væri líklega bara að hugsa þetta ekki svona djúpt, vera ekkert að spá í heildamyndinni og of langt fram í tímann, því það er nú einu sinni svo að sælir eru einfaldir.