Það er ekki alltaf skemmtilegt að skrifa leikskýrslur fyrir þetta blogg. Í fyrra var ég orðinn svo þreyttur á því að við ákváðum að taka inn nokkra nýja penna aðallega til að leysa mig af því ég var duglegastur í leikskýrsluskrifunum á þessari síðu.

Það er oftast gaman að skrifa eftir sigurleiki, en leiðinlegt eftir tapleiki. Stundum hefur það þó verið ágætt að skrifa eftir tapleiki. Eftir langar taphrinur eða þegar að langt er liðið á tímabilið þá hef ég oft fengið eitthvað útúr því að hella mér yfir allt og alla í kringum liðið. Í byrjun tímabils er það hins vegar mun erfiðara að skrifa um tapleiki, sérstaklega fyrsta tapleik tímabilsins. Þá bresta vonir manns og maður hikar við að gagnrýna þá sem spila illa því að tímabilið er kannski nýbyrjað.

Því var ég drullu stressaður þegar um 10 mínútur voru eftir af leiknum í dag því að leikskýrslan hefði svo sannarlega ekki verið skemmtileg og ekki margt ánægjulegt til að skrifa um. En á 10 mínútum tókst þessu Liverpool liði að snúa leiðinlegum tapleik uppí yndislega ánægjulegan sigurleik. Og hverjum var það að þakka? Jú, þeim tveim mönnum sem hafa síðustu árin oftast reddað hlutunum fyrir Liverpool: Jamie Carragher og Steven Gerrard. Það er þeim að þakka að í dag er Liverpool í efsta sæti ensku Úrvalsdeildarinnar í stað þess að við værum um miðja deild, með þá þunglyndustu talandi um að þetta tímabil væri búið eftir tvo leiki.

Byrjum á byrjuninni. Rafa stillti svona upp í byrjun:

Á bekknum: Cavalieri, Aurelio, Agger, Babel, Ngog, El Zhar, Plessis.

Þessi leikur var ekki góður. Í raun var hann slæmur mestallan tímann. Liverpool liðið var vissulega eilítið sterkara mestallan tímann, en þetta Middlesboro lið er líka mjög framværilegt lið, sem spilaði vel og sótti á mark Liverpool en hékk ekki bara í vörn einsog flest lið gera á Anfield. Þeir eru með marga mjög frambærilega menn einsog framherjana þrjá og Downing, sem að gerði varnarmönnum Liverpool oft lífið leitt.

Liverpool náði ekki að skapa sér nein frábær færi mestallan leikinn. Middlesboro fékk sennilega hættulegasta færi leiksins þegar að Reina varði frábærlega eftir meistartakta frá Tuncay. Hjá Liverpool var hins vegar mestallt liðið slappt.

Á 70. mínútu kom svo það sem virtist vera algjört rothögg þegar að Mido (sem kom inná fyrir Alves) skoraði glæsilegt mark með langskoti fyrir Boro. Mínúturnar á undan hafði ég verið að röfla við vin minn sem sat með mér hvað ég yrði fúll yfir jafntefli, en allt í einu virtist jafntefli vera það besta sem við gátum átt von á.

Það benti þó lítið til á að eitthvað myndi breytast. Rafa setti Babel inná þegar um hálftími var eftir, en hann átti einhverja skelfilegustu innkomu sem ég hef séð á ævinni. El Zhar kom svo inn fyrir Arbeloa og Aurelio inn fyrir Dossena.

Þetta breyttist þó allt þegar aðeins fjórar mínútur voru eftir af leiktímanum. Liverpool var með boltann útá hægri kanti þegar að boltinn fór í höndina á einum Boro manni, en (annars arfaslakur dómari leiksins) Mike Reily lét leikinn halda áfram – boltinn barst til **Jamie Carragher**, sem að skaut og skoraði fyrir Liverpool (með smá viðkomu í varnarmann Boro). Afskaplega sjaldgæf sjón, en samt frábært að sjá Carra skora.

Eftir þetta jókst pressan enn meira hjá Liverpool og þegar að **þrjár mínútur voru komnar fram yfir venjulegan leiktíma** gaf Xabi Alonso háa sendingu inná teig þar sem að Robbie Keane tók boltann niður og þar kom fyrirliðinn okkar, **Steven Gerrard** og skoraði með frábæru skoti beint uppí samskeytin. Frábært mark hjá Gerrard, sem var óheppinn að skora ekki úr aukaspyrnu stuttu áður.

Ótrúlega sætur sigur hjá Liverpool þrátt fyrir slaka frammistöðu.

**Maður leiksins**: Liverpool liðið var alls ekki að leika nógu vel í dag. Torres var ágætur, en hann fékk úr litlu að moða. Þriggja manna línan fyrir aftan hann – Keane, Kuyt og Benayoun voru afleitir í dag. Það kom nákvæmlega ekkert útúr þeim.

Fyrir aftan þá var svo Xabi Alonso sem var líka afleitur. Það verður til að mynda að rannsaka það hvernig stendur á því að atvinnumaður í knattspyrnu getur ekki í einhverjum 4 tilraunum komið bolta úr horni framhjá fyrsta varnarmanni. Það var ekki fyrr en að Gerrard fór að taka spyrnurnar að boltinn dreif inná teig.

Ég ætlaði fyrst bara að velja einn mann leiksins, **Jamie Carragher**. Hann var einfaldlega okkar besti maður. Vann sína vinnu frábærlega og reddaði því algjörlega að Boro skoraði bara eitt mark í leiknum. En ég verð hreinlega að gefa **Steven Gerrard** líka nafnbótina, enda voru þeir félagar hetjurnar í dag og þeir minntu okkur enn einu sinni að sama hversu mikið við tölum um nýja menn – að þá eru þessir tveir menn algjörlega ómissandi partur af okkar liði. Gerrard spilaði ekki vel í dag, en hann reyndist okkur gulls ígildi á ögurstundu einsog svo oft áður.

Þannig að núna eftir tvo leiki er Liverpool með fullt hús stiga í **efsta sæti ensku úrvalsdeildarinnar**. Chelsea, Arsenal og West Ham hafa enn tækifæri til að jafna okkur, en við verðum allavegana á toppi deildarinnar næstu tvo klukkutímana. Það er ánægjulegt. Þrátt fyrir að Sunderland og Boro séu ekki mestu glansliðin á Englandi, þá eru þau bæði gríðarlega erfið lið (Tottenham er til að mynda búið að tapa fyrir báðum þessum liðum) og það eru svona lið sem við þurfum að klára til að geta blandað okkur í baráttuna um enska titilinn.

Næst þarf Liverpool að klára pakkann í undankeppni Meistaradeildarinnar og svo er það heimsókn á Villa Park næsta sunnudag og svo Manchester United á Anfield tæpri viku síðar. Já, þetta er byrjað!