Þetta er orðin ein ofnotaðasta klisjan hjá nokkrum okkar hér á Liverpool Blogginu, en það skal aldrei sagt að það sé leiðinlegt að fylgjast með og styðja Liverpool FC. Nú þegar þrír mánuðir rúmir eru liðnir af tímabilinu, eða um einn þriðjungur leiktíðarinnar, má segja að Liverpool-liðið standi á ákveðnum krossgötum sem vert er að skoða.
Umræðan á þessari síðu hefur verið marglit síðustu vikur. Eftir frábæra byrjun í deildinni í ágúst og september kom jafnteflahrina í október, auk tveggja tapleikja í Meistaradeildinni sem setti þátttöku liðsins í þeirri keppni í uppnám, en eftir að liðið setti met með 8-0 sigri á Besiktas fyrir um þremur vikum síðan hafa bæði spilamennskan og úrslitin komist aftur á réttan kjöl.
Það má lengi saka Liverpool-aðdáendur um ofsóknaræði, en eins og staðan er í dag má lesa tvær útgáfur af raunveruleikanum úr umfjöllun fjölmiðlunga og annarra „sérfræðinga“. Þeir finnast enn spekingarnir sem horfa á tölfræðina og sjá að Liverpool-liðið er ekki svo illa statt, að því gefnu að októberlægðin hafi ekki reynst verri en raun bar vitni. Liðið er enn taplaust í deildinni, komið í 8-liða úrslit Deildarbikarsins og hefur örlögin í riðlakeppni Meistaradeildarinnar enn í eigin höndum. Slíkir spekingar eru þó í miklum minnihluta, svo vægt sé til orða tekið.
Staðreyndin er sú að á meðan maður keppist við að halda fótunum á jörðinni og munninum fyrir neðan nefið, rembist við að gagnrýna á þessari síðu aðeins það sem er gagnrýnivert en verja liðið annars gegn þeirri ósanngjörnu gagnrýni sem oftast kaffærir umræðunni, gera sparkspekingar á Englandi og víðar sig seka um klára hysteríu. Það er ekki hægt að orða það öðruvísi; Manchester United eru með besta hópinn í stjórnartíð Ferguson, sá skoski er óskeikull sem þjálfari, á meðan Wenger vinnur betur með krökkum en Steven Spielberg og hefur aldrei gert mistök. Arsenal-liðið er að spila betri fótbolta en Brasilía gerði árið 1970, það stoppar ekkert lið Rooney og Tévez, og meira að segja Manchester City og Portsmouth virðast vera með betri lið en Liverpool þessa dagana. Fyrir hálfum mánuði var það sama sagt um Blackburn, en þeir virðast litlu máli skipta núna. Samt sverja „sérfræðingarnir“ fyrir núverandi skoðanir sínar, alveg jafnt og þeir sóru fyrir ári síðan að Sam Allardyce væri miklu betri knattspyrnustjóri en Rafa Benítez.
Í gær töpuðu Manchester United öðrum leik sínum í deildinni á leiktíðinni og fyrir vikið getur Liverpool-liðið náð þeim að stigum með sigri í leiknum sem okkar menn eiga til góða. Það er nú öll lægðin hjá okkar mönnum; taplausir út nóvembermánuð og búnir að tapa *jafn mörgum stigum* í Úrvalsdeildinni og ríkjandi meistarar. Síðast þegar Liverpool hóf desembermánuð sem taplaust lið í efstu deild Englands vann liðið titilinn.
Sir Alex Ferguson tók sénsa gegn Bolton í gær; þrátt fyrir meiðsli Rooney og Vidic ákvað hann að taka Cristiano Ronaldo alveg út úr hópnum og setja menn eins og Anderson og O’Shea, sem hafa leikið vel fyrir United, á bekkinn. Táningurinn Gerard Pique fékk að byrja inná á útivelli í deildinni og hóf leikinn á því að gefa andstæðingunum mark. Ferguson, sem tölfræðin sýnir að róterar alveg jafn mikið og Benítez, tók sénsa í gær – róteraði liðinu og hvíldi lykilmenn þrátt fyrir meiðsli – og uppskar tap fyrir vikið.
Getum við þá búist við því að umfjöllun fjölmiðla og annarra spekinga eftir helgina muni snúast um hvers vegna Ferguson er svo vitlaus að rótera? Ég bíð vart í ofvæni.
Hvað þá um Arsenal-liðið sem hefur verið í óstöðvandi formi í haust? Þegar 83 mínútur voru liðnar af leik þeirra á heimavelli gegn Wigan í gær var staðan 0-0. Tíu mínútum síðar flautaði dómarinn til leiksloka og Arsenal fögnuðu tæpum 2-0 sigri. Wigan-liðið, sem hefur leikið svo illa að undanförnu að þeir fóru stjóralausir inn í þennan leik á útivelli gegn „best spilandi liði allra tíma“, var nokkrum mínútum frá því að hanga á jöfnu gegn stórkostlegum sóknum lærisveina Arsene Wenger.
Fyrir tveimur vikum unnu Liverpool nánast eins sigur á heimavelli gegn Fulham. Þegar um tíu mínútur lifðu af þeim leik var staðan enn markalaus – rétt eins og í gær hjá Arsenal – en tvö mörk frá Torres og Gerrard innsigluðu verðskuldaðan sigur heimaliðsins. Í kjölfar þessa leiks kepptust blöðin í Englandi um að gera lítið úr sigri Liverpool; við vorum heppnir, við erum bitlausir án Torres, Gerrard ber þetta lið uppi einsamall, og svo endalaust framvegis.
Getum við þá búist við sams konar umfjöllun um Arsenal-leik helgarinnar á næstu dögum? Ég held ekki niðri í mér andanum.
Fyrst við erum að þessu skulum við fjalla um þriðja stórliðið sem jafnan keppir við Liverpool á toppi deildarinnar. Chelsea unnu í gær 2-0 útisigur gegn Derby og virðast, eins og okkar menn, vera komnir aftur á beinu brautina eftir misjafnt gengi í september/október. Auðvitað má benda á brotthvarf José Mourinho sem ástæðuna fyrir lélegu formi Chelsea á tímabili, en staðreyndin er samt sú að liðið var að gera talsvert af jafnteflum áður en hann hætti, auk þess sem annar af tveimur tapleikjum þeirra í deildinni kom undir hans stjórn. Avram Grant tapaði fyrsta leik sínum með liðið, á útivelli gegn Manchester United, en er annars taplaus með Chelsea síðan hann tók við.
Hver er þá ástæðan fyrir slælegu gengi Chelsea? Fjölmiðlar hafa verið duglegir að svara því fyrir okkur: meiðsli! Terry, Carvalho, Drogba og fleiri hafa átt erfitt með að ná að spila alla leiki og vissulega hefur fjarvera slíkra lykilmanna komið niður á leikforminu. Það tekur það enginn af Chelsea að þeir hafa átt í erfiðleikum með meiðsli lykilmanna, og því í raun gott hjá þeim að vera jafn ofarlega og raun ber vitni þrátt fyrir áföll haustsins.
Þeir eru samt ekki eina liðið sem hefur barist við meiðsli. Listinn yfir þá leikmenn Liverpool sem hafa misst úr fleiri en þrjá deildarleiki með liðinu vegna meiðsla eða veikinda er langur: Kewell, Aurelio, Agger, Carragher, Alonso, Gerrard, Pennant, Benayoun, Gerrard (aftur), Torres, Torres (aftur) auk þess sem Sami Hyypiä nefbrotnaði í september og missti úr einn leik á sama tíma og Agger var meiddur, ef ég man rétt.
Það eru rúmir tveir mánuðir síðan Liverpool gat síðast stillt upp sínu sterkasta liði í nokkrum leik. Hefur umfjöllun fjölmiðla um gengi liðsins á þeim tíma tekið tillit til meiðslavandræðanna? Svo sannarlega ekki.
Það furðulega við þetta misræmi í umfjöllun um stóru liðin fjögur er samt sú staðreynd að það eru ekki bara svokallaðir *hlutlausir* fjölmiðlar sem eiga erfitt með að horfa raunsæjum augum á gengi Liverpool-liðsins í haust. Það furðulega er að þetta virðist gerast á meðal stuðningsmanna liðsins líka. Þeir eru fjölmargir aðdáendur Liverpool, að minnsta kosti hvað lesendur þessarar síðu varðar, sem láta ekki sjá sig í umræðum þessarar síðu svo dögum og vikum skiptir á meðan liðið er að leika vel, en um leið og næsta tapleik ber að garði fer fjöldi heimsókna og ummæla á þessari síðu upp úr öllu valdi. Við sem stjórnum síðunni höfum í stjórnkerfinu aðgang að því að fletta upp hverjum einasta manni sem skrifar ummæli á þessa síðu og við getum skoðað hvern spjallara fyrir sig og séð lista yfir öll ummæli viðkomandi langt aftur í tímann. Og það bregst ekki, þeir eru fleiri en tíu og fleiri en tuttugu spjallararnir sem láta *eingöngu sjá sig þegar Liverpool tapar leikjum* og þá nær undantekningarlaust til að kvarta.
Án þess að ég sé að taka einhvern einn þeirra út þá hefur t.a.m. einn ákveðinn spjallari verið duglegur að koma inn á þessa síðu *eftir tapleiki* og lýsa því yfir að klúbbnum sé hollast að reka Benítez strax-í-gær og ráða José Mourinho í hans stað, úr því að sá umdeildi maður sé á lausu. Þessi umræddi spjallari, sem ég leyfi að njóta nafnleysis í þetta sinn, kom síðast inn á síðuna á föstudag þar sem hann lýsti því yfir að liðið ætti ekki séns gegn Newcastle og sagði að það væri vegna þess að Benítez væri of mikið að rífa kjaft þessa dagana til að geta stýrt liðinu til sigurs. Eða eitthvað þannig.
Og hvernig fór svo? Jú, liðið kafsigldi Newcastle á útivelli, og þessi spjallari á enn eftir að láta sjá sig á þessari síðu. Ég geri ekki ráð fyrir að sjá hann næstu daga, en fari svo að liðið tapi leik á næstunni mun hann eflaust birtast aftur eins og hendi væri veifað.
Ég tek hér aðeins eitt dæmi, það nýlegasta, en því miður er ég alls ekki að tala um einn spjallara. Þetta er því miður bara eitt dæmi af mörgum um menn sem vilja bara tjá sig um liðið þegar þeir hafa eitthvað slæmt að segja. Það er ekki hægt að kalla þetta neitt annað en stórundarlega hegðun frá mönnum sem þykjast fá gleði út úr því að fylgjast með og styðja Liverpool FC.
Málið er það að þessi fyrsti þriðjungur leiktíðarinnar hefur verið einstaklega kaflaskiptur hjá Liverpool FC. Liðið hóf leiktíðina af krafti og var á toppi deildarinnar í september, en í októbermánuði fylgdu óþarflega mörg jafntefli í deildinni og tvö slæm töp í Meistaradeildinni. Fyrir þá lægð vann liðið Derby 6-0, eftir hana vann liðið Besiktas 8-0, svo Fulham 2-0 og loks Newcastle í gær 3-0. Markatala liðsins í síðustu þremur leikjum er 13-0, og má segja að liðið hafi á þessum þremur mánuðum leikið bæði besta og versta fótboltann undir stjórn Rafa Benítez. Ég man allavega ekki eftir betri frammistöðum en sigrunum gegn Derby og Besiktas, og ég man alveg örugglega ekki eftir meira getuleysi í liðinu undir stjórn Benítez en það sýndi gegn Marseille.
Staðan er samt ekki slæm. Eins og ég hef sagt milljón sinnum áður, þá gæti hún bæði verið betri og verri. Við gætum hafa haft heppnina með okkur gegn Marseille og Besiktas og sloppið með jafntefli, og þá væri liðið ekki í þeirri stöðu að verða að vinna síðustu tvo leikina í riðlinum til að eiga séns á að komast áfram. Við gætum líka hafa notið sannmælis gegn Chelsea á heimavelli í deildinni, og unnið allavega annan af jafnteflisleikjunum gegn Tottenham og Birmingham, og þá værum við fyrir ofan Manchester United í deildinni í dag og alveg í hálsmálinu á Arsenal. Liðið gæti líka hafa tapað gegn Tottenham og Arsenal á heimavelli í deildinni, sem og leiknum gegn Everton á útivelli, svo dæmi sé tekið, og þá væri liðið í svipaðri stöðu og síðustu ár; úr leik í baráttunni um titilinn. Leikurinn á útivelli gegn Porto hefði getað tapast, en þá væri staða liðsins í dag vonlaus þrátt fyrir metsigurinn gegn Besiktas.
Ég kýs að horfa á raunveruleikann og mér finnst hann jákvæður. Útkoma riðils A í Meistaradeildinni er enn í höndum okkar manna. Ef liðið getur unnið síðustu tvo leikina fer það áfram, ef ekki þá situr það eftir. Þetta er kannski ekki jafn góð staða og liðið hefur verið í undanfarin ár í riðlakeppninni, en ég sé ekki hvernig menn geta kvartað yfir því að ráða eigin örlögum.
Í deildinni er baráttan um titilinn í fullum gangi. Liðið er stigi á eftir Chelsea og þremur á eftir Manchester United með leik til góða á bæði lið. Það þýðir að eftir 13-14 umferðir hefur liðið *tapað færri stigum en Chelsea* og *jafnmörgum og Manchester United*. Aðeins Arsenal hafa forskot á okkur í deildinni, heil sex stig, en ef við skoðum aðeins tölfræðina yfir leiki liðanna í deildinni undanfarið fæst auðveldlega útskýring á því hvers vegna Arsenal eru mögulega með sex stiga forskot á okkur og Manchester United og átta stig á Chelsea:
- Arsenal: markatala 29 – 10 eftir 8 leiki heima og 5 úti. 0 töp.
- Manchester United: markatala 23 – 7 eftir 7 leiki heima og 7 úti. 2 töp.
- Chelsea: markatala 21 – 9 eftir 6 leiki heima og 8 úti. 2 töp.
- L’pool: markatala 22 – 6 eftir 6 leiki heima og 7 úti. 0 töp.
Sjáið þið mynstrið? Arsenal hefur þegar einn þriðjungur mótsins er liðinn leikið áberandi fleiri leiki á heimavelli en hin liðin. Af þessum átta heimaleikjum þeirra hefur aðeins einn verið gegn toppliði en hinir nær allir verið auðveldir leikir gegn slakari liðum. Ef þið skoðið leikjaprógram liðanna er augljóst hvaða lið hefur átt auðveldasta prógrammið. Arsenal hafa leikið frábærlega í haust og gerðu vel í að hanga á jafnteflum gegn bæði okkar mönnum á Anfield og Manchester United á heimavelli sínum, en þeir eiga eftir erfiðara prógram en hin þrjú toppliðin.
Manchester City kemur á óvart með því að eiga besta heimaleikjaárangurinn í vetur, en þeir hafa unnið alla átta heimaleiki sína. Á útivelli er Liverpool hins vegar með langbesta árangurinn, fimm sigrar og tvö jafntefli í sjö leikjum. Það eru heimaleikirnir sem hafa gert okkar mönnum eilitla skráveifu; Chelsea voru stálheppnir að sleppa með jafntefli en Arsenal-jafnteflið var sanngjarnt, hins vegar má alveg segja að liðið hafi tapað fjórum stigum á heimavelli gegn Tottenham og Birmingham í leikjum sem hefðu átt að vera sigurleikir miðað við getumuninn á þessum liðum og Liverpool.
Þetta er ekki slæmt samt. Sex stig á Arsenal þegar nóvember er rétt að ljúka er langt því frá að vera heimsendir, sér í lagi þegar liðið getur staðið jafnfætis Manchester United í töflunni og ofar en Chelsea. Þessi deildarkeppni er rétt að byrja og ég sé enga ástæðu til annars en að líta svo á að okkar menn séu enn í sama séns og hin stórliðin hvað enska meistaratitilinn vorið 2008 varðar.
Framundan eru spennandi leikir hjá Liverpool. Vissulega hafa deilumál eigenda klúbbsins og knattspyrnustjórans verið í brennidepli síðustu þrjá daga og hver veit nema Rafa Benítez muni verða annar stjóri toppliðs í Englandi sem hættir óvænt störfum vegna ósættis við eigendur. Ég vona ekki. Rafa veit hvað þarf til að vinna titla, hefur gert það með Liverpool og aðeins þeir sem hafa horft á síðustu leiki liðsins með lokuð augun myndu reyna að halda því fram að hann kunni ekki að láta liðið spila sóknarknattspyrnu.
Framtíðin er samt í óvissu á meðan þessi deilumál vara á milli Benítez og eigendanna tveggja. Þeir eru væntanlegir yfir til Liverpool-borgar til viðræðna við Benítez þann 16. desember næstkomandi, en þann dag leikur liðið við Manchester United á Anfield í deildinni. Það er nokkuð ljóst að þessi tímasetning er ekki úr lausu lofti gripin; síðasti leikur riðlakeppni Meistaradeildarinnar fer fram gegn Marseille á útivelli fjórum dögum áður, þannig að það er ljóst að niðurstaða riðilsins og það hvort Liverpool fer í 16-liða úrslitin eftir áramót eða ekki, mun hafa áhrif á það hversu mikinn stuðning Rafa Benítez fær á leikmannamarkaðnum í janúar.
Leikirnir sem liðið á eftir að spila áður en Benítez og eigendurnir setjast og ræða málin eru sem hér segir:
- Porto (heima)
- Bolton (heima)
- Reading (úti)
- Marseille (úti)
- Manchester United (heima)
Þetta eru þeir fimm leikir sem liðið mun spila næstu þrjár vikurnar. Þarna eru tveir deildarleikir sem eiga að geta unnist og svo stórleikur gegn United á heimavelli, auk þess sem leikirnir tveir sem munu ráða úrslitum í Meistaradeildinni eru þarna á milli.
Sem sagt, fimm mikilvægir leikir sem munu örugglega bjóða upp á alla heimsins flóru af dramatík, spennu, tilfinningasveiflum og almennri skemmtun. Síðan munu forráðamenn liðsins setjast niður og (vonandi) hreinsa loftið, og *síðan hefst jólatörnin í ensku Úrvalsdeildinni fyrir alvöru*.
Fyrstu þrír mánuðir tímabilsins hafa verið þrælspennandi og áhugaverðir, og miðað við upptalninguna hér að ofan er ljóst að það eru ekki minna spennandi tímar framundan hjá Liverpool FC. Þannig að ég spyr ykkur, yfir hverju erum við að kvarta?
Tímabil í knattspyrnu er ekki eins og tölvuleikur þar sem liðið vinnur alla sextíu leiki sína, hirðir fernuna og Torres skorar sjötíu mörk í öllum keppnum. Það gerist aðeins í tölvuleikjum. Raunveruleikinn er sá að tímabil er meira eins og áætlunarflug á milli tveggja fjarlægra staða. Vélin kann að lenda í ókyrrð nokkrum sinnum, og jafnvel hrapa um nokkur hundruð metra í lofttæmi eins og einu sinni, en ef hún skilar sér og farþegum sínum heilum og höldnum á áfangastað að lokum, skiptir ókyrrðin þá svona miklu máli?
