Mæli með ágætis grein í The Times um tímabilið sem framundan er hjá Liverpool, og pressuna sem hvílir á herðum Rafa Benítez eftir útlátin í sumar.

Það dylst engum að bæði leikmenn og áhangendur Liverpool eru með ensku Úrvalsdeildina á heilanum. Það eru rúm sautján ár síðan hann kom síðast yfir á safnið á Anfield og með hverju árinu sem líður langar okkur bara meira að sjá hann snúa “heim”.

Liðinu hefur gengið fádæma vel á þessum áratug í bikar- og Evrópukeppnum, svo að nú blasir við Rafa sú fágæta staða að geta hreinlega fórnað öllu öðru fyrir deildina. Ef hann sendir unglingalið í fyrstu umferð beggja bikarkeppnanna og tapar, og kemst ekki upp úr riðlakeppni Meistaradeildarinnar í haust, verður það fyrirgefið ef hann er efstur í deildinni á þeim tíma sem það gerist.

En auðvitað þarf það að gerast. Það vita allir nú orðið hvað til þarf: byrja mótið strax í fyrstu umferð, hala inn stig á útivöllum fyrir desember, gefa United og Chelsea ekki þessi 10-15 stig í forgjöf sem þeir hafa verið að fá síðustu ár. Maður hefur oft verið spenntur fyrir byrjun deildarinnar en í ár er spennan enn meiri, fyrsti leikurinn við Villa á útivelli virkar á mann eins og einhvers konar bikarúrslitaleikur. Ef Liverpool tapar stigum þar er hættan á spennufalli mikil, en þá verður liðið líka að gjöra svo vel og sigra Chelsea í öðrum leiknum.

Í dag eru þrettán dagar í fyrsta deildarleik. Niðurtalningin hefur verið löng í ár og mikið hefur breyst frá því að menn eins og Mark Gonzalez, Bolo Zenden og Daniel Padelli rétt mörðu jafntefli við Charlton í þýðingarlitlum lokaleik deildarinnar í vor. Ef allt gengur að óskum hjá Rafa verður síðasti deildarleikur vorsins 2008 ekki jafn þýðingarlítill. Hans vegna, og okkar allra, vona ég að sagan endurtaki sig ekki. Oft var þörf en nú er nauðsyn.